2. Boża Rodzicielka

Maciej Kazimierz Sarbiewski ( 1595 -1640), zwany przez współczesnych i potomnych Horacym chrześcijańskim, w wielu utworach renesansowych wielbił Matkę Chrystusa i naszą Orędowniczkę. W utworze Do Najświętszej Panny pisał (przeł. Ludwik Kondratowicz)


Quasi Aurora consurgens, pulchra ut Luna*
Gdy bez Dzieciny oglądam Cię Panno
Dziwię się Twej urodzie:
Zda mi się widzę jutrzenkę zaranną
W różowych falach na wschodzie
Gdy zasię widzę Matkę i Pacholę:
To — księżyc w północnych cieniach,
Co złotolisty blask w swoim czole
Bierze w słonecznych promieniach.
Gdy zaś Twe Dziecię, o Matko i Pani!
Tulisz rękami do łona:
Jasnaś jak słońce, co niebom hetmani
W pośrodku gwiazd milijona.

3. Matka Boża i nasza

Wszyscy znają Inwokację Adama Mickiewicza (1798-1855) z Pana Tadeusza: Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy i w Ostrej świecisz Bramie... Niewielu natomiast zna Słowa (Najświętszej) Panny ( 1842) skreślone przez tego wieszcza. A właśnie ten liryczny utwór, powstały, według wyznania samego poety, w okresie wielkich przeżyć religijnych, jest całkowicie inny od wszystkiego, co dotąd napisano o Matce Bożej. Przede wszystkim uderza wielkość i rozległość myślowa utworu (J. Tretiak), a zarazem siła, niezwykłość i prostota wyrazu (J. Przyboś) . Osoba Maryi ujęta jest w ramach historii Wcielenia Syna Bożego. Matka obiecanego Zbawiciela — przez miłość złączona jest z cierpieniami i tęsknotami swego narodu. Jednocześnie, poprzez swą miłość do Syna, Maryja staje się uniwersalną sojuszniczką w Jego zbawczej misji wobec całej ludzkości.

Maryja — w wierszu Mickiewicza — wspomina, że swą miłość do wszystkich ludzi wypowiedziała „jednym słowem Pańskim, które stało się ciałem”. O jakie słowo chodzi i o jakie wydarzenia z tym faktem związane?

CDN