✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

7 lutego 2025

piątek

Pierwsze czytanie

(Hbr 13, 1-8)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Niech trwa w was braterska miłość. Nie zapominajcie też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę. Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami żyjecie w ciele.

We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg.

Postępowanie wasze niech będzie wolne od zachłanności na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie. Sam Bóg bowiem powiedział: «Nie opuszczę cię ani nie pozostawię». Śmiało więc możemy mówić: «Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się, bo cóż może mi uczynić człowiek?»

Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę. Jezus Chrystus – wczoraj i dziś, ten sam także na wieki.


Psalm responsoryjny

(Ps 27)

Psalm (Ps 27 (26), 1bcde. 3. 5. 8b-9c (R.: 1b))

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Nawet gdy wrogowie staną przeciw mnie obozem, *
moje serce nie poczuje strachu.
Choćby napadnięto mnie zbrojnie, *
nawet wtedy ufność swą zachowam.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

W namiocie swoim mnie ukryje *
w chwili nieszczęścia,
schowa w głębi przybytku, *
na skałę mnie wydźwignie.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Będę szukał oblicza Twego, Panie. *
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy,
nie odtrącaj w gniewie Twego sługi. *
Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 8, 15)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 6,14-29)


Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: «Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim». Inni zaś mówili: «To jest Eliasz»; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, mawiał: «To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał».

Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu z powodu Herodiady, żony brata swego, Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem napominał Heroda: «Nie wolno ci mieć żony twego brata». A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał.

Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobistościom w Galilei. Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczyny: «Proś mnie, o co chcesz, a dam ci». Nawet jej przysiągł: «Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa». Ona wyszła i zapytała swą matkę: «O co mam prosić?» Ta odpowiedziała: «O głowę Jana Chrzciciela». Natychmiast podeszła z pośpiechem do króla i poprosiła: «Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela». A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała swej matce.

Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.


W obronie prawdy


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



Jan Chrzciciel oddał życie broniąc prawdy o małżeństwie. Poza tym naraził się władzy. Dopóki upominał zwykły lud nad Jordanem, władza mogła go tolerować jako niegroźnego szaleńca. Prorokowi nie godzi się jednak upominać ziemskich władców. „Nie wolno ci mieć żony twego brata” – twardo brzmią słowa Jana. Nie ma tutaj pobłażania. Nie ma naginania zasad. Nie wolno. Kropka. Prawda moralna odnosi się do wszystkich ludzi niezależnie od ich pozycji społecznej. Żyjemy w epoce relatywizowania prawdy. Nawet w Kościele duch relatywizmu i subiektywizmu mocno daje się nam we znaki.

Dwa synody o małżeństwie nie wzmocniły nauczania o nierozerwalności małżeństwa, ale je ostatecznie osłabiły. W tym samym Kościele mamy różne, sprzeczne oceny moralne sytuacji rozwodowych. Każda historia jest inna – powiadają zwolennicy podejścia „bardziej duszpasterskiego”. Nie wolno stosować tych samych ocen wobec wszystkich. Normę trzeba dostosować do okoliczności i możliwości człowieka. Jan Paweł II przestrzegał w encyklice „Veritatis splendor” przed taką manipulacją. Pisał: „Niektórzy proponują przyjęcie swego rodzaju podwójnego statusu prawdy moralnej. Obok płaszczyzny doktrynalnej i abstrakcyjnej należałoby uznać odrębność pewnego ujęcia egzystencjalnego, bardziej konkretnego. Ujęcie to, uwzględniające okoliczności i sytuację, mogłoby dostarczać uzasadnień dla wyjątków od reguły ogólnej i tym samym pozwalać w praktyce na dokonywanie z czystym sumieniem czynów, które prawo moralne uznaje za wewnętrznie złe”. Jan Chrzciciel potwierdził swoją krwią zasadę niezmienności prawdy moralnej. Jan Paweł w tej samej encyklice zauważa: „Męczeństwo odrzuca jako złudne i fałszywe wszelkie «ludzkie tłumaczenia», jakimi usiłowałoby się usprawiedliwić – nawet w «wyjątkowych» okolicznościach – akty moralnie złe ze swej istoty”.


Sumienie Heroda nie było całkiem martwe. „Czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał”. A jednak kiedy zatańczyła przed nim córka Herodiady, sumienie poszło w odstawkę. To klasyka. Zmysłowe pożądanie odbiera rozum, usypia sumienie. Nawet król Dawid tego doświadczył. Wielki król, który rządzi innymi, może stać się niewolnikiem własnych żądz, wykonującym ślepo polecenia zła.


Kościół stoi dziś na rozdrożu. Czy będzie wsłuchiwał się w uwodzącą muzykę tego świata i próbował tak przedstawiać orędzie Ewangelii, żeby nie psuć światowej zabawy? Czy pójdzie raczej drogą Jana Chrzciciela, gotowy niepokoić tych, którzy dziś dzierżą „rząd dusz” i psuć im zabawę, wierny prawdzie bez względu na cenę?


Potrzebujemy proroków. Obrońców małżeństwa nie obawiających się władzy. Potrzebujemy ludzi nawołujących do nawrócenia nie tylko słowem, ale i radykalnym stylem życia. Potrzebujemy duchowych przewodników, którzy przypominają, że zło jest złem, grzech grzechem. Potrzebujemy kogoś, kto upomni się o Boga, o Jego prawo do człowieka; kogoś, kto zdemaskuje bałwochwalstwo strojące się w modne ciuchy. Potrzebujemy oczyszczenia ze zgniłych kompromisów ze złem. Miłosierdzie Boga jest nieskończone, ale przygotowaniem na spotkanie z miłosierdziem jest skrucha, uznanie własnej winy, uderzenie się w piersi, pokuta, oczyszczenie serca. Radykalizm Jana przypomina, że życie duchowe jest także walką, zmaganiem. Dworów Heroda nie brakuje, ani pięknie tańczących Salome. Pokusa dołączenia to tego dworu jest silna. Ale prawda jest po stronie Jana.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 lutego 2025

sobota

Dzień powszedni

albo wspomnienie św. Hieronima Emilianiego
albo wspomnienie św. Józefiny Bakhity, dziewicy


PIERWSZE CZYTANIE

(Hbr 13, 15-17. 20-21)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Przez Jezusa składajmy Bogu ofiarę pochwalną nieustannie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię. Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej pomocy, gdyż raduje się Bóg takimi ofiarami.

Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać z tego sprawę. Niech to czynią z radością, a nie wzdychając, bo to nie byłoby z korzyścią dla was.

Bóg zaś pokoju, który na mocy krwi przymierza wiecznego wyprowadził spomiędzy zmarłych Wielkiego Pasterza owiec, Pana naszego, Jezusa, niech was uzdolni do wszelkiego dobra, byście wypełnili Jego wolę; niech sprawi w was, co miłe jest w Jego oczach, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków. Amen.


PSALM RESPONSORYJNY

(Ps 23)

Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 (R.: por. 1b)

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, *
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego


WERSET PRZED EWANGELIĄ (ALLELUJA)

(J 10, 27)

Alleluja, alleluja, alleluja

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja

EWANGELIA

(Mk 6, 30-34)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.

Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.


List do Hebrajczyków. Warto do niego wracać



https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png
Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Dziś odczytywane są w liturgii końcowe fragmenty Listu do Hebrajczyków. Liturgia przybliżała nam tę niezwykłą księgę Nowego Testamentu w dni powszednie przez ostatnie cztery tygodnie. Tak pełna prezentacja Listu do Hebrajczyków ma miejsce co drugi rok liturgiczny. Treść księgi nie jest łatwa. Zawartych jest w niej jednak wiele głębokich myśli teologicznych, przede wszystkim o Jezusie Chrystusie, który jest przedstawiony przede jako najwyższy Arcykapłan.

W kapłaństwie Jezusa wszyscy chrześcijanie uczestniczą na mocy chrztu i bierzmowania, a księża – dodatkowo i w sposób szczególny – na mocy sakramentu święceń. Dlatego też wszyscy wierzący mogą zaczerpnąć z Listu do Hebrajczyków wielkie bogactwo duchowych treści. Warto zatem powracać do tej księgi. Na pewno godne polecenia jest przeczytanie jej w całości.

Dziś otrzymujemy od autora parę praktycznych wskazówek: „przez Jezusa składajmy Bogu ofiarę pochwalną nieustannie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię”. To wezwanie do aktywnego udziału w liturgii, który polega na modlitwach, śpiewach oraz na składaniu duchowych ofiar. To wszystko ma się dziać na mocy kapłaństwa powszechnego zakorzenionego w chrzcie i bierzmowaniu oraz na mocy kapłaństwa urzędowego, wypływającego z sakramentu święceń. „Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej pomocy, gdyż raduje się Bóg takimi ofiarami”. To wezwanie do służby bliźniemu. Poświęcony czas dla bliźniego, dobre słowo i konkretna pomoc stają się miłymi Bogu ofiarami. Liturgia i służba powinny być ze sobą mocno powiązane.

Kolejny fragment to pouczenia związane ze wstępnie już w tamtych czasach uhierarchizowaną strukturą wspólnoty Kościoła: „Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać z tego sprawę. Niech to czynią z radością, a nie wzdychając, bo to nie byłoby z korzyścią dla was”. Posłuszeństwo wobec przełożonych – z jednej strony, a z drugiej strony – gorliwa i radosna służba dla dobra podwładnych.

I wreszcie mamy piękne końcowe życzenie: „Bóg zaś pokoju, który na mocy krwi przymierza wiecznego wyprowadził spomiędzy zmarłych Wielkiego Pasterza owiec, Pana naszego, Jezusa, niech was uzdolni do wszelkiego dobra, byście wypełnili Jego wolę; niech sprawi w was, co miłe jest w Jego oczach, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków”. Bóg Ojciec nazwany jest Bogiem pokoju, a Jezus Chrystus – Wielkim Pasterzem owiec. Piękne obrazy, pociągające do czynienia „wszelkiego dobra” oraz mobilizujące, byśmy „wypełnili Jego wolę”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 lutego 2025

niedziela


Pierwsze czytanie

(Iz 6, 1-2a. 3-8)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł.

I wołał jeden do drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały». Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.

I powiedziałem: «Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»

Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg, twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech».

I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»

Psalm responsoryjny

(Ps 138)

Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8 (R.: por. 1c)

Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją, *
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu

Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie, *
gdy usłyszą słowa ust Twoich.
I będą opiewać drogi Pana: *
«Zaprawdę, chwała Pana jest wielka!»

Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu

Wybawia mnie Twoja prawica. *
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk swoich.

Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu

Drugie czytanie

(1 Kor 15, 1-11)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli.

Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.

Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną.

Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 1)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pójdźcie za Mną,
a uczynię was rybakami ludzi.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 5, 1-11)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.

Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona.

A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.


Na głębię


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.pngKomentarz: ks. Marian Machinek MSF

Zapewne Piotr dopiero po latach zaczął doceniać to, co wydarzyło się wtedy nad jeziorem. Może myślał o tym także wtedy, gdy został ukrzyżowany, jak jego Mistrz? Cudowny połów ryb to było tylko pojedyncze wydarzenie, ale ono odmieniło życie – i to nie na chwilę, ale na zawsze. Może Piotr sam się dziwił temu, że wtedy pozostawił wszystko i poszedł za Jezusem? I może po latach błogosławił tę decyzję, która oznaczała tak radykalny zwrot w jego życiu?
Nieważne już było to, co on sam wtedy mówił do Jezusa. To, że dopiero z pewnym ociąganiem posłuchał polecenia Mistrza i to, że po cudownym połowie ryb nagle ogarnął go lęk i zapragnął, by Jezus odszedł od niego. Istotne pozostały jedynie te słowa, które Jezus wypowiedział do niego.

Najpierw polecenie: „Wypłyń na głębię”. Zdanie to początkowo wydawało się być radą dotyczącą jedynie łowienia ryb – i do tego pouczeniem, jakie daje cieśla zawodowemu rybakowi! Ale czy po latach nie zabrzmiało ono w umyśle Piotra podobnie, jak wybrzmiewa dzisiaj w naszych umysłach, gdy po dwóch tysiącach lat czytamy Łukaszową relację o tym wydarzeniu? Istnieje inna głębia, niż głębokie wody jeziora Genezaret. To zdanie to zaproszenie do głębokiej, nie tylko powierzchownej relacji z Jezusem; zaproszenie, które początkowo może tylko napawać obawą. Duchowa głębia jednocześnie fascynuje i przeraża, pociąga i odpycha. Człowiek podświadomie czuje, że wypłynięcie na nią oznacza całkowite zdanie się na Jezusa, wypuszczenie steru łodzi własnego życia z rąk i przekazanie go Boskiemu Sternikowi.
Być może dlatego Jezus dodał wtedy, nad jeziorem, do skierowanego do Piotra polecenia wypłynięcia na głębię jeszcze: „Nie bój się”. Ludzkie obawy są zrozumiałe, ale zbędne. Nikt nie zna duchowych głębi tak dobrze, jak Boski Sternik i dlatego każdy, kto żegluje z Nim, jest bezpieczny.

I jeszcze to ostatnie słowo porównujące głoszenie Ewangelii do połowu ludzi… Piotr może wykorzystać całe swoje życiowe doświadczenie w tym nowym powołaniu, jakie mu zostaje powierzone. Jest ono całkowicie inne i wymaga opuszczenia wszystkiego i pójścia za Jezusem. Jednak nowe zadanie nie oznacza przekreślenia dotychczasowej pracy i wszystkiego, czego Piotr się nauczył przy okazji tych niezliczonych połowów, na które noc w noc wypływał. Piotr może nadal być rybakiem, tyle, że na o wiele szerszych i głębszych wodach ludzkich serc.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

10 lutego 2025

poniedziałek


Wspomnienie św. Scholastyki, dziewicy

Pierwsze czytanie

(Rdz 1, 1-19)


Czytanie z Księgi Rodzaju

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami. Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość. Bóg, widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności. I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą.

I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy.

A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj oddzieli ono jedne wody od drugich!» Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak się stało, Bóg nazwał to sklepienie niebem.

I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi.

A potem Bóg rzekł: «Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha!» A gdy tak się stało, Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg, widząc, że były dobre, rzekł: «Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasiona». I tak się stało. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre.

I tak upłynął wieczór i poranek – dzień trzeci.

A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstaną ciała niebieskie, świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i lata; aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu nieba i aby świeciły nad ziemią». I tak się stało. Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią; aby rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg, że były dobre.

I tak upłynął wieczór i poranek – dzień czwarty.

Psalm responsoryjny

(Ps 104)

Ps 104 (103), 1-2a. 5-6. 10 i 12. 24 i 35c (R.: por. 31b)

Radością Pana dzieła, które stworzył

Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat i piękno, *
światłem okryty jak płaszczem.

Radością Pana dzieła, które stworzył

Umocniłeś fundamenty ziemi, *
nie zachwieje się na wieki wieków.
Jak szatą okryłeś ją Wielką Głębią, *
ponad górami stanęły wody.

Radością Pana dzieła, które stworzył

Ty zdroje kierujesz do strumieni, *
które pośród gór się sączą.
Nad nimi mieszka ptactwo niebieskie *
i śpiewa pośród gałęzi.

Radością Pana dzieła, które stworzył

Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! *
Ty wszystko mądrze uczyniłeś,
ziemia jest pełna Twoich stworzeń. *
Błogosław, duszo moja, Pana.

Radością Pana dzieła, które stworzył

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 6, 53-56)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus i uczniowie Jego się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu. Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano. Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych tam, gdzie jak słyszeli, przebywa. I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby ci choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.



Nierówności

https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Naiwne mniemanie co do równości – od tego, że wszyscy mają mieć jednakowe kafelki nad wanną, aż do rozmycia różnic między płciami – jest jedną z tych utopii jakie pchają cywilizację zachodnią na dno przeciętności. Nastaje się oficjalnie, że nie ma wcale osób moralnie lepszych albo zepsutych, zdolniejszych i nieuków, profesorów ani studentów – wszyscy wszystkim mają mówić po imieniu, mogą klepać się po ramieniu – rzeczywistość zatarta.

Tymczasem Panu Bogu nie specjalnie zależy na kreacji świata w stylu jednej wielkiej komuny. Rzeczywistość, jaka wychodzi z ręki Stwórcy odznacza się tym samym różnorodną nierównością. Dlaczego Pan nie rozdzielił wszystkim po tyle samo dóbr? Bóg chce dać ludziom życie jako twórczy potencjał do wykorzystania, a nie bierny depozyt do kieszeni. Z tego powodu poeci opisując sens istnienia porównują egzystencję człowieka do szczytu góry, którą warto zdobyć, a nie do plaży, na której można tylko leżeć i się opalać. Naiwni demagodzy od powszechnej równości, dzieląc świat na kawałki między wszystkich, okradają człowieka z motywacji, z wolnej decyzji na wejście do gry, wreszcie z ryzyka twórczości, które czyni życie naprawdę ciekawym. Dzięki temu biedak urodzony w slumsie potrafi skończyć studia, a nawet zostać prezydentem. Z kolei synek bogaczy wychowany na poduszkach musi uważać, by jutro nie żebrać na ulicy. Wniosek jest prosty, że według lepszej logiki Bożej równe szanse w życiu zapewnia dopiero korzystanie z odpowiedzialności, a nie identyczny punkt wyjścia.

Scholastyka z Nursji to skromna siostra wybitnego Benedykta. Od dziecka skłania się do ciszy, pracy, studium i modlitwy, zafascynowana duchową wielkością swojego brata. Świadomie lub nie, naśladuje Benedykta, inspiruje się jego wyborami, ale nie kopiuje bezmyślnie. Brat powoła pierwszych mnichów i założy najstarszy konwent benedyktyński w Subiaco. Scholastyka w kilka lat później pójdzie jego śladem, ale pierwsze mniszki zgromadzi w Plombariola. To prawda, że w tej niezwykłej parze rodzeństwa siostra zdaje się podążać za zdolniejszym bratem krok w krok, jednak swoim tempem i zawsze w swoim stylu – z tego powodu osiągają na końcu równy poziom dojrzałości chrześcijańskiej i świętości.

Jeśli ktoś w Polsce narzeka na gruzy, które w samym sercu edukacji ryje pani minister Nowacka, niech popatrzy na Hiszpanię. W ostatnich dniach stycznia 2025 roku, w jednym z hiszpańskich miasteczek doszło do głośnego incydentu. Burmistrz tej miejscowości to czynny homoseksualista, co publicznie obnosi się po wiecach i rautach w obecności kochanka. Pewnego dnia ci dwaj zdecydowali się wziąć udział w katolickiej Eucharystii, a nawet przyjąć Komunię świętą.

Proboszcz, świadomy grzechu publicznego, odmówił im Ciała Chrystusa. Zareagowało natychmiast hiszpańskie ministerstwo do spraw równości i uchwaliło, że od tej pory Kościół katolicki ma udzielać Komunii świętej każdemu, komukolwiek spodoba się po Nią sięgnąć i kropka. Kuriozalna sprawa, bo skoro tak, to państwo Sanchez pewnego dnia mogą dojść do wniosku, że ich dzieci nie są tak uzdolnione jak młodzież Fernandezów i zarządzą wymianę potomstwa. Minister będzie miał tylko jedno wyjście – uznać ich roszczenia. A wreszcie, jeśli już równość, to jaka siła usprawiedliwia wydawanie uchwał przez jakiekolwiek ministerstwo? Teraz wszyscy sobie sami ustalają reguły. Europa myśli właśnie tak i jest skrajnie pogubiona. Albo wróci więc do porządku nazwanego prawem naturalnym, albo świat się zawali.

W opisie stworzenia uderza fakt, że wszystko, co istnieje jest rozdzielone, a nie zrównane (por. Rdz 1, 5-8). W dodatku tym, który oddziela jest sam Stwórca. Zanim Jezus dokona cudu uzdrowienia w ziemi Genezaret, uczy jej mieszkańców kłaść ludzi chorych osobno, na otwartej przestrzeni (por. Mk 6, 56). W normalnym świecie zachowanie stosownych proporcji i zdrowego dystansu jest wyrazem szacunku.


Przekraczaj limity od dobrego ku lepszemu, ale zachowaj granice przyzwoitości. Nie mieszaj.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

11 lutego 2025

wtorek


Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes

Pierwsze czytanie

(Rdz 1, 20 – 2, 4a)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg rzekł: «Niechaj się zaroją wody od istot żywych, a ptactwo niechaj lata nad ziemią, pod sklepieniem nieba!»

Tak stworzył Bóg wielkie potwory morskie i wszelkiego rodzaju pływające istoty żywe, którymi zaroiły się wody, oraz wszelkie ptactwo skrzydlate różnego rodzaju. Bóg, widząc, że były dobre, pobłogosławił je tymi słowami: «Bądźcie płodne i mnóżcie się, abyście zapełniały wody w morzach, a ptactwo niechaj się rozmnaża na ziemi». I tak upłynął wieczór i poranek – dzień piąty.

Potem Bóg rzekł: «Niechaj ziemia wyda istoty żywe różnego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i dzikie zwierzęta według ich rodzajów!» I stało się tak: Bóg uczynił różne rodzaje dzikich zwierząt, bydła i wszelkich zwierząt pełzających po ziemi. I widział Bóg, że były dobre.

A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem podniebnym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»

Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad ptactwem podniebnym, nad rybami morskimi i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi». I rzekł Bóg: «Oto wam daję wszelką roślinę przynoszącą ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą one pokarmem. A dla wszelkiego zwierzęcia polnego i dla wszelkiego ptactwa podniebnego, i dla wszystkiego, co się porusza po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia, będzie pokarmem wszelka trawa zielona». I tak się stało.

A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.

I tak upłynął wieczór i poranek – dzień szósty. W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie zastępy jej stworzeń. A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał, stwarzając.

Oto są dzieje początków po stworzeniu nieba i ziemi.


Psalm responsoryjny

(Ps 8)


Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 2ab)

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich, *
na księżyc i gwiazdy, które Ty utwierdziłeś:
Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, *
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, *
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, *
wszystko złożyłeś pod jego stopy:

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!

Owce i bydło wszelakie, *
i dzikie zwierzęta,
ptaki niebieskie i ryby morskie, *
wszystko, co szlaki mórz przemierza.

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

( )

Alleluja, alleluja, alleluja

Nakłoń me serce do Twoich napomnień,
obdarz mnie łaską Twojego Prawa.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 7, 1-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

U Jezusa zebrali się faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I gdy wrócą z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.

Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?»

Odpowiedział im: «Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi”. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji, dokonujecie obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych rzeczy czynicie».

I mówił do nich: «Sprawnie uchylacie Boże przykazanie, aby swoją tradycję zachować. Mojżesz tak powiedział: „Czcij ojca swego i matkę swoją”, oraz: „Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmierć poniesie”. A wy mówicie: „Jeśli ktoś powie ojcu lub matce: Korban, to znaczy darem złożonym w ofierze jest to, co miało być ode mnie wsparciem dla ciebie” – to już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca ani dla matki. I znosicie słowo Boże ze względu na waszą tradycję, którą sobie przekazaliście. Wiele też innych tym podobnych rzeczy czynicie».

Tradycja, rewolucja i wieczna Prawda


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Trzymali się tradycji starszych. Dzięki wierności swoim tradycjom Żydzi przetrwali jako naród. A w centrum życia tego narodu była wiara w jedynego Boga, uznawana za głupią lub niebezpieczną przez wszystkich wokół. Dzięki tradycji pamiętali kim są: ludem który zawarł przymierze z Bogiem. Pamięć i tradycja są dla narodu niczym zbroja, jak w czasach PRL śpiewał Jacek Kaczmarski w jednej ze swych najbardziej znanych piosenek: „Nam do obrony dany pamięci pancerz nasz”. Pancerz chronił wojownika przed ciosami. Z drugiej strony, utrudniał poruszanie się. Hełm z przyłbicą osłaniał głowę i twarz, ale utrudniał widzenie. Czasem tradycja może stać się obciążeniem.

W Kościele słowo Tradycja (z wielkiej litery) oznacza tę część Objawienia, która nie została spisana w Piśmie Świętym, a znamy ją dzięki ustnemu przekazowi, który kształtował Kościół w pierwszych wiekach jego istnienia. Tradycję znamy ze spisanych świadectw historycznych, szczególnie pism Ojców Kościoła. Z tego powodu, w porównaniu z Pismem Świętym, trudniej jest ustalić, co do Tradycji należy jako pewny przekaz wiary. Co ciekawe, Kościół uznaje za natchnione określone księgi (kanon Pisma Świętego) właśnie na podstawie Tradycji.

Tradycja Kościoła w szerszym znaczeniu to różne formy i zwyczaje, elementy kultury, którymi wyrażamy naszą wiarę. Są stworzone przez ludzi, ale inspirowanych wiarą, w kontekście modlitwy i życia Kościoła, żywego ciała Chrystusa. Szczególną rolę odgrywa tu liturgia, która jest modlitewną oprawą sakramentów, przez które Bóg udziela nam swojej łaski.

Dziś stosunek do tak rozumianej tradycji w Kościele jest przedmiotem sporów. Niektórzy uznają ją za niemal równie ważną co prawda objawiona, którą ma wyrażać. Jakiekolwiek zmiany czy odrzucenie jakiegoś elementu uważają za zamach na wiarę. Z drugiej strony są wśród katolików ludzie o mentalności rewolucyjnej, dla których Kościół zaczął się po Soborze Watykańskim II albo za pontyfikatu Franciszka. Ci uważają, że ukształtowane przez wieki formy wyznawania wiary należy zastąpić nowymi, bo blokują postęp, cokolwiek by on oznaczał. Jak często bywa, postawy skrajne rodzą podziały i osłabiają wspólnotę, czy to narodu, czy państwa, czy te najważniejszą, jaką jest Kościół.
W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zdaje się krytykować przywiązanie do tradycji Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji. Warto jednak zwrócić uwagę, o jakich konkretnie elementach tradycji żydowskiej mówi Pan Jezus. To interpretacje Prawa mojżeszowego, które często odbiegały od jego właściwego sensu. Wracając do porównania z początku komentarza, to jak zbroja z saskiej porcelany. Może ładna, ale nie tylko utrudnia poruszanie się, ale przede wszystkim przed niczym nie chroni.

