✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

13 maja 2026
środa

Dzień Powszedni albo
wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Fatimy Pierwsze czytanie
(Dz 17, 15. 22 – 18, 1)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W owych dniach ci, którzy towarzyszyli Pawłowi, zaprowadzili go aż do Aten i odjechali, otrzymawszy polecenie dla Sylasa i Tymoteusza, aby czym prędzej przybyli do niego.

Stanąwszy w środku Areopagu, Paweł przemówił: «Mężowie ateńscy, widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem też ołtarz z napisem: „Nieznanemu Bogu”. Ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co w nim istnieje, On, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych i nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebował, bo sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko. On z jednego człowieka wywiódł cały rodzaj ludzki, aby zamieszkiwał całą powierzchnię ziemi. Określił im właściwe czasy i granice zamieszkania, aby szukali Boga; może dotkną Go i znajdą niejako po omacku. Bo w rzeczywistości jest On niedaleko od każdego z nas.

W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak to powiedzieli niektórzy z waszych poetów: „Jesteśmy bowiem z jego rodu”. Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota albo do srebra, albo do kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka.

Nie biorąc pod uwagę czasów nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi do nawrócenia, dlatego że wyznaczył dzień, kiedy to sprawiedliwie będzie sądzić świat przez Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu Go wobec wszystkich przez wskrzeszenie Go z martwych».

Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się wyśmiewali, a inni powiedzieli: «Posłuchamy cię o tym innym razem ». Tak Paweł ich opuścił. Niektórzy jednak przyłączyli się do niego i uwierzyli. Wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris, a z nimi inni.

Potem opuścił Ateny i przybył do Koryntu.

Psalm responsoryjny
(Ps 148)

Ps 148, 1b-2. 11-12. 13-14c

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana z niebios, *
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, *
chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *
władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
młodzieńcy i dziewczęta, *
starcy i dzieci.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Niech imię Pana wychwalają,✞
bo tylko Jego imię jest wzniosłe. *
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu. ✞
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych, *
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 14, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja będę prosił Ojca, a da wam innego Parakleta,
aby z wami był na zawsze.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 16, 12-15)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».

Akceptować niedojrzałość


https://static.opw.pl/files/avatars/...00693C1607.png

Ks. Nikos Skuras


Ateny. Paweł tam przepowiedział kerygmat. Ja w wieku 21 lat w tej stolicy odciąłem się od Kościoła i od Boga. Ale Chrystus mnie odnalazł. Przez moją ciocię Leokadię i Siostrę Faustynę zaprosił mnie do powrotu i do rydwanu ewangelizacji.

W mowie na Areopagu, Paweł przybliżył pojęcie religijności. Jest to wpisana w każdego człowieka tęsknota za Bogiem. Religijność – od łacińskiego religare – wiązać na nowo. Człowiek zerwał jedność z Bogiem i teraz przez wieki stara się nawiązać na nowo tę utraconą relację. Badacze rozwoju religii na różnych poziomach wnioskują, że monoteizm jest najpierwotniejszą formą ludzkiej religijności. Także u Greków czasów św. Pawła była wiara politeistyczna prostego ludu i wiara filozofów, która skłaniała się ku idei jednego Boga, którego jeszcze nie poznali.

Ołtarz z napisem: „Nieznanemu Bogu”.

W każdej religii inicjatywa jest po stronie człowieka. I to stwarza pewien problem. Człowiek nie jest w stanie przyjąć czegoś, co jest sprzeczne z jego perspektywą religijną. Gdy Paweł powiedział o zmartwychwstaniu ciała, został wyśmiany, bo filozofowie greccy wierzyli w nieśmiertelność duszy. Ciało dla nich było więzieniem duszy, przeszkodą w boskim poznaniu, za którym tęskni dusza.

Chrześcijaństwo to nie religia. Inicjatywa jest całkowicie po stronie Boga. On widząc zagubienie człowieka po odcięciu się od swego Stworzyciela, posyła swojego Syna. On nie krytykował uczniów za ich punkt widzenia: „A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela”. On nie przyszedł, żeby zmieniać ludziom ich myślenie. On przyszedł, by umrzeć na krzyżu za moje i twoje grzechy. By dać ci pewność, że ostatnie słowo należy do Jego Miłości.

Ty dziś jesteś jak Ateńczycy, nie możesz znieść pełnej prawdy o tym życiu. Dlatego wciąż snujesz swoje cierpkie uwagi pod adresem tych, którzy reprezentują inny sposób myślenia. Wyśmiewasz ich.

Odwagi!

Chrystus obiecuje ci Ducha Świętego, który nie jest ideologiem. On dostosowuje swoją naukę do twojej słabości. Duch Święty chce otwierać twoje oczy serca, byś widział innych ludzi tak, jak ich widzi Chrystus: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Byś mógł za każdego, nawet złego człowieka, oddać swoje życie, kochając go takim, jakim jest. Bo tak kocha cię Jezus.

Niech moje serce stanie się sercem Chrystusa.

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

14 maja 2026
czwartek
Święto św. Macieja Apostoła

Pierwsze czytanie
(Dz 1, 15-17. 20-26)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W owym czasie Piotr, powstawszy w obecności braci, a zebrało się razem około stu dwudziestu osób, tak przemówił: «Bracia, musiało wypełnić się słowo Pisma, które Duch Święty zapowiedział przez usta Dawida o Judaszu. On to wskazał drogę tym, którzy pojmali Jezusa, bo on zaliczał się do nas i miał udział w naszym posługiwaniu. Napisano bowiem w Księdze Psalmów: „Niech opustoszeje dom jego i niech nikt w nim nie mieszka! A urząd jego niech inny obejmie”. Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami, począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do nieba, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania».

