✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

26 października 2025
niedziela


Pierwsze czytanie
(Syr 35, 12-14. 16-18)

Czytanie z Mądrości Syracha

Pan jest sędzią, który nie ma względu na osoby. Nie będzie miał On względu na osobę przeciw biednemu, owszem, wysłucha prośby pokrzywdzonego. Nie zlekceważy błagania sieroty ani wdowy, kiedy się skarży.

Kto służy Bogu, z upodobaniem zostanie przyjęty, a błaganie jego dosięgnie obłoków. Modlitwa pokornego przeniknie obłoki i nie dozna pociechy, zanim nie osiągnie celu. Nie odstąpi, aż wejrzy Najwyższy i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda słuszny wyrok.


Psalm responsoryjny
(Ps 34)

Ps 34 (33), 2-3. 17-18. 19 i 23 (R.: por. 7a)

Biedak zawołał i Pan go wysłuchał

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Biedak zawołał i Pan go wysłuchał

Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym, *
by pamięć o nich wymazać z ziemi.
Pan słyszy wołających o pomoc *
i ratuje ich od wszelkiej udręki.

Biedak zawołał i Pan go wysłuchał

Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu, *
ocala upadłych na duchu.
Pan odkupi dusze sług swoich, *
nie zazna kary, kto się do Niego ucieka.

Biedak zawołał i Pan go wysłuchał

Drugie czytanie
(2 Tm 4, 6-9. 16-18)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:

Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.

Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko. W pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stanął, ale wszyscy mnie opuścili: niech im to nie będzie policzone! Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mnie, aby się przeze mnie dopełniło głoszenie Ewangelii i aby wszystkie narody je posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa.

Wybawi mnie Pan od wszelkiego złego czynu i ocali mnie, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków. Amen


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(2 Kor 5, 19)

Alleluja, alleluja, alleluja

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(Łk 18, 9-14)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział niektórym, co dufni byli w siebie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść:

«Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”.

A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!”

Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».


Odszedł usprawiedliwiony


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068F76DA3.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Podobnie jak to było przed tygodniem i dwoma tygodniami, dzisiejsze pouczenie Jezusa dotyczy sposobu, w jaki się modlimy, a raczej wewnętrznej postawy, która towarzyszy naszej modlitwie. Jezus poświęca temu tematowi tak wiele miejsca, bo pragnie nam zwrócić uwagę, że wartość naszej modlitwy nie zależy od takich czy innych słów, formuł, rodzajów modlitw, ale od wewnętrznej postawy, z jaką po nie sięgamy.

Dzisiejsze pouczenie ma formę przypowieści, a więc historii wymyślonej. Niewątpliwie jednak została ona zainspirowana rzeczywistymi postawami, jakie Pan dostrzegał u otaczających Go ludzi. Bohaterzy tej przypowieści – faryzeusz i celnik – reprezentują dwa ostro kontrastujące ze sobą światy. Faryzeusz – to symbol człowieka pobożnego, który stara się z wielką powagą żyć według Bożego prawa. Celnik należy do zupełnie innego świata, w którym Boże prawo stanowi najwyżej zewnętrzną warstwę na podobieństwo cukru pudru na cieście. Jest to świat kolaboracji ze złem, świat grzesznych zależności i układów, w których Bóg nie odgrywa większej roli.

Już zewnętrzna postawa obu bohaterów pokazuje stan ich ducha. Faryzeusz sądzi, że w świątyni wolno mu zajmować frontowe miejsce, bo w swoim życiu nie ma sobie nic do zarzucenia. Jego zadufanie we własne zasługi sprawia, że nie oczekuje dla siebie Bożego zmiłowania, bo go – jak mu się wydaje – po prostu nie potrzebuje. Dzięki bogobojnemu życiu jego sprawa została już dawno załatwiona. Martwić muszą się inni, np. celnicy. Miejsce z tyłu świątyni, można by powiedzieć – za filarem, jakie wybiera celnik, odzwierciedla stan jego relacji z Bogiem. I uświadomienie sobie tego znajduje ujście w pokornej prośbie o przebaczenie – bez powoływania się na własne zasługi.