Rewolucja Pana Jezusa polega na ukazanie pełnego sensu wszystkiego, co Bóg dotychczas człowiekowi objawił. Dlatego też niektóre elementy tradycji narodu wybranego przestają mieć sens, a inne chrześcijanie przyjmą jako swoje. Tworzy się nowa tradycja. Nie będzie już żadnej nowej rewolucji, ta którą zaczął Pan Jezus trwa. Ale nie jest to rewolucja, która burzy, lecz oczyszcza i tworzy.

Słowa Pana Jezusa każą się nam zastanowić, jak my traktujemy tradycję Kościoła. Pomaga nam ona na drodze wiary, jest wręcz konieczna, choć nie najważniejsza. Jednak trzeba uważać, żeby nie uległa wypaczeniu. Do wypaczenia dochodzi gdy zapominamy, co przekazuje tradycja i czego strzeże. To pomoże nam wychwycić naleciałości obce Ewangelii. Na przykład, jeszcze niedawno rozpowszechniona była tradycja „zakrapianych” chrzcin. Trudno o mniej stosowny sposób na świętowanie narodzin do życia w łasce.

Czasami jakiś element tradycji, po czasie przestaje służyć przekazowi wiary. Przez wieki łacina w liturgii i teologii była ważnym narzędziem jedności Kościoła, jednak miało to swoją cenę. Dziś powrót do łaciny jako jedynego języka liturgii raczej wywołałby podziały, a nie umocnił jedność. Nie zmienia to faktu, że łacina pozostaje ważnym elementem tradycji Kościoła. Trzeba bardzo uważać na tych, którzy z wielką pewnością siebie głoszą, że jakieś formy pobożności są przestarzałe i trzeba je wyrzucić. Swego czasu samozwańczy reformatorzy Kościoła z zapałem próbowali wyrugować tradycję adoracji eucharystycznej, która wprost wyraża niezmienną prawdę wiary o realnej obecności Pana Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie. Dziś ma miejsce renesans tej tradycji, bo wyraża ona wiarę i służy pogłębianiu więzi z Chrystusem.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

12 lutego 2025

środa
Pierwsze czytanie

(Rdz 2, 4b-9. 15-17)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Gdy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo, nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi ani żadna trawa polna jeszcze nie wzeszła – bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię, bo nie było człowieka, który by uprawiał ziemię, a nurt wody wypływał z ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby.

Wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.

A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.

Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał. A tak przykazał Pan Bóg człowiekowi: «Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać do woli, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz».

Psalm responsoryjny

(Ps 104 )

Ps 104 (103), 1-2a. 27-28. 29b-30 (R.: por. 1a)

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat i piękno, *
światłem okryty jak płaszczem.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Wszystko czeka na Ciebie, *
byś dał im pokarm we właściwym czasie.
Gdy im dajesz, zbierają, *
gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
i odnawiasz oblicze ziemi.

Chwal i błogosław, duszo moja, Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 17ba)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 7, 14-23)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego:

«Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumcie! Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to, co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o tę przypowieść. Odpowiedział im: «I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z tego, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może uczynić go nieczystym; bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka, i zostaje wydalone na zewnątrz». Tak uznał wszystkie potrawy za czyste.

I mówił dalej: «Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym»


Bóg zakazujący czy miłujący?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


Czasami mam walkę w sercu. Czuję nienasycenie, jeśli chodzi o wypełnianie mojego powołania. Kiedy forsuję swoją wolę i oddalam się od woli Boga, marnieję, staję się zgorzkniały i niezadowolony: „Kiedy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają”. Psalm mówi dalej: „Stwarzasz je, napełniając swym Duchem”. Duch Boga, przezwycięża moje zgorzknienie, przypominając, że Chrystus dobrze tworzy moją historię.

„Z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz”.

Czyżby Bóg umieścił w owocach tego drzewa śmierć?

Przecież jest Bogiem życia. Jezus w Ewangelii przypomniał, że to, co szkodzi człowiekowi, nie pochodzi z zewnątrz, lecz z serca człowieka. Trucizna nie była w owocu. Pojawiła się jako owoc ludzkiej decyzji. Dwa drzewa, to symbole przedstawiające konkretną rzeczywistość.

„Drzewo życia”. Bóg stworzył człowieka, który żył z Nim w jedności. Dostawał od Boga życie. Nie chodzi tylko o to fizyczne. Człowiek żyje, gdy czuje się kochany bezwarunkowo. Natomiast drzewo „poznania dobra i zła”. Człowiek nie wybierał między dobrem a złem. Spontanicznie zawsze czynił dobro. Był wypełniony Duchem Boga.

„Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać do woli, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść”, to polecenie ukazuje, że nie można jednocześnie samemu decydować o tym, co dobre i złe i mieć życie w sobie. Słuchając Boga co do dobra i zła, przyjmujesz Źródło życia. Decydując autonomicznie, odcinasz się od Boga.

Tego doświadczałeś Czytelniku już wiele razy. Gdy stawiałaś na swoim jako żona, sprowadzałaś śmierć, ciche dni, do waszej relacji. Gdy nie respektowałeś żony w jej słabości, nasycałeś się pozorem zwycięstwa, ale potem pojawiała się śmiercionośna gorycz między wami. Gdy próbowałeś narkotyków, gier hazardowych, używania ciała dla przyjemności, zawsze sprowadzałeś śmierć, poczucie, że takie życie nie ma sensu.

Ale odwagi!
Chrystus na krzyżu przyjął wszystkie spożyte przez ciebie zakazane owoce. Przyjął na siebie śmierć, którą sprowadziłeś, decydując o tym, co dobre lub złe. On chce znów podłączyć tobie Jego Źródło życia, Jego Miłość. Czy się na to zgodzisz?



Źródło: https://opoka.org.pl/liturgi

13 lutego 2025

czwartek


Pierwsze czytanie

(Rdz 2, 18-25)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg rzekł: «Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc».

Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki podniebne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jak on je nazwie. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę „istota żywa”.

I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom podniebnym i wszelkiemu zwierzęciu dzikiemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny.

Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: «Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta».

Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.

Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Psalm responsoryjny

(Ps 128 )

Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b)

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Jk 1, 21bc)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo,
które ma moc zbawić dusze wasze.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 7, 24-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, nie mógł jednak pozostać w ukryciu. Zaraz bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła Mu do nóg, a była to poganka, Syrofenicjanka z pochodzenia, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki.

I powiedział do niej Jezus: «Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».

Ona Mu odparła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach».

On jej rzekł: «Przez wzgląd na te słowa idź; zły duch opuścił twoją córkę». Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku; a zły duch wyszedł.


Siła pokornej modlitwy


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png Komentarz:ks. Przemysław Krakowczyk


Spotkanie Jezusa z kobietą syrofenicką (Mk 7,24-30) jest niezwykłym przykładem wiary i wytrwałości w modlitwie. Ta kobieta, choć nie należała do narodu wybranego, zwraca się do Jezusa z błaganiem o uzdrowienie córki. Wydaje się, że Jezus ją odrzuca, używając trudnych słów: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom” (Mk 7,27). Mimo to kobieta nie zniechęca się, lecz z pokorą przyjmuje Jego słowa i odpowiada: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą pod stołem z okruszyn dzieci” (Mk 7,28).

Ta scena uświadamia nam, jak ważna jest wytrwałość i pokora w relacji z Bogiem. Kobieta nie obraża się ani nie rezygnuje, ale w swojej modlitwie okazuje pełne zaufanie Jezusowi. Nie żąda, lecz prosi, wiedząc, że nawet najmniejszy znak (okruch) Jego łaski wystarczy, by dokonał się cud.

Jezus nie odrzuca jej, lecz docenia jej wielką wiarę i spełnia jej prośbę. To przypomina nam, że modlitwa nie jest wymuszaniem na Bogu naszej woli, ale pokornym otwarciem serca na Jego miłosierdzie. Czy potrafimy trwać na modlitwie, nawet gdy wydaje się, że nie otrzymujemy od razu odpowiedzi? Czy mamy w sobie ufność i pokorę Syrofenicjanki?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

14 lutego 2025

piątek

Świętych Cyryla, mnicha, i Metodego, biskupa - patronów Europy

Pierwsze czytanie

(Dz 13,46-49)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie do Żydów: «Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: „Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”».

Poganie, słysząc to, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie szerzyło się na cały kraj.

Psalm responsoryjny

(Ps 117)

Ps 117 (116), 1b-2 (R.: por. Mk 16, 15)

Całemu światu głoście Ewangelię
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana, wszystkie narody, *
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska, *
a wierność Pana trwa na wieki.

Całemu światu głoście Ewangelię
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 4, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 10,1-9)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».


Nie wywieszajmy białej flagi


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


„Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą…”. Liczba 72 ma znaczenie symboliczne W Księdze Rodzaju (rdz. 10) to liczba narodów po klęsce potopu. Oznacza więc symbolicznie cały świat. Ewangelia jest skierowana do wszystkich ludów, języków i kultur. Szacunek dla kultury czy religii pozachrześcijańskich nie może prowadzić do ustania misji. Niedawno jeden z niemieckich biskupów Franz-Josef Overbeck zszokował w kazaniu stwierdzeniem: „Nie musimy ewangelizować całego świata i pozyskiwać go dla określonej formy życia kościelnego. Bóg znajdzie sposoby, aby poprowadzić dobrą ścieżką tych, którzy nie mogą lub nie chcą w Niego wierzyć”. No tak, Bóg ma zapewne sposoby, by ratować tych, którzy Go nie znają. Ale tych, którzy Go znają dzięki Chrystusowi, zobowiązał, aby szli do wszystkich narodów z Ewangelią. Z pewnością różne mogą też być formy życia kościelnego i zmieniają się one z biegiem czasu, ale ważne jest to, aby Kościół Chrystusa rósł pośród narodów.

Tej sprawie poświęcili życie dwaj wielcy misjonarze Słowian: Cyryl i Metody. Pierwszy Papież Słowianin czuł się mocno związany z tymi apostołami Słowian. Jan Paweł II ogłosił ich patronami Europy i poświęcił im encyklikę. To nie były sentymentalne gesty. Jan Paweł dostrzegał choroby niszczące dusze Europy i niestety infekujące – jak widać na przytoczonym przykładzie – także pasterzy. „Żyjemy w Europie – zauważał Jan Paweł II – w której staje się coraz silniejsza pokusa ateizmu i sceptycyzmu; w której pleni się dotkliwa niepewność moralna, połączona z rozkładem rodziny i rozprzężeniem obyczajów. Kryzys cywilizacyjny i zmierzch Zachodu oznaczają naglącą aktualność i konieczność Chrystusa i Ewangelii”. W Cyrylu i Metodym papież widział zapał, odwagę i ewangelizacyjny rozmach, którego brakuje dzisiejszym uczniom Chrystusa.

Cyryl (zm. 869) i Metody (zm. 885) byli rodzonymi braćmi. Pochodzili z Salonik w Grecji. Dobrze urodzeni i wykształceni mieli spore możliwości robienia świeckiej kariery. Postanowili zostać mnichami. Opuścili zacisze klasztoru i poszli w nieznany im świat. Wysłani na misję z Konstantynopola działali w pełnej jedności z Rzymem. Dokonali twórczej „inkulturacji”, czyli wcielenia Ewangelii w kulturę ówczesnych Słowian i vice versa, czyli wprowadzili tę kulturę w życie Kościoła. Aby przetłumaczyć Pismo Święte i teksty liturgiczne na język słowiański, bracia stworzyli na bazie greki alfabet słowiański, zwany głagolicą. Pierwsze zapisane słowiańskie słowa służyły przepowiadaniu Ewangelii. W swojej misji Cyryl i Metody napotkali wiele przeszkód także ze strony władzy kościelnej. Pozostali jednak wierni misji. Nie wywiesili białej flagi jak bp Overbeck i jemu podobni „nowocześni” duszpasterze. My też nie wywieszajmy. Misja nie oznacza niszczenia innych kultur, ale ich ochrzczenie, czyli przemianę, nawrócenie ku pełni.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

15 lutego 2025

sobota

Pierwsze czytanie

(Rdz 3, 9-24)


Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg zawołał Adama i zapytał go: «Gdzie jesteś?» On odpowiedział: «Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się».

Rzekł Bóg: «Któż ci powiedział, że jesteś nagi? Czy może zjadłeś z drzewa, z którego ci zakazałem jeść?» Mężczyzna odpowiedział: «Niewiasta, którą postawiłeś przy mnie, dała mi owoc z tego drzewa i zjadłem».

Wtedy Pan Bóg rzekł do niewiasty: «Dlaczego to uczyniłaś?» Niewiasta odpowiedziała: «Wąż mnie zwiódł i zjadłam».

Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: «Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i dzikich; na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę».

Do niewiasty powiedział: «Obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą».

Do mężczyzny zaś Bóg rzekł: «Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z drzewa, z którego ci zakazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jeść – przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu: w trudzie będziesz zdobywał z niej pożywienie dla siebie po wszystkie dni twego życia. Cierń i oset będzie ci ona rodziła, a przecież pokarmem twym są płody roli. W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!»

Mężczyzna dał swej żonie imię Ewa, bo ona stała się matką wszystkich żyjących.

Pan Bóg sporządził dla mężczyzny i dla jego żony odzienie ze skór i przyodział ich. Po czym Pan Bóg rzekł: «Oto człowiek stał się jak jeden z Nas: zna dobro i zło; niechaj teraz nie wyciągnie przypadkiem ręki, aby zerwać owoc także z drzewa życia, zjeść go i żyć na wieki».

Dlatego Pan Bóg wydalił go z ogrodu Eden, aby uprawiał tę ziemię, z której został wzięty. Wygnawszy zaś człowieka, Bóg umieścił na wschód od ogrodu Eden cherubów i miecz z połyskującym ostrzem, aby strzec drogi do drzewa życia.

Psalm responsoryjny

(Ps 90 )

Ps 90 (89), 2 i 4. 5-6. 12-13 (R.: por. 1b)

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Zanim narodziły się góry,
nim powstał świat i ziemia, *
od wieku po wiek Ty jesteś Bogiem.
Bo tysiąc lat w Twoich oczach *
jest jak wczorajszy dzień, który minął, *
albo straż nocna.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Porywasz ich, stają się niby sen poranny, *
jak trawa, która rośnie:
rankiem zielona i kwitnąca, *
wieczorem więdnie i usycha.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Naucz nas liczyć dni nasze, *
byśmy zdobyli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *
Bądź litościwy dla sług Twoich!

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 4b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 8, 1-10

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

W owym czasie, gdy znowu wielki tłum był z Jezusem i nie mieli co jeść, przywołał do siebie uczniów i rzekł im: «Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. I jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze, bo niektórzy z nich przyszli z daleka». Odpowiedzieli uczniowie: «Jakże tu na pustkowiu będzie mógł ktoś nakarmić ich chlebem?»

Zapytał ich: «Ile macie chlebów?» Odpowiedzieli: «Siedem».

I polecił tłumowi usiąść na ziemi. A wziąwszy siedem chlebów, odmówił dziękczynienie, połamał i dawał uczniom, aby je podawali. I podali tłumowi. Mieli też kilka rybek. I nad tymi odmówił błogosławieństwo, i polecił je rozdać. Jedli do syta, a pozostałych ułomków zebrali siedem koszów. Było zaś około czterech tysięcy ludzi. Potem ich odprawił.

Zaraz też wsiadł z uczniami do łodzi i przybył w okolice Dalmanuty.

Napięcia między płciami


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Mężczyzna i kobieta dopełniają się i to powinno rodzić jedynie harmonię, a przecież napięć między nimi jest naprawdę wiele: brak wzajemnego zrozumienia, brak pomocy jeden drugiemu, ciągła rywalizacja, wzajemne oskarżanie się i przerzucanie odpowiedzialności za zaistniałe zło na drugiego, agresja słowna, okazywana przemoc czy to psychiczna, czy nawet fizyczna. Często ofiarą tych napięć staje się kobieta, niemniej często – mężczyzna.

Jak sobie radzi współczesny człowiek z tymi napięciami? Na różne sposoby. Po pierwsze, mówi się o równouprawnieniu mężczyzn i kobiet w życiu społecznym. Nikt nie może być gorzej traktowany ze względu na płeć. Na tym samym stanowisku pracy kobiety powinny zarabiać tyle samo, co mężczyźni. Po drugie, zaczęto społecznie i medialnie tworzyć wizerunek kobiety silnej i niezależnej, aby w ten sposób przezwyciężyć fakt, że jest fizycznie słabsza od mężczyzny. Po trzecie, dąży się do tego, by radykalnie zniwelować różnice między płciami, uznając je za społecznie nic nie znaczące. W ten sposób zrodziła się właśnie ideologia genderyzmu. Po czwarte, zaczęto rezygnować z zawierania małżeństwa jako trwałego związku między osobami dwóch płci. Uznano bowiem taki związek jako układ zniewalający i potencjalnie rodzący napięcia, a nawet przemoc. Zamieniono go na relacje luźne, czasowe i niezobowiązujące. Po piąte, stwierdzono, że jeszcze bezpieczniejsze (od trwania w związku) jest życie w pojedynkę, bez wchodzenia w stałe relacje z osobą drugiej płci. Tak więc narodził się styl życia singla. Po szóste, uznano, że macierzyństwo, zarówno przed narodzeniem dziecka, jak i po, jest sytuacją mocno ograniczającą społeczne możliwości kobiet, rodzącą dla nich potencjalne zagrożenia zdrowotne, a także generujące sytuację, w której ojciec dziecka odejdzie i one jako matki zostaną same „z problemem” i dlatego postanowiono, że dzieci nie będą pojawiać się na świecie. Rzeczywiście w Polsce oraz w większości społeczeństw zachodnich mamy do czynienia z prawdziwą zapaścią demograficzną.

Przedstawiony na początku opis silnych napięć między mężczyznami i kobietami jest oczywiście prawdziwy. Równocześnie należy doceniać wszelkie społeczne dążenia do równego uznawania godności mężczyzny i kobiety. Jednak większość mechanizmów wyżej przedstawionych jest skrajnie powierzchownych, a nawet ideologicznych. Ideologią jest bowiem udawanie, że nie ma różnic biologicznych oraz anulowanie faktu, że tylko organizm kobiety jest zdolny urodzić dziecko. Powierzchowność, a nawet zideologizowany ich charakter, wynikają przede wszystkim z niedostrzeżenia prawdziwych przyczyn konfliktu między płciami.

Księga Rodzaju przedstawiająca stworzenie i opisująca początki historii ludzkiej sięga samych korzeni zarysowanego tu problemu. Tym korzeniem jest ludzki grzech, pierwszy grzech nieposłuszeństwa wobec Boga, który od razu zaczął skutkować skrajną dysharmonią między mężczyzną a kobietą. Nagle Adam i Ewa zobaczyli, że są nadzy. Dlaczego nie widzieli tego wcześniej? Bo trwali w głębokiej jedności i harmonii. Różnice między płciami stanowiły dopełnienie, a nie zagrożenie. Od momentu popełnienia grzechu różnice biologiczne zaczęły rodzić napięcia, a to, co miało ich dopełniać, stało się źródłem pożądania. Grzech spowodował od razu napięcia psychiczne i przerzucanie na drugiego odpowiedzialności. Gdy Bóg pyta Adama o grzech, ten zwala winę na Ewę, a ona – na węża. Kobieta słyszy słowa: „Obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brzemienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężowi będziesz kierowała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą”. Mężczyzna słyszy: „w trudzie będziesz zdobywał z niej pożywienie dla siebie po wszystkie dni twego życia. Cierń i oset będzie ci ona rodziła, a przecież pokarmem twym są płody roli. W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!” To, co pierwotnie było znakiem szczególnego błogosławieństwa, czyli rodzenie dzieci, teraz staje się trudem i problemem. To, co miało być naznaczone szczególną miłością, czyli relacja między mężczyzną i kobietą, teraz staje się źródłem napięć, konfliktów i przemocy. To, co miało trwać wiecznie (w raju człowiek był obdarowany darem nieśmiertelności), teraz naznaczone jest cierpieniem i perspektywą śmierci.

Patrząc bardzo realnie na życie, Księga Rodzaju przedstawia napięcia: i te między płciami i te związane z macierzyństwem. Jednak jako przyczynę nie uznaje samego faktu istnienia dwóch płci, które są przecież darem Boga. Źródłem konfliktów między mężczyzną i kobietą są ludzkie grzechy: ten pierwszy popełniony w raju oraz te, które człowiek popełnia współcześnie. Jest to grzech egoizmu zarówno w życiu mężczyzny zapatrzonego w siebie, który nie chce brać odpowiedzialności za kobietę ani dziecko oraz grzech egoizmu w życiu kobiety, która nie chce podarować cząstki swej kobiecości dla macierzyństwa. Ludzie są indywidualistami, a ten indywidualizm rozpoczął się tam w raju: jeden konkurencją dla drugiego, jeden przeciw drugiemu, liczy się jedynie moje „ja”.

Zatem, by doprowadzić do harmonii między mężczyzną i kobietę nie chodzi ani o anulowanie płci, ani usunięcie z życia społecznego jej biologicznego wymiaru, ani też o przekreślenie małżeństwa i macierzyństwa, ale o walkę z grzechem, własnym grzechem. To niełatwa walka, bo za grzechem człowieka stoi osobowe zło obecne w świecie, czyli szatan. Żeby go pokonać i odrzucić jego pokusy, potrzebujemy Bożej pomocy. W całej tej smutnej historii o skutkach grzechu Bóg zapalił wielkie światło nadziei. W pewnym momencie powiedział do węża: „wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę”. To zapowiedź nadejścia Mesjasza, który po wiekach rzeczywiście przyszedł. Przez swoje dzieło odkupieńcze Jezus Chrystus pokonał szatana, grzech i śmierć. Skutki grzechu jeszcze w nas trwają. Jednak nie jesteśmy już sami. Mamy Boże wsparcie.

Możemy zatem otworzyć się na działanie łaski i z jej pomocą przezwyciężyć nasz egoizm. Niszcząc własny grzech egoizmu i indywidualizmu, jesteśmy w stanie odbudować pełne szacunku relacje między mężczyznami i kobietami, możemy na powrót odkryć wartość małżeństwa i rodzicielstwa, możemy budować społeczeństwo, w którym relacja małżeńska jest zbudowana na miłości i której owocem są dzieci, szczególny znak Bożego błogosławieństwa.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

16 lutego 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Jr 17, 5-8)


Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Tak mówi Pan: «Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce. Jest on podobny do dzikiego krzewu na stepie, nie dostrzega, gdy przychodzi szczęście; wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną.

Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi; nie obawia się, gdy nadejdzie upał, bo zachowa zielone liście; także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać owoców».

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, *
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Drugie czytanie

(1 Kor 15, 12. 16-20)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Jeżeli głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania?

Jeśli umarli nie zmartwychwstają, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w waszych grzechach. Tak więc i ci, co pomarli w Chrystusie, poszli na zatracenie. Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania.

Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 6, 23ab)

Alleluja, alleluja, alleluja

Cieszcie się i radujcie,
bo wielka jest wasza nagroda w niebie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 17. 20-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zszedł z Dwunastoma na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu.

On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił:

«Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.

Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni.

Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie.

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom.

Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą.

Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie.

Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie.

Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».


Z powodu Syna Człowieczego


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Słowa, które w Ewangelii Mateusza są częścią Kazania na Górze, Łukasz przedstawia w ramach mowy Jezusa, którą można by określić jako „Kazanie na Równinie”. Podejmowane w niektórych przekładach Nowego Testamentu próby uwspółcześnienia słów Jezusa, w których użyte tu greckie słowo makarioi zostaje oddane po prostu słowem szczęśliwi, nie wydają się być dobrym zabiegiem. Owszem, Jezusowi chodzi tu rzeczywiście o szczęście, ale na pewno nie jest to tandetne szczęście, jakim ociekają telewizyjne i internetowe reklamy. Jezusowe szczęście na pierwszy rzut oka zupełnie nie wydaje się szczęśliwe. Jest nawet zaprzeczeniem tego, co ludzie uważają za szczęście, bo Jezus błogosławi ubogich, głodnych, płaczących i znienawidzonych, natomiast w bardzo surowy sposób gani bogatych, sytych, radosnych i uwielbianych przez innych.

Nie będziemy chyba dalecy od intencji, jaka tkwi w tych słowach Jezusa, gdy powiemy, że nie chodzi w nich ani o prostą pochwałę nędzy, głodu, smutku i odepchnięcia przez innych, ani też o potępienie zamożności, sytości, radosnego usposobienia czy życiowego pochodzenia. Wiemy nazbyt dobrze, że nędza i głód mogą być rezultatem lekkomyślności i niedbalstwa, jak też, że pomyślność życiowa i obfitość mogą być uczciwie wypracowane i w dobroczynny sposób wykorzystane. Wiemy też, że smutek może być owocem zawiści i urażonej pychy, tak samo jak radość może być owocem szlachetności i czystego sumienia.

Kluczem do zrozumienia wydają się słowa, w których Jezus podaje przyczynę ubóstwa, głodu, płaczu i doznanej pogardy błogosławionych: „z powodu Syna Człowieczego”. Wiara w Jezusa, konsekwentnie wyznawana, przeżywana i odzwierciedlona w czynach, może w świecie ukształtowanym „jakby Bóg nie istniał”, prowadzić do utraty szans, do niechęci i pogardy ze strony otoczenia, a nawet do sytuacji zagrożenia podstaw egzystencji. Może sprowokować falę hejtu, przed którą nie sposób się obronić. I właśnie ta wysoka cena wiary w Jezusa może skłonić wielu do tego, by szukać szczęścia, sytości i spełnienia życiowych szans raczej po stronie fałszywych proroków. Jezus dodaje swoim wiernym odwagi: przyjdzie czas, gdy ta zdaje się raz na zawsze ustalona miara tego, kto jest wygranym, a kto przegranym, kto szczęśliwym, a kto nieszczęśliwym, zostanie całkowicie odwrócona.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

17 lutego 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie Świętych Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów Najśw. Maryi Panny

Pierwsze czytanie

(+Rdz 4, 1-15. 25)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Adam zbliżył się do swej żony, Ewy. A ona poczęła i urodziła Kaina, i rzekła: «Otrzymałam mężczyznę od Pana». A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę.