Postawiono dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Macieja. I taką odmówili modlitwę: «Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego sobie wybrałeś, by zajął miejsce w tym posługiwaniu i w apostolstwie, któremu sprzeniewierzył się Judasz, aby pójść swoją drogą». I dali im losy, a los padł na Macieja. I został dołączony do jedenastu Apostołów.

Psalm responsoryjny
(Ps 113)

Ps 113, 1-2. 3-4. 5-6. 7-8 (R.: por. 8)

Wśród książąt ludu Pan Bóg go posadził
Albo: Alleluja

Chwalcie, słudzy Pańscy, *
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pana będzie błogosławione *
teraz i na wieki.

Wśród książąt ludu Pan Bóg go posadził
Albo: Alleluja

Od wschodu aż do zachodu słońca *
niech będzie pochwalone imię Pana.
Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy, *
ponad niebiosa sięga Jego chwała.

Wśród książąt ludu Pan Bóg go posadził
Albo: Alleluja

Kto jest jak nasz Pan Bóg, *
który mieszka w górze
i w dół spogląda *
na niebo i na ziemię?

Wśród książąt ludu Pan Bóg go posadził
Albo: Alleluja

Podnosi z prochu nędzarza *
i dźwiga z gnoju ubogiego,
by go posadzić wśród książąt, *
wśród książąt swojego ludu.

Wśród książąt ludu Pan Bóg go posadził
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 15, 16)
Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia.(J 15, 9-17)


Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.

To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».

Ja was wybrałem


https://static.opw.pl/files/avatars/...80693C1584.png ks. Przemysław Krakowczyk


Jezus odwraca porządek, do którego zdążyliśmy się przyzwyczaić. Zwykle to my wybieramy znajomych, ścieżkę zawodową czy miejsce zamieszkania. W relacji z Bogiem inicjatywa zawsze należy do Niego. On pierwszy nas dostrzega i zaprasza do bliskości. Dzisiaj obchodzimy święto św. Macieja, który został dołączony do grona Apostołów w miejsce Judasza. Bóg nie zostawia pustych przestrzeni w swoim planie zbawienia. Tam, gdzie pojawia się ludzki błąd lub zdrada, On wprowadza nową łaskę i daje konkretnym ludziom nowe powołanie do służby.
Chrystus nazywa nas swoimi przyjaciółmi i stawia przed nami jasne zadanie. Mamy trwać w Jego miłości poprzez zachowywanie przykazań. Nierzadko traktujemy miłość jako przelotne uczucie lub chwilowe uniesienie. Ewangelia sprowadza to pojęcie na ziemię. Miłość w ujęciu Jezusa to codzienne, wymagające decyzje. „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. W naszej rzeczywistości oddawanie życia rzadko oznacza fizyczną śmierć za wiarę. To najczęściej codzienna rezygnacja z własnej wygody i ułożonych planów. To czas cierpliwie poświęcony współmałżonkowi po ciężkim dniu pracy. To wysłuchanie kogoś samotnego z rodziny lub pomoc sąsiadowi, z której nie czerpiemy absolutnie żadnej materialnej korzyści. Miłość mierzy się gotowością do tracenia siebie dla innych.
Spełnianie woli Boga w taki sposób nie jest brzemieniem. Jezus uczy o miłości po to, aby Jego radość w nas była i aby nasza radość stała się pełna. Naturalnie szukamy poczucia szczęścia i bezpieczeństwa w gromadzeniu oszczędności, kolejnych awansach czy zdobywaniu poklasku w środowisku. Problem w tym, że te ludzkie źródła szybko wysychają i zostawiają nas z uczuciem pustki. Trwała radość rodzi się z przynoszenia dobrych owoców. Uczeń Chrystusa doświadcza głębokiego pokoju wtedy, kiedy kocha całkowicie za darmo. Zastanówmy się dzisiaj nad motywacjami naszych działań. W jakich sytuacjach próbujemy narzucać Bogu i bliskim własne scenariusze, zamiast służyć im z otwartym sercem? Czy potrafisz zrezygnować ze swojej racji podczas domowego sporu, aby ocalić pokój i jedność w rodzinie?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

15 maja 2026
piątek

6. wielkanocny
Pierwsze czytanie
(Dz 18, 9-18)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy Paweł przebywał w Koryncie, w nocy Pan przemówił do niego w widzeniu: «Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić, dlatego że wiele Ludu mam w tym mieście». Pozostał więc i głosił im słowo Boże przez rok i sześć miesięcy.

Kiedy Gallio został prokonsulem Achai, Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd. Powiedzieli: «Ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem».

Gdy Paweł miał już otworzyć usta, Gallio przemówił do Żydów: «Gdyby tu chodziło o jakieś przestępstwo albo zły czyn, zająłbym się wami, Żydzi, jak należy, ale gdy spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami. Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach». I wypędził ich z sądu.

A wszyscy Grecy, schwyciwszy przełożonego synagogi, Sostenesa, bili go przed sądem, lecz Galliona nic to nie obchodziło.

Paweł pozostał jeszcze przez dłuższy czas, potem pożegnał się z braćmi i popłynął do Syrii, a z nim Pryscylla i Akwila. W Kenchrach ostrzygł głowę, bo złożył ślub.


Psalm responsoryjny
(Ps 47)

Ps 47 (46), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 8a)

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

On nam poddaje narody *
i ludy rzuca pod nasze stopy.
Wybiera nam na dziedzictwo *
chlubę Jakuba, którego miłuje.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Łk 24, 46b. 26b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać,
aby wejść do swojej chwały.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 16, 20-23a)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość.

Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu – z powodu radości, że się człowiek na świat narodził.

Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś dniu o nic nie będziecie Mnie pytać».

Radość, która nie przemija


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png Komentarz: ks. Janusz Chyła

Smutki i radości przeplatają się w naszym życiu. Doświadczanie ich nie zależy jedynie od okoliczności zewnętrznych, ale od stanu sumienia.

Radości nie należy ograniczać do dobrego nastroju. Świat żyje w smutku, ponieważ szuka radości samej w sobie, a ona jest produktem ubocznym odnalezienia Boga i przyjęcia Jego łaski. Jest konsekwencją przyjaźni z Chrystusem.

Radości proponowane przez świat kończą się zazwyczaj moralnym, a bywa, że także fizycznym kacem. Radość, którą daje Jezus, ma trudniejszą instrukcję obsługi, ale bezterminową gwarancję. Jeśli czujemy się ograniczeni przez Niego, i zazdrościmy światu jego radości, to tylko dlatego, że Ewangelię znamy powierzchownie.

Rodzenie się w nas nowego człowieka może być bolesne. Wiąże się ze śmiercią pychy i tego wszystkiego, co dawało pozorne poczucie szczęścia, a nie pochodziło od Boga.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

16maja 2026
sobota

Święto św. Andrzeja Boboli, prezbitera i męczennika, patrona Polski

Pierwsze czytanie
(Ap 12, 10-12a)

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: «Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo oskarżyciel naszych braci został strącony, ten, co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem naszym. A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie umiłowali dusz swych – aż do śmierci.

Dlatego radujcie się, niebiosa i ich mieszkańcy!»

Psalm responsoryjny
(Ps 34)

Ps 34, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: 5b)

Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą pokorni i niech się weselą.

Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił

Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał *
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, *
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał, *
i uwolnił ze wszystkich ucisków.

Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, *
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan, *
szczęśliwy człowiek, który znajdzie w Nim ucieczkę.

Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił

Drugie czytanie
(1 Kor 1, 10-13. 17-18)

Czytanie z Pierwszego listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli.

Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa». Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?

Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża. Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia.

[II czytanie w kościołach, w których obchodzi się uroczystość lub do wyboru jako I czytanie]

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 17, 19)

Alleluja, alleluja, alleluja

Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie,
aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 17, 20-26)

Słowa Ewangelii według świętego Jana

W czasie ostatniej wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:

«Ojcze Święty, proszę nie tylko za nimi, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie, aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał.

I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie. Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś.

Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.

Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich».

Chrystus zwyciężył!


https://static.opw.pl/files/avatars/...80693C168C.png Komentarz:ks. Rafał Hołubowicz


Drodzy Czytelnicy, Bracia i Siostry, dzisiaj w Liturgii przeżywamy święto św. Andrzeja Boboli, patrona Polski. Przypomina nam ono o wielkiej prawdzie, że Kościół rodzi świętych zwłaszcza w czasach prób, prześladowań i duchowej walki. Dzisiejsza Liturgia Słowa prowadzi nas w sam środek tej walki, ale jednocześnie ukazuje jej ostateczny finał: zwycięstwo Chrystusa i tych, którzy pozostali Mu wierni. To bardzo ważne przesłanie na dzisiejsze czasy.

Pierwsze czytanie z Apokalipsy św. Jana odsłania przed nami rzeczywistość niewidzialną dla ludzkich oczu. Słyszymy donośny głos: „Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego”. To hymn zwycięstwa. Szatan nazwany jest „oskarżycielem braci naszych”, tym, który nieustannie próbuje oddzielić człowieka od Boga, zastraszyć go, wmówić mu, że wierność Ewangelii nie ma sensu. Jednak moc zła zostaje pokonana „przez krew Baranka i przez słowo swojego świadectwa”.

Te słowa niezwykle mocno odnoszą się do postaci św. Andrzeja Boboli. Był on świadkiem Chrystusa aż do końca. Nie wyrzekł się wiary mimo niewyobrażalnych tortur. Jego męczeństwo pokazuje, że prawdziwa siła katolika nie polega na przemocy, wpływach czy ludzkiej potędze, ale na całkowitym zjednoczeniu z Chrystusem. Święty Andrzej zwyciężył nie dlatego, że ocalił życie, ale dlatego, że pozostał wierny prawdzie. Dzisiaj, gdy tak wielu ludzi próbuje budować świat bez Boga, a czasem nawet wstydzi się Ewangelii, świadectwo patrona Polski staje się wyjątkowo aktualne.

Ewangelia z kolei, prowadzi nas do Wieczernika, gdzie Jezus modli się za swoich uczniów. To niezwykłe, że Chrystus nie modli się jedynie za Apostołów, ale także „za tych, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć”. A więc modli się również za nas. Najważniejszą prośbą Jezusa jest jedność: „aby wszyscy stanowili jedno”. Nie chodzi jednak o jedność budowaną kosztem prawdy czy Ewangelii, ale o jedność zakorzenioną w Bogu. Tylko taka jedność ma moc przemieniać świat.

Święty Andrzej Bobola był apostołem jedności. Posługiwał na terenach rozdartych konfliktami religijnymi i politycznymi. Starał się prowadzić ludzi do pełni prawdy i do jedności z Kościołem Chrystusowym. Dlatego jego życie jest także ważną lekcją dla naszej Ojczyzny. Polska potrzebuje dziś jedności opartej na wartościach, na szacunku dla prawdy, na wierności chrześcijańskim korzeniom. Naród, który odcina się od Boga, wcześniej czy później traci również duchową siłę.

