✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

7 listopada 2024
czwartek

Pierwsze czytanie

(Flp 3, 3-8a)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

My jesteśmy prawdziwie ludem obrzezanym – my, którzy sprawujemy kult w Duchu Bożym i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele. Chociaż ja także i w ciele mogę pokładać ufność. Jeśli ktoś inny mniema, że może ufność złożyć w ciele, to ja tym bardziej: obrzezany ósmego dnia, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa – faryzeusz, co do gorliwości – prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości legalnej – stałem się bez zarzutu.

Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę. I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana.

Psalm responsoryjny

(Ps 105 (104), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 3b))

Niech się weselą szukający Pana
Albo: Alleluja

Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy, *
rozgłaszajcie wszystkie Jego cuda.
Szczyćcie się Jego świętym imieniem, *
niech się weseli serce szukających Pana.

Niech się weselą szukający Pana
Albo: Alleluja

Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, *
zawsze szukajcie Jego oblicza.
Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, *
o Jego znakach, o wyrokach ust Jego.

Niech się weselą szukający Pana
Albo: Alleluja

Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, *
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Pan, jest naszym Bogiem, *
Jego wyroki obejmują świat cały.

Niech się weselą szukający Pana
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 28)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 15, 1-10)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».

Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:

«Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła”.

Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.

Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam”.

Tak samo, powiadam wam, radość nastaje wśród aniołów Bożych z powodu jednego grzesznika, który się nawraca».

KOMENTARZ
Radość nawrócenia


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png
ks. Przemysław Krakowczyk


Kondycja każdego z nas domaga się nawrócenia. Bóg, w osobie Jezusa Chrystusa, wychodzi nam naprzeciw, aby zaradzić naszej słabości i skłonności do grzechu. Człowiek nie jest zły z samej natury, bo przecież wszystko, co Bóg stworzył, było bardzo dobre. Natura ludzka została zraniona grzechem, a konsekwencją tego zranienia jest skłonność do zła. Ciągnie nas do zła i grzechu, ponieważ grzech jawi się nam jako coś dobrego. Poddajemy się tej manipulacji, często nie będąc w pełni świadomymi mechanizmów, które nami rządzą.

Gdybyśmy byli w pełni świadomi konsekwencji grzechów, pójścia własną drogą wbrew Bożej woli, nigdy nie popełnilibyśmy żadnego grzechu. Konsekwencje zejścia z Bożej drogi i błądzenia na manowcach zła są straszne i budzą przerażenie. Nielicznym dane jest jeszcze za życia choćby przez chwilę doświadczyć cierpienia dusz potępionych w piekle. Opisuje to doświadczenie m.in. polska mistyczka św. Faustyna.

Nie powinno nas zatem dziwić, że w Niebie większa jest radość z jednego grzesznika, który zawraca z drogi wiodącej ku potępieniu i powraca do Boga, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu świętych, którzy nawrócenia nie potrzebują. Kiedy przebywamy w odizolowanym, zamkniętym środowisku, wszystko wydaje się nijakie, zwykłe i powszednie. Zacierają się różnice między dobrem a złem, między grzechem a świętością. Jednak kiedy zestawimy świętość Boga z grzechem człowieka, dostrzegamy silny kontrast, który wyostrza nasze postrzeganie świata i samych siebie. To doświadczenie mobilizuje nas do przemiany życia, do jego przewartościowania, czyli do nawrócenia. Nie koncentrujmy się na własnych grzechach i słabościach, ale wpatrujmy się w świętość Boga. Kontemplacja Boga jest remedium na nasze grzechy, balsamem, który pozwala zabliźnić się naszemu duchowemu zranieniu. Kto wpatruje się w Boga z miłością i pragnieniem upodobnienia się do Niego, stopniowo zostaje uleczony ze skłonności do zła i zaczyna upodabniać się do Boga.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

https://scontent.fpoz4-1.fna.fbcdn.n..._w&oe=6732446B

Obrazek z netu

8 listopada 2024

piątek

Pierwsze czytanie

(Flp 3, 17 - 4, 1)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem – zagłada, ich bogiem – brzuch, a chwała – w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.

Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować.

Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię – radości i chwało moja! – tak trwajcie mocno w Panu, umiłowani!

Psalm responsoryjny

(Ps 122)

Ps 122 ((121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc))

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 J 2, 5)

Alleluja, alleluja, alleluja

Kto zachowuje naukę Chrystusa,
w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 16, 1-8 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek.

Przywołał więc go do siebie i rzekł mu: „Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już nie będziesz mógł zarządzać”.

Na to rządca rzekł sam do siebie: „Co ja pocznę, skoro mój pan odbiera mi zarządzanie? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem już, co uczynię, żeby mnie ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę odsunięty od zarządzania”.

Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: „Ile jesteś winien mojemu panu?” Ten odpowiedział: „Sto beczek oliwy”. On mu rzekł: „Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt”. Następnie pytał drugiego: „A ty ile jesteś winien?” Ten odrzekł: „Sto korców pszenicy”. Mówi mu: „Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt”.

Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości».

KOMENTARZ


Pochwała nieuczciwego rządcy


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png
ks. Janusz Chyła


Dobra materialne są do życia konieczne, ponieważ nie jesteśmy istotami jedynie duchowymi. Potrzebujemy więc pieniędzy, aby zapewnić sobie mieszkanie, jedzenie, ubranie oraz opłacić rachunki. Przede wszystkim praca służy zapewnieniu bytu sobie i rodzinie.