Jedynie postawa celnika umożliwia przyjęcie Bożego przebaczenia i łaski. Wnętrze duszy faryzeusza można by odzwierciedlić w obrazie pomieszczenia zapchanego aż po sufit różnymi przedmiotami: nie da się w nim już niczego umieścić. Jest ono pełne, ale jest to pełnia bezwartościowa – zbiorowisko rzeczy pozbawionych znaczenia, duchowych „zapychaczy” w rodzaju mocnych przekonań o własnej doskonałości, własnych zasługach i zdolnościach do podejmowania różnych pokutnych praktyk. Wykonywane w takim duchu, nic one człowiekowi nie dają, jedynie stanowią budulec własnej próżności. Jedynie pokorna modlitwa otwiera człowieka na Bożą łaskę.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 października 2025
poniedziałek


Pierwsze czytanie
(Rz 8, 12-17)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Jesteśmy, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»

Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa; skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by wspólnie mieć udział w chwale.


Psalm responsoryjny
(Ps 68 (67), 2 i 4. 6-7b. 20-21 (R.: por. 21a))


Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Bóg wstaje i rozpraszają się Jego wrogowie, *
pierzchają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą.
A sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, *
i rozkoszują radością.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Ojcem dla sierot i wdów opiekunem *
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych, *
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka

Pan przez wszystkie dni niech będzie błogosławiony, *
Bóg, który nas dźwiga co dzień, Zbawienie nasze!
Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala, *
Pan ratuje nas od śmierci.

Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(17, 17ba)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia
(Łk 13,10-17)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.

Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». Położył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga.

Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus uzdrowił w szabat, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w które należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!»

Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A owej córki Abrahama, którą Szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, czy nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?»

Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.



Eutanazja to zabicie wolności


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068F76EF6.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


W kinach wyświetlany jest film o św. Maksymilianie Kolbem pt. „Triumf miłości”. Równocześnie jednak film można by zatytułować „Triumf wolności”. Zarówno bowiem w momencie wystąpienia z szeregu na obozowym apelu, jak i przez trwające ponad dwa tygodnie umieranie głodowe, Maksymilian pozostał paradoksalnie człowiekiem wolnym i tej wewnętrznej wolności uczył współwięźniów. Film pokazuje kontrastuje wolność Maksymiliana, przebywającego w bunkrze głodowym z licznymi lękami niemieckiego komendanta obozu, mieszkającego w willi nieopodal obozu.

W filmie pojawia się scena, w której jeden ze współwięźniów (w momencie, kiedy wszyscy już byli skrajnie wyczerpani) próbuje przeciąć sobie żyły ostrym kamieniem, pozostawionym zresztą przez ss-manna. Maksymilian, a wraz z nim i inni współwięźniowie ratują niedoszłego samobójcę, chroniąc go przed ostatecznym upodleniem. Ta scena to wielki apel przeciw współczesnej eutanazji, którą przedstawia się jako czym wolności, a faktycznie jest aktem zabicia wolności. Dziś zaczyna się ją proponować nie tylko chorym, ale także ludziom „zmęczonym życiem”.

Od chwili chrztu świętego zostaliśmy wyzwoleni z niewoli grzechu. Jesteśmy dziećmi Boga i zostaliśmy wezwani, by kroczyć drogami wolności. O tym opowiada św. Paweł: „Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»”. O prawdzie tej opowiedział św. Jan Paweł II podczas Światowego Dnia Młodzieży w Częstochowie w 1991 roku. Hymn tamtego dnia młodzieży przypomina: „Ty wyzwoliłeś nas Panie / Z kajdan i samych siebie / A Chrystus stając się bratem / nauczył nas wołać do Ciebie: Abba, Ojcze!”.

Chrześcijaństwo przynosi prawdziwą wolność. Kościół jest wezwany, by taką wolność głosić. Czasem Kościół nie wie, jak to czynić. Daje się zagłuszyć światu, który próbuje wmówić ludziom, szczególnie ludziom młodym, że Kościół zabiera wolność. Nie, Kościół nie zabiera wolności. Kościół zawsze strzegł wolności. Kontynuuje bowiem misję Jezusa z Ewangelii, który – gdy zobaczył kobietę od osiemnastu lat pochyloną – powiedział do niej: „Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy” i „położył na nią ręce”. A ona „natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga”. Nadszedł czas, by Kościół podniósł głową i z nową radością i odwagą głosił wolność w Jezusie. Nadszedł czas, by ludzie, którzy usłyszą głos Kościoła, odważnie wyprostowali się i kroczyli drogami prawdziwej wolności.