Dzisiejsze święto przypomina nam więc, że chrześcijaństwo nie jest jedynie tradycją czy elementem kultury. Jest wyborem Chrystusa i odważnym trwaniem przy Nim. Św. Andrzej Bobola uczy nas, że nawet jeśli świat wyśmiewa Ewangelię, człowiek wierzący nie może się jej wstydzić. Bo ostateczne zwycięstwo należy nie do świata, lecz do Baranka, który został zabity i żyje na wieki.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

17 maja 2026
niedziela

7. wielkanocny

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Pierwsze czytanie
(Dz 1, 1-11)

[Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego]

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Psalm responsoryjny
(Ps 47)

Psalm (Ps 47 (46), 2-3. 6-7. 8-9 (R.: por. 6))

Pan wśród radości wstępuje do nieba

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Pan wśród radości wstępuje do nieba

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Pan wśród radości wstępuje do nieba

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami, *
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Pan wśród radości wstępuje do nieba

Drugie czytanie
(Ef 1, 17-23)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, niech da wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.

I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Mt 28, 19a. 20b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody.
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(Mt 28, 16-20)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:

«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Po prostu wszystko

https://static.opw.pl/files/avatars/...80693C15AD.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Tym, co od razu rzuca się w oczy w dzisiejszym fragmencie, który stanowi zakończenie Ewangelii Mateuszowej, jest wielokrotne użycie przez Ewangelistę superlatywu. Mowa jest o „wszelkiej władzy”, o „wszystkich narodach”, o „zachowywaniu wszystkiego, czego Jezus nauczał” i o „wszystkich dniach Jego obecności”. Taka właśnie jest Jezusowa Ewangelia. Nie jest jedynie czymś w rodzaju wisienki na torcie życia, której zadaniem jest jego upiększenie, ale która w sumie jest zbędna i nie dodaje nic do smaku życiowego tortu. Wręcz przeciwnie: kto odważy się zaryzykować dla Niego wszystko, wszystko w zamian otrzyma.

Pewnie dlatego Jezus nie zważa na to, że wśród uczniów, którzy przecież Go widzą i dotykają, są jednak tacy, którzy wątpią. Nie ma do nich pretensji, nie wyrzuca im ich wątpliwości, jakby chciał miłosiernie pozostawić również im niezbędny czas na podjęcie kluczowej życiowej decyzji. Jednocześnie jednak nie zamierza rozmiękczać swojej Ewangelii, dostosowywać jej do tych, którzy marudzą; tracić czas na dodatkowe wyjaśnienia. Bo chodzi o wszystko – o zbawienie świata.

Rozesłani do posługi głoszenia Ewangelii mogą zostać jedynie Ci, którzy tak jak On zechcą całkowicie zdać się na Ojca w niebie; którzy zechcą naśladować Jezusa w zaufaniu Temu, który jedynie ma nieograniczony dostęp do każdego ludzkiego serca, a jednocześnie, który każdego człowieka nieskończenie miłuje.

Jest pewien szczegół w tym fragmencie, na który warto zwrócić uwagę. W dosłownym tłumaczeniu polecenia Jezusa nie chodzi jedynie o nauczanie wszystkich narodów, ale o to, by wszystkie narody uczynić uczniami.

Nie wystarczy samo głoszenie Ewangelii, ale trzeba to robić tak, by słuchacze zapragnęli wejść na drogę naśladowania Jezusa, stać się Jego uczniami. A kiedy już się nimi staną, aby zechcieli uczyć się zachowywania Jego słów. W pierwszym odczuciu, realizacja tego polecenia graniczy z niemożliwością, beznadziejnie przerasta każdego głosiciela. Przestaje być jednak niemożliwa wtedy, gdy się słyszy także obietnicę Jezusa. To do niego należy wszelka prawdziwa władza, także władza docierania do ludzkich serc i umysłów. A przede wszystkim to On jest blisko głosicieli: wszędzie – w każdych okolicznościach i zawsze – aż do skończenia świata.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia




***************************

https://scontent.fktw6-1.fna.fbcdn.n...pg&oe=6A0F36D6

https://flowers.unixstorm.org/image/...loHM ETPqJ/9k=

https://flowers.unixstorm.org/image/...AASUVORK5CYII=

18 maja 2026
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Jana I, papieża i męczennika

Pierwsze czytanie
(Dz 19,1-8)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy Apollos znajdował się w Koryncie, Paweł przeszedł okolice wyżej położone, przybył do Efezu i znalazł jakichś uczniów. Zapytał ich: «Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę?» A oni do niego: «Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty». «Jaki więc chrzest przyjęliście?» – zapytał. A oni odpowiedzieli: «Chrzest Janowy». «Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest w Jezusa» – powiedział Paweł.

Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. A kiedy Paweł nałożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali. Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn.

Następnie wszedł do synagogi i odważnie przemawiał przez trzy miesiące, rozprawiając i przekonując o królestwie Bożym.

Psalm responsoryjny
(Ps 68)

Ps 68 (67), 2-3. 4-5ac. 6-7ab (R.: por. 33a)

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Bóg wstaje i rozpraszają się Jego wrogowie, *
pierzchają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą.
Jak dym przez wiatr rozwiany, ✞
jak wosk, co rozpływa się przy ogniu, *
tak giną przed Bogiem grzesznicy.

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

A sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, *
i rozkoszują radością.
Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu, *
równajcie drogę przed Tym, który dosiada obłoków.

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Ojcem dla sierot i wdów opiekunem *
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych, *
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Kol 3, 1)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze,
gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 16,29-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Uczniowie rzekli do Jezusa: «Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś».

Odpowiedział im Jezus: «Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną.

To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Ja zwyciężyłem świat».