Pan Jezus mówi dzisiaj o rządcy, któremu zarzucono trwonienie majątku bogatego człowieka. Aby zabezpieczyć swoją przyszłość posłużył się on powierzonym mu majątkiem nieuczciwie. Umorzył część długu dłużnikom, aby w ten sposób pozyskać ich życzliwość.


Zaskakiwać nas może konkluzja rozważanej Ewangelii: „Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości”.

Trudno Pana Jezusa podejrzewać o sprzyjanie oszustwom i kradzieży. Ale dostrzega On – nawet w działaniach samych w sobie zasługujących na negatywną ocenę – pozytywne aspekty. Pochwala nieuczciwego człowieka, a nie czyn sam w sobie. Roztropne jest bowiem myślenie o przyszłości, a relacje z ludźmi są dużo ważniejsze od samego majątku.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 listopada 2024

sobota


Rocznica Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

Pierwsze czytanie

(Ez 47, 1-2. 8-9. 12)

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza.

Anioł rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostaną przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.

A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ ich woda przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo».

Psalm responsoryjny

(Ps 46, 2-3. 5-6. 8-9 (R.: por. 6))

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą: *
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *
i góry zapadły w otchłań morza.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje, *
Bóg je wspomoże o świcie.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną.
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *
zdumiewające dzieła, których dokonał na ziemi.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła


Drugie czytanie

(1 Kor 3, 9b-11. 16-17)

[2. czytanie do wyboru zamiast 1.]
Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Wy jesteście Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.

Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Krl 7, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię,
aby moja obecność trwała tam na wieki.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 2,13-22)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał.

Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».

Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.



KOMENTARZ


1700 lat budowania kościołów. I co dalej?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png
ks. Antoni Bartoszek


Do Boga należy cały świat. Bóg jako Istota Transcendentna jest ponad światem. Jednak zawsze chciał być blisko ludzi i dlatego wybierał miejsca, w których Jego obecność była szczególnie intensywna i dla ludzi odczuwalna. W czasach Starego Testamentu takim miejscem była Świątynia Jerozolimska, do której pielgrzymowali Izraelici, by doświadczyć bliskości Boga. Tak o Bożej obecności opowiada Psalm 46: „Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, najświętszy przybytek Najwyższego. Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje, Bóg je wspomoże o świcie”.

Bóg stał się człowiekowi najbliższy przez fakt wcielenia Syna Bożego. W Jezusie Chrystusie – Bóstwo zamieszkało w człowieczeństwie. Kto zobaczył Jezusa, mógł w Nim zobaczyć Boga Ojca. Sam Jezus jako Izraelita szanował Świątynię Jerozolimską, a jako Syn Boży nazywał ją domem swego Ojca. To wszystko sprawiało, że w sposób stanowczy troszczył się o sakralność świątyni. Ewangelia opisuje Jego przybycie do świątyni w czasie świąt Paschy: „W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie»”. Widać jak ostro Jezus zareagował, gdy zobaczył, że świątynia była profanowana.

Tamto wydarzenie stało się dla Jezusa okazją, by przekazać ważne pouczenie. Powiedział prowokacyjnie: „«Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»” Jezusowi nie chodziło o to, by być super-bohaterem. Nigdy nie dokonywał cudów na pokaz. Jezus zrelatywizował wartość świątyni jerozolimskiej, która sama w sobie nie była Bogiem, lecz dziełem ludzkim. Wskazał natomiast na siebie, na swoje ciało, jako miejsce zamieszkania Boga pośród ludzi, które przez mękę i śmierć zostanie zniszczone. Ewangelista wyjaśnia: „On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus”.
Kontynuacją obecności Jezusa pośród ludzi jest wspólnota Kościoła. To ona z woli Jezusa stała się duchową świątynią, gdzie zamieszkuje Bóg. Prawdę tę przekazuje św. Paweł: „Wy jesteście Bożą budowlą. (…) Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? (…) Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście”. Jeśli chrześcijanie żyją autentycznie wiarą, nadzieją i miłością, wówczas stają się rozpoznawalnym i czytelnym miejscem obecności Boga.
Obecność Boga staje się szczególnie widoczna, gdy wspólnota Kościoła gromadzi się razem.

W pierwszych wiekach chrześcijanie spotykali się w domach prywatnych, potem zaczęli budować swoje świątynie, które nazwano kościołami. Emblematyczna w tym względzie staje się Bazylika Laterańska w Rzymie, której rocznicę poświęcenia dziś przeżywamy. Gdy w 313 roku cesarz Konstantyn Wielki wydał edykt pozwalający na oficjalne wyznawanie wiary chrześcijańskiej, kazał wybudować świątynię pod wezwaniem Chrystusa Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Poświęcenie nastąpiło 9 listopada 324 roku. Dokładnie 1700 lat temu. To od tamtego czasu zaczęto na szerszą skalę budować kościoły, a bazylika stała się na wiele wieków siedzibą papieży.

Na frontonie bazyliki znajduje się znany napis: „Mater et Caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis”, co znaczy: „Matka i Głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata”. W niezwykłą rocznicę poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, medytujemy godność wszystkich kościołów katolickich. Ich wartość wynika z trzech faktów: że są to budowle poświęcone, że znajduje się w nich Najświętszy Sakrament oraz że w nich gromadzi się wspólnota Kościoła. Są to zatem miejsca szczególnej obecności Boga pośród nas.