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

28 października 2025
wtorek

Święto świętych apostołów Szymona i Judy Tadeusza


Pierwsze czytanie
(Ef 2,19-22)

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

[W diecezji siedleckiej i w kościołach, w których obchodzi się uroczystość, pierwsze czytanie z: Czytania wspólne o Apostołach i Ewangelistach]


Psalm responsoryjny
(Ps 19, 2-3. 4-5 (R.: 5a))

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Niebiosa głoszą chwałę Boga, *
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi, *
noc nocy przekazuje wiadomość.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *
których by dźwięku nie usłyszano:
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *
ich słowa aż po krańce świata.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
.
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ciebie, Boże, chwalimy, Ciebie, Panie, wysławiamy,
Ciebie wychwala przesławny chór Apostołów.

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia
(Łk 6, 12-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga.

Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, któremu nadał imię Piotr; i brata jego, Andrzeja, Jakuba, Jana, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Szymona z przydomkiem Gorliwy, Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jerozolimy oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

Fundamenty Kościoła


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński

W święto apostołów Szymona i Judy Tadeusza słuchamy Słowa Bożego, które pomaga nam zrozumieć, czym jest Kościół. Czytania mówią nam o jego nadprzyrodzonym charakterze, a równocześnie jaki sens ma jego ziemska, widzialna struktura.

List do Efezjan pokazuje nam Kościół jako dom, w którym gospodarzem jest sam Bóg, a mieszkańcami Jego przyjaciele. W Ewangelii z kolei widzimy go jako wspólnotę wszystkich tych którzy słuchają Pana Jezusa, zgromadzeni wokół Niego, jako Jego uczniowie. On go powołuje do istnienia, On jest jego głową. Pierwszy obraz odnosi się przede wszystkim do Kościoła, który trwa na wieki w Niebie, choć zaczyna się na ziemi. Drugi obraz mówi najpierw o instytucji, która żyje w świecie doczesnym, ale ostatecznie zmierza ku wieczności. To nie dwa różne Kościoły, ale jedna rzeczywistość w dwóch wymiarach. Żeby zrozumieć Kościół na ziemi, a jest to dla nas ważne, bo póki co, tu właśnie jesteśmy, trzeba zrozumieć, że jest on częścią Kościoła żyjącego na wieki w domu Ojca.

Istnieje pokusa, aby traktować Kościół na ziemi jako organizację ludzką, którą ludzie dowolnie kształtują. Wówczas to co mówi św. Paweł odnosiłoby się tylko do tego, co poznamy dopiero w Niebie. Dom, świątynia czy wreszcie miasto-państwo (jesteście współobywatelami świętych) – byłyby to metafory wiecznego Kościoła, a nie hierarchicznego organizacji ze swoimi biskupami, diecezjami, parafiami czy Stolicą Apostolską. Przy takim myśleniu niektórzy od Kościoła odchodzą, bo po co sobie zawracać głowę czymś, co jest tylko ludzkim pomysłem. Inni chcą go podporządkować doczesnym pomysłom na organizację społeczeństwa. Kiedyś sklejali go z ziemskim królestwami, na przykład dając Papieżowi różne zewnętrzne atrybuty typowe dla króla czy cesarza. Dziś niektórzy usiłują przerobić go na NGO czy wprowadzać rozwiązania proponowane przez współczesne teorie polityczne albo, co gorsza, ideologie. Choć niektóre takie działania można usprawiedliwić troską o skuteczność misji Kościoła, łatwo zgubić jego prawdziwy sens.