Gdy po jakimś czasie Kain składał Panu w ofierze płody roli, i również Abel składał pierwociny z drobnego bydła i z jego tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę; na Kaina zaś i na jego ofiarę nie chciał patrzeć. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurą twarzą.

Pan zapytał Kaina: «Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? Przecież, gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować».

Kain zwrócił się do swego brata, Abla: «Chodźmy na pole». A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go.

Wtedy Bóg zapytał Kaina: «Gdzie jest brat twój, Abel?» On odpowiedział: «Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego?» Rzekł Bóg: «Cóż uczyniłeś? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi! Bądź więc teraz przeklęty na tej roli, która rozwarła swą paszczę, aby wchłonąć krew brata twego, przelaną przez ciebie. Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu. Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi!»

Kain rzekł do Pana: «Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść. Skoro mnie teraz wypędzasz z tej roli i mam się ukrywać przed Tobą, i być tułaczem i zbiegiem na ziemi, każdy, kto mnie spotka, będzie mógł mnie zabić!»

Ale Pan mu powiedział: «O, nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotnej pomsty doświadczy!» Dał też Pan znamię Kainowi, aby go nie zabił nikt, kto go spotka.

Adam raz jeszcze zbliżył się do swej żony i ta urodziła mu syna, któremu dała imię Set, «gdyż – jak mówiła – dał i Bóg innego potomka w zamian za Abla, którego zabił Kain».

Psalm responsoryjny

(Ps 50)

Ps 50 (49), 1bcd i 8. 16b-17. 20-21 (R.: por. 14a

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Przemówił Pan, Bóg nad bogami, *
i wezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca.
«Nie oskarżam cię za twoje ofiary, *
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną».

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Czemu wymieniasz moje przykazania *
i na ustach masz moje przymierze?
Ty, co nienawidzisz karności, *
a słowa moje odrzuciłeś za siebie?»

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Zasiadłszy, przemawiasz przeciw bratu, *
znieważasz syna swej matki.
Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć?
Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie? *
Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy».

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 11-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Faryzeusze zaczęli rozprawiać z Jezusem, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku. On zaś westchnął w głębi duszy i rzekł: «Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę, powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu».

A zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę.

Unde malum


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Nie ma szans, by ktoś przeszedł bezpieczną nogą przez życie i choć raz nie spotkał zła oko w oko. Co znaczące, jedni wychodzą z tak dramatycznego starcia jeszcze bardziej zdeterminowani do wiary i moralności ale drudzy kończą te zapasy zupełnie bezradni, rozbici, a nawet zepsuci. Patrzenie w oko zła przerasta człowieka i stanowi największe ryzyko dla ludzkich uczuć oraz sumienia. Ostatnimi czasy w Polsce kilku gorliwych katolików – świeckich bądź duchownych – prawdopodobnie z czystą intencją poświęciło się rozlicznym śledztwom nad stanem nadużyć kleru albo zakonników, kończąc dochodzenie w stanie frustracji, zgorzknienia, duchowego smutku, pesymizmu. To wielka szkoda dla katolicyzmu, bo ktoś z gorliwego duszpasterza, katechety czy społecznika zmienił się nagle w medialnego kata Kościoła.

Zło osacza ludzi z wielu stron. Potrafi dokuczać fizycznie i psychicznie, męczy pamięć albo wyobraźnię. Czasem długo kusi tylko po to, by ostatecznie uzależnić. Taktyką zła jest oszpecenie ludzi, a jego sojusznikiem ubrana na zombie czarna brzydota. W niesłychany sposób zło wnika nawet w świat aniołów, by następnie w spersonalizowanej postaci przechadzać się labiryntem historii ludzkości. W każdym z przypadków zło stanowi mroczne misterium – lepiej z nim skończyć, niż nad nim rozważać.

Wielu współczesnych myślicieli oraz dyskutantów na dźwięk słowa: tomizm, uśmiecha się ironicznie, twierdząc, że to filozoficzne muzeum. Czas zweryfikuje trwałość szkół ludzkiego myślenia lecz to właśnie Tomasz z Akwinu zdobył się na udzielenie najbezpieczniejszej odpowiedzi na kwestię istnienia zła – unde malum? Nie wolno zredukować dociekań Akwinaty jedynie do lakonicznej tezy, że zło jest po prostu pustym miejscem po dobru, choć już ta intuicja ma wmontowany w siebie amortyzator zagadnienia. Dominikanin idzie jednak dalej i w Summa contra gentiles rozróżnia między tajemnicą zła, którego istotę może znać jedynie Stwórca i którą miłosiernie zakrywa przed ludźmi dla ich dobra, czyniąc zło sekretem. Bóg tym samym widzi już ostateczne rozwiązanie problemu zła, tylko człowiek nie może być jeszcze świadom wyroku. Nie ma ludzkiego serca, które wytrzymałoby moment poznania tajemnicy zła. Co więcej, Tomasz z Akwinu dziwi się, że niektórzy w konfrontacji ze złem zaczynają wątpić w Boga. Ależ przeciwnie, twierdzi Akwinata, manifestacja zła jest właśnie dowodem na istnienie wiecznego dobra. Bo zło nigdy nie jest autonomiczne. Wkracza na scenę nadużywając Bożego kontrastu.

Faryzeusze od zawsze chcieli mieć Jezusa dla siebie. Marzyli tylko o tym, by Nauczyciel z Nazaretu – inteligentny, młody, sprawca cudów, porywający tłumy kaznodzieja – wstąpił w ich szeregi. Grają więc, prowadząc z Panem niby to uczone dysputy. Swoim zwyczajem Jezus ignoruje faryzejskie towarzystwo (por. Mk 8, 12), przemilcza jałowe dywagacje, bo wie, że z faryzeuszami nie da się niczego wyjaśnić. Zostawia im tylko znak krzyża – pełną, skuteczną i osobową odpowiedź Boga na wszystkie pytania człowieka, również na dylemat zła. Krzyż zostaje zapowiedziany już w dziejach Kaina i Abla. Ten pierwszy poddaje się wpływom zła do tego stopnia, że twarz Kaina staje się ponura (por. Rdz 4, 6). W końcu podnosi rękę na młodszego brata Abla i zabija go. W tym samym momencie sprawiedliwy Bóg przed obliczem którego misterium zła nie może się skryć, daje Kainowi znamię ocalenia. Dziedzicami kainowej tragedii i nadziei będą w istocie wszyscy ochrzczeni, tym samym zdolni, by doliną zła przedostać się jednak ku zbawieniu.

Nie rozważaj bez końca nad bezsensem zła w twoim życiu. Zamykaj sprawnie – przed nim i po nim – wszystkie ścieżki dostępu. Ofiaruj krzyż za braci, którzy upadli na duchu lub stracili wiarę pod ciosami zła. Bóg nie dał ci życia po to, byś walczył ze złem ale po to, byś zrobił coś dobrego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

18 lutego 2025

wtorek

Pierwsze czytanie

(Rdz 6, 5-8; 7, 1-5. 10)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg, widząc, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się. Wreszcie Pan rzekł: «Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki podniebne, bo żałuję, że ich stworzyłem».

Tylko Noego Pan darzył życzliwością.

Pan rzekł do Noego: «Wejdź wraz z całą twą rodziną do arki, bo przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia. Z wszelkich zwierząt czystych weź z sobą siedem samców i siedem samic, ze zwierząt zaś nieczystych po jednej parze: samca i samicę; również i z ptactwa – po siedem samców i po siedem samic, aby w ten sposób zachować ich potomstwo dla całej ziemi. Bo za siedem dni spuszczę na ziemię deszcz, który będzie padał czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aby wyniszczyć wszystko, co istnieje na powierzchni ziemi – cokolwiek stworzyłem».

I wypełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił. A gdy upłynęło siedem dni, wody potopu spadły na ziemię.

Psalm responsoryjny

(Ps 29 )

Ps 29 (28), 1b-2. 3ac-4. 3b i 9b-10 (R.: por. 11b)

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Oddajcie Panu, synowie Boży, *
oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę Jego imienia, *
na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Ponad wodami głos Pański, *
Pan ponad wód bezmiarem!
Głos Pana potężny, *
głos Pana pełen dostojeństwa.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Zagrzmiał Bóg majestatu: *
a w Jego świątyni wszyscy mówią: «Chwała!»
Pan zasiadł nad potopem, *
Pan jako Król zasiada na wieki.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 14-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Uczniowie Jezusa zapomnieli zabrać chleby i tylko jeden chleb mieli z sobą w łodzi. Wtedy im przykazał: Uważajcie, strzeżcie się kwasu faryzeuszów i kwasu Heroda!»

A oni zaczęli rozprawiać między sobą o tym, że nie mają chlebów. Jezus zauważył to i rzekł do nich: «Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chlebów? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie, tak otępiałe są wasze umysły? Mając oczy, nie widzicie; mając uszy, nie słyszycie? Nie pamiętacie, ile zebraliście koszów pełnych ułomków, kiedy połamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy?»

Odpowiedzieli Mu: «Dwanaście».

«A kiedy połamałem siedem chlebów dla czterech tysięcy, ile zebraliście koszów pełnych ułomków?»

Odpowiedzieli: «Siedem».

I rzekł im: «Jeszcze nie rozumiecie?»

Gilgamesz, Noe i Jezus Chrystus

https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



W dzisiejszym pierwszym czytaniu usłyszeliśmy opowieść o potopie. Niektórzy współcześni teologowie uważają, że jest to mit, co więcej, zapożyczony z kultury Mezopotamii. Rzeczywiście, w literaturze tamtej cywilizacji istnieje dzieło sięgające czasów Sumerów, o wieki wcześniejsze niż Księga Rodzaju. Jest to Epos o Gilgameszu, sumeryjskim królu, który, co ciekawe, był postacią historyczną. Wokół niego powstała legenda, a wśród jego bohaterskich czynów było też uratowanie garstki ludzi z potopu.

Motyw wielkiej powodzi jest też obecny w innych kulturach i to niemających ze sobą kontaktu. To zresztą jest raczej argumentem na rzecz historyczności tego wydarzenia, które mogło mieć miejsce u początków cywilizacji ludzkiej, zaś wspomnienie o nim przetrwało w różnych formach. Sam opis biblijny rzeczywiście nosi znamiona mitu, opowieści wymyślonej lub luźno opartej na faktach. Historyk, który bada dzieje odrzucając perspektywę wiary, uzna tę opowieść za fikcję. Ja natomiast, uznając księgi Pisma Świętego za natchnione, byłbym ostrożny z tak kategorycznym stwierdzeniem. Mamy przykłady różnych teorii rzekomo obalających historyczność wydarzeń biblijnych, które w świetle dalszych badań, choćby archeologicznych, okazały się całkowicie błędne. Wiele elementów opowieści wydaje się rzeczywiście wymyślonych, aby uczynić ją barwniejszą, bardziej przemawiającą do wyobraźni. Co nie znaczy, że Noe nie istniał.

Dla nas najważniejsze jest to, co ta opowieść, niezależnie od faktów historycznych, nam mówi. I tu napotykamy na dużo poważniejszy problem. Bóg zdaje się być podobny do człowieka – rozczarowanie prowadzi Go do porzucenia rozpoczętego projektu. Jest wręcz zły na siebie samego: żałuję, że ich stworzyłem. Autor natchniony próbuje opisać Boga w kategoriach nam znanych, a więc jako wszechmocnego człowieka, z ludzkimi uczuciami i ograniczeniami. Pisał tak jak umiał, z tą wiedzą jaka posiadał, choć wspierany mocą Ducha Świętego. Obraz Boga jest jeszcze niejasny, niepełny. Dopiero w Jezusie Chrystusie Bóg powiedział ostatnie słowo. Dlatego Stary Testament możemy zrozumieć tylko w świetle Nowego.

Świat, zepsuty przez grzech aniołów i ludzi, wymaga radykalnego oczyszczenia. Zbuntowany wobec Boga, ulega wynaturzeniu, inaczej być nie może, skoro Bóg jest jego stwórcą. Katastrofa jest konsekwencją grzechu. Sam grzech jest przecież katastrofą. Jeśli odwracam się od źródła szczęścia, jestem nieszczęśliwy na własne życzenie. Nawet patrząc czysto po ludzku – dziś bardziej prawdopodobne jest, że ludzkość wykończy się sama w wyniku wojny nuklearnej niż uderzenia asteroidy. Ale Objawienie mówi nam o czymś ważniejszym niż przetrwanie biologiczne. Odrzucenie Życia w Bogu oznacza śmierć duchową. W centrum opowieści o potopie nie jest jednak opis zagłady, lecz postawa Noego i działanie Boga, aby go uratować i ponownie powierzyć jemu i jego rodzinie świat.

W Tradycji potop jest symbolem… Chrztu świętego. W sensie duchowym człowiek umiera i rodzi się ponownie jako dziecko Boże (w sensie biologicznym oczywiście nic się nie zmienia). Z każdym z nas Bóg zawiera przymierze, jak z Noem po zakończeniu potopu. Arka jest zaś widziana jako symbol Kościoła. Bóg zwołuje nas, czyni swoją rodziną, aby uchronić przed konsekwencją naszych własnych grzechów. Historycy kultury pewnie mają różne teorie, jakie znaczenie dla Sumerów miał mit o Gilgameszu. Dla nas to bez znaczenia, gdyż opowieść o potopie rozumiemy w świetle Bożego miłosierdzia. I Nadziei wiecznego życia w Bogu, o czym z woli papieża chcemy szczególnie często rozważać w jubileuszowym Roku Nadziei.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 lutego 2025

czwartek
Pierwsze czytanie

(Rdz 9, 1-13)


Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię. Wszelkie zaś zwierzę na ziemi i wszelkie ptactwo podniebne niechaj się was boi i lęka. Wszystko, co się porusza na ziemi, i wszystkie ryby morskie zostały oddane wam we władanie. Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak rośliny zielone, daję wam wszystko. Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia. Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie – upomnę się o nią u każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie brata. Jeśli ktoś przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo człowiek został stworzony na obraz Boga. Wy zaś bądźcie płodni i mnóżcie się; zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią władzę».

Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów: «Oto Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię».

Po czym Bóg dodał: «A to jest znak przymierza, które Ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią».

Psalm responsoryjny

(Ps 102)

Psalm (Ps 102 (101), 16-17. 18-19. 20-21. 29 i 22-23 (R.: por. 20b))

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Poganie będą się bali imienia Pana, *
a Twej chwały wszyscy królowie ziemi,
bo Pan odbuduje Syjon *
i ukaże się w swym majestacie.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Pan przychyli się ku modlitwie opuszczonych *
i nie odrzuci ich modłów.
Należy to zapisać dla przyszłych pokoleń, *
lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Spojrzał Pan z wysokości swego przybytku, *
popatrzył z nieba na ziemię,
aby usłyszeć jęki uwięzionych, *
aby skazanych na śmierć uwolnić.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Synowie sług Twoich bezpiecznie mieszkać będą, *
a ich potomstwo będzie trwało w Twej obecności.
Aby imię Pana głoszono na Syjonie
i w Jeruzalem Jego chwałę, *
kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa,
aby służyć Panu.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 8, 27-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: «Za kogo uważają Mnie ludzie?» Oni Mu odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków».

On ich zapytał: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Mu Piotr: «Ty jesteś Mesjasz».

Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy wiele musi wycierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa.

Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: «Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».


Kim jest dla mnie Jezus?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.pngKomentarz:ks. Przemysław Krakowczyk


W dzisiejszej Ewangelii (Mk 8,27-33) Jezus stawia swoim uczniom kluczowe pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29). To pytanie jest nie tylko sprawdzianem ich wiary, ale także wezwaniem do osobistej odpowiedzi. Piotr, kierowany natchnieniem, wyznaje: „Ty jesteś Mesjasz”. Jednak gdy Jezus zapowiada swoją mękę, Piotr buntuje się, nie mogąc zaakceptować takiej wizji mesjańskiej misji.

Ta scena pokazuje nam, jak łatwo można mieć fałszywe wyobrażenie o Jezusie. Piotr chciał Mesjasza potężnego, triumfującego, a nie cierpiącego i odrzuconego. My także często przyjmujemy Boga wyłącznie na własnych warunkach – oczekujemy Jego błogosławieństw, ale nie chcemy trudności, które prowadzą do prawdziwej dojrzałości duchowej.

Jezus surowo napomina Piotra: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku” (Mk 8,33). To przypomnienie, że Boże plany często różnią się od naszych oczekiwań. Wiara nie polega na szukaniu własnej wygody, ale na przyjęciu Jezusa takim, jakim jest – z krzyżem i obietnicą zmartwychwstania.

Czy moja wiara jest gotowa przyjąć trudne drogi Bożego prowadzenia? Kim naprawdę jest dla mnie Jezus – tylko wybawcą od problemów, czy Panem, któremu ufam nawet w cierpieniu?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 lutego 2025

piątek

Św. Piotra Damiana, bpa i dra Kościoła

Pierwsze czytanie

(Rdz 11, 1-9)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: «Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu». A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: «Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób zdobędziemy sobie imię, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi».

A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, i rzekł: «Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest przyczyną, że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugiego!»

W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi. Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.

Psalm responsoryjny

(Ps 33)

Psalm (Ps 33 (32), 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 12))

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Pan udaremnia zamiary narodów, *
wniwecz obraca zamysły ludów.
Zamiary Pana trwają na wieki, *
zamysły Jego serca przez pokolenia.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *
naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
Pan spogląda z nieba, *
widzi wszystkich ludzi.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Patrzy z miejsca, gdzie przebywa, *
na wszystkich mieszkańców ziemi.
On, który serca wszystkich ukształtował, *
który zważa na wszystkie ich czyny.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 15b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nazwałem was przyjaciółmi,
albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 34-38; 9, 1)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę utracić? Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę?

Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi przed tym pokoleniem wiarołomnym i grzesznym, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi».

Mówił im także: «Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy».


Jeśli chcesz


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



„Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. To zdanie słyszeliśmy zapewne setki razy. Wciąż brzmi jak aktualne wezwanie. Niepokoi. Apeluje. Kłuje.

„Jeśli ktoś chce...”. Jezus nie zmusza. Zaprasza, wzywa, pociąga. Wybór drogi chrześcijańskiego życia jest aktem wolności. Nie ma miłości bez wolności. Jakże często mimowolnie naśladujemy innych ludzi. Ulegamy modom, opiniom. Nieraz dajemy się wodzić za nos byle komu. Poddajemy się tak łatwo medialnym guru, celebryckim autorytetom. Niby jesteśmy tacy oryginalni, ale w gruncie rzeczy jesteśmy jak papugi. Jezus nie daje łatwych obietnic. Zaprasza na trudną drogę. Kocha i czeka na odpowiedź. Czy dam się pociągnąć tej miłości?

„Niech się zaprze samego siebie”. Powiedzieć „nie” samemu sobie, czyli zakwestionować własne ambicje, zrezygnować z planów, uwolnić się od prymitywnego narcyzmu, od lęku, że stracę. Jak to możliwe? Wciąż przecież mówią nam, że mamy żyć w zgodzie z sobą. Logika miłości jest jednak inna. Aby iść za kimś innym, iść z nim, muszę uznać, że nie jestem pępkiem świata. Muszę zgodzić się, że centrum mojego życia leży poza mną. Jest w innych, jest w Bogu. Kochać to zgodzić się na decentralizację własnego „ja”. Tylko wychodząc z siebie, podejmując ryzyko miłości, mogę się spełnić. Inaczej zmieniam się stopniowo w egoistę.

„Niech weźmie krzyż swój”. Każdy z nas ma swój krzyż. Jedyny, wyjątkowy. Czyli unikatowe życie z jego pięknem, ale i ograniczeniami, powołanie, miłość. Oraz ciężar do uniesienia, cenę do zapłacenia za wierność. Niepowtarzalną drogę miłości, która wymaga dania życia. Po kawałku, dzień po dniu, krok po kroku. Aż po dar całkowity z siebie.

„Niech Mnie naśladuje”. Ostatecznie chodzi o naśladowanie Jego człowieczeństwa. Chodzi o to, by kochać tak jak On. Wiernie, do końca, w zdrowiu i chorobie, na dobre i złe. Kochać Boga i ludzi. Kochać innych ze względu na Niego. W Nim odnajdywać miarę miłości. Z Nim stracić życie, aby je odnaleźć. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek jeśli nawet zyska świat cały, a swoją duszę utraci?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 lutego 2025
sobota

Święto katedry św. Piotra Apostoła


Pierwsze czytanie


(1 P 5, 1-4)


Najmilsi:

Starszych, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, po Bożemu; nie ze względu na brudny zysk, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą wspólnoty, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.


Psalm responsoryjny

(Ps 23)


Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6 (R.: por. 1)

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 16, 18)


Alleluja, alleluja, alleluja (w Wielkim Poście: Chwała Tobie, Królu wieków)

Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 16, 13-19)


Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»

A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».

Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»

Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».

Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Katedra św. Piotra

https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek

W Ewangelii Jezus przekazuje Piotrowi szczególną odpowiedzialność za Kościół. Słyszymy słowa Nauczyciela skierowane w Cezarei Filipowej do Szymona: „Ty jesteś Piotr, czyli Opoka i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16,18.19). Piotr otrzymuje zapowiedź, że stanie się fundamentem Kościoła założonego przez Jezusa, a także zapowiedź „władzy kluczy”. Będzie to duchowa władza decydowania w sprawach nauczania, sprawowania sakramentów oraz dotycząca kierowania Kościołem. Przed męką Jezusa Piotr otrzymuje od Mistrza obietnicę duchowego wsparcia oraz zadanie umacniania braci w wierze. Takie słowa usłyszał wtedy Piotr od Jezusa: „Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci” (Łk 22,32). Po zmartwychwstaniu Jezus powierza Piotrowi władzę nad całym Kościołem. Trzykrotne wyznanie miłości wymazuje winę wcześniejszego trzykrotnego zaparcia się Piotra (por. J 21,15-19). Tam nad jeziorem spełnia się zapowiedź nadania prymatu Piotrowi.

Już w IV wieku po Chrystusie chrześcijanie rzymscy znali i obchodzili święto Katedry świętego Piotra, wspominając, że Apostoł był biskupem tego miasta. Składali hołd św. Piotrowi za to, że właśnie w Rzymie założył gminę chrześcijańską i miasto to obrał za stolicę chrześcijaństwa. Bazylika św. Piotra, a dokładnie tzw. konfesja św. Piotra w bazylice, zbudowane są na grobie św. Piotra. Można ten grób zobaczyć, gdy zejdzie się w podziemia bazyliki. Tak o doświadczeniu duchowym, które przeżywa katolik u grobu św. Piotra, pisze kard. G. Müller: „Turysta zwiedzający Rzym rozgląda się i powraca do domu ze swoimi wrażeniami, nie wiedząc, jak je spożytkować. Katolik przybywa jako pielgrzym do miejsc związanych z apostołami Piotrem i Pawłem, aby ich świadectwo o Chrystusie umocniło jego wiarę. (…) U grobu św. Piotra wyznaje wraz z pierwszym z Apostołów: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego» (Mt 16,16). Bez sofistycznej retoryki i we wszystkich wymiarach potraktuje serio słowa Jezusa: «Ty jesteś Piotr, czyli Opoka i na tej opoce zbuduję Kościół mój» (Mt 16,18). Istnieje tylko jeden «dom Boży, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy» (1 Tm 3,15).

Święto Katedry św. Piotra jest okazją, by medytować, czym jest i jaki jest Kościół. Idźmy dalej tropem rozważań kardynała Müllera: „Kościół katolicki jest jeden pod względem pochodzenie, jedyny pod względem posłannictwa oraz zjednoczony pod względem życia (una, unica et unita), ponieważ Chrystus jest jego Źródłem i prawdziwą Głową, widzialnie reprezentowaną w apostole Piotrze. Żaden katolik nie przyjeżdża do Rzymu, nie wiedząc, że pielgrzymuje «do (tu kardynał cytuje św. Cypriana, któremu bardzo zależało na jedności Kościoła) stolicy Piotra (cathedra Petri) i do Kościoła zajmującego pierwsze miejsce (ecclesia principalis), źródła jedności kapłańskiej». (…) Oto posłannictwo Kościoła rzymskiego rozciągające się na całą historię świata. Jego prymat uzasadnia wyłącznie obowiązek bronienia oraz umacniania jedności wiary kościoła powszechnego”.

W dzisiejsze święto módlmy się za papieża, następcę św. Piotra, by realizował misję daną od Jezusa przewodzenia Kościołowi i umacniania jego członków w wierze. Módlmy się też za Kościół święty, aby umacniając swoją tożsamość, wytrwale i odważnie kontynuował w świecie zbawczą misję Jezusa.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 lutego 2025

niedziela

Pierwsze czytanie

(1 Sm 26, 2. 7-9. 12-13. 22-23)


Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Saul wyruszył ku pustyni Zif, a wraz z nim trzy tysiące doborowych Izraelitów, aby wpaść na trop Dawida na pustyni Zif.

Dawid wraz z Abiszajem zakradli się w nocy do obozu; Saul właśnie spał w środku obozowiska, a jego dzida była wbita w ziemię obok głowy. Abner i ludzie leżeli uśpieni dokoła niego. Rzekł więc Abiszaj do Dawida: «Dziś Bóg oddaje wroga twojego w twe ręce. Teraz pozwól, że przybiję go dzidą do ziemi, jednym pchnięciem, drugiego nie będzie trzeba». Dawid odparł Abiszajowi: «Nie zabijaj go! Któż bowiem podniósłby rękę na pomazańca Pańskiego, a nie poniósł kary?»

Wziął więc Dawid dzidę i bukłak na wodę od wezgłowia Saula i poszli sobie. Nikt ich nie spostrzegł, nikt o nich nie wiedział, nikt się nie obudził. Wszyscy spali, gdyż Pan zesłał na nich twardy sen.

Dawid oddalił się na przeciwległą stronę i stanął na wierzchołku góry w oddali, a dzieliła go od nich spora odległość.

Wtedy Dawid zawołał do Saula: «Oto dzida królewska, niech przyjdzie który z pachołków i weźmie ją. Pan nagradza człowieka za sprawiedliwość i wierność: Pan dał mi ciebie w ręce, lecz ja nie podniosłem ich przeciw pomazańcowi Pańskiemu».