Dziś w niektórych miejscach świata kościoły pustoszeją. Wiele kościołów jest sprzedawanych, na przykład w Holandii, niektóre są przeznaczone na wyburzenie, na przykład we Francji. W dużej mierze bierze się to z tego, że brak funduszy na utrzymanie świątyń. A funduszy brakuje, bo nie gromadzi się w nich wspólnota, która miała być znakiem obecności Boga pośród ludzi. Czy po 1700 latach budowania kościołów Bóg wycofuje swoją obecność pośród ludzi? Nie, Bóg nie rezygnuje ze swojego zamieszkania na ziemi. To ludzie nie zapraszają Boga do siebie, nie potrzebują Jego obecności, nie chcą być znakiem Jego obecności. Oczywiście, nie dzieje się tak na całym świecie. Zupełnie odwrotny obraz daje nam Afryka, gdzie kościoły wypełnione są wierzącymi ludźmi oraz chwałą Boga.

To, co potępił Jezus w swojej stanowczej reakcji w świątyni, to materializm ludzi, zajmujących się pieniędzmi i handlem. Zresztą sama świątynia rzeczywiście została zburzona, niewiele lat po Chrystusie. Być może jeszcze parę i naszych kościołów zostanie sprzedanych lub zburzonych. To będzie rodziło wielki ból i smutek. Jednak największym dramatem naszych czasów jest brak wiary oraz materialistyczne nastawienie wielu ludzi do życia. Ufamy jednak, że przyjdzie znów czas, że ludzie zrozumieją, iż pieniądze i handel nie są sensem życia i zaczną na nowo szukać obecności Boga. Zadaniem współczesnego Kościoła jest budzić wiarę i czynić wszystko, by wspólnoty wiernych wypełniały istniejące świątynie chwałą Boga.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

10 listopada 2024
niedziela



Pierwsze czytanie

(1 Krl 17, 10-16)

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Prorok Eliasz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił». Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał za nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!»

Na to odrzekła: «Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy».

Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i swemu synowi zrobisz potem. Bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię».

Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z obietnicą, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

Psalm responsoryjny

(Ps 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9b-10 (R.: por. 1b))

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Bóg wiary dochowuje na wieki, *
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych, *
wypuszcza na wolność uwięzionych.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Pan przywraca wzrok ociemniałym, *
Pan dźwiga poniżonych.
Pan kocha sprawiedliwych, *
Pan strzeże przybyszów.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Ochrania sierotę i wdowę, *
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki, *
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja


Drugie czytanie

(Hbr 9, 24-28)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 3)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 12, 38-44)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus, nauczając rzesze, mówił:

«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».

Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.

Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».

Komentarz




Najwięcej ze wszystkich


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png
ks. Marian Machinek MSF


Niezwykle surowe jest napomnienie Jezusa pod adresem uczonych w Piśmie – ówczesnych teologów. Ostrzegając przed nimi, Jezus wskazuje na ich obłudne zachowanie, w którym zewnętrzna, mocno wyeksponowana pobożność jaskrawo kontrastuje z bezwstydnym wykorzystywaniem swojego statusu dla własnych przyziemnych korzyści. Jezus zapowiada Boży sąd, który ujawni wszystkie egocentryczne motywacje i odkryje prawdę.

Opowieść o ubogiej wdowie należy interpretować na tle tego napomnienia. Jezus stawia prostą wdowę jako osobowy wzór postawy zupełnie odmiennej, niż ta, która charakteryzuje uczonych w Piśmie. Jej największym skarbem jest wewnętrzna przejrzystość, szczerość, z jaką odnosi się do Boga, bo pragnienie złożenia ofiary na świątynię jest w ostateczności aktem czci Bożej. Jezus nie zamierza piętnować samego faktu, że świątynia utrzymuje się z ofiar wiernych. Wskazuje jednak na zupełnie inną miarę, jaką należy mierzyć duchowe znaczenie składanych pieniędzy. Wartość materialna „jednego grosza” – najmniejszej z możliwych miedzianych monet, jest nieznaczna. Jednak sytuacja ubogiej wdowy, dla której stanowi to niemałą ofiarę, sprawia, że jej dar przekracza w rzeczywistości wartość wszystkich innych datków.

Jak w wielu innych pouczeniach Jezusa, mocny akcent zostaje tu położony na przejrzystość zamiarów i motywacji. Ludzkie działania są przez Jezusa mierzone miarą serca. Nie sama zewnętrzna wartość czynów jest decydująca, chociaż niemal automatycznie ulegamy często pokusie mierzenia zachowania własnego i innych właśnie według zewnętrznych efektów. Decydujące jest to, co dzieje się – jak wielokrotnie powtarza Jezus w swoim nauczaniu – „w sercu”, czyli w samym centrum osoby, tam gdzie nie ma już możliwości mylenia innych grą pozorów, tam, gdzie prawdziwe motywacje i zamierzenia są całkowicie jawne i gdzie człowiek po prostu wie, ile jest warte jego własne zachowanie.
Przypatrując się tej scenie, trzeba zapytać siebie, czy ta gra pozorów, w których moje zewnętrznie uładzone i grzeczne zachowanie skrywa egocentryczne i pełne pogardy wobec bliźnich zamiary i emocje, nie stała się dla mnie stylem życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

11 listopada 2024

poniedziałek

Wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa

Pierwsze czytanie

(Tt 1, 1-9)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Tytusa

Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa, posłany, aby szerzyć wśród wybranych Bożych wiarę i poznanie prawdy wiodącej do życia w pobożności, w nadziei życia wiecznego, jakie przyobiecał przed wiekami prawdomówny Bóg, a we właściwym czasie objawił swe słowo przez nauczanie powierzone mi z rozkazu Boga, Zbawiciela naszego – do Tytusa, dziecka mego prawdziwego we wspólnej nam wierze. Łaska i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Zbawiciela naszego.

Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, byś zaległe sprawy należycie załatwił i ustanowił w każdym mieście prezbiterów. Jak ci zarządziłem, może nim zostać, jeśli ktoś jest bez zarzutu, mąż jednej żony, mający dzieci wierzące, nieobwiniane o rozpustę lub niekarność.

Biskup bowiem winien być, jako włodarz Boży, człowiekiem bez zarzutu, niezarozumiałym, nieskłonnym do gniewu, nieskorym do pijaństwa i awantur, niechciwym brudnego zysku, lecz gościnnym, miłującym dobro, rozsądnym, sprawiedliwym, pobożnym, powściągliwym, przestrzegającym niezawodnej wykładni nauki, aby przekazując zdrową naukę, mógł udzielać upomnień i przekonywać opornych.

Psalm responsoryjny

(Ps 24 (23), 1b-2. 3-4b. 5-6 (R.: por. 6))

Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat cały i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Oto lud wierny, szukający Boga

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
którego dusza nie lgnęła do marności.

Oto lud wierny, szukający Boga

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Oto lud wierny, szukający Boga



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Flp 2, 15d. 16a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jawicie się jako źródło światła w świecie,
trzymając się mocno Słowa Życia.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 1-6)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu dla jednego z tych małych. Uważajcie na siebie!

Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli będzie żałował, przebacz mu. I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwrócił się do ciebie, mówiąc: „Żałuję tego”, przebacz mu».

Apostołowie prosili Pana: «Dodaj nam wiary».

Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna».



KOMENTARZ
Potencjał


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
ks. Jarosław Tomaszewski

Chyba największym zaskoczeniem dla Marcina z Tours było mianowanie go w roku 371 biskupem galijskim. Tego nie planował. Zamierzał prowadzić życie pustelnicze, pracować ręcznie, wsłuchiwać się w dusze, kontemplować. Od dziesięciu lat, po złożeniu broni i zamknięciu kariery wojskowej, żył we wspólnocie mniszej w miejscowości Gallinaria niedaleko Genui. Następnie założył własny monastyr w Liguge. Ale ludzie dobrze wiedzieli, kogo wybierają sobie na biskupa. Łaska święceń zdołała w Marcinie zintegrować wszystkie jego atuty i talenty. Jako pasterz galijski zakładał instytucje diecezjalne na wzór małych klasztorów, działalność misyjną przenikał mniszą duchowością, apostolat uzupełniał solidną tkanką życia duchowego. Gdy brakowało postępu w ewangelizacji, zmieniał taktykę jak dobry dowódca ale nie odpuszczał, od innej strony wracając na to samo pole bitwy o wiarę. Chrystianizacja wsi galijskiej była wówczas karkołomnym wyzwaniem, zarówno z racji religijnych jak i społecznych. Marcin nigdy nie spuszczał z tonu, nie zrażał się, działał systematycznie, do przodu. Nazwano go z czasem apostołem wsi. Wiele dusz z prowincji wprowadził na bardzo wysoki poziom życia wewnętrznego i moralnego.

Kościół to sternik na wzburzonych morzach ludzkiej historii. Ma dostatecznie silne ramiona na to, by podczas sztormu chwytać wzburzony wicher w rozpięte, białe żagle, a nie po to, by za burtę wywieszać białą szmatę kapitulacji. Każdy zaufa Kościołowi, który głosi, że da się nocą, bez światła morskiej latarni dopłynąć do portu. Nikt niczego nie powierzy katolikom, którzy pierwsi rozglądają się za bezpiecznym miejscem na szalupie. Kościół jest po to, by dać odważnym wiosło do ręki i machać nim pod prąd. Gdy duszpasterz dla zdobycia poklasku przestaje wymagać czegokolwiek od dusz, w efekcie uprawia błazenadę a nie ojcostwo duchowe. Katechista, który przemilcza trudne strony moralnego kodeksu, na wejściu traci wiarygodność. Liderzy religijni na kolanach przed wielkimi tego świata zostawiają głęboki ślad zażenowania w sumieniach uczciwych ludzi – wierzących jak i nie wierzących. Każdy człowiek, także ten ubogi, chce być traktowany na poważnie – tym samym pragnie, by od niego wymagano. Kto systematycznie podnosi poprzeczkę maluczkim daje im znak, że mają szansę wydostać się ze slumsu, by zacząć kiedyś żyć w normalnym świecie. Ubogich upokarza klakier, co przyznaje się do nich tylko po to, by ogłaszać swoją ideologię: biedoty ma nie obowiązywać głos sumienia, są na niego za słabi. Tak, wreszcie Kościół jest również od tego, by wymagać zdrowych reguł i zachęcać ludzi wszystkich stanów społecznych do wewnętrznego wzrostu. Motywując ludzi Kościół bierze udział w budowaniu kultur. Obniżając poziom za cenę populizmu – świadomie bądź nie staje po stronie barbarzyńców. Katolicyzm bez wymagań zaprzecza nadanej mu przez Jezusa tożsamości.

Paweł apostoł, bardzo doświadczany w zakładaniu młodych struktur Kościoła, przesyła swojemu uczniowi Tytusowi zasady ustanawiania ludzi odpowiedzialnych za wspólnoty chrześcijan na Krecie (por. Tt 1, 5-9). Wymagania Pawłowe są jasne, klarowne, pociągające na moralny szczyt tak prezbiterów jak i biskupów. W ewangelii Jezus mocno sprzeciwia się lekceważeniu maluczkich (por Łk 17, 2). Jednocześnie Pan potwierdza, że każdy jest w stanie tak dalece rozwinąć wiarę, iż rozkaże morwie by wyrwana z korzeniami rozrosła się na głębiach oceanu.

Czy ciągnie cię do ludzi, którzy czegoś od ciebie wymagają, a może uciekasz od nich daleko? Pamiętaj, jeśli ktoś mądry nakłada ci wysiłek na ramiona, to znaczy, że dostrzega w tobie potencjał. Gdybyś kiedyś połapał się z miękkimi, ciepłymi wujkami, skończysz swoje życie pod budką z piwem.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

12 listopada 2024

wtorek

Wspomnienie św. Jozafata, biskupa i męczennika
Pierwsze czytanie

(Tt 2, 1-8. 11-14)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Tytusa

Umiłowany:

Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi, odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością. Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskromniejsze, powinny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych dobrego. Niech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom – aby nie bluźniono słowu Bożemu.

Młodzieńców również upominaj, ażeby byli umiarkowani; we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, nienaganną, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć.

Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić lud wybrany sobie na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.

Psalm responsoryjny

(Ps 37 (36), 3-4. 18 i 23. 27 i 29 (R.: por. 39a))

Zbawienie prawych pochodzi od Pana

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu, *
a On spełni pragnienia twego serca.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana

Pan zna dni postępujących uczciwie, *
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
Pan umacnia kroki człowieka *
na drodze, która jest miła dla niego.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana

Odstąp od złego i czyń dobro, *
abyś mógł przetrwać na wieki.
Sprawiedliwi posiądą ziemię *
i będą ją zamieszkiwać na wieki.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 7-10 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział:

«Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».


KOMENTARZ
Bóg nie musi mi dziękować za to, że przyjmuję Jego dary


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png
ks. Michał Kwitliński


„Dziękuję”. Słowo, które człowiek dobrze wychowany, a przede wszystkim traktujący z szacunkiem innych, często go używa. Tymczasem Pan Jezus mówi nam, abyśmy nie oczekiwali od Boga podziękowań za wypełnianie Jego woli.

Z drugiej strony, zapowiada, że jeśli będziemy Mu wierni „wielka jest nasza nagroda w Niebie”. Czyli jednak na jakieś podziękowanie możemy liczyć. Niektórzy wręcz uważają, że Bóg ma obowiązek wynagrodzić ich starania. I odwracają się od Niego, kiedy nie spełnia ich próśb, mimo że są tak zasłużeni: postępowali zgodnie z przykazaniami (a co najmniej „nie byli tacy źli jak inni”) i dali hojną ofiarę na budowę Kościoła, stołówkę Caritasu tudzież WOŚP.

Twardymi słowami o „nieużytecznych sługach” Pan Jezus nam uświadamia, że wszystko, co mamy i czym jesteśmy, jest darem od Boga. Gdy wypełniamy Jego wolę, to po prostu odpowiadamy na dar życia i powołanie do wiecznego szczęścia, które On nam dał bez żadnej naszej zasługi. To tak jakby matka dziękowała dziecku za to, że zjadło obiad, które ona z trudem przygotowała. Albo lekarz dziękował pacjentowi, że stosuje leczenie, które zalecił. Owszem matka może dziecko pochwalić, aby je zachęcić do dalszego postępowania ze zdrowym rozsądkiem, dla swojego dobra. Dziękowanie jednak nie ma sensu i byłoby wręcz szkodliwe dla jego rozwoju.

Bycie sługą Boga, wypełnianie Jego woli już teraz jest dla nas szczęściem, które można też nazwać nagrodą, w Biblii to pojęcie często się pojawia. Ale nie jest to podziękowanie. Wdzięczność powinniśmy okazywać my, bo mamy do tego aż nadto powodów. Czym bowiem jest praca sług z przypowieści? Pan Jezus kieruje swe słowa do apostołów, chodzi więc o wypełnianie ich misji głoszenia Ewangelia, przyciągania wszystkich ludzi do Boga. Dla kogoś, kto rozumie piękno tej misji i równocześnie kocha Tego, kto ją zlecił, jest naturalne, że „powinienem był to wykonać”. To, że Bóg do mnie przychodzi, w modlitwie, w sakramentach, jest dla mnie zaszczytem. Ja chcę Go przyjąć i ugościć. Jaka szkoda, gdy idziemy na Mszę, która notabene, jest ucztą, którą On wystawia dla nas, i uważam, że wyświadczyłem w ten sposób Bogu przysługę, za którą powinien mi podziękować.

Tym niemniej, dla kochającego Boga ma znaczenie, czy spełniam Jego wolę, czy służę Jemu, a w Nim swoim bliźnim. Dopełnieniem dzisiejszej przypowieści jest inna, bardzo podobna. Znajdujemy ją w tej samej Ewangelii wg. św. Łukasza, w rozdziale 12.

Pan powraca z uczty weselnej i zastaje swoich służących czuwających i czekających na jego przyjście. Cieszy się z ich postawy i chce, żeby cieszyli się wraz z nim, każe im zasiąść do stołu i sam im usługuje. Oni jednak nie czekają na podziękowania, ale chcą służyć swemu Panu tak, jak On chce. A on zaprasza ich do stołu, nie dlatego, żeby im zapłacić za trud, ale dlatego, że są gotowi dzielić z nim radość. Bóg zawsze chce mojego dobra, kiedy wysyła mnie do pracy dla innych, kiedy żąda ode mnie oddawania Mu czci i kiedy zaprasza mnie do swego domu, abym na wieki uczestniczył w Jego szczęściu.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

13 listopada 2024
środa


Wspomnienie świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników Polski
Pierwsze czytanie

(Tt 3, 1-7)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Tytusa

Umiłowany:

Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność. Niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim.

Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.


Psalm responsoryjny

(Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 (R.: por. 1b))

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem, *
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, *
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 Tes 5, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Za wszystko dziękujcie Bogu,
taka jest bowiem wola Boża względem was w Jezusie Chrystusie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 11-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

KOMENTARZ


Dziękować za wszystko?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png
ks. Nikos Skuras


„Za wszystko dziękujcie Bogu”. Uczę się tego powoli w związku z moimi upadkami. Gdy atakuje mnie myśl, by przestać walczyć, słyszę w moim sercu zachętę: „Chcę byś Mi dziękował także wtedy, gdy wydaje ci się, że to nie ma sensu. Dziękuj mi także wtedy, gdy upadasz”. Trudna jest ta mowa Jezusa. Jednak przynosi ona owoce. Nie tracę nadziei, gdy upadam, walczę dalej.

Pierwsze zdanie pierwszego czytania brzmi prowokacyjnie: „podporządkować się zwierzchnim władzom”. Polityczne emocje często zasłaniają głębokość przesłania czytań biblijnych. Chrześcijanin ma walczyć o udział w dobrych czynach: „nikogo nie lżyć, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Iluż z nas jest skłóconych w swoich rodzinach ze względu na różnice polityczne. Ile razy obiecałeś sobie, że nie dasz się wciągnąć w kolejną kłótnię i wściekłeś się szybciej niż poprzednio. Na świecie robi się coraz niespokojniej i w twoim wnętrzu także. Czy istnieje jakaś szansa bycia wolnym od tych niepokojów? Całkowicie pewnie nie. Trzeba jednak iść w pewnym kierunku. Kompasem w drodze ma być pamięć i tożsamość.

Czy pamiętasz drogi Czytelniku jak niegdyś żyłeś? W złości, nienawiści ku innym ludziom, nierozumnie błądząc. Czy pamiętasz wszystkie krzywdy, jakie wyrządziłeś innym? Natomiast jeśli chodzi o tożsamość, to oprócz Maryi, wszyscy mamy identyczną, jesteśmy trędowaci od poczęcia.
Dziesięciu trędowatych z Ewangelii miało wiarę, bo zostali uzdrowieni. Tylko jeden wrócił podziękować. Miał spotkanie z Chrystusem w głębokościach swojego wnętrza. Inni odzyskali zdrowie, ale bez głębokiej relacji ze Zbawicielem.

Chrystus chce móc się spotkać z tobą w głębokości twojego serca. To jest istotą życia tu na ziemi. Chrystus pragnie choć raz spotkać się z człowiekiem w jego sercu. Tak często prosisz o coś Boga. Dostajesz to i idziesz dalej swoją drogą. Znów nie spotkałeś się z Jezusem.

Ale odwagi drogi Czytelniku! Może dzisiaj nie interesuje cię spotkanie z Panem w twoim sercu. Chcesz coś otrzymać i iść dalej swoją drogą. Nie lękaj się. On ci nie odbierze za karę tego, co otrzymałeś. Dziewięciu, którzy nie przyszli do Chrystusa nie stało się na powrót trędowatymi.

Bóg Jezusa jest Bogiem Miłości nie zemsty.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

14 listopada 2024

czwartek

Pierwsze czytanie

(Flm 7-20)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filemona

Bracie, doznałem wielkiej radości i pociechy z powodu twojej miłości, jako że serca świętych otrzymały od ciebie pokrzepienie.

Przeto, choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek, to jednak raczej proszę w imię miłości, bo taki już jestem.

Ja, stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa – proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem. Niegdyś dla ciebie nieużyteczny, teraz właśnie i dla ciebie, i dla mnie stał się on bardzo użyteczny. Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu. Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w kajdanach, które noszę dla Ewangelii. Jednakże postanowiłem nie czynić niczego bez twojej zgody, aby dobry twój czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli. Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego. Takim jest on zwłaszcza dla mnie, ileż więcej dla ciebie zarówno w doczesności, jak i w Panu. Jeśli więc się poczuwasz do łączności ze mną, przyjmij go jak mnie. Jeśli zaś wyrządził ci jakąś szkodę lub winien jest cokolwiek, policz to na mój rachunek.

Ja, Paweł, piszę to własnoręcznie, ja uiszczę odszkodowanie – nie mówiąc już o tym, że ty w większym stopniu winien mi jesteś samego siebie. Tak, bracie, niech ja przez ciebie zaznam radości w Panu: pokrzep moje serce w Chrystusie!

Psalm responsoryjny

(Ps 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9b-10 (R.: por. 5a))

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą
Albo: Alleluja

Bóg wiary dochowuje na wieki, *
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych, *
wypuszcza na wolność uwięzionych.

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą
Albo: Alleluja

Pan przywraca wzrok ociemniałym, *
Pan dźwiga poniżonych,
Pan kocha sprawiedliwych, *
Pan strzeże przybyszów.

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą
Albo: Alleluja

Ochrania sierotę i wdowę, *
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki, *
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

Szczęśliwy, komu Pan Bóg jest pomocą
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 5ab)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem krzewem winnym, a wy – latoroślami.
Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 20-25)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest».

Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego.

Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».





KOMENTARZ
Królestwo pośród nas


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png
ks. Przemysław Krakowczyk


Co znaczy, że królestwo Boże jest pośród nas? „Tam, gdzie dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”. To Jezus jest królestwem Bożym pośród nas. Każdy, kto przyjmuje Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, słucha Jego słowa i kieruje się nim w życiu codziennym, jest już teraz obywatelem królestwa Bożego.


Faryzeusze szukali królestwa Bożego, a dziś Jezus przestrzega nas, abyśmy nie upodabniali się do nich, chodząc i szukając przez całe życie królestwa Bożego, kiedy ono jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki. A jednak tak często rozglądamy się wokoło, szukając czegoś nadzwyczajnego, cudowności, charyzmatycznych ludzi, zapierających dech w piersi retorów. A Bóg samotny czeka na nas w pustym kościele, w zimnym tabernakulum, nie ogrzanym żadnym ludzkim sercem.


Jezus mówi dziś do nas: Nie chodźcie tam, gdzie mnie nie ma, ale bądźcie tu, gdzie jestem. Najbliżej Jezusa mogę być jedynie podczas Eucharystii. Wtedy przychodzi do mnie w Komunii świętej. Fizycznie i duchowo jestem najbliżej Jezusa, kiedy karmię się Jego Najświętszym Ciałem. Tak wielu dziś daje się zwieść fałszywym prorokom, apostołom antychrysta, odwodzącym dzieci Boże od wspólnoty Kościoła. Ale poza Kościołem nie ma zbawienia. Nie dajmy się oszukać. Trwajmy mocno w wyznawanej wierze, bo kto wytrwa do końca, będzie zbawiony.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

15 listopada 2024

piątek


Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Alberta Wielkiego, biskupa i doktora Kościoła

Pierwsze czytanie

(2 J 4-9)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Jana Apostoła

Wybrana Pani, ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca. A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to – nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań.

Jest to przykazanie, o jakim słyszeliście od początku, że według niego macie postępować. Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i antychrystem. Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, co zdobyliście pracą, lecz żebyście otrzymali pełną zapłatę.

Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga. Kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.

Psalm responsoryjny

(Ps 119 (118), 1-2. 10-11. 17-18 (R.: por. 1))

Błogosławieni słuchający Pana

Błogosławieni, których droga nieskalana, *
którzy postępują zgodnie z Prawem Pańskim.
Błogosławieni, którzy zachowują Jego napomnienia *
i szukają Go całym sercem.

Błogosławieni słuchający Pana

Z całego serca swego szukam Ciebie, *
nie daj mi odejść od Twoich przykazań.
W sercu swoim zachowuję Twe słowa, *
aby nie zgrzeszyć przeciw Tobie.

Błogosławieni słuchający Pana

Czyń dobrze swemu słudze, Panie, *
aby żył i przestrzegał słów Twoich.
Otwórz moje oczy, *
abym podziwiał Twoje Prawo.

Błogosławieni słuchający Pana


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 21, 28bc)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nabierzcie ducha i podnieście głowy,
ponieważ zbliża się wasze odkupienie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 26-37)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich.

Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi.

W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je.

Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona».

Pytali Go: «Gdzie, Panie?» On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy».


KOMENTARZ


Nabierzcie ducha...


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png
ks. Janusz Chyła


Jezus w dzisiejszej Ewangelii przywołuje postaci ze Starego Testamentu – Noego i Lota. Na tle ich historii przybliża warunki bycia Jego uczniem. Choć okoliczności zewnętrzne zmieniają się, to człowiek w swej istocie wciąż jest podobny.

Słowa Jezusa zachęcają nas do podjęcia ryzyka i gotowości straty, choć ona jest tylko pozorna.

Jezus mówi: „Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je”.

Za stratą poniesioną dla Bożego królestwa kryje się znacznie większy zysk. Zawsze więcej od Boga otrzymujemy niż Jemu możemy ofiarować.


Ewangelia nie jest straszakiem, ani zewnętrznym pocieszaniem. Wybiórcze podejście do niej – z pominięciem niewygodnych fragmentów – skutkuje pozornym szczęściem w doczesności i realnym nieszczęściem w wieczności. Dlatego w Objawieniu odnajdujemy głęboki realizm życia i zachętę do odpowiedzialności:
„Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

16 listopada 2024

sobota



Dzień Powszedni albo rocznica poświęcenia rzymskich bazylik św. Piotra i Pawła, apostołów albo wspomnienie św. Małgorzaty Szkockiej albo wspomnienie św. Gertrudy, dziewicy

Pierwsze czytanie

(3 J 5-8)

Czytanie z Trzeciego Listu Świętego Jana Apostoła

Ty, umiłowany Gajusie, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd. Oni to zaświadczyli o twej miłości wobec Kościoła; dobrze uczynisz, zaopatrując ich na drogę, zgodnie z wolą Boga. Przecież wyruszyli w drogę dla imienia Jego, nie przyjmując niczego od pogan. Powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy.

Psalm responsoryjny

(Ps 112 (111), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 1b))

Błogosławiony ten, kto służy Panu
Albo: Alleluja

Błogosławiony człowiek, który służy Panu *
i wielką radość znajduje w Jego przykazaniach.
Potomstwo jego będzie potężne na ziemi, *
dostąpi błogosławieństwa pokolenie prawych.

Błogosławiony ten, kto służy Panu
Albo: Alleluja

Dobrobyt i bogactwo będą w jego domu, *
a jego sprawiedliwość będzie trwała zawsze.
On wschodzi w ciemnościach jak światło dla prawych, *
łagodny, miłosierny i sprawiedliwy.

Błogosławiony ten, kto służy Panu
Albo: Alleluja

Dobrze się wiedzie człowiekowi, który z litości pożycza *
i swoimi sprawami zarządza uczciwie.
Sprawiedliwy nigdy się nie zachwieje *
i pozostanie w wiecznej pamięci.

Błogosławiony ten, kto służy Panu
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tes 2, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 18, 1-8 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi.

W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”».

I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»


KOMENTARZ
Niepokojące pytanie, nie tylko w Holandii


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png
ks. Antoni Bartoszek


Dzisiejsza Ewangelia uwyraźnia dwa współczesne niepokojące trendy. Pierwszy jest związany z przedstawioną w Ewangelii postacią sędziego, który „Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi”. Podobnie dziś. Wielu ludzi albo w ogóle nie uznaje istnienia Boga albo nie widzi w Nim najwyższego autorytetu, wobec którego winno się zachowywać respekt. Równocześnie widoczny jest spadek szacunku wobec bliźnich. Najwyższym tego przejawem są dokonywane zamachy na życie poprzez aborcję. Ale także w życiu codziennym widzimy brak wrażliwości na bliźniego, wyrażający się w egoizmie, w społecznym i medialnym niszczeniu drugiego. Gdyby ludzie mieli większy szacunek dla Pana Boga, to by się nawzajem bardziej szanowali. Dlatego w Dekalogu pierwsze trzy przykazania dotyczą Boga, a następnych siedem odnosi się do bliźniego. W połączonym przez Jezusa przykazaniu miłości Boga i bliźniego pierwsze miejsce zajmuje nasza relacja z Bogiem. Niedawno w pewnej szkole rodzice ucznia z klasy czwartej zarzucili młodej nauczycielce z religii, że wymaga od dzieci, by znali na pamięć dziesięć przykazań Bożych. Szkoda, że rodzice ci nie zauważają, iż deprecjonując ważność Dekalogu, doprowadzają także do osłabienia szacunku dziecka wobec nich samych. Dziecko bowiem ucząc się przykazań Boga, dowiedziałoby się, że ma szanować ojca i matkę.

Drugi trend dotyczy słabnącej w społeczeństwach wiary. Jest to zjawisko, które zapowiedział Jezus i dlatego postawił niepokojące pytanie: „Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” Jakiś czas temu opublikowano wywiad-rzekę z Kardynałem Willemem Eijkiem, arcybiskupem Utrechtu. Główny tytuł tej książki brzmi optymistycznie „Bóg żyje w Holandii”. Bo rzeczywiście w Kościele holenderskim wielu biskupów, kapłanów oraz wiernych żyje wiarą. Istnieją miejsca, gdzie dla grup chętnej młodzieży głosi się katechezy. Pojawiają się nawet nieśmiałe głosy, które twierdzą, że Kościół holenderski zaczyna wychodzić z głębokiego kryzysu, w jakim się znalazł po soborze. Niestety liczba wierzących jest ciągle niewielka, a społeczeństwo jest skrajnie zsekularyzowane. Ponieważ niewielu wiernych jest praktykujących, diecezje zmuszone są zamykać, a nawet sprzedawać kościoły. W Holandii z roku na rok wzrasta liczba dokonywanych eutanazji, co jest wyrazem braku szacunku dla świętości życia oraz przejawem kultury indywidualistycznej. O tym wszystkim opowiada Kardynał Eijk we wspomnianym wywiadzie. Dlatego też podtytuł książki jest intrygujący. Jest nim pytanie z dzisiejszej Ewangelii: „Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” To niepokojące pytanie stawia Jezus także naszemu polskiemu społeczeństwu, w którym tylko małe grupy młodzieży identyfikują się z Kościołem, w którym niewielki procent ludzi realizuje praktyki religijne. Brak wrażliwości na Boga jest niestety w naszym społeczeństwie wyraźnie widoczny, a szacunek wobec Niego zdaje się słabnąć.

Co zatem czynić, by doprowadzić do odwrócenia tych społecznych trendów. Dwie wskazówki przynosi dzisiejsze słowo Boże. Po pierwsze należy się wytrwale modlić. To o wytrwałej, a wręcz natrętnej modlitwie błagalnej opowiada dzisiejsza Ewangelia. Należy nieustannie modlić się o wiarę: dla siebie, dla naszych rodzin i parafii, dla naszych społeczeństw. Po drugie, należy umacniać wspólnoty wierzących, w których żyjemy. Św. Jan w swoim trzecim liście pisze o gościnie chrześcijan wobec współ-wierzących, gościnie, która prowadzi do wzajemnego umocnienia się w głoszeniu Ewangelii: „Powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy”. To zadania dla wiernych żyjących zarówno w Holandii, jak i w Polsce.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia