2. Praktyka wynagradzania:
Ze względu na twoją słabość i częste upadki będzie najlepiej ograniczyć tę praktykę do podwojenia:
a/ ufności Chrystusowi
b/ pokory w stosunku do siebie
c/ dobrej woli i poświecenia dla bliźnich.

Ad. a/ Mój Mistrzu, widzisz jak często upadam, siedem i więcej razy dziennie. Pomimo to pragnę postępować w dążeniu do doskonałości, bo pragnę Cię kochać. Chcę iść za Tobą aż na Kalwarię. Z ufnością zdaję się na Twe miłosierdzie. Przez zasługi Twoich upadków na drodze krzyżowej podnoś mnie ilekroć upadnę i pomagaj iść za Tobą.

Ad. b/ Każdy upadek przypomina mi moją słabość, nędzę, bezsilność. Uznaj swoją słabość a staniesz się silnym. Przyznaj się pokornie do swej nędzy a miłosierdzie Boże podźwignie cię.

Ad. c/ Po każdym upadku ponawiaj ze wzmożoną gorliwością postanowienie zadośćczynienia za siebie i za innych. Staraj się jak możesz naprawić czas stracony. Chwyć za rękę tych, co leżą, aby im dopomóc wstać i pociągnij ich za sobą drogą zbawienia, za Jezusem. Jeżeli twoje błędy odnoszą się wprost do bliźniego – wynagradzaj za nie wprost, o ile tylko możesz, przepraszając, okazując więcej miłości, zadając sobie jakieś umartwienie w jego intencji.