Psalm responsoryjny

(Ps 103)

Ps 103 (102), 1b-2. 3-4. 8 i 10. 12-13 (R.: por. 8a)

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Błogosław, duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

On odpuszcza wszystkie twoje winy *
i leczy wszystkie choroby.
On twoje życie ratuje od zguby, *
obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Miłosierny jest Pan i łaskawy, *
nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy.
Nie postępuje z nami według naszych grzechów *
ani według win naszych nam nie odpłaca.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Jak odległy jest wschód od zachodu, *
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.
Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia


Drugie czytanie

(1 Kor 15, 45-49)


Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym. Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było potem. Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, Drugi Człowiek – z nieba. Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy.

A jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak też nosić będziemy obraz Człowieka niebieskiego.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja, alleluja, alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 27-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie.

Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to należy się wam wdzięczność? Przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują. I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, żeby tyleż samo otrzymać.

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».


Miłosierni jak Ojciec


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz:ks. Marian Machinek MSF


Dzisiejszy fragment Ewangelii Łukasza zawiera najbardziej radykalne przesłanie Jezusa. Trzeba pozbyć się złudzenia, że miłość bliźniego, o której mówi, może się ograniczyć do prostej gry wzajemnych przysług i uprzejmości. Jezus stwierdza trzeźwo: to potrafią robić również ludzie, którzy zupełnie się nie przejmują Bożymi przykazaniami, bo taka postawa się po prostu opłaca. Prawdziwa miłość bliźniego pokazuje się dopiero wtedy, gdy dokonuje się w relacji do kogoś, kto zachowuje się wobec mnie nieprzyjaźnie.

Pierwszym krokiem ku takiej prawdziwej miłości bliźniego jest świadome kształtowanie reakcji, która budzi się w obszarze naszych myśli i uczuć. Naturalnym odruchem wobec słownej agresji jest taka sama agresja albo przynajmniej ukaranie agresora w myślach i w sferze emocjonalnej. Mamy przecież na podorędziu całą gamę wyzwisk, włącznie z tymi najbardziej wulgarnymi. I nawet, jeśli ich nie wypowiadamy, przyzwalamy na to, by w myślach rzucić je agresorowi w twarz i podlać to jeszcze soczystą porcją gniewu. A Jezus mówi, że można i trzeba zareagować inaczej. Ta inna reakcja, chociaż na pierwszy rzut oka wygląda jak kapitulacja, jest w rzeczywistości wielkim zwycięstwem, bo nie pozwala, by agresja innych zainfekowała naszego ducha.

Swoje zalecenia Jezus podsumowuje ostrzeżeniem przed potępianiem drugich. Nie chodzi o to, by w ogóle nie osądzać czynów innych ludzi, gdyż jak wielokrotnie czytamy w Biblii, dobro trzeba nazywać dobrem, a zło – złem, bo bez tego stracimy orientację moralną i każde najgorsze nawet ludzkie czyny będziemy skłonni zbywać wzruszeniem ramion i fałszywą wyrozumiałością. Chodzi raczej o to, by nie wydawać ostatecznego osądu nie tyle o czynach drugich, ile o nich samych. Do takiego ostatecznego osądu ma prawo tylko Bóg, który zna tajniki serca i jako jedyny potrafi oddzielić osobistą winę grzesznika od winy tych, którzy krzywdząc go, uczynili z niego takiego samego krzywdziciela.

Przezwyciężenie fali zła, która mnie dotyka przez rezygnację z odwetu, jest nie tylko chwilowym zwycięstwem. Jak cierpliwe ruchy dłuta rzeźbiarza kształtuje ono ludzką duszę, czyniąc ją coraz bardziej podobną do Tego, który nie da się prześcignąć w miłosierdziu. I coraz bardziej zdolną do tego, by móc przebywać w Jego obecności przez całą wieczność.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 lutego 2025

poniedziałek

Pierwsze czytanie

(Syr 1, 1-10)

Czytanie z Mądrości Syracha

Cała mądrość od Pana pochodzi i z Nim jest na wieki.

Piasek morski, krople deszczu i dni wieczności któż może policzyć? Wysokość nieba, szerokość ziemi, przepaść i mądrość któż potrafi zbadać?

Jako pierwsza przed wszystkim stworzona została mądrość, a rozum roztropny jest od wieków.

Korzeń mądrości komuż został objawiony, a dzieła jej wszechstronnych umiejętności któż poznał?

Jest Jeden mądry, co bardzo lękiem przejmuje, Zasiadający na swoim tronie.

To Pan ją stworzył, przejrzał, policzył i wylał ją na wszystkie swe dzieła, na wszystkie stworzenia jako swój dar, a tych, co Go miłują, hojnie w nią wyposażył.

Psalm responsoryjny

(Ps 93)

Psalm (Ps 93 (92), 1. 2 i 5 (R.: por. 1a))

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Pan króluje, oblókł się w majestat, *
Pan wdział potęgę i nią się przepasał.
Tak świat utwierdził, *
że się nie zachwieje.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Twój tron niewzruszony na wieki, *
istniejesz od wieków, Boże.
Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary;
Twojemu domowi świętość przystoi *
po wszystkie dni, o Panie.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Por. 2 Tm 1, 10b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 14-29)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus z Piotrem, Jakubem i Janem zstąpił z góry i przyszedł do uczniów, ujrzał wielki tłum wokół nich i uczonych w Piśmie, którzy rozprawiali z nimi. Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali Go.

On ich zapytał: «O czym rozprawiacie z nimi?»

Jeden z tłumu odpowiedział Mu: «Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. Ten, gdziekolwiek go pochwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli».

Odpowiadając im, Jezus rzekł: «O plemię niewierne, jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go do Mnie!» I przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł miotać chłopcem, tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.

Jezus zapytał ojca: «Od jak dawna to mu się zdarza?»

Ten zaś odrzekł: «Od dzieciństwa. I często wrzucał go nawet w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Lecz jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam».

Jezus mu odrzekł: «Jeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy».

Zaraz ojciec chłopca zawołał: «Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!»

A Jezus, widząc, że tłum się zbiega, rozkazał surowo duchowi nieczystemu: «Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź!» A ten krzyknął i wyszedł, silnie nim miotając. Chłopiec zaś pozostawał jak martwy, tak że wielu mówiło: «On umarł». Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł, a on wstał.

A gdy przyszedł do domu, uczniowie pytali Go na osobności: «Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?»

Powiedział im: «Ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą i postem».

Planetarium


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Naprawdę inteligentna wiedza wcześniej czy później kłania się przed duchową mądrością jak młody żak na stopniach profesorskiej katedry. Studium przekonuje myślącego człowieka, że biologia czy chemia nie wystarczą, a im głębiej wnika się w przyczyny rzeczywistości, tym ona sama bardziej odsyła rozum poza doczesność – do Stwórcy. Eksperymenty z laboratorium są tak samo ciekawe, co połowiczne, przypuszczeniowe, intuicyjne, bo sprowadzają się ostatecznie do matematycznych przeliczeń. Fizyka potrafi imponować ale wiedza zredukowana do roli podnóżka technologicznych wynalazków nie pociąga. Poznanie intelektualne musi ludziom pomagać nie tylko w polepszeniu warunków życia ale też w rozwikłaniu jego sensu. Na nic umiejętność budowania szybkich autostrad jeśli kierowca samochodu, duszony depresjami, nie ma siły ani wstać z łóżka, ani pewnie stawiać kroku. Rzetelna wiedza wcześniej czy później zawiera sojusz z pokorą. Warto wybrać się do olsztyńskiego planetarium by obejrzeć dokumenty filmowe na temat powstawania kosmosu. Coś niecoś ludzie już o tym wiedzą. Kosmologia opowiada, że może istnieć wiele tysięcy galaktyk większych i bardziej rozbudowanych niż ta ze słońcem po środku. Być może gdzieś tam znajduje się życie w stanie zaawansowanego, imponującego, cywilizacyjnego skoku. Osobnicy takiego gwiazdozbioru patrzyliby z góry na ludzi tak, jak ziemianie patrzą na mrówki pod butami. Nawet jeśli to prawda, to i tak te galaktyki nie spotkają się nigdy, nie dogonią się, nie będą się znać, ani rozumieć, ani współpracować. Poszczególne zony przepastnego kosmosu dzielą bowiem miliardy lat świetlnych i tego dystansu nikt nie potrafi przezwyciężyć. Na galaktyczny brak komunikacji nic nie poradzi żadne laboratorium. Tylko Bóg mógłby zdobyć się na cud. Tak ostatecznie rzetelne poznanie uszanuje wiarę.

Być może kogoś to irytuje ale żadna kampania polityczna – również ta na prezydenta – nie może przejść do historii bez czepiania się kwestii światopoglądowych czy etycznych. Jeden z kandydatów wyznał więc był w mediach, że jest katolikiem i jako katolik nigdy nie złoży prezydenckiego podpisu pod ustawą legalizującą aborcję. Na ten moment wydawali się tylko czyhać spin doktorzy konkurenta, którzy w kilka minut po katolickiej deklaracji wspomnianego, jęli obrzucać otumanionego rywala epitetami ciemnogrodu albo średniowiecza. Bombardowanie wytartymi pop-hasłami nie musiało trwać wcale długo, gdy do niedawna jeszcze pewien własnego katolicyzmu adwersarz wykonał paniczną woltę wstecz, deklarując: a to w takim razie dialogujmy! Ale nad czym, z przeproszeniem niedokształceni panowie kandydaci? Szantażowanie jednych przez drugich hasłami o średniowieczu to pokryty mchem chwyt zassany z piśmiennictwa wczesnego Umberto Eco, który ruszał jeszcze kogoś i był na topie dobrych czterdzieści lat temu. A następnie, siłą ciążenia własnej próżni, zapadł się pod ciężarem niedowładu argumentów w archiwalne otchłanie lewicowych fanaberii. Dziś żaden inteligentny człowiek – od Ameryki Północnej po Azję – nie będzie wspominał tak wyświechtanej retoryki. Przez świat kroczy proces nieuchronnej resakralizacji, czyli przekonanie, że logika wiary i etyki jest akurat najbliższa zdrowej inteligencji człowieka. Tylko europejscy politycy także w Polsce – lub co gorzej ich sztaby wyborcze za pieniądze podatników – mogą być aż tak wielkimi ignorantami, że na kwestie wiary wciąż nakładać będą wydumane maski zabobonu.

Marek pisze szybko swoją ewangelię, sprawnie omawiając wydarzenia. Można tym samym przypuszczać, że na wysokości dziewiątego rozdziału dobrej nowiny apostołowie powinni już znać solidną, duchową wiedzę. Tymczasem Jezusa oburza ich faktyczna ignorancja (por. Mk 9, 19). Nie potrafią wyprowadzić duszy epileptyka spod wpływu żywiołów i pierwiastków tego świata. A przecież już wielki mędrzec Syrach uczył, że ważenie piasku morskiego albo kropli deszczu w laboratoriach (por. Syr 1, 2) prowadzi do poznania Boga przez wiarę.

Pamiętasz, jak natchnieni poeci pisali, że komu wpadnie do oka pyłek piasku, ten mieści pod powieką cząstkę kosmosu?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

25 lutego 2025

wtorek

Pierwsze czytanie

(Syr 2, 1-11)

Czytanie z Mądrości Syracha

Dziecko, jeśli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenia!

Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! Przylgnij do Niego i nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostatnim.

Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach poniżenia bądź wytrzymały! Bo w ogniu próbuje się złoto, a ludzi miłych Bogu – w piecu poniżenia.

Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj!

Którzy boicie się Pana, oczekujcie Jego zmiłowania, nie zbaczajcie z drogi, abyście nie upadli.

Którzy boicie się Pana, zawierzcie Mu, a nie przepadnie wasza zapłata.

Którzy boicie się Pana, spodziewajcie się dobra, wiecznego wesela i zmiłowania!

Popatrzcie na dawne pokolenia i zobaczcie: kto zaufał Panu, a został zawstydzony? Albo kto trwał w bojaźni Pańskiej, a został opuszczony? Albo kto wzywał Go, a On nim wzgardził?

Dlatego że Pan jest litościwy i miłosierny, odpuszcza grzechy i wybawia w czasie ucisku.


Psalm responsoryjny

(Ps 37)


Psalm (Ps 37 (36), 3-4. 18-19. 27-28b. 39-40 (R.: por. 5b))

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu, *
a On spełni pragnienia twego serca.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Pan zna dni postępujących uczciwie, *
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
W czasie klęski nie zaznają wstydu, *
w dniach głodu zostaną nasyceni.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Odstąp od złego i czyń dobro, *
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje *
i nie opuszcza swych świętych.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala,
wyzwala od występnych i zachowuje, *
On bowiem jest ich ucieczką.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ga 6, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa,
dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 9, 30-37)


Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus i Jego uczniowie przemierzali Galileę, On jednak nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity, po trzech dniach zmartwychwstanie». Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać.

Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był już w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?» Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy.

On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich». Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: «Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».


Prawdziwa Nadzieja i tematy zastępcze


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png K0mentarz: ks. Michał Kwitliński


Nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. A może jednak coś zrozumieli i właśnie dlatego nie chcieli pytać. Nie chcieli wgłębiać się w znaczenie słów Jezusa, bo przeczuwali o czym mówi. Droga Mesjasza będzie inna niż ta, którą wytyczali w swojej wyobraźni, która była ukształtowana przez zborową wyobraźnię pobożnych Żydów oczekujących na Mesjasza. Miał być zwycięskim wodzem, który, owszem, będzie musiał się zmagać, jak każdy wojownik, z wrogiem i przeciwnościami losu. Ale Pan Jezus mówi o swojej śmierci, nie w zwycięskim boju, lecz w wyniku egzekucji, a więc jako przegrany. Uczniowie nie chcą myśleć o tym, ze Pan Jezus poniesie porażkę, bo Go kochali, ale też nie chcieli ponieść osobistej porażki, być w obozie przegranych. Nie chcą więc drążyć tematu, aby nie dojść do wniosków, które burzą ich plany i marzenia. Zamiast tego debatują między sobą na temat kariery w nadchodzącym Królestwie Bożym. To klasyczny „temat zastępczy”, pojęcie używane na ogół w kontekście walki politycznej, ale przecież każdy z nas ma doświadczenie uciekania od istotnych problemów, angażując się w sprawy drugorzędne, za to prostsze.

Nie chcieli wgłębiać się w to, co oznacza zapowiedź męki i śmierci. To można zrozumieć. Ale ostatecznie Pan Jezus mówi o zwycięstwie, którym będzie zmartwychwstanie. O to również uczniowie wolą nie pytać. Przeraża ich widmo porażki, ale przeraża ich także perspektywa tak oszałamiającego zwycięstwa. Oczekiwali Mesjasza, który będzie wyjątkowym, wybranym przez Boga człowiekiem. A oto słyszą o zmartwychwstaniu. Choć nie mają głębokiej wiedzy teologicznej ani nie są szczególnie inteligentni, to wobec takiej zapowiedzi odczuwają niepokój. Czy ich nauczyciel jest szaleńcem, czy też kimś więcej niż człowiekiem. To drugie być może wywoływało w nich większy lęk, wszak wiedzieli, że nawet Mojżesz zakrywał twarz, gdy stawał w obliczu Boga, a oni z Nim rozmawiają, jedzą, pracują i odpoczywają.

Uczniowie są w pewnym sensie optymistami. Oczekiwali królestwa Bożego jako nowego, sprawiedliwego i chronionego Bożą opieką państwa. Mimo tego, co mówi Pan Jezus, układają plany, a nawet rozdzielają godności w owym państwie. Jest to optymizm naiwny, odległy od chrześcijańskiej Nadziei. Wybitny amerykański kapłan i myśliciel, ks. Richard Neuhaus tak pisał o różnicy między tymi dwoma postawami: „Optymizm to po prostu sprawa optyki, sprawa widzenia tego, co chcemy widzieć i niedostrzegania tego, czego widzieć nie chcemy. Nadzieja jest nadzieją tylko wtedy, gdy ma oczy otwarte na wszystko, co się jej sprzeciwia”. Pan Jezus mówi o cierpieniu i śmierci, która zdaje się sprzeciwiać prawdziwemu szczęściu, które ofiaruje człowiekowi. Chce, abyśmy mieli oczy otwarte na rzeczywistość, która Mu się sprzeciwia. A równocześnie zaufali Mu, że ostatnie słowo należy do Niego, a to ostatnie słowo – to Życie Wieczne, życie samego Boga, silniejsze niż śmierć.

Papież chciał, abyśmy w roku jubileuszu skupili się na cnocie Nadziei. Dzisiejsza Ewangelia mówi nam, że Nadzieja oznacza realizm odnośnie prawdziwego szczęścia. Po pierwsze, droga do niego wymaga trudu i zaufania Bogu, po drugie, jest czymś więcej niż cokolwiek, co sobie możemy wyobrazić. Bądźmy realistami i nie szukajmy, jak uczniowie w Kafarnaum, tematów zastępczych.
Dziękujemy za przeczytanie artykułu.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

26 lutego 2025

środa

Pierwsze czytanie

(Syr 4, 11-19)

Czytanie z Mądrości Syracha

Mądrość wywyższa swych synów i ma pieczę nad tymi, którzy jej szukają. Kto ją miłuje, ten miłuje życie, a ci, którzy dla niej rano wstaną, napełnią się weselem.

Kto ją posiądzie, odziedziczy chwałę, a gdzie ona wejdzie, tam Pan błogosławi.

Którzy jej służą, oddają cześć Świętemu, a miłujących ją Pan będzie miłował.

Kto jej słucha, sądzić będzie narody, a kto do niej się przykłada, będzie trwał bezpiecznie.

Kto jej zaufa, ten ją odziedziczy i posiadać ją będą jego potomkowie.

Z początku powiedzie go trudnymi drogami, bojaźnią i strachem go przejmie, zada mu ból swoją nauką, aż nabierze zaufania do jego duszy i wypróbuje go przez swe nakazy.

Następnie powróci do niego po drodze gładkiej i rozraduje go, i odkryje mu swe tajemnice.

A jeśliby zszedł na bezdroża, opuści go i wyda go potężnej klęsce.

Psalm responsoryjny

(Ps 119)

Ps 119 (118), 165 i 168. 171-172. 174-175 (R.: por. 165a)

Obfity pokój miłującym Prawo

Obfity pokój dla miłujących Twoje Prawo, *
i nigdy się nie potkną.
Przestrzegam Twoich postanowień i napomnień, *
bo wszystkie moje drogi są przed Tobą.

Obfity pokój miłującym Prawo

Niech moje wargi rozbrzmiewają hymnem, *
bo mnie nauczasz Twych ustaw.
Niech mój język opiewa Twoje słowo, *
bo wszystkie Twe przykazania są sprawiedliwe.

Obfity pokój miłującym Prawo

Pragnę Twojej pomocy, Panie, *
a Prawo Twoje jest moją rozkoszą.
Niech żyje moja dusza i niech Ciebie chwali, *
niech mnie wspierają Twoje wyroki.

Obfity pokój miłującym Prawo

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14,6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 38-40)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Apostoł Jan rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami».

Lecz Jezus odrzekł: «Przestańcie zabraniać mu, bo nikt, kto uczyni cud w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami».


Czy mądry może nienawidzić?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


Werset przed Ewangelią mówi, że do Ojca przychodzi się tylko przez Chrystusa. Byłoby to dla mnie tylko jakąś teorią, gdyby nie moje słabości. Gdy one mnie zwyciężają, odwagi dodaje mi Jezus na krzyżu. On wytrwał na krzyżu. Ja czasem nie wytrzymuję na moim krzyżu. To Jezusowe trwanie, daje mi odwagę, by spojrzeć na Boga z ufnością. Bez Chrystusa, moje poczucie sprawiedliwości przekreśla tę możliwość. Ale miłosierdzie objawione w Chrystusie odnosi triumf nad moją sprawiedliwością.

Od poniedziałku czytamy Mądrość Syracha. Dzisiaj jest mowa o Mądrości w codziennym życiu. Wszyscy rano wstajemy. Jedni wcześniej inni później. Istotne nie jest to, kiedy, lecz dla jakiej rzeczywistości wstajesz. Papież Franciszek w Encyklice „Dilexit nos”, zauważa, że „jesteśmy kuszeni, by poruszać się po powierzchni, by żyć w pośpiechu, nie wiedząc do końca, dlaczego, aby stać się nienasyconymi konsumpcjonistami i niewolnikami mechanizmów rynku, który nie interesuje się sensem naszego istnienia”. Nieustannie zalewają nas, kochany Czytelniku, naglące sprawy związane z dziećmi, z zaległym od lat remontem mieszkania, z mammografią, którą powinnaś zrobić trzy miesiące temu, z moim duszpasterstwem pełnym różnych akcji. Wieczorem rzucasz swoje wyczerpane ciało do łóżka, by rano zerwać się z tą świadomością, że znów dzień będzie za krótki, by nadrobić zaległości. Nie ma czasu na pytania o sen życia.

Takie same walki mieli ludzie poprzednich pokoleń. Dlatego Psalmista woła: „Pragnę Twojej pomocy, Panie”. A Pan odpowiada przez Syna w dzisiejszej Ewangelii. Św. Jan, umiłowany uczeń Jezusa, miał mentalność tego świata: „Kto nie należy do naszej grupy, musi być wykluczony”. Jezus upomina go: „Kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”.

Ile nienawiści powstaje, także wśród najbliższych, z powodu przynależności do obozów różniących się w sprawie polityki, szczepionek, praktyk religijnych. Mądrość z nienawiścią nie ma nic wspólnego. Nienawidzić, oznacza nie chcieć tego kogoś widzieć w swoim życiu. Trudne są drogi Mądrości.

Czytelniku! Może zszedłeś na bezdroża i brak ci Mądrości. Ale odwagi! Chrystus jest „mocą Bożą i mądrością Bożą”. On jest jedynie dobry. On w swej Mądrości nie zszedł z krzyża, byś miał pewność, że Jego miłość jest potężniejsza niż twój brak Mądrości.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 lutego 2025

czwartek

Wspomnienie św. Grzegorza z Nareku

Pierwsze czytanie

(Syr 5, 1-8)

Czytanie z Mądrości Syracha

Nie polegaj na swych bogactwach i nie mów: «One mi wystarczą».

Nie daj się uwieść żądzom i sile, by iść za zachciankami swego serca.

Nie mów: «Któż ma nade mną panować?» Albowiem Pan z całą pewnością wymierzy ci sprawiedliwość.

Nie mów: «Zgrzeszyłem i cóż mi się stało?» Albowiem Pan jest cierpliwy. Nie bądź bez obawy co do przebaczenia, byś miał dodawać grzech do grzechu.

Nie mów: «Wielkie jest Jego miłosierdzie, zgładzi mnóstwo moich grzechów!» U Niego bowiem jest miłosierdzie, ale i gniew, a na grzeszników spadnie Jego zapalczywość.

Nie odwlekaj nawrócenia do Pana ani nie odkładaj z dnia na dzień; nagle bowiem gniew Jego przyjdzie i zginiesz w czasie odpłaty.

Nie polegaj na bogactwach niesprawiedliwie nabytych, nic ci bowiem nie pomogą w dniu klęski.

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Psalm (Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a))

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 Tes 2, 13)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjmijcie słowo Boże nie jako słowo ludzkie,
ale jak jest naprawdę, jako słowo Boga.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 41-43. 45. 47-50)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

A kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać u szyi i wrzucić go w morze.

Jeśli zatem twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie ginie i ogień nie gaśnie. Bo każdy ogniem będzie posolony.

Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak swój utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą».


Radykalizm Ewangelii


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.pngKomentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



W dzisiejszej Ewangelii (Mk 9,41-50) Jezus wzywa swoich uczniów do radykalnej wierności Bogu. Mówi o nagrodzie za najmniejsze dobro uczynione w Jego imię („Kto poda wam kubek wody do picia, nie utraci swojej nagrody”), ale też o konsekwencjach zgorszenia innych i grzechu, który odciąga od Boga.


Jezus używa bardzo mocnych obrazów: „Jeśli twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją”. Oczywiście nie chodzi tu o dosłowną amputację, ale o radykalne odrzucenie wszystkiego, co prowadzi nas do zła. Może to oznaczać zerwanie z nałogiem, relacją, która oddala nas od Boga, czy rezygnację z rzeczy, które niszczą naszą duchowość.


Jezus mówi także o „soli”, która ma zachować swój smak. Sól w Biblii symbolizuje wierność i czystość. Uczeń Chrystusa powinien być „solą ziemi” – mieć wyrazistą wiarę, która nadaje smak jego życiu i życiu innych. Jeśli nasza wiara stanie się letnia, pozbawiona odwagi i świadectwa, może przestać mieć znaczenie.


Dzisiejsza Ewangelia to wezwanie do zdecydowanego opowiedzenia się za Chrystusem. Czy są w moim życiu rzeczy, które oddalają mnie od Boga? Czy jestem gotów na radykalizm w wierze, by nie zatracić życia wiecznego?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

28 lutego 2025

piątek

Pierwsze czytanie

(Syr 6, 5-17)

Czytanie z Mądrości Syracha

Miła mowa przyciąga przyjaciół, a język uprzejmy miłe słowa. Żyjących z tobą w pokoju niech będzie wielu, ale doradców – jeden na tysiąc!

Jeżeli chcesz mieć przyjaciela, zdobądź go po próbie, a niezbyt szybko mu zaufaj!

Bywa bowiem przyjaciel, ale tylko na czas jemu dogodny, nie pozostanie nim w dzień twego ucisku.

Bywa przyjaciel, który przechodzi do nieprzyjaźni i wyjawia wasz spór na twoją hańbę. Bywa przyjaciel, ale tylko jako towarzysz stołu, nie pozostanie nim w dniu twego ucisku.

W powodzeniu twoim będzie jak drugi ty, z domownikami twymi będzie w zażyłości. Jeśli zaś zostaniesz poniżony, stanie przeciw tobie i skryje się przed twym obliczem.

Oddal się od swoich nieprzyjaciół, a miej się na baczności przed swymi przyjaciółmi.

Wierny przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego wartość.

Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bogobojni. Bogobojny dobrze pokieruje swoją przyjaźnią, bo jaki jest on, taki i jego przyjaciel.

Psalm responsoryjny

(Ps 119)

Psalm (Ps 119 (118), 12 i 16. 18 i 27. 34-35 (R.: por. 35a)

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Błogosławiony jesteś, Panie, *
naucz mnie swoich ustaw.
Będę się radował z Twoich ustaw *
i słów Twoich nie zapomnę.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Otwórz moje oczy, *
abym podziwiał Twoje Prawo.
Pozwól mi zrozumieć drogę Twych przykazań, *
abym rozważał Twoje cuda.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Ucz mnie, bym przestrzegał Twego Prawa *
i zachowywał je całym sercem.
Prowadź mnie ścieżką Twoich przykazań, *
bo radość mi przynoszą.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 17b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 1-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przyszedł w granice Judei i Zajordania. A tłumy znowu ściągały do Niego i znów je nauczał, jak miał w zwyczaju.

I przystąpili do Niego faryzeusze, a chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę.

Odpowiadając, zapytał ich: «Co wam przykazał Mojżesz?»

Oni rzekli: «Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić».

Wówczas Jezus rzekł do nich: «Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela».

W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: «Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo».

Prawda jest w początku


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Faryzeusze zadając Jezusowi pytanie nie szukali prawdy, ale – jak zaznacza sam Ewangelista – wystawiali Nauczyciela na próbę. Dzisiaj Kościół jest również wystawiany na próbę. Rozwody stały się oczywistością, liderzy kulturowej rewolucji walczą o zmianę definicji małżeństwa. To już nie musi być trwały związek mężczyzny i kobiety – twierdzą. Dowolny układ płci jest dozwolony. Wszystko można modelować wedle naszych zachcianek. To my sami decydujemy, jak chcemy żyć. Jesteśmy wolni. Presja, by liberalny model życia był jedynym dopuszczalnym, jest ogromna. W kulturze współczesnej obowiązuje dogmat, że nie ma jednej prawdy, ale jest tyle prawd, ilu ludzi. Na jakiej prawdzie oprzeć małżeństwo? Czy miłość bez prawdy jest możliwa?

Co na to Jezus? „Na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Pan odwołuje się do „początku”, czyli do prawdy o stworzeniu, do natury mężczyzny i kobiety. Małżeństwo nie jest wymysłem społeczeństwa, tworem kultury, instytucją stworzoną przez państwo czy Kościół. Małżeństwo jest „pomysłem” samego Boga. To Stwórca stworzył nas jako mężczyznę i kobietę. Odmienność płci i równość w godności. Mężczyzna i kobieta są tak „pomyślani” przez Boga, by mogli budować komunię osób, czyli małżeństwo. Ta podstawowa ludzka wspólnota pozwala człowiekowi pokonać samotność i dojrzewać w miłości. Jej zadaniem jest też przekazywać Boski dar życia. Co więcej, małżeństwo ma być obrazem jedności Osób Trójcy Świętej.

Z tych prawd wynikają zasady moralne. Etyka małżeńskiego życia jest niezrozumiała bez odkrycia i uznania prawdy o małżeństwie. Św. Jan Paweł II odpowiadając na moralny chaos wywołany przez rewolucję seksualną opracował tzw. teologię ciała. W tym nauczaniu odpowiadał na pytanie, czym jest płeć, seksualność, małżeństwo. Jaki jest „początek”, czyli jaki jest Boży plan wpisany w ludzką naturę, w ludzkie pragnienie miłości, ale także w ciało mężczyzny i kobiety. Papież nie wahał się mówić, że małżeństwo jest „najpierwotniejszym” sakramentem. Nie było jeszcze Kościoła, chrztu czy Eucharystii, ale było już małżeństwo. I od początku, od Adama i Ewy miało ono znaczenie sakramentalne, czyli owo „jedno ciało” mężczyzny i kobiety miało być obrazem miłości samego Boga.

„Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela”. Podstawowe wezwanie moralne brzmi: „niech nie rozdziela”. Człowiek ma wielki talent do psucia Bożych pomysłów. Powodem jest zatwardziałość serca. Zapominamy o Bożym początku i sami chcemy budować wszystko od początku. Na szczęście wiele małżeństw wciąż walczy o wierną miłość ufając prawdzie „początku”, wierząc, że to Bóg ich złączył. Świat nie sprzyja dziś trwałości małżeństwa, promuje egoizm maskowany prawem do własnego szczęścia. Jeśli Kościół ulegnie presji świata i przestanie mówić głosem Chrystusa, stanie się solą bez smaku.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 marca 2025
sobota

Pierwsze czytanie

(Syr 17, 1-15)

Pan stworzył człowieka z ziemi i znów kazał mu do niej wrócić.

Dał ludziom dni pod liczbą i czas odpowiedni, dał im też władzę nad wszystkim, co jest na ziemi. Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz. Lęk przed nimi wpoił wszystkiemu, co żyje, aby panowali nad zwierzętami i ptactwem.

Dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia. Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył.

Umieścił oko swoje w ich sercu, aby wielkość swoich dzieł im ukazać. Święte imię Jego wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać.

Dodał im wiedzy i prawo życia dał im w dziedzictwo. Przymierze wieczne zawarł z nimi i praw swoich ich nauczył.

Wielkość majestatu widziały ich oczy i uszy ich słyszały donośność Jego głosu. Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!» I dał każdemu z nich przykazania co do jego bliźniego.

Przed Nim są zawsze ich drogi, nie skryją się przed Jego oczami.

Psalm responsoryjny

(Ps 103)

Psalm (Ps 103 (102), 13-14. 15-16. 17-18a (R.: por. 17a))

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Dni człowieka są jak trawa, *
kwitnie on jak kwiat na łące.
Wystarczy, że wiatr go muśnie, już znika, *
i wszelki ślad po nim ginie.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Lecz łaska Pana jest wieczna *
dla Jego wyznawców,
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem, *
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 13-16)


Przynosili Jezusowi dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego.

A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego».

I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

OKO SERCA

https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Księga Mądrości Syracha przeprowadza niezwykłą medytację nad człowiekiem jako stworzeniem Boga. „Pan stworzył człowieka z ziemi i znów kazał mu do niej wrócić”. To nawiązanie do słów z Księgi Rodzaju „Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi” (Rdz 2,7a). W dziele stworzenia wymiar cielesny obecny w człowieku został zaczerpnięty z ziemi. W tym fakcie zawarta jest być może teoria ewolucji, według której ludzki organizm wyewoluował z organizmów niższego rzędu. Ta ludzka cielesność podlega rozpadowi wraz ze śmiercią. W dalszych słowach z Księgi Rodzaju czytamy o kolejnych działaniach Boga w procesie stwarzania człowieka: „i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą” (Rdz 2,7b). Tchnienie życia, czyli całe wnętrze, które decyduje o tym, że człowiek jest człowiekiem, pochodzi wprost od Boga. W tradycji chrześcijańskiej nazywamy to wnętrze duszą nieśmiertelną. Księga Syracha bardziej szczegółowo opisuje to wnętrze: „dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia”. Mamy tu nawiązanie do zmysłów, które przynależą do cielesności, ale równocześnie pojawia się „wolna wola” oraz „serce zdolne do myślenia”. „Serce” nie oznacza tu ani organu ludzkiego organizmu, ani też nie jest – jak we współczesnej kulturze – symbolem emocji i siedliskiem uczuć. Obrazuje całość wnętrza człowieka, a przede wszystkim jego zdolność do myślenia i poznawania. Wolna wola oraz myślenie są najbardziej podstawowymi przejawami ludzkiej duchowości, najbardziej widocznymi znakami obecności w nas duchowej duszy.

Następne słowa z Mądrości Syracha pogłębiają i rozwijają prawdę o człowieku: „[Stwórca] napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył. Umieścił oko swoje w ich sercu, aby wielkość swoich dzieł im ukazać”. „Oko w sercu”, „oko serca” to piękny i głęboki obraz. Człowiek jako stworzenie Boże ma dwie podstawowe zdolności. Po pierwsze jest zdolny „okiem serca” poznać – z piękna dzieł stworzenia – samego Stwórcę. Ta myśl wielokrotnie wraca w Piśmie świętym, na przykład w Liście św. Pawła do Rzymian: „od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła” (Rz 1,20). Człowiek dzięki wewnętrznemu oku, czyli zdolności poznawczej może rozpoznać Boga, patrząc na piękno stworzonego świata, kosmosu. Dzięki tej zdolności ludzie, jak pisze autor Księgi Syracha, „święte imię Jego [imię Boga] wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać”.

Po drugie, dzięki „oku serca” człowiek posiada podstawową zdolność rozróżniania dobra i zła. Zdolność tę nazwano w tradycji chrześcijańskiej prawem naturalnym, którego istnienie odkrywał już św. Paweł. Tak pisał o poganach: „wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich oskarżające lub uniewinniające” (Rz 2,15). Apostoł utożsamia serce z sumieniem. Dzięki sercu (sumieniu) człowiek potrafi oceniać swoje czyny, potrafi odrzucać zło, jak pisze autor Mądrości Syracha: „Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!»”. Tradycja chrześcijańska tak określiła podstawową zasadę, odczytywaną przez człowieka na podstawie prawa naturalnego: „dobro czyń, zła unikaj”.
Po tak pięknej medytacji nad człowiekiem, zdolnym poznawać Boga oraz odróżniać dobro od zła, rodzi się niepokojące pytanie: „jeśli jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle”. Dlaczego tak wielu ludzi deklaruje dziś niewiarę i ateizm? Dlaczego tak wielu ludzi nie ma podstawowego rozróżnienia dobra od zła? Dlaczego wielu dobrem nazywa niejeden rodzaj nieporządku moralnego? Czu „oko serca” nie działa? Zjawisko to nie jest domeną jedynie naszych czasów. To grzech pierwszych rodziców, a także grzech pierworodny, z którym rodzimy się, doprowadziły, że mamy utrudnione naturalne poznanie Boga oraz osłabioną podstawową zdolność rozróżniania dobra od zła. Chrzest gładzi grzech pierworodny, jednak skutki tego grzechu niestety w nas pozostają. Dlatego mamy utrudnione procesy poznawania Boga i rozróżniania dobra od zła.

Do tego wszystkiego trzeba dodać jeszcze jedno zjawisko, będącą jakąś szatańską odwrotnością rozważanego tu fragmentu z Księgi Mądrości Syracha. O ile księga ta pokazuje, że cały człowiek wyszedł z ręki Boga i jest na Boga w pełni ukierunkowany, o tyle dzisiejsza kultura radykalnie odwraca człowieka od Boga i zwraca człowieka ku sobie samemu. Modne stają się niewiara i ateizm. Nawet małe dziecko jest w stanie powiedzieć: nie wierzę w Boga. Gdzie ono się tego nauczyło? W internecie, od niektórych dorosłych, od niektórych rówieśników. „Oko serca” współczesnego człowieka jest zapatrzone w ekran smartfonu, nie w Stwórcę.

Trzeba ciągle na nowo pomagać człowiekowi w odnalezieniu drogi do Boga, do Jezusa. Jezus chce błogosławić małe dzieci, chce błogosławić młodzież, pragnie błogosławić dorosłych. Tylko winniśmy oko naszego serca ku Niemu zwrócić.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 marca 2025

niedziela


Pierwsze czytanie

(Syr 27, 4-7)

Czytanie z Mądrości Syracha

Gdy sitem się przesiewa, zostają odpadki, podobnie błędy człowieka przy jego ocenie.

Piec poddaje próbie naczynia garncarza, a sprawdzianem człowieka jest jego wypowiedź.

Jak o uprawie drzewa świadczy jego owoc, tak mowa o zamyśle serca człowieka.

Nie chwal męża przed wypowiedzią, to bowiem jest próbą dla ludzi.


Psalm responsoryjny

(Ps 92)

Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16 (R.: por. 2)

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Dobrze jest dziękować Panu, *
śpiewać Twojemu imieniu, Najwyższy,
rano głosić Twoją łaskawość, *
a wierność Twoją nocami.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, *
rozrośnie się jak cedr na Libanie.
Zasadzeni w domu Pańskim *
rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Nawet i w starości wydadzą owoc, *
zawsze pełni życiodajnych soków,
aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy, *
On moją Opoką i nie ma w Nim nieprawości.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Drugie czytanie

(1 Kor 15, 54b-58)

Bracia:

Kiedy już to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, które zostały napisane: «Zwycięstwo pochłonęło śmierć. Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?» Ościeniem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu Prawo. Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Przeto, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny w Panu.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Flp 2, 15d. 16a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jawicie się jako źródło światła w świecie,
trzymając się mocno Słowa Życia

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 6, 39-45)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział uczniom przypowieść:

«Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?

Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.

Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Jak możesz mówić swemu bratu: „Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku”, podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego.

Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta».


Z obfitości serca


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz:m ks. Marian Machinek MSF


Umiejętność używania języka jest jedną z tych wspaniałych cech, w którą Stwórca wyposażył człowieka. Właściwie można by uznać język mówiony za kaskadę nic nie znaczących dźwięków – i tak zapewne odbierają nasz język zwierzęta. A my przecież potrafimy za jego pomocą przekazywać wieloaspektowe informacje, skomplikowaną wiedzę o świecie, ale także wyrażać nasze doświadczenia, także te związane z Bogiem, jak również wyrażać zachwyt i poetyckie natchnienia. Niestety, jak wszystko dobre i piękne, także ta umiejętność może zostać przez człowieka skorumpowana. Może wyrażać także pogardę czy gniew i wtedy bywa wulgarna. Wszechobecna ordynarność to niestety, jedna z cech języka, którym się na co dzień posługujemy. Jezusowa diagnoza odsłania źródło takiego stanu: jest nim katastrofalny stan ludzkiego serca, czyli ludzkich myśli, świadomych pragnień i dopuszczanych, a czasami wręcz pielęgnowanych złych emocji, które czynią z serca ludzkiego szambo. Z niego wylewa się potem cały duchowy smród: wulgarne szyderstwa, wyzwiska, złorzeczenia.

Zamiast jednak narzekać na taki stan publicznego dyskursu, trzeba podjąć własną niezależną decyzję oczyszczenia serca, która pomoże także oczyścić język. Jeżeli chrześcijanin chce przyczynić się do odrodzenia świata i odnowienia panujących w nim relacji, musi rozpocząć od siebie. Jezus przestrzega przed błędnym przekonaniem, że najpierw trzeba zająć się eliminacją zła, które dostrzegam u innych. Koncentracja na tym, czego inni robić nie powinni, połączona z wyobrażeniem, jak wspaniały byłby świat, gdyby ci inni to wreszcie zrozumieli, jest oznaką obłudy i egocentryzmu. W takiej perspektywie zazwyczaj zło czynione przez innych wydaje się tak wielkie, że człowiek wcale nie widzi tego zła, które przez własne wulgarne myśli, zamiary i słowa zatruwają świat. Rozpoczynanie naprawy świata od siebie uczy pokory, bo bardzo szybko pokazuje, jak trudno jest zmienić własne postępowanie. Można sobie tylko wyobrazić – i TO wyobrażenie jest rzeczywiście prawdziwe – jak wspaniały byłby świat złożony z ludzi, z których każdy rozpoczynałby naprawę innych od siebie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 marca 2025
poniedziałek
Pierwsze czytanie

(Syr 17, 24-29)

Czytanie z Mądrości Syracha

Tym, którzy się nawracają, Bóg daje drogę powrotu i pociesza tych, którym zabrakło wytrwałości.

Nawróć się do Pana, porzuć grzechy, błagaj przed obliczem Jego, pomniejsz zgorszenie!

Wróć do Najwyższego, a odwróć się od niesprawiedliwości i miej w wielkiej nienawiści to, co obrzydliwe!

Któż w Otchłani wielbić będzie Najwyższego, zamiast żyjących, którzy mogą Mu dzięki czynić?

Zmarły, jako ten, którego nie ma, nie może składać dziękczynienia, żyjący i zdrowy wielbić będzie Pana.

Jakże wielkie jest miłosierdzie Pana i przebaczenie dla tych, którzy się do Niego nawracają.

Psalm responsoryjny

(Ps 32)

Psalm (Ps 32 (31), 1b-2. 5. 6-7 (R.: por. 11a))

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Szczęśliwy człowiek,
któremu nieprawość została odpuszczona, *
a jego grzech zapomniany.
Szczęśliwy ten, któremu Pan nie poczytuje winy, *
a w jego duszy nie kryje się podstęp.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Grzech wyznałem Tobie *
i nie skryłem mej winy.
Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość Panu», *
a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Do Ciebie więc modlić się będzie każdy wierny,
gdy znajdzie się w potrzebie. *
Choćby nawet wezbrały wody, fale go nie dosięgną.
Ty jesteś moją ucieczką,
wyrwiesz mnie z ucisku *
i dasz mi radość mego ocalenia.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 8, 9)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus Chrystus, będąc bogatym, dla was stał się ubogim,
aby was ubóstwem swoim ubogacić.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 17-27)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, zaczął Go pytać: «Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»

Jezus mu rzekł: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę».

On Mu odpowiedział: «Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości».

Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością i rzekł mu: «Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną». Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości.

Wówczas Jezus spojrzał dookoła i rzekł do swoich uczniów: «Jak trudno tym, którzy mają dostatki, wejść do królestwa Bożego». Uczniowie przerazili się Jego słowami, lecz Jezus powtórnie im rzekł: «Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkach pokładają ufność. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego».

A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: «Któż więc może być zbawiony?»

Jezus popatrzył na nich i rzekł: «U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe».


W żółtej koszulce lidera


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Europejczycy snują się jak cienie. Obowiązkowy dobrobyt paraliżuje ich branie życia na siebie. Deptani sprzecznym stylem istnienia, mieszkańcy Starego Kontynentu błądzą gdzieś między stanem posiadania za kredyt na jaki ich nie stać, ojcowizną gdzie są nagle w mniejszości lub chrześcijańską kulturą, co zrobiła z nich ludzi, a której brutalnie się w końcu odrzekli. Europejczycy mają depresję o charakterze acedii czyli bezruchu. Powszechna zapaść człowieka w Europie to nie efekt zranień psychicznych, jak to wzdłuż całego dwudziestego wieku usiłowała zbadać i udowodnić wszechwładna psychoanaliza. Najgłębsze korzenie depresji mają jednak przyczyny społeczne, a nie psychologiczne i tkwią w odbieraniu ludziom właściwej im godności, w spychaniu osób do parteru, do bycia nikim, bez wpływu na historię, bez znaczenia ani bez sensu. Ilu ludzi dziś wierzy w to, że może zrobić cokolwiek, by zmienić pejzaż za oknem? Człowiek popada w stan śmiertelnego rozczarowania, nazywany najczęściej depresją wtedy, gdy odbiera mu się inicjatywę co do własnej egzystencji. Wówczas, nawet jeśli miałby wszystko, nie decydując o niczym istotnym zapada się w sobie.

Elity i salony wszystkim kojarzą się źle. Ludzie mieli i mają tendencję, by oddzielać się społecznymi barierami. Były więc już brudne przedmieścia i niedostępne twierdze, czworaki i dwory, slumsy i pałace. Komunizm niby potępił elity a dla pokazu na nogi pierwszego sekretarza zakładał gumiaki, choć i tak do komitetu wieziono go potem mercedesem. Po lasach, po cichu specjalne jednostki inżynierskie stawiały wille albo dacze dla marksistowskich dygnitarzy. Obłuda komuny została zdemaskowana, cóż z tego kiedy sprawnie przeszła mutację unijno-europejskiego salonu. Tutaj establishment zbiera się metodą korupcji w makijażu postępu, na jaki łatwo nabrać młodych działaczy. Ci za białą koszulę z partyjnym krawatem i kawałek miejsca na podłodze gabinetu bez wahania sprzedadzą sumienia. Czuć to wzdłuż i wszerz całej Polski. Ojczyzna ledwo już dycha, zamęczona kopaniną chłystków, których odbudowa jedności narodowej obchodzi tyle, co nic. Demagogia jest poważnym nałogiem także tych głów, które ubiegają się o najwyższe miejsca w administracji. Trudno zrozumieć, dlaczego wielkiej klasy patrioci, którzy mogliby Ojczyznę wyprowadzić poza mentalny kojec, wymawiają się od odpowiedzialności. Wybitny profesor Andrzej Nowak, który jak nikt inny historię przekłada na cnotę narodowej mądrości, pan Marek Magierowski, który zęby zjadł na uczciwej służbie Rzeczpospolitej czy generał Andrzej Kowalski, który mundur nosi z honorem tłumaczą się niejasno, że nie potrafią być trybunami na wiecach przedwyborczych. A kto im każe brać udział w takim cyrku? Polsce potrzeba publicznego autorytetu i przywódcy, a nie histeryka w Belwederze. Władzę musi wreszcie wziąć człowiek zdolny do bycia z ludźmi, który wyprzedza towarzystwo o krok do przodu i rozumie powagę sytuacji, a nie zarządza nimi jak ogłupiałym tłumem.

Spotkanie Jezusa z bezimiennym, zamożnym młodzieńcem jest jednym z najważniejszych epizodów w ewangelii Marka (por. Mk 10, 17). Przed mężczyzną otwiera się bez wątpienia droga jakiejś kariery. Mógłby zrobić wiele dobra, gdyby tylko dał poprowadzić się Chrystusowi. Niestety, krótkie spotkanie kończy się wielką goryczą, a bogaty chłopiec nigdy nie dojrzał do bycia mężem stanu. Prawdopodobnie skończył swoje życie, utopiony na dworskim salonie herodowej korporacji. Być może dlatego mądry Syrach troszczy się przede wszystkim o to, by w Izraelu pojawił się ktoś, kto zmniejszy skutki publicznego zgorszenia (por. Syr 17, 25b). Rozgoryczeni ludzie nie są w stanie unieść słodkiego jarzma wiary.


Zakładaj więc na plecy żółtą koszulkę lidera. Zrób przestrzeń życiową dla jednego więcej człowieka. Uruchom ponownie kogoś, kto stracił nadzieję, że można pewną ręką chwycić za ster istnienia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 marca 2025

wtorek

Święto św. Kazimierza, królewicza

Pierwsze czytanie

(Syr 51, 13-20)

Czytanie z Księgi Syracydesa

Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mądrości w modlitwie. U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę.

Z powodu jej kwiatów, jakby dojrzewającego winogrona, serce me się w niej rozradowało, noga moja wstąpiła na prostą drogę, od młodości mojej idę jej śladami. Nakłoniłem tylko trochę ucha mego, a już ją otrzymałem i znalazłem dla siebie rozległą wiedzę.

Postąpiłem w niej, a Temu, który dał mi mądrość, chcę oddać cześć. Postanowiłem bowiem wprowadzić ją w czyn, zapłonąłem gorliwością o dobro i nie doznałem wstydu.

Dusza moja walczyła o nią i z całą starannością usiłowałem zachować Prawo. Ręce wyciągałem w górę, a błędy przeciwko niej opłakiwałem.

Skierowałem ku niej moją duszę i znalazłem ją dzięki czystości. Z nią od początku zyskałem rozum, dlatego nie będę opuszczony.

Psalm responsoryjny

(Ps 15)

Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. 1b)

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, *
kto zamieszka na Twej górze świętej?
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie *
i mówi prawdę w swym sercu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto swym językiem oszczerstw nie głosi, *
kto nie czyni bliźniemu nic złego
i nie ubliża swoim sąsiadom, *
ale szanuje tego, który oddaje cześć Bogu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto dotrzyma przysięgi niekorzystnej dla siebie, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie


Drugie czytanie

(Flp 3, 8-14)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana.

Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną dzięki wierze w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Go: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.

Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonały, lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.

Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę, w Chrystusie Jezusie.

[Uwaga - drugie czytanie obowiązuje w kościołach, w których obchodzona jest uroczystość]


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja (w Wielkim Poście: Chwała Tobie, Królu wieków)

Daję wam przykazanie nowe,
abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja

Ewangelia

(J 15, 9-17)


Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.

To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».


Królewicz Kazimierz, przyjaciel Boga


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



Dziś uroczyście wspominamy w liturgii świętego Kazimierza, patrona Polski i Litwy. Z tej okazji czytamy Ewangelię w której Pan Jezus mówi o swoich przyjaciołach. Właściwie można by tę Ewangelię czytać w każde liturgiczne wspomnienie każdego ze świętych. Jedna z prostych definicji świętego: to przyjaciel Boga. Wszyscy jesteśmy do tej przyjaźni zaproszeni. Czy wiem na czym polega ta przyjaźń? Czy w ogóle wiem czym jest przyjaźń? Doświadczenie prawdziwej ludzkiej przyjaźni, czyli więzi opartej na wspólnym odczuwaniu i pragnieniu dobra, na pragnieniu dobra dla siebie nawzajem, pomaga nam wejść w przyjaźń z Bogiem. Jednak to On jest tym, który tę relacje zaczyna, proponuje przyjaźń. On określa co jest dobrem, które nas połączy. A jest nim – szczęście każdego z nas. A co ja mogę dać mojemu przyjacielowi, Bogu? Przecież ma wszystko, jest samym Dobrem. Jedyne, co Mu mogę dać to przyjąć Jego dary. On chce, abym osiągnął szczęście, którym jest zjednoczenie z Nim. Obaj tego chcemy, On bardziej niż ja, bo jest Bogiem.

Przyjaźń z Bogiem to nie koleżeństwo. Nie jesteśmy sobie równi. Bóg stawia warunki. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Miłość Boga nie jest jakimś nieokreślonym uczuciem czy pragnieniem: jest daleko, niewiele o Nim wiem, ale chyba mnie kocha i to jest miłe, więc ja też czasem o Nim ciepło pomyślę. Taki obraz Boga ma wielu chrześcijan, dla których wiara jest niesprecyzowanym uczuciem wobec Kogoś, kto tu i teraz nie jest dla mnie szczególnie ważny i nawet wolałbym, aby nie wtrącał się za bardzo w moje bieżące sprawy.