Publicznie


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Kiedy ostatni raz zdobyłeś jakiś ostry szczyt w życiu, anawim – apostoł zaczepił młodego Żyda, kładąc mu szorstką dłoń na chudym ramieniu. Szelomo Ben Josef nigdy nie żałował, że odłączył się tamtego dnia od grupy rabbiego
Apollosa i zuchwale, pod wodzą Pawła z Tarsu, ryzykownie - w deszcz i na odkrytym słońcu - wędrował przez urwiste wzgórza Taurus do Efezu. Cierpiał głód oraz pragnienie, nie dosypiał, zdrapywał brud ze skóry kawałkiem drewna ale czuł jak nigdy przedtem, że duszę przepełniło mu szczęście.

Kilka dobrych lat przeżył zamknięty we wspólnocie joannitów. Na ścianach domu Apollosa, dosłownie wszędzie wisiały portrety Jana Chrzciciela znad Jordanu.

Apollos był prawym człowiekiem, głębokim chrześcijaninem i mądrym nauczycielem. Przekazał im ducha pokuty. Codziennie polewał ich głowy wodą święconą, autentycznie cierpiąc nad grzechami pogańskiego świata.

Ale dopiero pod wodzą Pawła z Tarsu, Szelomo Ben Josef zaczął pojmować szeroką myśl Chrystusa. Wyruszył w niebezpieczną drogę, na której nie liczyła się osobista asekuracja lecz właśnie to, by życie dać w zastaw. Już na wejście apostoł zaskoczył grupę śmiałków, którzy zdecydowali się przekroczyć niebezpieczne szczyty Taurus. Nawet imponujący wszystkim, młody, inteligentny i wrażliwy Jan Marek zdezerterował u podnóża gór, czym doprowadził Pawła do wybuchu gniewu i nieprzyjemnej dyskusji.

Apostoł polecił wszystkim, aby rozproszyli się i próbowali samotnie, w zaufaniu do Boga, ze skupieniem wewnętrznym i roztropnie otwartymi oczami, pokonywać wzgórza Taurus – idziemy niezależnie. Trzeba męstwa. Będziemy widzieć się tylko z odległości. Gdyby ktoś potrzebował ratunku, niech nawołuje. Zejdziemy się na ostatnim, prostym stoku przed drogą otwartą do Efezu – powiedział Paweł z Tarsu i zniknął reszcie z oczu. Szelomo Ben Josef nigdy nie zapomni ciemnych nocy pod wzniesieniami Taurus, kiedy potężne skały zdawały się spychać go na dno przepaści. Nie zapomni próby samotności. W szkole Apollosa godzinami śpiewał psalmy, dużo pościł, klęczał wraz z innymi na wilgotnej podłodze, z rękoma wzniesionymi ku górze Synaj. Nie był wtedy daleko od Chrystusa ale gdzieś pod serce wbijała mu się pokusa, jak chłodne ostrze noża, że jednak świat posiadać może większą siłę od Boga. Paradoksalnie, pasywna dewocja stanowi pierwszy stopień do zwątpienia. Dopiero na szlaku stał się jedno z Chrystusem. Nagle silny wiatr uderzył go z boku, a Szelomo upadł, podcięty zimnym smagnięciem powietrza. W ostatniej chwili zdołał chwycić się ostrego kamienia pod stopami, by nie polecieć w dół. Zerwał się stanowczo na nogi i nabrał pełnego oddechu w płuca. Wówczas na pobliskim wzgórzu spostrzegł łysinę Pawła z Tarsu, który przyglądał się tej szamotaninie z dumnym lecz przyjaznym uśmiechem. Apostoł na kilka dni przed wyprawą przez góry Taurus ostrzygł sobie głowę w Kenchrach.

Z jednej strony słowo Jezusa do uczniów o tym, że rozproszą się, brzmi jak ostrzeżenie (por. J 16, 32). Jeśli w duszy stan braku skupienia przedłuża się, grozi poważną utratą wewnętrznych sił. Z drugiej jednak strony wyraźnie czuć, że Chrystus nie lęka się chwili, w której uczniowie rozproszą się do apostolskiej roboty. Moc ducha wnosi cokolwiek do Bożej sprawy tylko wówczas, gdy z ćwiczeń rekolekcyjnych na sucho przechodzi w misyjną praktykę. Paweł z Tarsu ryzykuje śmiercią przeprawę przez góry Taurus do Efezu, bo zna moralne możliwości uczniów, których tam zastanie. Przyjęli Chrzest ale nie korzystają z pełnej potencji sakramentu (por. Dz 19, 1-2). Chrystus musiał powołać Pawła, aby nie zmarnowała się pobożność Apollosa. Pomysł sprowadzenia roli Kościoła do poziomu prywatnej dewocji to nie efekt katolickiej refleksji lecz zalękniony kompleks marksizmu kulturowego. Dosadnie udowodnił to pani poseł Klaudii Jachirze redaktor Krzysztof Stanowski, twierdząc, iż motywującego do walki zawołania: Bóg – Honor – Ojczyzna, społeczeństwo w chwili próby będzie potrzebować bardziej niż amunicji na polu bitwy.

Wciskać więc katolicyzm kolanem do zakrystii, znaczy mniej więcej to samo, co narowistego mustanga zmuszać do chłeptania świńskich pomyj z koryta. Zrozumiałe, jeśli żądają tego spadkobiercy marksizmu.

Ale co, gdy śnią o tym ludzie z wnętrza Kościoła?

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

19 maja 2026
wtorek
7. wielkanocny

Pierwsze czytanie
(Dz 20, 17-27)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła. A gdy do niego przybyli, przemówił do nich:

«Wy wiecie, jaki byłem z wami przez cały czas od pierwszej chwili, kiedy stanąłem w Azji. Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu zasadzek Żydów. Jak nie uchylałem się tchórzliwie od niczego, co pożyteczne, tak że przemawiałem i nauczałem was publicznie i po domach, nawołując zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do uwierzenia w Pana naszego, Jezusa.

A teraz, przynaglany przez Ducha, udaję się do Jeruzalem; nie wiem, co mnie tam spotka oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: bylebym dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.

Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których po drodze głosiłem królestwo, już mnie nie ujrzycie. Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi, bo nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej».

Psalm responsoryjny
(Ps 68)

Ps 68 (67), 10-11. 20-21 (R.: por. 33a)

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Deszcz obfity zesłałeś, Boże, *
Ty orzeźwiłeś swe znękane dziedzictwo.
Twoja rodzina, Boże, znalazła to mieszkanie, *
które w swej dobroci dałeś ubogiemu.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Pan przez wszystkie dni niech będzie błogosławiony, *
Bóg, który nas dźwiga co dzień, Zbawienie nasze!
Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala, *
Pan ratuje nas od śmierci.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 14, 16)
Alleluja, alleluja, alleluja

Ja będę prosił Ojca, a da wam innego Parakleta,
aby z wami był na zawsze.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 17, 1-11a)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, rzekł:

«Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.

Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał.

Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.

Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą. Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie».


Modlitwa za świat jest misją chrześcijanina


https://static.opw.pl/files/avatars/...80693C1643.png ks. Michał Kwitliński

W Piśmie Świętym są słowa, które mają wiele znaczeń, dlatego ważne jest abyśmy każdy jego fragment czytali w kontekście całości, inaczej możemy nie zrozumieć, co Duch Święty mówi do nas poprzez tekst napisany przez ludzi pod Jego natchnieniem. Przykładem jest słowo „świat”, które pojawia się w dzisiejszej Ewangelii. Może ono oznaczać całość stworzenia, a więc dzieło samego Boga. W tym sensie świat nie może być zły sam w sobie, nawet jeśli jego piękno i harmonia zostały naruszony przez grzech stworzeń. Chrystus przychodzi aby zbawić świat, to znaczy przywrócić jego właściwy porządek.

Jednak słowo „świat”, szczególnie w Nowym Testamencie, może mieć znaczenie negatywne. Światem byłoby to wszystko, co oddala człowieka od Boga, co łudzi nas, że jest samym Bogiem. Dlatego szatan jest określany jako „władca tego świata”. Zły duch, ojciec kłamstwa, wykorzystuje dzieło dobrego Boga, aby nas zwodzić. Może to robić, bo w nas samych jest pęknięcie i dobrowolnie poddajemy się jego kłamstwu. Bardzo ważne, abyśmy rozumieli to rozróżnienie. Kościół mówi o powołaniu świeckim, w ostatnim stuleciu podkreślając jego znaczenie. To powołanie jest udziałem znakomitej większości chrześcijan. Świecki, a więc ze świata, choć niektórzy sądzą, że to słowo pochodzi od świecy…

Jeśli świat jest dogłębnie zły, jak Bóg może wzywać człowieka do tego, aby szukał świętości pośród świata?

Osoby świeckie to mężczyźni i kobiety, którym Bóg daje zadanie uświęcali się poprzez pracę i wypełnianie codziennych obowiązków wynikających z życia w tym świecie. Osoby konsekrowane, biorą dystans do spraw doczesnych, aby podkreślić, że celem człowieka jest zjednoczenie z Bogiem, który jest poza światem, będąc jego stworzycielem. W tradycji Kościoła używane było pojęcie contemptus mundi, pogarda świata, które jednak może być mylące. Osoby konsekrowane swoim życiem przypominają nam, żebyśmy nie pomylili drogi z celem ostatecznym, abyśmy nie dali się nabrać na oszustwa złego ducha ukazującego dobra doczesne jako jedyny cel człowieka. Powinniśmy wzgardzić tym kłamstwem, ale nie stworzeniem, do którego należymy.

Abyśmy nie dali się zwieść ułudom świata, lecz kochali Boga żyjąc w nim, potrzebujemy nieustannie uświadamiać sobie, że już teraz mamy w sobie życie wieczne, życie samego Boga, które daje nam Chrystus. Jest naszym zadaniem, abyśmy mocą tego życia uświęcali wszystko, co nas otacza. To oznacza miłość to stworzenia, na pierwszym miejscu do drugiego człowieka, której motorem jest miłość samego Boga. Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Jeśli właściwie rozumiemy nasze powołanie do świętości pośród świata, te słowa będą dla nas impulsem do modlitwy za świat. Chrystus prosi za swoimi uczniami, w których każdy z nas powinien zobaczyć siebie. Jeśli mamy w sobie Jego miłość, wtedy my będziemy prosić za światem, będąc Jego narzędziem w dziele odkupienia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 maja 2026
środa

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Bernardyna ze Sieny, prezbitera

Pierwsze czytanie
(Dz 20,28-38)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł powiedział do starszych Kościoła efeskiego:

«Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.

Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata w dzień i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was. A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski, władnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.

Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej. Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy. We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, które On sam wypowiedział: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu”».

Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem z nimi wszystkimi. Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem. Rzucali się Pawłowi na szyję i całowali go, smucąc się najbardziej z tego, co powiedział: że już nigdy go nie zobaczą.

Potem odprowadzili go na okręt.

Psalm responsoryjny
(Ps 68)

Ps 68 (67), 29-30. 33-35a. 35b-36bc (R.: por. 33a)

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

O Boże, okaż swą potęgę, *
potęgę Bożą, której dla nas użyłeś.
W Twej świątyni nad Jeruzalem, *
niech królowie złożą Tobie dary!

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Śpiewajcie Bogu królestwa ziemi, ✞
zagrajcie Panu, *
który przemierza odwieczne niebiosa.
Oto wydał głos swój, głos potężny: *
«Uznajcie moc Bożą!»

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Jego majestat jest nad Izraelem, *
a Jego potęga w obłokach.
On sam swojemu ludowi daje potęgę i siłę. *
Niech będzie Bóg błogosławiony.

Śpiewajcie Bogu wszystkie ludy ziemi.
lub Alleluja.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 17, 17ba)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 17,11b-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:

«Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się wypełniło Pismo.

Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość mieli w sobie w całej pełni. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie».


Twoja prawda, a Prawda Chrystusa


https://static.opw.pl/files/avatars/...00693C1607.png ks. Nikos Skuras

„Oni nie są ze świata”. Dużo świata, ziemskich fascynacji jest we mnie. Im starszy jestem, tym mocniej one atakują. Ale Chrystus za mnie poświęcił „w ofierze samego siebie”.

Paweł zwraca się do pasterzy Kościoła: „Uważajcie na samych siebie i na całe stado”. Najpierw na siebie. To jest logika Jezusa: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?”

Natomiast zapowiedź: „Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki”, ukazuje cały dramat wolności człowieka. Oczywiście, że słowa z pierwszego czytania odnoszą się bezpośrednio do nas kapłanów. Jednakże czytelniku, one odnoszą się także do wszystkich, którzy są w relacji z innymi ludźmi. W rodzinie pojawiają się nagle straszne kłótnie; w pracy miałeś dobrą grupę, ale ktoś postanowił pociągnąć część załogi za sobą; twoje dzieci poszły za przewrotnymi naukami. I jaka jest twoja odpowiedź na te fakty? Co więcej, jaka jest twoja odpowiedź na fakt, że ty stałeś się w pewnym momencie wilkiem drapieżnym i działałeś „nie oszczędzając stada”.

W czytaniach są widoczne dwie odpowiedzi.

Pierwsza to modlitwa, Jezusa i Pawła. Modlitwa oznacza, że zdajesz sobie sprawę, że twoja parafia, twoja rodzina, twoja załoga w pracy, nie są twoją własnością, lecz Boga, który Kościół i całą ludzkość „nabył własną krwią”.
Druga to postawa „syna zatracenia”. Tradycja jednoznacznie widzi tu samego Judasza. Święci zwracają uwagę, że słowa: „aby się wypełniło Pismo”, nie oznaczają tego, że Bóg „z góry” przeznaczył go na potępienie. Bóg nikogo nie potępia. Wszystkich pragnie mieć w niebie, ale zostawia każdemu możliwość wyboru. Judasz zatracił Miłość Jezusa.
Słowa: „Byś ich ustrzegł od złego” przypominają słowa z „Ojcze nasz”: „Zbaw nas ode złego”. Chodzi o ustrzeżenie od pokusy ostatecznej. Gdy człowiek umiera, wówczas jest ostatni atak starego człowieka, by zabrać umierającemu nadzieję związaną z Miłością, która przebacza wszystko bezwarunkowo. Ta pokusa chce, by umierający zaakceptował kłamstwo, że przekroczył granice i nie może liczyć na Miłosierdzie Boga.

„Aby i oni byli uświęceni w prawdzie”.

Odwagi!

Prawdą jest darmowa Miłość Chrystusa. Ucz się ją przyjmować:

„Niech mi się stanie według Twojej Prawdy”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 maja 2026
czwartek

Dzień powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Krzysztofa Magallanesa, prezbitera i Towarzyszy

Pierwsze czytanie
(Dz 22, 30;23, 6-11)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W Jerozolimie trybun rzymski, chcąc dowiedzieć się dokładnie, o co Żydzi oskarżali Pawła, zdjął z niego więzy, rozkazał zebrać się arcykapłanom i całemu Sanhedrynowi i wyprowadziwszy Pawła, stawił go przed nimi.

Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, wołał Paweł przed Sanhedrynem: «Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych».

Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do rozłamu wśród zebranych. Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie. Powstała wielka wrzawa, zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród faryzeuszów, wykrzykując wojowniczo: «Nie znajdujemy nic złego w tym człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł?»

Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun, obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy.Następnej nocy ukazał mu się Pan. «Odwagi! – powiedział – trzeba bowiem, żebyś i w Rzymie zaświadczył o Mnie, tak jak dawałeś o Mnie świadectwo w Jeruzalem».

Psalm responsoryjny
(Ps 16)

Ps 16 (15), 1b-2a i 5. 7-8. 9-10. 11 (R.: por. 1b)

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
to On mój los zabezpiecza.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, *
a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,
bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz *
i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
pełnię radości przy Tobie
i wieczne szczęście *
po Twojej prawicy.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 17, 21)

Alleluja, alleluja, alleluja

Aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie,
aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 17, 20-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:

«Ojcze Święty, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, by świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.

I także chwałę, którą mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś.

Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.

Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem, i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich».


Aby stanowili jedno


https://static.opw.pl/files/avatars/...80693C1584.png ks. Przemysław Krakowczyk

Ostatnie godziny przed męką to czas, w którym Jezus myśli bezpośrednio o nas. Jego modlitwa nie ogranicza się wyłącznie do Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku. Obejmuje każdego człowieka, który na przestrzeni wieków usłyszy i przyjmie Ewangelię. Chrystus prosi Ojca o jedność swoich uczniów. Wzorem dla tej postawy jest relacja między Bogiem Ojcem a Synem. To relacja doskonałej miłości i całkowitego daru z samego siebie na rzecz drugiej osoby.

Taka jedność rzadko bywa naturalnym stanem w ludzkich relacjach. Na co dzień bardzo szybko budujemy mury. Dzielimy otoczenie na swoich i obcych. Wchodzimy w niepotrzebne konflikty w domach, bezwzględnie rywalizujemy w pracy, podsycamy spory w naszych parafiach czy na osiedlach. Łatwo przychodzi nam surowe osądzanie innych i zamykanie się w ciasnych ramach własnych uprzedzeń. Tymczasem Jezus stawia sprawę jasno: jedność wierzących ma udowadniać, że to Bóg posłał Go na świat. Ludzie nie uwierzą żadnym naszym słowom o miłości, jeśli najpierw nie zobaczą, że potrafimy żyć ze sobą w zwykłej zgodzie i szacunku. Chrześcijańska jedność wcale nie oznacza zatarcia różnic i myślenia dokładnie o wszystkim w ten sam sposób. Wymaga jednak, byśmy potrafili postawić dobro drugiego człowieka wyżej niż chęć udowodnienia własnej racji za wszelką cenę.

Budowanie pokoju we wspólnocie zawsze kosztuje. To codzienna, mozolna praca nad własnym egoizmem. Zaczyna się od rezygnacji z odwetu, od ugryzienia się w język przed wypowiedzeniem raniącego komentarza i od cierpliwego wysłuchania kogoś, kto po prostu ma inne zdanie. Bóg daje nam na to siłę, wlewając w nasze serca łaskę i stale nam przebaczając. Spróbujmy uczciwie ocenić nasz wpływ na środowisko, w którym żyjemy. Czy w relacjach z bliskimi szukasz tego, co łączy, czy wolisz pielęgnować dawne urazy? Czy potrafisz wyciągnąć rękę do zgody jako pierwszy, nawet wtedy, kiedy czujesz się zraniony i wiesz, że wina leży po obu stronach?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 maja 2026
Piątek

Dzień Powszedni albo
wspomnienie św. Rity z Cascia, zakonnicy

Pierwsze czytanie
(Dz 25, 13-21)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Król Agryppa i Berenike przybyli do Cezarei powitać Festusa. Gdy przebywali tam dłuższy czas, Festus przedstawił królowi sprawę Pawła: «Feliks pozostawił w więzieniu pewnego człowieka – powiedział. Gdy byłem w Jerozolimie, arcykapłani i starsi żydowscy wnieśli przeciw niemu skargę, żądając dla niego wyroku skazującego. Odpowiedziałem im: „Rzymianie nie mają zwyczaju skazywania kogokolwiek na śmierć, zanim oskarżony nie stanie wobec oskarżycieli i nie będzie miał możności bronienia się przed zarzutami”.

A kiedy tutaj przybyli, zasiadłem bez żadnej zwłoki, nazajutrz, w sądzie i kazałem przyprowadzić tego człowieka. Oskarżyciele nie wnieśli przeciwko niemu żadnej skargi o przestępstwa, które podejrzewałem. Mieli z nim tylko spory o ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym Paweł twierdzi, że żyje.

Nie znając się na tych rzeczach, zapytałem, czy nie zechciałby udać się do Jerozolimy i tam odpowiadać przed sądem w tych sprawach. Ponieważ Paweł zażądał, aby go zatrzymać do wyroku cezara, kazałem go strzec, dopóki go nie odeślę do Najdostojniejszego».

Psalm responsoryjny
(Ps 103)

Ps 103 (102), 1b-2. 11-12. 19-20b (R.: por. 19a)

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Błogosław, duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, *
tak wielka jest łaska Pana dla Jego czcicieli.
Jak odległy jest wschód od zachodu, *
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Pan utwierdził swój tron na niebiosach, *
a Jego panowanie wszechświat obejmuje.
Błogosławcie Pana, wszyscy Jego aniołowie, *
potężni mocarze pełniący Jego rozkazy.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(J 14, 26)

Alleluja, alleluja, alleluja

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(J 21, 15-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie, rzekł do Szymona Piotra:

«Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?»

Odpowiedział Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego: «Paś baranki moje».

I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?»

Odparł Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego: «Paś owce moje».

Powiedział mu po raz trzeci: «Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?»

Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: «Czy kochasz Mnie?» I rzekł do Niego:
«Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego Jezus: «Paś owce moje.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz».

To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to, rzekł do niego:
«Pójdź za Mną!»

Pytania o miłość


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png ks. Janusz Chyła


Jezus dobrze zna serce Piotra.
Pytając o miłość leczy jego ranę spowodowaną trzykrotnym zaparciem się Mistrza. Odpowiedź nie jest zatem potrzebna Jezusowi. Ma ona pomóc apostołowi w poznaniu własnego i Bożego serca.

Miłość ma wiele imion.
Współcześnie nazywa się miłością nawet to, co jest jej zaprzeczeniem. Jezus pyta Piotra o miłość ofiarną, a Piotr znając swoje ograniczenia mówi o przyjaźni. Przy trzecim pytaniu słowa Piotra: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham" świadczą o jego pokorze i całkowitym powierzeniu się Jezusowi.
To sprawia, że Piotr otrzymuje misję pasterzowania.

Każdy kandydat na pasterza musi odpowiedzieć na pytania o tożsamość Jezusa i miłość do Niego.
Bez miłości nie rozumiemy sedna Ewangelii i jesteśmy jedynie najemnymi funkcjonariuszami.

Istotne jest także to, że Jezus nie pyta o miłość w świątyni podczas modlitwy, ale po śniadaniu nad jeziorem. Również my jesteśmy zaproszeni, aby miłości nie wyznawać jedynie w chwilach wyjątkowych i miejscach szczególnych,
lecz w codziennej prozie życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia