Akt poświęcenia całego rodu ludzkiego Najsłodszemu Sercu Jezusowemu

przepisany przez Papieża Leona XIII. Encykliką z 25-go maja 1899r.

℣. Iesu dulcissime, Redemptor humani generis, respice nos ad altare[1]Tuum humillime provolutos.
℟. Tui sumus, tui esse volumus;
℣. Quo autem Tibi coniuncti firmius esse possimus, en hodie Sacratissimo Cordi Tuo se quisque nostrum sponte dedicat.
Te quidem multi novere nunquam; Te spretis mandatis Tuis, multi repudiarunt. Miserere utrorumque, benignissime Iesu; atque ad Sanctum Cor Tuum rape universos.
Rex esto, Domine, nec fidelium tantum qui nullo tempore discessere a Te, sed etiam prodigorum filiorum qui Te reliquerunt:
℟. Fac hos, ut domum paternam cito repetant, ne miseria et fame pereant.
℣. Rex esto eorurn, quos aut opinionum error deceptos habet, aut discordia separatos, eosque ad portum veritatis atque ad unitatem fidei revoca, ut brevi fiat unum ovile et unus pastor.
Rex esto eorum omnium, qui in tenebris idololatriae aut Islamismi adhuc versantur, eosque in lumen regnumque suum vindicare ne renuas. Respice denique Misericordiae oculis illius gentis filios, quae tamdiu populus electus fuit; et Sanguis, qui olim super eos invocatusest, nunc in illos quoque, redemptionis vitaeque lavacrum, descendat. Largire, Domine, Ecclesiae Tuae securam cum incolumitate libertatem; largire cunctis gentibus tranquillitatem ordinis: perfice, ut ab utroque terrae vertice una resonet vox:
℟. Sit laus divino Cordi, per quod nobis parta salus: ipsi gloria et honor in saecula. Amen.
[1] Poza kościołem lub kaplicą zamiast „ad altare“ mówi się: ”ante conspectum”

 Jezu Najsłodszy, Odkupicielu rodzaju ludzkiego, wejrzyj na nas korzących się u stóp ołtarza Twego[1].


℟. Twoją jesteśmy własnością i do Ciebie należeć chcemy.
Aby jednak jeszcze ściślej zjednoczyć się z Tobą, oto dzisiaj każdy z nas oddaje się dobrowolnie Najświętszemu Sercu Twemu, aby jeszcze ściślej zjednoczyć się z Tobą.
Wielu nie zna Ciebie wcale; wielu odwróciło się od Ciebie, wzgardziwszy Przykazaniami Twymi. Zlituj się nad jednymi i drugimi, o Jezu Najłaskawszy, i pociągnij wszystkich do Świętego Serca Twego.
Królem bądź nam, o Panie! nie tylko wiernym, którzy nigdy nie odstąpili od Ciebie, ale i synom marnotrawnym, którzy Cię opuścili.
℟. Spraw, aby do domu rodzicielskiego wrócili co prędzej i nie zginęli z nędzy i głodu.
Króluj tym, których albo błędne mniemania uwiodły, albo niezgoda oddziela; przywiedź ich do przystani prawdy i jedności Wiary, aby rychło nastała jedna owczarnia i jeden pasterz.
Królem bądź także tym wszystkim, którzy jeszcze żyją w ciemnościach pogaństwa albo islamizmu, i racz ich przywieść do światła i Królestwa Bożego. Wejrzyj wreszcie okiem Miłosierdzia Swego na synów tego narodu, który niegdyś był narodem szczególnie umiłowanym. Niechaj spłynie i na nich, jako zdrój odkupienia i życia, ta Krew, którą niegdyś wzywali na siebie. Zachowaj Kościół Swój, o Panie, i użycz Mu bezpieczniej wolności. Użycz wszystkim narodom spokoju i ładu. Spraw, aby ze wszystkiej ziemi od końca do końca jeden rozbrzmiewał głos:


℟. Chwała bądź Bożemu Sercu, przez które nam stało się zbawienie. Jemu cześć i chwała na wieki. Amen.
[1] Poza kościołem lub kaplicą zamiast „u stóp ołtarza Twego“ mówi się: ”przed Obliczem Twoim”.




  1. Do każdego odmówienia, nawet prywatnego, przywiązany jest odpust 300 dni; a odpust zupełny (warunki zwykłe, odwiedzenie kościoła lub kaplicy publicznej) raz w miesiącu za codzienne odmawianie przez cały miesiąc (Św. Penit. 16 lipca 1926, n. 129).
  2. W Święto Chrystusa Króla wierni, którzy w kościele lub kaplicy (nawet wpół publicznej, jeśli są uprawnieni do korzystania z niej) biorą udział w odmawianiu tego aktu i w litaniach do Boskiego Serca przed wystawionym uroczyście Najświętszym Sakramentem, mogą zyskać odpust 7 lat i 7 kwadragen; odpust zupełny zaś jeśli nadto przystąpili do Spowiedzi i Komunii Świętej (Św. Penit. 15 lutego 1927, n. 129)

Tu dodać można modlitwę miesięczną Apostolstwa, na końcu Intencji miesięcznej wydrukowaną i kilka Ojcze nasz na szczególne jakie intencje, np.:
1) Za Ojca świętego: Ojcze nasz.
2) Za Biskupów, Kapłanów i Wiernych: Ojcze nasz.
3) Za prześladowanych za wiarę św. Ojcze nasz.
4) Za potrzeby parafii i za bractwa w niej istniejące: Ojcze nasz.
5) Za dusze wiernych zmarłych, osobliwie tych, co do Apostolstwa za życia należeli: Ojcze nasz.
6) O nawrócenia grzeszników, osobliwie leżących w nałogu pijaństwa i nieczystości: Ojcze nasz itd.
Potem śpiewa się: Suplikacje.


Uwaga. Gdy się znów odnosi Najświętszy Sakrament do wielkiego Ołtarza, od którego się daje błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, śpiewa lud, kończąc nabożeństwo następną pieśnią. Pieśń pożegnalna do Serca Pana Jezusa. Nie opuszczaj nas… itd. lub Hymn poświęcenia się Sercu Jezusowemu. Ludu śląski! nadszedł czas.