Tymczasem przyjaźń z Bogiem jest totalna, obejmuje wszystko, całe moje życie, bo jest odpowiedzią na Jego miłość. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Pan Jezus za kilkanaście godzin da ostateczny dowód takiej przyjaźni, umierając za nas na krzyżu. On nie może być jednym z wielu moich przyjaciół i znajomych, których mam w książce adresowej i o których pamiętam przy okazji imienin czy urodzin. Chcę o Nim pamiętać w każdej chwili mego życia.

Pan Jezus precyzuje, że Jego przykazaniem jest miłość bliźniego. W trakcie swego nauczania wskazuje, co dokładnie to oznacza. Zaczyna od tego, że aby kochać trzeba przestrzegać owych minimalnych reguł postępowania wobec bliźnich jakim jest Dekalog. Niektórzy uważają, że Kościół w swoim nauczaniu nie powinien mówić tyle o moralności, za to skupić się na miłości Boga i działalności charytatywna. Pomińmy teraz fakt, że relacja z Bogiem jest również kwestią moralną (pierwsze trzy przykazania), podobnie jak „działalność charytatywna”, czyli miłosierdzie. Miłość wyraża się w konkretnych postawach i działaniu. Jest logiczne, że mówiąc o wymogach miłości bliźniego, trzeba zacząć od „warunków brzegowych” czyli Dekalogu. Pan Jezus chce jednak, abyśmy byli hojni i wychodzili poza to, co ściśle nakazane i zakazane, nie redukując wymogów, ale stawiając cele bardziej ambitne.

Królewicz Kazimierz był przyjacielem Boga. Ta przyjaźń wyrażała się w modlitwie, życiu sakramentalnym, w trosce o chorych i ubogich. Wyrażała się również w rzetelnym wypełnianiu swoich obowiązków zawodowych. Ojciec królewicza, również Kazimierz, jeden z najwybitniejszych władców Rzeczpospolitej, powierzał swojemu synowi odpowiedzialne funkcje państwowe, wiedząc, że mimo młodego wieku był kompetentny, a równocześnie skupiony na dobru wspólnym. Młody Kazimierz dobrze wykorzystał świetne wykształcenie, które zapewnił mu ojciec. Traktował je jak zobowiązanie, aby dobrze służyć swojemu ludowi. Oddawał swe życie każdego dnia, aż do swej przedwczesnej śmierci, która w opinii współczesnych była wielką stratą dla państwa.

Dla nas jednak święte życie Kazimierza, choć krótkie, jest znakiem nadziei. Każdy z nas jest zaproszony do przyjaźni z Jezusem, każdy z nas może być świętym. I nie jest to droga niedostępna, bo jest nią miłość bliźniego. A bliźni są blisko…

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

5 marca 2025

Wielki Post - Środa Popielcowa

Pierwsze czytanie

(Jl 2, 12-18)

Czytanie z Księgi proroka Joela

Tak mówi Pan:

«Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament». Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! Nawróćcie się do Pana, Boga waszego! On bowiem jest litościwy, miłosierny, nieskory do gniewu i bogaty w łaskę, a lituje się nad niedolą. Kto wie? Może znów się zlituje i pozostawi po sobie błogosławieństwo plonów na ofiarę pokarmową i płynną dla Pana, Boga waszego.

Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie. Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie dzieci i niemowlęta! Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty, a oblubienica ze swego pokoju!

Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, słudzy Pańscy! Niech mówią: «Zlituj się, Panie, nad ludem Twoim, nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby poganie nie zapanowali nad nami. Czemuż mówić mają między narodami: Gdzież jest ich Bóg?»

A Pan zapłonął zazdrosną miłością ku swojej ziemi i zmiłował się nad swoim ludem.

Psalm responsoryjny

Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 3a)

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Przywróć mi radość Twojego zbawienia *
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Panie, otwórz wargi moje, *
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Drugie czytanie

(2 Kor 5, 20 – 6, 3)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

W imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.

Współdziałając zaś z Nim, napominamy was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej. Mówi bowiem Pismo:

«W czasie pomyślnym wysłuchałem cię, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą».

Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 95 (94), 8a. 7d)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Chwała Tobie, Słowo Boże


Ewangelia

(Mt 6, 1-6. 16-18)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej bowiem nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.

Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni to lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam, już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i obmyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie».

Dziś, nie jutro!


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png K0mentarz: ks. Nikos Skuras


Środa Popielcowa to mój czas smutku. Mam pościć od jedzenia. W inne dni, gdy mam dużo zajęć, mogę nie jeść cały dzień i nie ma problemu. To mi pokazuje, jak słaba jest moja relacja miłości z Bogiem.

Czytelniku, w imię Chrystusa pojednaj się z Bogiem dziś. Nie zatwardzaj twojego serca. Wysłuchaj głosu Pańskiego. Nie dlatego, że jak nie posłuchasz, to Bóg cię ukarze. Tegoroczny Wielki Post może być tym jedynym, gdzie zrealizuje się w tobie słowo z pierwszego czytania: „A Pan zapłonął zazdrosną miłością ku” tobie. On teraz, nie za rok, chce pociągnąć cię swoją Miłością.

Masz serce nie tylko to fizyczne, ale i duchowe. Ono decyduje: czy jesteś otwarty wobec innych, czy tylko się zgrywasz; czy lubisz ludzi, czy masz generalnie do nich niechęć; czy jesteś zadowolona z życia, czy raczej sfrustrowana; czy jako ksiądz akceptuję celibat, czy też niosę go jako niechciany ciężar. Twój sposób życia zależy od tego, co zapisało się w twoim sercu. To co w szczególny sposób tkwi w twoim sercu, to nie miłe wspomnienia, ale te bolesne. Czytałem kiedyś, o amerykańskich żołnierzach, często bardzo młodych, wracających z różnych akcji wojennych. Niektórzy z nich nie są w stanie udźwignąć dramatu, że musieli zabić drugiego człowieka i popełniają samobójstwo.

Ty nie musiałeś nikogo zabić. Jednak dźwigasz w swoim sercu wszystkie krzywdy, które wyrządziłeś innym. Także to, że nie jesteś w stanie przebaczyć swojej matce lub ojcu, krzywd tobie zadanych.

Tradycja przypisuje dzisiejszy psalm responsoryjny królowi Dawidowi. Wyśpiewał go po tym, jak Bóg przez proroka Natana ukazał mu jego grzechy cudzołóstwa i zabójstwa, które Dawid próbował ukryć. Król mógł zabić Natana i dalej ukrywać prawdę o sobie. Jednak nie zatwardził swego serca. Dlatego usłyszał słowo Boga: „Nie umrzesz”.

Czytelniku, jesteś prochem. Wiele grzechów uczyniłeś. Bóg widzi w ukryciu i to co próbujesz ukryć. Jezusa, który nigdy nie zgrzeszył, uczynił Bóg grzechem. Zrzucił na Niego grzechy całej ludzkości, byś mógł dzisiaj usłyszeć: „Żyj, bo Ja cię kocham, z całą twoją historią, która ma smak prochu. Twoje życie ma sens z wszystkimi twoimi błędami. Otwórz się na moją Miłość”. Z tobą Chrystus naprawi wszystkie twoje błędy.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 marca 2025

czwartek


Wielki Post

Pierwsze czytanie

(Pwt 30, 15-20)

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami, zachowywać Jego polecenia, prawa i nakazy, abyś żył i mnożył się, a Pan, Bóg twój, będzie ci błogosławił w kraju, który idziesz posiąść.

Ale jeśli swe serce odwrócisz, nie usłuchasz, zbłądzisz i będziesz oddawał pokłon cudzym bogom, służąc im – oświadczam wam dzisiaj, że na pewno zginiecie, niedługo zabawicie na ziemi, którą idziecie posiąść, po przejściu Jordanu.

Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo, miłując Pana, Boga swego, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego; bo tu jest twoje życie i długie trwanie twego pobytu na ziemi, którą Pan poprzysiągł dać przodkom twoim: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi».

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 17)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Pan mówi: Nawracajcie się,
bliskie jest królestwo niebieskie.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Łk 9, 22-25)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie».

Potem mówił do wszystkich: «Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Bo cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?»

Krzyż - znak miłości i wolności


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



W drugi dzień Wielkiego Postu Jezus zaprasza nas do naśladowania Go w dźwiganiu krzyża. Aby wdrożyć w życie wczorajsze wskazówki pokutne, potrzebna jest silna motywacja. Gdzie jej szukać? Szukać jej należy w miłości do Jezusa. On sam przeszedł tę drogę samozaparcia, wyrzeczenia i umartwienia, aż po śmierć na krzyżu. Krzyż jest już na zawsze nieodłącznym elementem życia Chrystusa i Jego uczniów.


Apostołowie rozpoznają Zmartwychwstałego Pana po stygmatach na dłoniach, stopach i boku. Być chrześcijaninem oznacza pokochać Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. Pokochać Chrystusa i Jego krzyż, który ze znaku hańby stał się znakiem miłości, wolności i chwały.


Post jest jakąś, może niedoskonałą, jedynie symboliczną, pomocniczą formą umierania razem z Chrystusem. Umierania dla własnych pożądliwości, egoizmu, a zmartwychwstania ku wolności i większej miłości względem Boga i drugiego człowieka. Szczęście nie polega na realizacji siebie, ale na życiu dla innych. Niech ten Wielki Post pomoże nam w odnalezieniu prawdziwego sensu życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

7 marca 2025
piątek

Wspomnienie świętych męczennic Perpetuy i Felicyty

Pierwsze czytanie

(Iz 58, 1-9a)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie porzuca prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:

„Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?”

Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich swoich robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości.

Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?

Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków.

Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”»


Psalm responsoryjny

(Ps 51)

Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 18-19 (R.: por. 19b)

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Am 5, 14)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli,
a Pan Bóg będzie z wami.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 9, 14-15)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?»

Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć».


Jeśli post, to z miłości


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Najwyraźniej uczniowie Jezusa nie byli znani z surowych postów. Dla faryzeuszów była to kolejna okazja do zaczepki. Dlaczego Twoi uczniowie nie poszczą? Jezus mógł odpowiedzieć na to pytanie całkiem prosto: „bo Ja tak mówię”. Albo zwrócić uwagę na sens postu lub niebezpieczeństwo pobożnych praktyk na pokaz. A jednak odpowiedź Jezusa jest swego rodzaju zagadką.

Dosłowny przekład brzmi: „Czy synowie komnaty weselnej mogą być w żałobie dopóki jest z nimi pan młody? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabrany im zostanie pan młody, i wtedy będą pościć”. Jezus utożsamia się tutaj wyraźnie z postacią oblubieńca, pana młodego (gr. nymfios). Biblista Brant Pitre wyjaśnia kontekst kulturowy. Otóż wesela w tradycji żydowskiej trwały długo i były wystawne. Zwykle było to siedem dni świętowania w gronie rodziny i przyjaciół. Jezus utożsamia czas swojej działalności z tygodniem weselnym. To czas świętowania, dlatego nie wypada pościć.

Kim są „synowie komnaty weselnej”, których zwykle nazywamy bardziej zwyczajnie „gośćmi weselnymi”? W żydowskiej tradycji synowie komnaty weselnej byli to przyjaciele pana młodego (drużbowie), którzy przygotowali dla niego komnatę weselną i usługiwali podczas wesela. Na czas świętowania zaślubin byli zwolnieni z wykonywania niektórych obowiązków religijnych, w każdym razie na pewno nie pościli. Kulminacją wesela była noc poślubna. Wtedy to pan młody opuszczał swoich przyjaciół i spędzał noc poślubną w komnacie małżeńskiej (hebr. chupa). Łączył się ze swoją żoną, zostawiając synów komnaty małżeńskiej „w żałobie” po stracie przyjaciela.

Brant Pitre pisze: „Jezus jest oblubieńcem, a Jego uczniowie synami komnaty małżeńskiej, zaś dzień, w którym «zabiorą» im oblubieńca, może oznaczać tylko jedno: dzień Jego męki i śmierci. Co prawda nie poszczą teraz, kiedy są z Nim, ale będą pościć i przeżywać żałobę po brutalnej egzekucji Jezusa”. Może się to wydawać szokujące, ale ukrzyżowanie można rozpatrywać jako zaślubiny Mesjasza z ludem. Św. Augustyn nie waha się mówić o małżeńskim łożu krzyża. Benedykt XVI pisze: „Jezus sam nazywa tu siebie «Oblubieńcem» przyobiecanego wesela Boga z Jego ludem, a tym samym, w tajemniczy sposób, swą własną egzystencję, siebie samego włącza w tajemnicę Boga. Bóg i człowiek nieoczekiwany sposób stają się w Nim jedno, nastaje «wesele», które jednak – w swej wypowiedzi Jezus zwraca na to uwagę – musi przejść przez Krzyż, przez »zabranie« Oblubieńca”.

Co to oznacza dla nas? Wielkopostne nabożeństwa pasyjne nie są celebracją cierpienia, ale miłości Boga, która daje siebie do końca. Również nasze posty i inne praktyki ascetyczne muszą służyć miłości. Nie są jakimś samodoskonaleniem, ale naśladowaniem Oblubieńca, który z miłości do ludzi jest gotowy oddać wszystko, nawet życie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 marca 2025
sobota


Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Jana Bożego, zakonnika


Pierwsze czytanie

(Iz 58, 9b-14)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie, jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem. Pan cię zawsze prowadzić będzie, nasyci duszę twoją na pustkowiach. Odmłodzi twoje kości, tak że będziesz jak zroszony ogród i jak źródło wody, co się nie wyczerpie.

Twoi ludzie odbudują prastare zwaliska, wzniesiesz fundamenty pokoleń. I będą cię nazywać naprawiaczem wyłomów, odnowicielem uliczek – na zamieszkanie.

Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu. Ja cię powiodę w triumfie przez wyżyny kraju, karmić cię będę dziedzictwem Jakuba, twojego ojca.

Albowiem usta Pańskie to wyrzekły».

Psalm responsoryjny

(Ps 86)

Ps 86 (85), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 11ab)

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Nakłoń swego ucha i wysłuchaj mnie, Panie, *
bo biedny jestem i ubogi.
Strzeż mojej duszy, bo jestem pobożny, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
zbaw sługę Twego, który ufa Tobie, *
Ty jesteś moim Bogiem.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Panie, zmiłuj się nade mną, *
bo nieustannie wołam do Ciebie.
Uraduj duszę swego sługi, *
ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i łaskawy, *
pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.
Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją *
i zważ na głos mojej prośby.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ez 33, 11)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika,
lecz pragnę, aby się nawrócił i miał życie.

Chwała Tobie, Słowo Boże


Ewangelia

(Łk 5, 27-32)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zobaczył celnika, imieniem Lewi, siedzącego na komorze celnej. Rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» On zostawił wszystko, wstał i z Nim poszedł.

Potem Lewi wydał dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu; a był spory tłum celników oraz innych ludzi, którzy zasiadali z nimi do stołu. Na to szemrali faryzeusze i uczeni ich w Piśmie, mówiąc do Jego uczniów: «Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?»

Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać do nawrócenia się sprawiedliwych, lecz grzeszników».


A gdyby tak ograniczyć wyjazdy w niedzielę?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek

Dziś w pierwszym czytaniu padają następujące słowa z Księgi Izajasza: „Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu”. Słowa te odnoszą się w pierwszym znaczeniu do szabatu, czyli świętego dnia w tradycji żydowskiej. Szabat to siódmy dzień tygodnia, nawiązujący do opisu stworzenia świata. Przez sześć dni Pan Bóg stwarzał świat, w siódmym odpoczął. Prorok Izajasz przypominał Izraelitom, by świętowali szabat, by w ten dzień „spraw swych nie załatwiali” oraz by „szanowali go przez unikanie podróży”.

Jak my dziś na te słowa patrzymy? Być może trochę „z przymrużeniem oka”. Mówimy sobie, że to takie wspomnienie tradycji żydowskiej świętowania szabatu, tradycji przez niektórych Żydów zniekształconej i prowadzącej niekiedy do absurdów. Przykładem może być tzw. winda szabatowa, czyli taka, która w szabat zatrzymuje się na każdym piętrze, by pobożny Żyd nie musiał wykonywać pracy przez naciskanie guzików w windzie. Prawdą jest, że Jezus „wypunktował” pewne wykoślawienia żydowskiej tradycji, mówiąc, że „to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”.

Jednak nie możemy na słowa Izajasza patrzeć jedynie, jak na niewiele nas obchodzącą tradycję żydowską. Po pierwsze, te słowa padają w liturgii chrześcijańskiej, czyli stanowią przekaz dla nas. Po drugie, chrześcijanie mają swój dzień święty, czyli niedzielę i zawsze było dla nich oczywiste, że świętowanie niedzieli stanowi kontynuację świętowania przez Żydów szabatu. Trzecie przykazanie Dekalogu „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” chrześcijanie odnosili i odnoszą do niedzieli. A zatem warto i należy upomnienie proroka Izajasza czytać w odniesieniu do dnia Pańskiego, jakim jest niedziela oraz wyciągać z tego jakieś wnioski dla nas.

Jak wygląda współczesna kultura odnośnie do przeżywania niedzieli? W kulturze masowej organizuje się dziś tzw. weekendy, rozumiane mniej więcej jako czas od popołudnia piątku do niedzieli wieczora. Jest to czas, kiedy niemała część społeczeństwa nie ma obowiązku zawodowych. Wielu, wychodząc w piątek z pracy, życzy współpracownikom „dobrego weekendu”. Różnie ten czas jest przeżywany. Bardzo często, szczególnie gdy pojawiają się optymistyczne prognozy pogody, weekend organizujemy wyjazdy. Niedziela jest wtedy ostatnim dniem, kiedy wraca się z weekendowego wyjazdu. W Polsce mamy też rozróżnienie na niedziele handlowe oraz niedziele z zamkniętymi sklepami. W niedziele handlowe bardzo wiele samochodów stoi przed sklepami, bo dla wielu niedziele to dobry dzień na wielkie zakupy.

Przypomnijmy w tym miejscu podstawową naukę chrześcijańską. Po pierwsze, sprawa nazewnictwa. Weekend rozumiany jako koniec tygodnia nie jest zgodny z tradycją chrześcijańską. Niedziela jest przecież pierwszym dniem tygodnia. Tydzień kończy się w sobotę. Niedziela jako pamiątka zmartwychwstania Jezusa jest przecież symbolem nowego stworzenia, przyniesionego przez zmartwychwstałego Jezusa. Po drugie, świętowanie niedzieli jako dnia Pana zawiera dwa elementy: udział we Mszy świętej oraz powstrzymywanie się od prac niekoniecznych. Są oczywiście prace konieczne, czyli te związane ze służbą społeczeństwu, na przykład w szpitalach czy w domach pomocy społecznej. Współcześni katolicy w różny sposób podchodzą do niedzieli. Jedni – niestety zaniedbują niedzielną Mszę, drudzy – uczestniczą we Mszy świętej, zostawiając często ten podstawowy chrześcijański obowiązek na sam koniec niedzieli, na przykład, gdy wrócą z wyjazdu lub też, gdy zrobią zakupy. Oczywiście udział w niedzielnej Mszy świętej wieczorem stanowi wypełnienie chrześcijańskiego obowiązku. Jednak wykonywanie wielkich zakupów w dzień Pański to już wykroczenie przeciw przykazaniu świętowania niedzieli.


A co z wyjazdami? Jeśli wyjazd jest tak ukształtowany, że w plan niedzieli jest wkomponowana Eucharystia, to jest oczywiste, że przykazanie o świętowaniu dnia świętego zostało zrealizowane. A jednak w przywołanych słowach z Księgi Izajasza jest zawarta wyraźna zachęta: „Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu”. Jest tu coś więcej niż minimalne wypełnienie obowiązków religijnych.

Jest tu wezwanie to zachowania sakralności dnia świętego. Niedziela ma być dniem świętym.
Więc może jednak warto ograniczyć wyjazdy w niedzielę, szczególnie takie które absorbują całą niedzielę? Co robić zatem w niedzielę? Można wyspać się, by dobrze wypocząć, można pójść na Mszę świętą do południa, pokazując, że w dzień Pański Panu dajemy pierwszeństwo. Można zjeść rodzinny obiad; tak mało w tygodniu spędzamy czasu wspólnie. Można poczytać książkę; tak mało czytamy dziś książek. A może warto w niedzielę poczytać Pismo święte lub jakąś książkę religijną. Po południu można odwiedzić kogoś z rodziny, albo kogoś chorego, albo kogoś samotnego, albo też kogoś potrzebującego. Jasne, to czasem będzie wymagało jakiegoś wyjazdu, jednak wówczas zrealizujemy inne słowa Izajasza: „jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem”. W całym tym Izajaszowym przesłaniu zawarte jest wezwanie do jakiegoś wyhamowania w dzień święty, do oddania czasu Panu.

Czy nie chodzi o to, by sprawić, aby nasze życie nie było jedynie chwytaniem nowych doznań, jakichś przyjemnych albo ekstremalnych przeżyć? Gdybyśmy mniej podróżowali albo ograniczyli wyjazdy jedynie do sobót, to być może przyroda też by bardziej odpoczęła, a nasze zachowanie, polegające na ograniczeniu niedzielnego działania byłoby po prostu ekologiczne. Izajaszowy tekst zachęca nas do wypracowania pogłębionej kultury świętowania dnia Pańskiego, w którym Bóg jest na pierwszym miejscu, a bliźni (ten z rodziny i ten potrzebujący) na drugim miejscu.

źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 marca 2025

niedziela
Pierwsze czytanie

(Pwt 26, 4-10)

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Kapłan weźmie koszyk z twoich rąk i położy go przed ołtarzem Pana, Boga twego. A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana, Boga swego:

„Ojciec mój, tułacz Aramejczyk, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny. Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe. Wtedy wołaliśmy do Pana, Boga ojców naszych. Pan usłyszał nasze wołanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie. Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów. Przyprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód.

Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie”.

Rozłożysz je przed Panem, Bogiem swoim. Oddasz pokłon Panu, Bogu swemu».


Psalm responsoryjny

(Ps 91)

Ps 91 (90), 1-2. 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 15b)

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Kto się w opiekę oddał Najwyższemu *
i w cieniu Wszechmocnego mieszka,
mówi do Pana: «Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą, *
Boże mój, któremu ufam».

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Nie przystąpi do ciebie niedola, *
a cios nie dosięgnie twojego namiotu.
Bo rozkazał swoim aniołom, *
aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Będą cię nosili na rękach, *
abyś stopy nie uraził o kamień.
Będziesz stąpał po wężach i żmijach, *
a lwa i smoka podepczesz.

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

«Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, *
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
i będę z nim w utrapieniu, *
wyzwolę go i sławą obdarzę».

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu


Drugie czytanie

(Rz 10, 8-13)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Cóż mówi Pismo? «Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim». A jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do sprawiedliwości, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia. Wszak mówi Pismo: «Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony».

Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem «każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony».


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 4b)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Łk 4, 1-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pełen Ducha Świętego, powrócił Jezus znad Jordanu, a wiedziony był przez Ducha na pustyni czterdzieści dni, i był kuszony przez diabła. Nic przez owe dni nie jadł, a po ich upływie poczuł głód. Rzekł Mu wtedy diabeł: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, żeby stał się chlebem».

Odpowiedział mu Jezus: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek”».

Wówczas powiódł Go diabeł w górę, pokazał Mu w jednej chwili wszystkie królestwa świata i rzekł do Niego: «Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę je dać, komu zechcę. Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje».

Lecz Jezus mu odrzekł: «Napisane jest: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”».

Zawiódł Go też do Jerozolimy, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się stąd w dół. Jest bowiem napisane: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, żeby cię strzegli, i na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”».

Lecz Jezus mu odparł: «Powiedziano: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”».

Gdy diabeł dopełnił całego kuszenia, odstąpił od Niego do czasu.


Nie za wszelką cenę


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png
Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


„Posiew kontemplacji” Tomasza Mertona należy do klasyki katolickiej literatury duchowej. W jednym z akapitów, któremu Merton nadał tytuł „Teologia moralna Szatana”, czytamy: „Szatan nie lęka się głosić prawd Bożych, byle tylko mógł je głosić na swój sposób”. Opisana przez Łukasza scena kuszenia Jezusa pokazuje to w doskonały sposób. Żadna z trzech pokus, jakim poddany jest Jezus, sama w sobie nie jest niemoralna. Wręcz przeciwnie: każda dotyczy rzeczy ważnych i potrzebnych, a co najważniejsze – realizacja każdej z nich mogłaby przyspieszyć misję, do jakiej Jezus właśnie przystępuje.

Zdolność rozmnażania chleba, a więc zaspokajania doczesnych potrzeb ludzi, przyniosłaby Jezusowi niezwykłą popularność. Dzięki możliwości wpływania na rządzących wszystkimi królestwami świata Jezus mógłby od razu poukładać po Bożemu sprawy polityczne i społeczne. Demonstracja cudownego ocalenia przez aniołów po skoku z narożnika świątyni zapewniłaby Mu ostatecznie sławę kogoś nie z tego świata. Cena za takie totalne zwycięstwo wydawała się początkowo niewielka: wszystko to miało się odbywać pod auspicjami Szatana i to on miał stanowić ostateczny punkt odniesienia, któremu nawet Jezus oddawałby pokłon.

Przerażać może zuchwała deklaracja kusiciela, że poddane mu są wszystkie królestwa świata wraz z ich całą wspaniałością i potęgą. Jego wpływ, w ten czy inny, czasami zawoalowany sposób, na to, co dzieje się w świecie, jest aż nadto widoczny. Tym jednak, co daje pociechę i wlewa w serce wielką ufność, jest suwerenność, z jaką Jezus potrafi ujawnić i oddalić od siebie misterne podstępy Złego. Osiąganie jakichkolwiek celów, nawet tych najbardziej szczytnych, najbardziej niezbędnych, a nawet najbardziej świętych, za wszelką cenę, a więc także za cenę zdrady Boga, nie wchodzi u Niego w grę.

Scena kuszenia Jezusa pokazuje, jak głęboko sięga tajemnica Wcielenia Odwiecznego Słowa: Stało się Ono ciałem i zamieszkało między nami, wraz ze wszystkim, co tak radykalne wejście w ludzką egzystencję oznacza. Scena ta pokazuje jednak także, że wraz z Nim i w wierności Jego słowu nawet najbardziej finezyjne pokusy Szatana mogą zostać pokonane.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

10 marca 2025

poniedziałek

Pierwsze czytanie

(Kpł 19, 1-2. 11-18)

Czytanie z Księgi Kapłańskiej

Pan powiedział do Mojżesza: «Przemów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!

Nie będziecie kraść, nie będziecie kłamać, nie będziecie oszukiwać jeden drugiego. Nie będziecie przysięgać fałszywie na moje imię. Byłoby to zbezczeszczenie imienia Boga twego. Ja jestem Pan!

Nie będziesz uciskał bliźniego, nie będziesz go wyzyskiwał. Zapłata najemnika nie będzie pozostawać w twoim domu przez noc aż do poranka. Nie będziesz złorzeczył głuchemu. Nie będziesz kładł przeszkody przed niewidomym, ale będziesz się bał Boga twego. Ja jestem Pan!

Nie będziecie wydawać niesprawiedliwych wyroków. Nie będziesz stronniczy na korzyść ubogiego, ani nie będziesz miał względu dla bogatego. Sprawiedliwie będziesz sądził bliźniego. Nie będziesz szerzył oszczerstw między krewnymi, nie będziesz czyhał na życie bliźniego. Ja jestem Pan!

Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. Będziesz upominał bliźniego, aby nie ponieść winy z jego powodu. Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Ja jestem Pan!»

Psalm responsoryjny

(Ps 19)

Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (R.: por. J 6, 63c)

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Niech znajdą uznanie przed Tobą http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
słowa ust moich i myśli mego serca, *
Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 6, 2b)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Oto teraz czas upragniony,
oto teraz dzień zbawienia.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 25, 31-46)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.

Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!

Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;

byłem spragniony, a daliście Mi pić;

byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;

byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;

byłem chory, a odwiedziliście Mnie;

byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.

Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?”

A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.

Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!

Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;

byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;

byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;

byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;

byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.

Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”

Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.

I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Jak Sommersby


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Mimo uporczywej, soborowej i posoborowej tendencji do dialogu ze światem, agresywnie laicka cywilizacja zachodnia zdecydowała się jedynie na wykrzykiwanie obraźliwych haseł w stronę Kościoła. Od kilkudziesięciu lat katolicyzm stoi na baczność, jednokierunkowo skazany na wysłuchanie sprzecznych opinii zarówno na temat kościelnej historii jak i miejsca katolików na terytorium współczesności. Tym samym rozumny dialog między jednymi a drugimi jest niemożliwy i zbyt często przybiera postać nieprzyjemnej pyskówki. Do takiego poziomu szanujący się katolik nie powinien schodzić. Czy w tej sytuacji można zrobić coś sensownego, by nadal dawać ludziom wiarygodne znaki na temat ewangelii? Tak, bo jeśli nie da się rozmawiać słowami, to można jeszcze komunikować uczynki. Uczciwy akt działania jest meta-argumentem.

Natomiast społeczna nauka Kościoła to właśnie kerygmat, który nie polega na wykrzykiwaniu w stronę niewierzących tanich, magicznych haseł w stylu: Bóg cię kocha, nawet jeśli Ty Go nienawidzisz. Kościół katolicki nie stosował nigdy kerygmatu na modłę protestancką, strzelając religijnymi hasłami na wiwat, ale starał się znaleźć odpowiedź wiary na dylemat spustoszonego moralnie człowieka – wtedy dopiero głoszenie dosięga poziomu katolickiego kerygmatu. Po czym można poznać chrześcijan z krwi i kości? Że są zapalonymi społecznikami. Rzetelne życie ewangelią sprawdza się przez rzetelne uczynki, a nie przez rozbudowane akty dewocji. Pobożność nie jest wcale za trudna, dopiero praktyczne wybory ujawniają jakość wiary. Chrześcijanie dorastają więc do pełnej dojrzałości, gdy rozwijają edukację, wzmacniają kulturę czy ubogich leczą z konsekwencji nędzy. Być może kogoś to zdziwi, bo wielu usiłuje przyjąć Chrzest święty tylko po to, żeby zabezpieczyć się od wiecznego potępienia. Tak, uczniowie Chrystusa wyglądają wieczności, a Kościół został założony także w tym celu, by przeprowadzać wierzących przez próg śmierci – ale nie jedynie po to. Doczesny apostolat jest koniecznym świadectwem i znakiem miłości bliźniego.

Katolik społecznik przy tym to nie to samo co polityk. 5 lutego 1993 roku odbyła się światowa premiera ciekawego filmu pod tytułem Sommersby. Jest rok 1867, koniec wojny secesyjnej w Ameryce. Po siedmiu latach nieobecności do domu powraca niejaki Jack Sommersby, mąż bohaterki filmu Laurel. Mężczyzna przedtem znany był w okolicy z brutalności i trudnego charakteru. Tymczasem Jack Sommersby jest po wojnie odmieniony, jakby zupełnie inny, miły i dostępny. Co więcej – a to jest najważniejsze w filmie – motywowany wiarą Sommersby gromadzi społeczność miasteczka we wspólnotę. Ludzie zaczynają współpracować porządkując zniszczone wojną plantacje. Na czele tego niezwykłego ruchu społecznego staje odmieniony Sommersby – dawniej łotr a teraz wzór chrześcijanina i obywatela. Film jest wart obejrzenia tym bardziej, że zdumiona Laurel zaczyna podejrzewać, iż to nie jest jej mąż z przeszłości – to jakiś inny mężczyzna. Nowy Sommersby ma jednak na tyle fascynująca osobowość, że kobieta zakochuje się w nim ponownie. Chrześcijanie uspołecznieni będą zdolni dać świadectwo czynem ponad sprzecznymi tezami.

Jezus nie kryje wcale tego, jakimi kryteriami posłuży się Bóg na Sądzie Ostatecznym (por. Mt 25, 35-36). Pan będzie patrzył na uczynki, pod którymi kryją się cnoty społeczne chrześcijan: nakarmienie głodnego czy napojenie spragnionego. W księdze kapłańskiej Bóg żąda od wiernych dojścia do poziomu świętości (por. Kpł 19, 2), przez którą rozumie się raz jeszcze uczynki spełnione wobec wspólnoty, tak konkretne jak słuszna zapłata dla najemnika czy usunięcie przeszkody spod nóg niewidomego. Tego nie da się osiągnąć pobożnością.


Odrzeknij się skłonności do próżnych dyskusji. Ufaj zasadom katolickiej nauki społecznej. To najlepszy kerygmat, tak jak społeczny apostolat na te czasy będzie niezbitym argumentem.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

11 marca 2025
wtorek
Pierwsze czytanie

(Iz 55, 10-11)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa».

Psalm responsoryjny

(Ps 34)

Ps 34 (33), 4-5. 6-7. 16-17. 18-19 (R.: por. 18b)

Bóg sprawiedliwych wyzwala z niedoli

Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał *
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Bóg sprawiedliwych wyzwala z niedoli

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, *
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał, *
i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Bóg sprawiedliwych wyzwala z niedoli

Oczy Pana zwrócone na sprawiedliwych, *
uszy Jego otwarte na ich wołanie.
Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym, *
by pamięć o nich wymazać z ziemi.

Bóg sprawiedliwych wyzwala z niedoli

Pan słyszy wołających o pomoc *
i ratuje ich od wszelkiej udręki.
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu, *
ocala upadłych na duchu.

Bóg sprawiedliwych wyzwala z niedoli


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 4b)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika,
lecz aby się nawrócił i miał życie.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 6, 7-15)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Modląc się, nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, zanim jeszcze Go poprosicie.

Wy zatem tak się módlcie:

Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię! Niech przyjdzie Twoje królestwo; niech Twoja wola się spełnia na ziemi, tak jak w niebie. Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, tak jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego.

Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, Ojciec wasz nie przebaczy wam także waszych przewinień».


Modlitwa to rozmowa z Bogiem, a nie „manifestacja pragnień”



https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Nie bądźcie gadatliwi, przynajmniej w czasie modlitwy. Co jednak, jeśli ktoś jest z natury gadułą czy, mówiąc ładniej, ma łatwość w komunikacji werbalnej? Czy modląc się mamy naginać swój temperament do jednego określonego wzorca?

Modlitwa jest osobistym spotkaniem z Bogiem, więc temperament każdego z nas nie powinien być przeszkodą. W końcu każdego z nas sam Bóg obdarował inaczej, ktoś jest bardziej wymowny, ktoś mniej. Nie zależy ode mnie czy jestem introwertykiem czy ekstrawertykiem, mój charakter kształtuję (obym kształtował świadomie) w ramach temperamentu, który mam. Wydaje się więc, że Pan Jezus mówiąc o gadulstwie wskazuje nie tyle na ilość słów, które wypowiadamy bądź myślimy w trakcie modlitwy, ile na postawę wobec naszego rozmówcy, Boga.

Rozmowa tworzy i umacnia relację między osobami, modlitwa jest rozmową. Słowa lub gesty są potrzebne, nawet jeśli w modlitwie kontemplacyjnej więź z Bogiem jest tak bliska, że już nie potrzeba wielu słów, wystarcza obecność. Jest jeden warunek: to ma być rozmowa, a nie monolog. Jeśli nie, to łatwo wpadniemy w szkodliwe, pogańskie gadulstwo, które psuje modlitwę. Nie rozmawiam z Bogiem, lecz sam ze sobą, a mój rozmówca potrzebny jest, aby słuchać i potakiwać. Ja Go słuchać nie muszę i niezbyt interesuje mnie, co On chce mi powiedzieć. Może mamy doświadczenie rozmów z takimi osobami. Czasami mogą być nawet zabawne, miło posłuchać, ale w końcu stają się męczące. Szczególnie jeśli w centrum monologu jest własne „ja”. Bóg chce, żebym do Niego mówił o sobie i swoich sprawach, choć zna mnie lepiej niż ja sam. Jest kulturalnym rozmówcą, traktuje mnie poważnie. Ale ma mi do powiedzenia sprawy ważne – dla mnie. Dlatego w modlitwie na pierwszym miejscu jest słuchanie. Kiedy mówię „bądź wola Twoja” to oznacza, że chcę tę wolę poznać. Chcę słuchać.

Gadulstwo na modlitwie może oznaczać też próbę zmanipulowania Boga. To już nie rozmowa posłusznego dziecka z kochającym ojcem, ale negocjacje. Proszę Boga o jakieś dobro, z założeniem, że musi się stać jak ja chcę. Skuteczność zależałaby przede wszystkim od mojej determinacji, a ona wyraża się w ilości odmówionych różańców, nowenn, przyjętych Komunii. Jeśli zapomnimy o tym, co nam Pan Jezus mówi w dzisiejszej Ewangelii, nasza modlitwa zacznie przypominać tzw. manifestacje, pojęcie z psychologii, które podchwycili i zmodyfikowali różni szarlatani i promują jako skuteczną metodę osiągania celów (często osiągając swoje cele finansowe). Owszem, są takie dobra, co do których mogę być pewien, że są zgodne z wolą Bożą jeśli chodzi o cel. Na przykład czyjeś nawrócenie. Bóg chce, aby wszyscy byli zbawieni, choć w tym względzie człowiek może Jego wolę odrzucić. Nie mogę być jednak pewien drogi, którą Pan wybrał dla każdego. Moja determinacja jest dobra, jeśli wynika z miłości. I dobrze jeśli wyraża się w modlitwie prośby. Zawsze jednak w tej modlitwie, prosząc z całego serca, muszę przyjąć postawę samego Chrystusa, którą wyraził w modlitwie w Ogrójcu: Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

12 marca 2025
środa
Pierwsze czytanie

(Jon 3, 1-10)

Nawrócenie sprowadza miłosierdzie Boże

Czytanie z Księgi proroka Jonasza

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: «Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam». Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan.

Niniwa była miastem bardzo rozległym – na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: «Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona».

I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i przyoblekli się w wory od najstarszego do najmłodszego. Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Powstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, przyoblókł się w wór i usiadł na popiele. Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie, co następuje:

«Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Ludzie i zwierzęta niech przyobleką się w wory. Niech żarliwie wołają do Boga! Niechaj każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą popełnia swoimi rękami. Kto wie, może się zwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, i nie zginiemy?»

Zobaczył Bóg ich czyny, że odwrócili się od złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Psalm responsoryjny

(Ps 51)

Ps 51 (50), 3-4. 12-13. 18-19 (R.: por. 19b)

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Jl 2, 13bc)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nawróćcie się do Boga waszego,
On bowiem jest łaskawy i miłosierny.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Łk 11, 29-32)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia.

Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».

Przebaczenie czy kara?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png

komentarz: ks. Nikos Skuras


Od prawie trzech lat pracuję w Niemczech. Panuje tu obojętność religijna. Wciąż mam Jonaszową pokusę, by nie głosić temu społeczeństwu Bożego Słowa. Mam jednak ufność, że tak, jak Bóg nie zniechęcił się ucieczką Jonasza i wezwał go „po raz drugi”, tak też nie zniechęci się mną.

Czytania mszalne mówią konkretnie do ciebie i o tobie. Na tym polega szczególna moc Słowa Bożego, że mówi ono o twojej Czytelniku sytuacji dziś.

Czy jesteś częścią pokolenia przewrotnego? Bo Jezus dzisiaj mówi tak do mnie, ks. Nikosa i do ciebie, kochany Czytelniku. Może myślisz: „Przecież nie mam przewrotnych pragnień”. Tu jednak nie chodzi o twoje intencje. Zawsze uważasz, że miałeś dobre intencje i dziwisz się, że ktoś może mieć do ciebie pretensje. Chodzi o przewrotność, która jest wynikiem obecności w nas starego człowieka. Jest on owocem grzechu pierwszych rodziców. Ten stary człowiek ma naturę rajskiego węża. On zawsze szepcze ci przewrotną interpretację Słowa Bożego. Tak, jak było z Jonaszem.
Jonasz, prawy Izraelita, dostał polecenie od Boga. Miał upomnieć Niniwitów, których nieprawość była wielka. Upomnienie zawiera w sobie dwa elementy: (1) Powiedzenie, że to, co człowiek robi, jest złe. To zło przyniesie mu złe skutki; (2) Zapewnienie, że Bóg przyjmie grzesznika, jeśli ten odwróci się od zła czynionego, choćby było ono straszne, i poprosi o Boże Miłosierdzie. Jonasz odrzucił pierwsze wezwanie Boga. Nie chciał głosić poganom drugiego elementu Bożego upomnienia. Chciał, by Niniwici otrzymali zasłużoną karę. Usłuchał jednak drugiego wezwania. Niniwici uwierzyli Bogu. Pozwolili powiedzieć sobie prawdę o czynionym złu i zaufali Miłości Boga.

Pewna wrodzona, moja i twoja Czytelniku przewrotność, polega na tym, że nie widzimy całej nagiej prawdy o naszej nieprawości. Wciąż się porównujesz z innymi, by nie wypaść zbyt źle w swoich oczach. Ale Bóg widzi co ukryte. Także ty, prędzej czy później, zobaczysz nagą prawdę o sobie, której nigdy nie akceptowałeś z ust twojej żony, twego męża, twoich dzieci. Wówczas będzie ci bardzo wstyd. Odwagi! Nie bój się. Chrystus, nowy Jonasz, nie tylko głosi ci Miłość Boga. On chce ciebie, Czytelniku, obmyć zupełnie z twojej winy i oczyścić z twego grzechu. Wybierz więc przebaczenie, a nie karę.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia+

13 marca 2025
czwartek

Pierwsze czytanie

(Est 4, 17k. l-m. r-u)

Czytanie z Księgi Estery

Królowa Estera zwróciła się do Pana, przejęta niebezpieczeństwem śmierci. I błagała Pana, Boga Izraela, mówiąc: «Panie mój, Królu nasz, Ty jesteś jedyny, wspomóż mnie samotną, niemającą poza Tobą wspomożyciela, bo niebezpieczeństwo jest niejako w mojej ręce. Słyszałam od młodości mojej w pokoleniu moim ojczystym, że Ty, Panie, wybrałeś Izraela spośród wszystkich narodów i ojców naszych ze wszystkich ich przodków na wieczyste dziedzictwo i uczyniłeś im wszystko, co zapowiedziałeś.

Wspomnij, Panie, daj się rozpoznać w chwili naszego udręczenia i dodaj mi odwagi, Królu bogów i Władco nad wszystkimi władcami. Włóż stosowną mowę w moje usta przed obliczem lwa i zwróć jego serce ku nienawiści do wroga naszego, aby zginął on sam i ci, którzy są z nim jednej myśli.

Wybaw nas ręką Twoją i wspomóż mnie opuszczoną i niemającą nikogo poza Tobą, Panie, który wiesz wszystko».

Psalm responsoryjny

(Ps 138)

Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 7e-8 (R.: por. 3a)

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją, *
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem

Wybawia mnie Twoja prawica. *
8 Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk swoich.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 51 (50), 12a. 14a)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste
i przywróć mi radość Twojego zbawienia.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 7, 7-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą.

Gdy któregoś z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą.

Wszystko więc, co chcielibyście, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest istota Prawa i Proroków».

Otwórz serce na modlitwę


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk

Dziś kolejna lekcja poświęcona modlitwie. Jezus zachęca nas, abyśmy o wszystko prosili naszego niebieskiego Ojca. Postawa taka uświadamia nam naszą niewystarczalność. Jesteśmy jak małe, bezradne dzieci, które we wszystkich sprawach zwracają się do swoich rodziców i otrzymują wszystko, czego im potrzeba, a nawet więcej, niż tego oczekują. Taki jest nasz Bóg. On nigdy nie zwleka w czynieniu dobra i zawsze jest hojny.

Dobroć i hojność Boga powinna być dla nas wyrzutem i okazją do refleksji nad własną postawą: Czy ja, jako dziecko Boże, jestem podobny do mojego niebieskiego Ojca? Czy odznaczam się zawsze dobrocią i hojnością? Mówi się, że niedaleko pada jabłko od jabłoni, ale czy to powiedzenie można również odnieść do nas, chrześcijan, rodziny Jezusa Chrystusa?

"Wszystko więc, co chcielibyście, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie". To prosta reguła - złota zasada, która przenosi nasze ludzkie relacje na zupełnie inny wymiar. Nie możemy siebie nawzajem traktować jak konkurentów lub wrogów, ale właśnie jak braci i siostry. Nie będę nigdy szanowany, jeśli nie potrafię szanować innych. Nie będę kochany, jeśli kochać innych nie potrafię. Uczmy się bycia dla siebie nawzajem dobrymi, a to dobro z pewnością do nas powróci.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

15 marca 2025
sobota

Pierwsze czytanie

Pwt 26, 16-19

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Dziś Pan, Bóg twój, rozkazuje ci wykonać te prawa i nakazy. Przestrzegaj ich, wypełniaj z całego swego serca i z całej duszy.

Dziś uzyskałeś od Pana oświadczenie, iż będzie dla ciebie Bogiem, o ile ty będziesz chodził Jego drogami, przestrzegał Jego praw, poleceń i nakazów oraz słuchał Jego głosu.

A Pan uzyskał to, że ty będziesz, jak ci zapowiedział, ludem stanowiącym szczególną Jego własność, i będziesz przestrzegał Jego wszystkich poleceń. On cię wtedy wywyższy we czci, sławie i wspaniałości ponad wszystkie narody, które uczynił, abyś był ludem świętym dla Pana, Boga twego, jak powiedział».


Psalm responsoryjny

(Ps 119)

Ps 119 (118), 1-2. 4-5. 7-8 (R.: por. 1)

Błogosławieni słuchający Pana

Błogosławieni, których droga nieskalana, *
którzy postępują zgodnie z Prawem Pańskim.
Błogosławieni, którzy zachowują Jego napomnienia *
i szukają Go całym sercem.

Błogosławieni słuchający Pana

Ty po to dałeś swoje przykazania, *
aby przestrzegano ich pilnie.
Oby niezawodnie zmierzały moje drogi *
ku przestrzeganiu Twych ustaw.

Błogosławieni słuchający Pana

Będę Cię wysławiał prawym sercem, *
gdy nauczę się Twych sprawiedliwych wyroków.
Przestrzegać będę Twoich ustaw, *
abyś mnie nigdy nie opuścił.

Błogosławieni słuchający Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 6, 2b)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Oto teraz czas upragniony,
oto teraz dzień zbawienia.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 5, 43-48)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Słyszeliście, że powiedziano: „Będziesz miłował swego bliźniego”, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził.

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście się stali synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią?

Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski».

Przykazanie na czas kampanii politycznej


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Mówi się, że ludzie dziś żyją „w bańkach medialnych”. Porównanie to związane jest przede wszystkim z portalami społecznościowymi i sposobem tworzenia w nich relacji. Zasadniczo ludzie wchodzą w takie grupy, w których znajdują się znajomi albo osoby o tych samych zainteresowaniach albo też osoby o tych samych przekonaniach politycznych, światopoglądowych, politycznych. Podobnie dzieje się z odbiorcami różnych telewizji: każdy wybiera swoją. Gdy porówna się relacje z tych samych wydarzeń w różnych kanałach telewizyjnych, to rodzi się przekonanie, że telewizje te pokazują odmienne światy i rzeczywistości. Poszczególne grupy w mediach społecznościowych oraz grupy odbiorców poszczególnych stacji telewizyjnych zasklepiają się w sobie, zamykają się na reprezentantów innych grup. Narasta niezrozumienie, a nawet agresja między grupami.

W Ewangelii czytamy, że „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Słyszeliście, że powiedziano: „Będziesz miłował swego bliźniego”, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził»”. Jezus wygłosił antytezę, której pierwsza część pochodzi z Księgi Kapłańskiej, a druga – nie jest wprost zawarta w księgach Starego Testamentu. Jezus odniósł się do ówczesnej mentalności, w której bliźnim był zasadniczo przedstawiciel narodu izraelskiego, zaś poganin był obcym i nie wymagał miłości. Słowo „nienawidzić” mogło oznaczać albo (w wersji łagodnej) brak miłości (por. Pwt 21, 15), albo (w wersji o wiele ostrzejszej) gwałtowną wrogość wobec nieprzyjaciół (jak na przykład w niektórych psalmach: por. Ps 35, Ps 55, Ps 139,19-22). Taka polaryzacja miała miejsce we wspólnocie z Qumran, żyjącej na Pustyni Judzkiej, na zachodnim brzegu Jordanu. Obowiązywały tam nakazy miłowania synów światłości i nienawidzenia synów ciemności. Nieprzyjacielem i synem ciemności był każdy, kto nie należał do społeczności qumrańskiej.

Jezus wzywa do przezwyciężenia tych polaryzacji i antagonizmów: „A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”. Daje jako wzór uniwersalną miłość Ojca Niebieskiego: „…abyście się stali synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”. Jezus zachęca, by wyjść z własnej grupy i grona przyjaciół: „Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią?” Łatwo być życzliwym dla życzliwych, łatwo szanować reprezentantów własnej grupy, własnej „bańki”. Jezus mobilizuje, by budować szacunek wobec ludzi inaczej myślących, posiadających różne od nas światopoglądy i przekonania.
„Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”. Doskonałość człowieka polega na miłości, która nikogo nie wyklucza. Oczywiście, ludzie nigdy nie osiągną poziomu Bożej doskonałości, jednak z pomocą łaski płynącej właśnie od Boga Ojca, mogą wzrastać w miłości ponad podziałami.

Czas kampanii politycznej sprzyja pogłębianiu się antagonizmów między ludźmi. Jasne: trzeba dokonać mądrych wyborów politycznych, trzeba dobrze poznać program kandydatów i odróżnić go od programu innych kandydatów. Jednak pamiętajmy, że jesteśmy wezwani, by miłować nawet przeciwnika politycznego i modlić się za niego. Miłować to nie znaczy akceptować jego przekonania. Miłować to znaczy mieć szacunek wobec jego godności.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

16 marca 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Rdz 15, 5-12. 17-18)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg, poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę.

Potem rzekł do niego: «Ja jestem Pan, który ciebie wywiodłem z Ur chaldejskiego, aby ci dać ten oto kraj na własność». A na to Abram: «O Panie, mój Boże, jak będę mógł się upewnić, że otrzymam go na własność?»

Wtedy Pan rzekł: «Wybierz dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę».

Wybrawszy to wszystko, Abram poprzerąbywał je wzdłuż na połowy i przerąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je odpędził. A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność.

A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się między tymi połowami zwierząt. Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: «Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat».

Psalm responsoryjny

(Ps 27)

Ps 27 (26), 1bcde. 7-8. 9abc. 13-14 (R.: 1b)

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
O Tobie mówi serce moje: http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
«Szukaj Jego oblicza!» *
Będę szukał oblicza Twego, Panie.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy, *
nie odtrącaj w gniewie Twego sługi.
Ty jesteś moją pomocą, *
więc mnie nie odrzucaj.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Drugie czytanie

(Flp 3, 17 – 4, 1)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem – zagłada, ich bogiem – brzuch, a chwała – w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.

Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować.

Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię – radości i chwało moja! – tak trwajcie mocno w Panu, umiłowani!

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 17, 5)

Chwała Tobie, Królu wieków

Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».

Chwała Tobie, Królu wieków
Ewangelia

(Łk 9, 28b-36)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim.

Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.

A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam.

A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli.

Jego słuchajcie!


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Czytanie w liturgii drugiej niedzieli Wielkiego Postu Łukaszowego opisu przemienienia Chrystusa może dziwić. Czyż nie jest to opis tryumfu Jezusa, odzianego w świetlistą biel ostatecznego Zwycięzcy śmierci, piekła i szatana, a wiec raczej motyw bardziej wielkanocny, niż wielkopostny? Dokładnie tak, gdyż połączenie tych dwóch motywów jest absolutnie niezbędne właśnie w czasie Wielkiego Postu. Nie ma to być czas jakiegoś wywołanego przez wielkopostne ograniczenia i postanowienia, a dodatkowo jeszcze nakazanego przez Kościół smutku, ale czas wejścia w tajemnicę, którą Kościół nazywa Misterium Paschalnym Chrystusa. Jest to jedna tajemnica, obejmująca mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Jezus umęczony i przebity za grzechy ludzi pozostaje w swoim poniżeniu chwalebnym Zbawicielem. I tak samo w swojej niebiańskiej chwale pozostaje On przebitym Barankiem, który także jako Zmartwychwstały nie pozbywa się swoich ran. Chrześcijanin musi się uczyć takiego właśnie spojrzenia na krzyż Chrystusa, by móc w czasie różnych życiowych doświadczeń nie stracić z oczu ostatecznego wielkanocnego zwycięstwa.


Aby tak rzeczywiście było, czas Wielkiego Postu musi stać się czasem intensywnego słuchania słów Jezusa, odkrywania Jego tajemnicy, wchodzenia myślą i sercem w Jego postawę, a ostatecznie dojrzewaniem do życiowej decyzji, aby stać się rzeczywiście Jego uczniem. Wejście na drogę ucznia rozpoczyna się od postanowienia, że dam wiarę głosowi z obłoku, jaki rozległ się na Górze Przemienienia i uznam Jezusa jako Wybranego oraz będę Go uważnie słuchał. Taka decyzja jest dojrzałym owocem nawrócenia. Jest o wiele bardziej wartościowa, niż nadzwyczajne religijne przeżycia, modlitewne uniesienia czy surowe pokutne praktyki. Czasami jedynym, co po nich pozostaje, jest blednące z każdym dniem wspomnienie czegoś niezwykłego. Zamiast tego Wielki Post może stać się czasem uczenia się, jak robić miejsce dla Bożego słowa w codzienności. Trzeba się ocknąć, jak Piotr, Jakub i Jan, by na co dzień mieć czas na słuchanie Jego głosu, idąc za Nim dokądkolwiek mnie prowadzi,.


Za: Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

17 marca 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Patryka, biskupa

Pierwsze czytanie

(Dn 9, 4b-10)

Czytanie z Księgi proroka Daniela

O Panie, Boże mój, wielki i straszliwy, który dochowujesz wiernie przymierza tym, co Ciebie kochają i przestrzegają Twoich przykazań.

Zgrzeszyliśmy, zbłądziliśmy, popełniliśmy nieprawość i zbuntowaliśmy się, odstąpiliśmy od Twoich przykazań. Nie byliśmy posłuszni Twoim sługom, prorokom, którzy przemawiali w Twoim imieniu do naszych królów, do naszych przywódców, do naszych przodków i do całej ludności kraju.

U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas – mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich, we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci okazali.

Panie! Wstyd na naszych twarzach, naszych królów, naszych przywódców i naszych ojców, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. Ale Pan, Bóg nasz, jest miłosierny i okazuje łaskawość, mimo że zbuntowaliśmy się przeciw Niemu i nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, by postępować według wskazań, które nam dał przez swoje sługi, proroków.


Psalm responsoryjny

(Ps 79)

Ps 79 (78), 5a i 8. 9. 11 i 13 (R.: por. Ps 103 [102], 10a)

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Czy wiecznie będziesz się gniewał? *
Nie pamiętaj nam win przodków naszych,
niech szybko nas spotka Twoje zmiłowanie, *
gdyż bardzo jesteśmy słabi.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Wspomóż nas, Boże, nasz Zbawco, *
dla chwały Twojego imienia;
wyzwól nas i odpuść nam grzechy *
przez wzgląd na swoje imię.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Niech jęk pojmanych dojdzie do Ciebie *
i mocą Twego ramienia ocal na śmierć skazanych.
My zaś, lud Twój i owce Twojej trzody, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
będziemy wielbić Ciebie na wieki *
i przez pokolenia głosić Twoją chwałę.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)

Chwała Tobie, Królu wieków

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

(Łk 6, 36-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone.

Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».


Nawrócenie jako znak przychylności


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Nawoływanie do nawrócenia nigdy w historii katolicyzmu nie było traktowane jako coś upokarzającego. Przeciwnie, otwarcie przed każdym możliwości odkrycia prawdziwego Boga albo powrotu do Niego z dystansu zwątpienia – czyli duchowa i moralna metanoia – należały do znaków przychylności Kościoła wobec ludzi. To z tego powodu chrześcijanie pierwszych wieków – mimo słabych statystyk i dużej liczby męczenników, a więc poważnych strat liczbowych oraz jakościowych we wspólnocie – decydują się na warunki tak zwanego katechumenatu, czyli czasu próby, formacji i przemiany kandydatów jeszcze przed przyjęciem Chrztu Świętego. Zupełnie niejasne są lata przemilczania w Kościele katechezy o nawróceniu, którą wypierają smutne, bo kompromitująco tanie umizgi kaznodziejów, katechetów, a nawet hierarchów. To nieautentyczny, religijny populizm, a nie szczera miłość bliźniego.

Dziwić się potem, że owładnięci antychrześcijańską fobią politycy wnoszą do parlamentu karykaturalny projekt ustawy o zakazie spowiedzi dla dzieci?

Kto kocha człowieka, ten od początku do końca wierzy w jego potencjał. Założenie pierwszej lub ponownej szansy nawrócenia jest niczym innym, jak docenieniem osoby ludzkiej oraz jej wewnętrznych możliwości. Skrajnie lewicujący duchowni z teologii wyzwolenia pokrzykiwali często w stronę misjonarzy: hej, tylko nie chodźcie do dzielnic biedy, by mówić ubogim o grzechu! Ludzie żyją tam w nędzy i nie są w stanie pojąć waszych moralnych teorii.

Jak możecie twierdzić, że stoicie po stronie ubogich z faveli – odpowiadali misjonarze – kiedy w gruncie rzeczy uważacie ich za mało bystrą ciemnotę, za motłoch niezdolny ani do myślenia, ani do przemiany. Zamknąć przed człowiekiem perspektywę metanoi, to najzwyczajniej w świecie zlekceważyć go.

Za jedną z przykładowych misji zakończonych wielkim, podręcznikowym wręcz sukcesem, uważa się ewangelizację Celtów jaką w piątym wieku przeprowadził święty Patryk, biskup i patron Irlandii. Niewielu jednak zdaje sobie sprawę, że ten zuchwały misjonarz o zaiste hollywoodzkiej biografii, docierając stopniowo do poszczególnych plemion i rodów na Zielonej Wyspie, najpierw ich kacyków oraz szamanów hojnie obsypywał podarunkami, prezentami, rzeczami niezbędnymi do codziennego użytku, a po zyskaniu ich przychylności, zabierał się do dzieła nawrócenia.

Jakiś idealista oburzy się twierdząc, że to taktyka nie misja, bo brak tu czystej intencji. Niezupełnie, przecież cel został zachowany w całkowitym porządku. Sam Jezus mówi o zdobywaniu przyjaciół niegodziwą mamoną, ponieważ nawrócenie choćby jednej duszy droższe jest od wszystkich pieniędzy. Poza tym Patryk to równocześnie misjonarz i wytrawny pedagog, więc zdaje sobie sprawę, że ubogi duchowo człowiek musi zyskać na czasie, by rozpocząć drogę wiary.

Patron Irlandii ocieplał uczucia Celtów ale w samej istocie misjonarskiego działania był bardzo wymagający. To on w dużej mierze rozpowszechnił w Kościele tak zwaną uszną formę sakramentu spowiedzi. Patryk miał świadomość, że konfesjonał, w którym ginie całą okropność grzechu, przypomina życzliwie otwarte drzwi, przez które pada delikatne światło na drogę w ciemności. Zobaczy je zmęczony pielgrzym z daleka, wejdzie do wnętrza domu i odpocznie.

Jezus deklaruje, że przez swój Kościół pragnie okazywać wszystkim ludziom hojność i przychylność aż ponownie powróci (por. Łk 6, 38). Przy czym nie przewiduje się populizmu w katolicyzmie. Za autentyczny wyraz przychylności uznaje się przyjęte do duszy proroctwo o nawróceniu. Wyjaśnia to następnie prorok Daniel, który w dziewiątym rozdziale swej księgi wznosi modlitwę, zainspirowany postacią oraz zapiskami wielkiego Jeremiasza. Daniel rozumie teraz, że upadek Jerozolimy – dla pewności powtórzy te słowa dwukrotnie – to wynik niesłuchania proroka (por. Dn 9, 6;10). Oczywiście, głos profety jest zawsze niewygodny, ale też zawsze zwraca uwagę na coś wyżej. Czy Kościół ma dziś szansę wrócić do profetycznej roli na pustyni doczesności?

Klęknięcie do konfesjonału i nawrócenie się podczas spowiedzi to żadne upokorzenie. Przeciwnie, w ten sposób miłosierny Bóg potwierdza Twój moralny potencjał.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

17 marca 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Patryka, biskupa

Pierwsze czytanie

(Dn 9, 4b-10)

Czytanie z Księgi proroka Daniela

O Panie, Boże mój, wielki i straszliwy, który dochowujesz wiernie przymierza tym, co Ciebie kochają i przestrzegają Twoich przykazań.

Zgrzeszyliśmy, zbłądziliśmy, popełniliśmy nieprawość i zbuntowaliśmy się, odstąpiliśmy od Twoich przykazań. Nie byliśmy posłuszni Twoim sługom, prorokom, którzy przemawiali w Twoim imieniu do naszych królów, do naszych przywódców, do naszych przodków i do całej ludności kraju.

U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas – mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich, we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci okazali.

Panie! Wstyd na naszych twarzach, naszych królów, naszych przywódców i naszych ojców, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. Ale Pan, Bóg nasz, jest miłosierny i okazuje łaskawość, mimo że zbuntowaliśmy się przeciw Niemu i nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, by postępować według wskazań, które nam dał przez swoje sługi, proroków.


Psalm responsoryjny

(Ps 79)

Ps 79 (78), 5a i 8. 9. 11 i 13 (R.: por. Ps 103 [102], 10a)

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Czy wiecznie będziesz się gniewał? *
Nie pamiętaj nam win przodków naszych,
niech szybko nas spotka Twoje zmiłowanie, *
gdyż bardzo jesteśmy słabi.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Wspomóż nas, Boże, nasz Zbawco, *
dla chwały Twojego imienia;
wyzwól nas i odpuść nam grzechy *
przez wzgląd na swoje imię.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów

Niech jęk pojmanych dojdzie do Ciebie *
i mocą Twego ramienia ocal na śmierć skazanych.
My zaś, lud Twój i owce Twojej trzody, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
będziemy wielbić Ciebie na wieki *
i przez pokolenia głosić Twoją chwałę.

Nie czyń nam, Panie, według naszych grzechów


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)

Chwała Tobie, Królu wieków

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

(Łk 6, 36-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone.

Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».


Nawrócenie jako znak przychylności


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Nawoływanie do nawrócenia nigdy w historii katolicyzmu nie było traktowane jako coś upokarzającego. Przeciwnie, otwarcie przed każdym możliwości odkrycia prawdziwego Boga albo powrotu do Niego z dystansu zwątpienia – czyli duchowa i moralna metanoia – należały do znaków przychylności Kościoła wobec ludzi. To z tego powodu chrześcijanie pierwszych wieków – mimo słabych statystyk i dużej liczby męczenników, a więc poważnych strat liczbowych oraz jakościowych we wspólnocie – decydują się na warunki tak zwanego katechumenatu, czyli czasu próby, formacji i przemiany kandydatów jeszcze przed przyjęciem Chrztu Świętego. Zupełnie niejasne są lata przemilczania w Kościele katechezy o nawróceniu, którą wypierają smutne, bo kompromitująco tanie umizgi kaznodziejów, katechetów, a nawet hierarchów. To nieautentyczny, religijny populizm, a nie szczera miłość bliźniego.

Dziwić się potem, że owładnięci antychrześcijańską fobią politycy wnoszą do parlamentu karykaturalny projekt ustawy o zakazie spowiedzi dla dzieci?

Kto kocha człowieka, ten od początku do końca wierzy w jego potencjał. Założenie pierwszej lub ponownej szansy nawrócenia jest niczym innym, jak docenieniem osoby ludzkiej oraz jej wewnętrznych możliwości. Skrajnie lewicujący duchowni z teologii wyzwolenia pokrzykiwali często w stronę misjonarzy: hej, tylko nie chodźcie do dzielnic biedy, by mówić ubogim o grzechu! Ludzie żyją tam w nędzy i nie są w stanie pojąć waszych moralnych teorii.

Jak możecie twierdzić, że stoicie po stronie ubogich z faveli – odpowiadali misjonarze – kiedy w gruncie rzeczy uważacie ich za mało bystrą ciemnotę, za motłoch niezdolny ani do myślenia, ani do przemiany. Zamknąć przed człowiekiem perspektywę metanoi, to najzwyczajniej w świecie zlekceważyć go.

Za jedną z przykładowych misji zakończonych wielkim, podręcznikowym wręcz sukcesem, uważa się ewangelizację Celtów jaką w piątym wieku przeprowadził święty Patryk, biskup i patron Irlandii. Niewielu jednak zdaje sobie sprawę, że ten zuchwały misjonarz o zaiste hollywoodzkiej biografii, docierając stopniowo do poszczególnych plemion i rodów na Zielonej Wyspie, najpierw ich kacyków oraz szamanów hojnie obsypywał podarunkami, prezentami, rzeczami niezbędnymi do codziennego użytku, a po zyskaniu ich przychylności, zabierał się do dzieła nawrócenia.

Jakiś idealista oburzy się twierdząc, że to taktyka nie misja, bo brak tu czystej intencji. Niezupełnie, przecież cel został zachowany w całkowitym porządku. Sam Jezus mówi o zdobywaniu przyjaciół niegodziwą mamoną, ponieważ nawrócenie choćby jednej duszy droższe jest od wszystkich pieniędzy. Poza tym Patryk to równocześnie misjonarz i wytrawny pedagog, więc zdaje sobie sprawę, że ubogi duchowo człowiek musi zyskać na czasie, by rozpocząć drogę wiary.

Patron Irlandii ocieplał uczucia Celtów ale w samej istocie misjonarskiego działania był bardzo wymagający. To on w dużej mierze rozpowszechnił w Kościele tak zwaną uszną formę sakramentu spowiedzi. Patryk miał świadomość, że konfesjonał, w którym ginie całą okropność grzechu, przypomina życzliwie otwarte drzwi, przez które pada delikatne światło na drogę w ciemności. Zobaczy je zmęczony pielgrzym z daleka, wejdzie do wnętrza domu i odpocznie.

Jezus deklaruje, że przez swój Kościół pragnie okazywać wszystkim ludziom hojność i przychylność aż ponownie powróci (por. Łk 6, 38). Przy czym nie przewiduje się populizmu w katolicyzmie. Za autentyczny wyraz przychylności uznaje się przyjęte do duszy proroctwo o nawróceniu. Wyjaśnia to następnie prorok Daniel, który w dziewiątym rozdziale swej księgi wznosi modlitwę, zainspirowany postacią oraz zapiskami wielkiego Jeremiasza. Daniel rozumie teraz, że upadek Jerozolimy – dla pewności powtórzy te słowa dwukrotnie – to wynik niesłuchania proroka (por. Dn 9, 6;10). Oczywiście, głos profety jest zawsze niewygodny, ale też zawsze zwraca uwagę na coś wyżej. Czy Kościół ma dziś szansę wrócić do profetycznej roli na pustyni doczesności?

Klęknięcie do konfesjonału i nawrócenie się podczas spowiedzi to żadne upokorzenie. Przeciwnie, w ten sposób miłosierny Bóg potwierdza Twój moralny potencjał.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

18 marca 2025
wtorek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Cyryla Jerozolimskiego, biskupa i doktora Kościoła

Pierwsze czytanie
(Iz 1, 10. 16-20)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy, daj posłuch prawu naszego Boga, ludu Gomory!

«Obmyjcie się i oczyśćcie! Usuńcie zło uczynków waszych sprzed moich oczu! Przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobru! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie!

Chodźcie i spór ze Mną wiedźcie! – mówi Pan. Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.

Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni, dóbr ziemskich będziecie zażywać. Ale jeśli się zatniecie w oporze, miecz was wytępi». Albowiem usta Pańskie to wyrzekły.


Psalm responsoryjny
(Ps 50 )

Ps 50 (49), 8-9. 16b-17. 21 i 23 (R.: por. 23b)

Temu, kto prawy, ukażę zbawienie

«Nie oskarżam cię za twoje ofiary, *
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną.
Nie przyjmę cielca z twego domu *
ani kozłów ze stad twoich».

Temu, kto prawy, ukażę zbawienie

«Czemu wymieniasz moje przykazania *
i na ustach masz moje przymierze?
Ty, co nienawidzisz karności, *
a słowa moje odrzuciłeś za siebie?»

Temu, kto prawy, ukażę zbawienie

«Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć? http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie? *
Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy.
Kto składa dziękczynną ofiarę, ten cześć Mi oddaje, *
a tym, którzy postępują uczciwie, ukażę Boże zbawienie».

Temu, kto prawy, ukażę zbawienie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Ez 18, 31ac)

Chwała Tobie, Królu wieków

Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy
i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia
Mt 23, 1-12

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: «Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą.

Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi.

A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.

Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony».

Nauczyciele wspomagający


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel. Takie polecenie daje swoim uczniom Pan Jezus, a równocześnie przed odejściem do Nieba mówi im, aby szli i nauczali wszystkie narody (Mt 28, 19). Jeśli ktoś naucza, jest nauczycielem. W przypadku apostoła można powiedzieć, że jest nauczycielem z uprawnieniami, skoro od Boga otrzymał to zadanie. W trakcie działalności publicznej Pan Jezus motywuje ich, aby porządnie studiowali, by zostać nauczycielami: Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. (Łk 6,40) I tu znajdujemy klucz do zrozumienia dzisiejszej Ewangelii. Zawsze gdy jakiś fragment Ewangelii wydaje nam się niezrozumiały, wyjaśnienie znajdziemy w samej Ewangelii. Apostołowie nie mają zakładać swojej szkoły, lecz nauczać w imieniu Jezusa Chrystusa, sa pracownikami Jego szkoły. Słowo rabbi oznaczało nauczyciela — lidera, który ma swoją grupę uczniów. Apostołowie, a wraz z nimi my wszyscy, pozostajemy w szkole Jezusa, cały czas ucząc się od Niego. Jeśli przekazujemy innym ludziom Jego naukę to po to, aby sami poznali Nauczyciela.

W Kościele istnieje wiele dróg duchowych, na ogół zakładanych przez ludzi, którzy otrzymali odpowiedni charyzmat. Wielu z nich czcimy jako świętych. Często byli to ludzie o wyjątkowych zdolnościach przywódczych. Często dosłownie gromadzili uczniów wokół siebie. Nie jest to sprzeczne ze słowami z dzisiejszej Ewangelii, jak długo taki przywódca sam się czuje uczniem Chrystusa i chce, aby inni uczyli się od tego Nauczyciela. Można powiedzieć, że czuje się nauczycielem wspomagającym. Albo starszym i bardziej doświadczonym uczniem, który pomaga młodszemu. Kościół to wspólnota uczniów Pana Jezusa. Jego zadaniem jest rozeznawać, zawsze słuchając Ducha Świętego, czy dana duchowość czy kierunek teologiczny, odpowiada programowi szkoły Pana Jezusa, czy ułatwia przyjmowanie nauki tego pierwszego Nauczyciela.


Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Jest oczywiste, że Pan Jezus nie mówi tu o pojęciu „ojca” jako rodzica w porządku naturalnym. Chodzi o to, że rabini chętnie uznawali siebie za ojców w porządku duchowym czy intelektualnym. I tu pojawia się poważny problem. Przecież w Kościele często używamy określenia „ojciec” w odniesieniu do tych, którzy mają szczególną rolę w kształtowaniu wiernych.

Ojciec święty, ojciec duchowy... W krajach anglosaskich to father (ojciec) jest zwyczajowym tytułem każdego kapłana. Jak pogodzić to z tym, co dziś słyszymy w Ewangelii? Tu możemy poprosić o pomoc kogoś, kto naukę Pana Jezusa znał całkiem nieźle, bo Go poznał i pokochał. Św. Paweł. Apostoł narodów mówi o sobie, że jest ojcem, duchowe ojcostwo uważał za wyróżnik swej misji. Być może nie znał tych słów Pana Jezusa, ale przecież swe listy pisał pod natchnieniem Ducha Świętego. Choćbyście mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie (1 Kor 4, 15)


Kiedy mówimy o kapłanie, że jest ojcem (w Polsce zwyczajowo zwracamy się tak do kapłanów zakonnych), to dlatego, że zadaniem kapłana jest pomagać w odkryciu i wzrastaniu w miłości do naszego Ojca Boga. Ktoś powie, i słusznie, że jest zadanie każdego chrześcijanina, na mocy chrztu świętego. To prawda, skoro każdy z nas uczestniczy w kapłaństwie Chrystusa, to uczestniczy też w Bożym ojcostwie. Kobietom łatwiej pewnie wyobrazić sobie relację matczyną, co nie jest błędem, bo miłość Boga przekracza uwarunkowania płci. Jednak na mocy święceń, kapłan sprawując sakramenty przekazuje łaskę Bożą. Jest wtedy wyjątkowym narzędziem miłości Boga — Ojca do każdego z nas. To szczególny udział w Bożym ojcostwie.

Módlmy się za kapłanów i pomagajmy im uświadamiać sobie wciąż na nowo, na czym polega ich misja, aby nigdy nie zapomnieli, że reprezentują Ojca.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

19 marca 2025
środa

Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Pierwsze czytanie

(2 Sm 7, 4-5a. 12-14a. 16)

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela

Pan skierował do Natana następujące słowa: „Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi: To mówi Pan: «Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem.

Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki»”.


Psalm responsoryjny

Ps 89, 2-3. 4-5. 27 i 29 (R.: 37a)

Jego potomstwo będzie trwało wiecznie

Będę na wieki śpiewał o łasce Pana,
moimi ustami Twą wierność będę głosił
przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś:
„Na wieki ugruntowana jest łaska”,
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

Jego potomstwo będzie trwało wiecznie

„Zawarłem przymierze z moim wybrańcem,
przysiągłem mojemu słudze, Dawidowi:
Utrwalę twoje potomstwo na wieki
i tron twój umocnię na wszystkie pokolenia”.

Jego potomstwo będzie trwało wiecznie

„On będzie wołał do Mnie: «Tyś jest Ojcem moim,
moim Bogiem, Opoką mego zbawienia».
Na wieki zachowam dla niego łaskę
i trwałe z nim będzie moje przymierze”.

Jego potomstwo będzie trwało wiecznie

Drugie czytanie

(Rz 4, 13. 16-18. 22)

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Nie od wypełnienia Prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od usprawiedliwienia z wiary.

I stąd to dziedzictwo zależy od wiary, by było z łaski i aby w ten sposób obietnica pozostała niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potomstwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które ma wiarę Abrahama. On to jest ojcem nas wszystkich, jak jest napisane: „Uczyniłem cię ojcem wielu narodów” przed obliczem Boga. Jemu on uwierzył jako Temu, który ożywia umarłych, i to, co nie istnieje, powołuje do istnienia.

On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów zgodnie z tym, co było powiedziane: „takie będzie twoje potomstwo”.

Dlatego też poczytano mu to za sprawiedliwość.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 84, 5)

Chwała Tobie Królu wieków

Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie,
będą Ciebie wychwalali na wieki.

Chwała Tobie Królu wieków

Ewangelia

(Mt 1, 16. 18-21. 24a)

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jakub był ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem.

Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego.

Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem prawym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”.

Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański.


[Ewangelia do wyboru: Łk 2, 41-51a]

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.

Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.

Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».

Lecz On im odpowiedział: «Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany.


Odkryć Miłość w swojej słabości


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


Czasami w konfesjonale słyszę: „Słowa, które ksiądz powiedział na homilii sprawiły, że po wielu latach przychodzę teraz do spowiedzi”. Wówczas moje życie z moimi słabościami i upadkami nabiera żywych kolorów. Jakie słowa poruszają słuchacza? O moim zmaganiu z moim starym człowiekiem, o moich klęskach i powrotach do Chrystusa.

W jaki sposób Bóg doprowadził Józefa do bycia „cieniem Ojca”? Aby łatwiej to zobaczyć, Kościół przedstawia Dawida i Abrahama.

Dawid jest u szczytu swojej sławy. Postanawia uczynić coś dla Boga. Jednak Bóg wstrzymuje jego religijną inicjatywę. To On składa obietnicę Dawidowi co do jego potomka: „Utwierdzę tron jego królestwa na wieki”. Bóg znał przyszłość króla. Cztery rozdziały dalej, widzimy dwa straszne grzechy Dawida. Jednak Bóg nie cofnął obietnicy.

Abraham uwierzył, że Bóg jest wierny. On sam popełniał błędy. Zniecierpliwiony czekaniem na działanie Boga, posłuchał swojej żony, nie Boga. Zrodził syna z niewolnicy. Stało się to przyczyną późniejszych konfliktów. Bóg nie cofnął obietnicy.

Józef poślubił Maryję. Na pewno pełen był pięknych uczuć. Jego nowo zaślubiona Małżonka, wraca od Elżbiety w widocznej ciąży. To zaskoczyło męża. Był człowiekiem prawym. Wypełniał Prawo Mojżeszowe. Ono nakazało kamienować kobietę, która poczęła dziecko nie ze swoim mężem. Józef kochał Maryję i dlatego nie chciał jej zniesławić. Winę wziął na siebie, że to on począł Dziecko przed przeprowadzeniem Małżonki do swego domu. Lecz nie był w stanie wziąć do siebie Maryi z Dzieckiem, które nie było jego. Jego prawość nie mogła dać mu miłości, przezwyciężającej wątpliwości.

Praktycznie w sercu odrzucił Matkę z Synem. Brakowało tylko wręczenia jej listu rozwodowego. Nocą Anioł Pański wyjaśnił mu wszystko. Józef zrozumiał, że popełnił błąd, nie pytając Boga. Bóg nie zrezygnował z Józefa. Teraz poznał swoją słabość i to, że Bóg kocha grzesznika. Bez tego doświadczenia, uczyłby Jezusa, że Bóg to Prawo. Teraz był gotowy uczyć dorastającego Jezusa tego, że Jego Ojciec to Miłość do grzeszników. Bo o tym przekonał się w swojej historii.

Odwagi! Bóg kocha ciebie, gdy nie zaakceptowałeś żony z jej grzechem, gdy odeszłaś od męża z powodu jego słabości, gdy sam siebie nie akceptujesz z twoim nałogiem. On z ciebie nie rezygnuje.

Źródeł: https://opoka.org.pl/liturgia