Pan Jezus w czasie kazania na górze pokazuje, że to On jest początkiem i celem Kościoła w jego ziemskim wymiarze. Powołuje wybranych uczniów w trakcie swej rozmowy z Ojcem. Ci wybrani mają wspierać Go w Jego nauczaniu, ale również są uczniami. To apostołowie i ich następcy. Stoją przy Panu Jezusie gdy naucza pozostałych uczniów: był tam liczny tłum Jego uczniów. Potem będą mieli szczególny dar i obowiązek, aby tę naukę utrwalać i wiernie przekazywać. I docierać z nią do tych, co jeszcze uczniami nie są wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jerozolimy oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu

Św. Szymon i Juda Tadeusz są chyba najmniej znanym apostołami. Św. Juda zostawił nam krótki list apostolski, ale z kart Ewangelii niewiele się o nim dowiadujemy. W Nowym Testamencie nie znajdujemy żadnego słowa wypowiedzianego przez Szymona. Byli w cieniu, a jednak św. Paweł mówi, że są fundamentem. Spośród tysięcy ich następców, niektórzy są znani jako wielcy święci, jak Augustyn, Jan Paweł II czy prymas Wyszyński. O niektórych wolelibyśmy zapomnieć. Większość zaś wypełniała lub realizuje swoje powołanie jak potrafią, próbując wypełnić wielką misję im powierzoną. Jak każdy z nas, przed Bogiem rozliczają się z powierzonych talentów. Ale są fundamentem w doczesnym Kościele, nie ze względu na swoje zasługi, ale dlatego, że sam Chrystus chciał, aby w tym świecie Jego Kościół był społecznością prowadzoną przez tych, którym udzielił łaski sakramentalnej do tej misji.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

29 październik 2025
środa

Pierwsze czytanie

(Rz 8, 26-30)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.

Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamysłu. Albowiem tych, których przedtem poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był Pierworodnym między wielu braćmi.

Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał – tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą.

Psalm responsoryjny

(Ps 13)
Ps 13 (12), 4-5. 6 (R.: 6a)
Ja zaufałem Twemu miłosierdziu.

Spojrzyj i wysłuchaj, Panie, mój Boże. *
Oświeć moje oczy, bym nie zasnął w śmierci,
by wróg mój nie mówił: «Ja go zwyciężyłem», *
by się nie cieszyli moi przeciwnicy, że się zachwiałem.

Ja zaufałem Twemu miłosierdziu.

Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu, *
niech się moje serce cieszy z Twej pomocy.
Będę śpiewać Panu, *
który mnie obdarzył dobrem.

Ja zaufałem Twemu miłosierdziu.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tes 2, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 13,22-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przemierzał miasta i wsie, nauczając i odbywając swą podróż do Jerozolimy.

Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?»

On rzekł do nich: «Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie zdołają. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas, stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: „Panie, otwórz nam!”, lecz On wam odpowie: „Nie wiem, skąd jesteście”. Wtedy zaczniecie mówić: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś”.

Lecz On rzecze: „Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się niesprawiedliwości!” Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym.

Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi».


Praktykujący, ale odrzucony?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz:ks. Nikos Skuras




„By wróg nie mówił: «Ja go zwyciężyłem»”. Obiecuję sobie, że więcej nie popełnię jakiegoś błędu. Znów upadam. Pomagają moi słowa Ojców Pustyni: „Gdy wróg cię kusi i upadasz, ale wstajesz i wracasz do Chrystusa, wówczas wróg jest pokonany przez przebaczenie Chrystusa”.
Pierwsze czytanie może wzbudzać emocje u czytelników. Chodzi o dwa tematy: Boży wybór, czyli powołanie i Przeznaczenie, czyli predestynacja. Czy Bóg wybiera tylko niektórych? Oczywiście, że do pewnych zadań wybiera poszczególne osoby. Ale „Kościół w ślad za Apostołami naucza, że Chrystus umarł za wszystkich ludzi bez wyjątku: «Nie ma, nie było i nie będzie żadnego człowieka, za którego nie cierpiałby Chrystus»” (KKK605). Bóg więc wybrał wszystkich i przeznaczył ich do zbawienia: „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1Tm 2,4}. „Bóg nie przeznacza nikogo do piekła” (KKK1037). Zdanie Rz 8,30, mówi, że Bóg każdego, kogo stworzył – powołał, usprawiedliwił, obdarzył chwałą. Widać to wyraźnie na przykładzie Lucyfera – Anioła światłości. Miał udział w chwale Boga. Jednak według Ojców Kościoła „nie zachował tej chwały w pokorze”, „odwrócił się od Światłości prawdziwej”.


To jest klucz do zrozumienia Ewangelii. Bóg stworzył cię i w tym fakcie przeznaczył cię do zbawienia. Obdarzył cię swą chwałą, czyli Miłością. Niektórym z ludzi dał uczestnictwo w Kościele tak Starego jak i nowego Przymierza. Jednak bycie na sposób obrzędowy, sakramentalny uczestnikiem Kościoła, nie gwarantuje ci zbawienia. Jadać i pić z Chrystusem oznacza mieć udział w Jego sakramentach. Możesz je przyjmować i nienawidzić tych, którzy zrobili ci krzywdę; sądzić tych, którzy żyją w grzechach ciężkich; potępiać tych, którzy dopuszczają się wielkiego zła. Wtedy dopuszczasz „się niesprawiedliwości”. To cię blokuje na przyjęcie Miłości Boga w Chrystusie. Trwając i umierając z tymi nieprawościami w sercu, nie jesteś w stanie przyjąć Miłości, „by się [stać] na wzór obrazu Jego Syna”. Będzie ci przykro zobaczyć twego sąsiada, który nie chodził do Kościoła i żył wg ciebie bardzo źle, siedzącego „za stołem w królestwie Bożym”. Ty natomiast z twoją złością w sercu będziesz stał na zewnątrz.
Dlatego odwagi! Przyjmij dziś tę Dobrą Nowinę, że i za ciebie umarł Chrystus. Pozwól, by Jego Miłość teraz stała się ciałem w tobie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

30 października 2025
czwartek


Pierwsze czytanie
(Rz 8, 31-39)

Bracia:

Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować? Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?

Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Jak to jest napisane: «Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce na rzeź przeznaczone». Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co jest wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Psalm responsoryjny
(Ps 109)

Ps 109 (108), 21-22. 26-27. 30-31 (R.: 26b)

Ocal mnie, Panie, w swojej łaskawości

Panie, mój Panie,✞
ujmij się za mną przez wzgląd na Twoje imię, *
wybaw mnie, bo łaskawa jest Twoja dobroć.
Bo jestem nędzny i nieszczęśliwy, *
a serce jest we mnie zranione.

Ocal mnie, Panie, w swojej łaskawości

Dopomóż mi, Panie, mój Boże, *
ocal mnie w swej łaskawości,
aby poznali, że to Twoja ręka, *
że Ty, o Panie, tego dokonałeś.

Ocal mnie, Panie, w swojej łaskawości

Chcę dziękować Panu głośno swoimi ustami *
i chwalić Go w pośrodku tłumów.
Bo stanął po prawicy biednego, *
aby go wybawić od sądzących jego życie.

Ocal mnie, Panie, w swojej łaskawości


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Łk 19, 38)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie.
Pokój w niebie i chwała na wysokościach.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia
(Łk 13,31-35)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli do Jezusa: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». Lecz On im odpowiedział: «Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz to niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jeruzalem.

Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto dom wasz tylko dla was pozostanie. Mówię zaś wam: nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: „Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie”».

W rytmie Serca Jezusa


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk

Nie wiemy, czy to, co mówią w dzisiejszej Ewangelii faryzeusze, jest prawdą. Nie posiadamy żadnych informacji potwierdzających zamiary Heroda wobec Jezusa. Czy rzeczywiście planował On Jego zabójstwo? Jedno jest pewne: Bożych zamiarów nikt nie jest w stanie pokrzyżować.

Jezus doskonale wie, że ma już tylko krótki czas, aby doprowadzić do końca swoją misję na ziemi – symbolicznie wyrażoną przez Niego miarą trzech dni. Ma też pełną świadomość, że zostanie zamordowany, lecz nie przez Heroda, ale przez Żydów – rękami Rzymian. On nie tylko to wie, ale również akceptuje ten scenariusz. Zgadzając się z wolą Ojca, wie, że jest ona najlepsza i konieczna dla odkupienia ludzkości z jej grzechów.

Może nas zastanawiać, skąd Jezus czerpie taką jasność co do swojej przyszłości. Czy wynika to jedynie z faktu, że jest Synem Bożym? Nie. Życie Jezusa pokazuje, że jest On nie tylko Bogiem wcielonym, lecz także prawdziwym człowiekiem – jednym z nas. Jako człowiek poznawał wolę Ojca na modlitwie. Ewangelie często ukazują Go udającego się na pustkowie, z dala od tłumów, aby rozmawiać ze swoim Ojcem.

Każdy z nas może mieć taką relację z Bogiem, jaką miał Chrystus. Trzeba tylko trwać na modlitwie, wsłuchując się w Jego głos i pytając o Jego wolę wobec nas. Wielu chrześcijan doświadczało podczas modlitwy światła, które pozwalało im jasno rozeznać przyszłe wydarzenia.


Czujmy się dziś szczególnie zaproszeni przez Jezusa do budowania z Nim bliskiej więzi przyjaźni. Niech nasze serca biją w rytmie Serca Jezusowego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

31 października 2025
piątek

Pierwsze czytanie

(Rz 9,1-5)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym, że w sercu swoim odczuwam wielki smutek i nieustanny ból.

Wolałbym bowiem sam być pod klątwą, odłączonym od Chrystusa dla zbawienia braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami. Są to Izraelici, do których należą przybrane synostwo i chwała, przymierza i nadanie Prawa, pełnienie służby Bożej i obietnice. Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, Ten, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.


Psalm responsoryjny

Ps 147B, 12-13. 14-15. 19-20 (R.: por. 12a)


Kościele święty, chwal swojego Pana
Albo: Alleluja

Chwal, Jeruzalem, Pana, *
wysławiaj twego Boga, Syjonie!
Umacnia bowiem zawory bram twoich *
i błogosławi synom twoim w tobie.

Kościele święty, chwal swojego Pana
Albo: Alleluja

Zapewnia pokój twoim granicom *
i wyborną pszenicą ciebie darzy.
Zsyła na ziemię swoje polecenia, *
a szybko mknie Jego słowo.

Kościele święty, chwal swojego Pana
Albo: Alleluja

Oznajmił swoje słowo Jakubowi, *
Izraelowi ustawy swe i wyroki.
Nie uczynił tego dla innych narodów, *
nie oznajmił im swoich wyroków.

Kościele święty, chwal swojego Pana
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 10, 27)

Alleluja, alleluja, alleluja

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 14,1-6)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili.

A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę.

Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił.

A do nich rzekł: «Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?» I nie zdołali Mu na to odpowiedzieć.

Dzień wyzwolenia


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068F76D38.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Faryzeusze śledzili Jezusa, czy naruszy któryś z przepisów Prawa dotyczących szabatu. Szukali argumentów przeciwko Niemu. Nie potrafili albo nie chcieli odpowiedzieć na proste pytanie, czy uratowanie komuś życia w szabat jest sprzeczne z istotą tego świętego dnia. Chrystus nie miał takich wątpliwości: życie ludzkie jest ważniejsze niż religijne rytuały. Co więcej, sensem szabatu jest celebracja życia jako cudownego daru Boga, więc uzdrowienie chorego nie tylko nie narusza świętości szabatu, ale wręcz jej służy. Jezus nie był liberałem wzywającym do łamania prawa Bożego wedle czyjegoś widzimisię, ale wskazywał, że wypełnieniem prawa jest miłość, szukanie dobra człowieka i Bożej sprawiedliwości.


Szabat był dla Żydów dniem przypominającym o Stwórcy oraz o przymierzu, które Bóg zawarł z Izraelem. W Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: „Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci Pan, twój Bóg, abyś obchodził dzień szabatu” (Pwt 5,15). Przez sześć dni w tygodniu koncentrujemy się na „mieć”, w szabat chodzi o to, by „być” – uczą rabini.

Chrześcijaństwo przeniosło teologię szabatu na niedzielę – dzień zmartwychwstania, dzień triumfu życia nad śmiercią. Szabatowe motywy świętowania „dnia Pańskiego” pozostają w mocy. Niedziela nie jest tylko dniem wolnym od pracy, ale jest nam dana po to, aby uświadomić sobie, że życie jest darem Boga – że jest dobre, piękne, nawet jeśli bywa bardzo trudne lub bolesne. Niedziela przygotowuje nas na wieczność, uświadamia nam, że czas naszego życia nie jest bezsensownym przemijaniem, ale drogą prowadzącą na spotkanie z Miłością na wieki.

Nie wiemy, czym dokładnie była puchlina wodna, ale kojarzy się to schorzenie z nadmiernym obciążeniem organizmu. Można to odnieść do spraw duchowych. Nasze dusze są często „spuchnięte” od ciężarów codzienności. Jezus przychodzi, by nas odciążyć, by uzdrowić, oczyścić, przywrócić do życia. Szabat (niedziela) nie został dany po to, by dokładać nam ciężarów, lecz by nas wyzwalać. To dzień łaski – nie lęku, ale nadziei. Samo prawo nie zbawia – to Jezus zbawia. Przykazanie „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” to zaproszenie do spotkania z Tym, który jest Panem życia. Jego miłość nas leczy – trzeba zaufać Lekarzowi, a nie, jak faryzeusze, trwać w podejrzliwości.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 listopada 2025
sobota

Uroczystość Wszystkich Świętych

Pierwsze czytanie
(Ap 7, 2-4. 9-14)

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, a mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: «Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy czoła sług Boga naszego». I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela.

Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: «Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku».

A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czterech Istot żyjących, i na oblicze swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: «Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen».

A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: «Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?» I powiedziałem do niego: «Panie, ty wiesz».

I rzekł do mnie: «To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili».


Psalm responsoryjny
(Ps 24, 1-2. 3-4ab. 5-6 (R.: por. 6))


Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Oto lud wierny, szukający Boga

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

Oto lud wierny, szukający Boga

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, co Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Oto lud wierny, szukający Boga


Drugie czytanie
(1 J 3, 1-3)


Czytanie z Pierwszego listu świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.

Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim jaki jest.

Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się podobnie jak On jest święty.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Mt 11, 28)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia
(Mt 5, 1-12a)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».


Radujmy się wszyscy w Panu


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068C3EC29.png
Komentarz: ks. Rafał Hołubowicz

Pierwsze słowa dzisiejszej Liturgii, tzn. antyfony na wejście, brzmią: „Radujmy się wszyscy w Panu”.

I rzeczywiście, dzisiejsza uroczystość jest dla całego Kościoła źródłem radości, której nawet nie jesteśmy chyba sobie w stanie wyobrazić.

Raduje się dziś cały Kościół zbawionych w niebie, raduje się Kościół walczący na ziemi, i raduje się z pewnością także Kościół cierpiący w czyśćcu. Raduje się dziś Kościół, który jest Matką świętych, ukazując nam swoje piękno nieskalanej Oblubienicy Chrystusa, która jest źródłem i wzorem wszelkiej świętości.

Autor Księgi Apokalipsy opisuje tę rzeszę świętych w pierwszym czytaniu jako «wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków». Ten lud obejmuje świętych Starego Testamentu, poczynając od sprawiedliwego Abla i wiernego patriarchy Abrahama, oraz świętych Nowego Testamentu, licznych męczenników z początków chrześcijaństwa, a także błogosławionych i świętych z późniejszych wieków, aż po świadków Chrystusa w naszych czasach. Łączy ich wszystkich jedna rzecz – prawdziwa miłość do Boga, która zrodziła w nich pragnienie realizowania w swoim życiu Ewangelii, poddając się zupełnie natchnieniom Ducha Świętego.

Jest chyba oczywiste, że każdy z nas chciałby kiedyś dołączyć do tej rzeszy, o której mówi Apokalipsa.

Zadajmy więc sobie pytanie: jak dzisiaj możemy stać się świętymi?

Jasno trzeba sobie powiedzieć, że aby zostać świętymi, nie trzeba dokonywać jakichś nadzwyczajnych rzeczy, czy posiadać specjalnych charyzmatów. Trzeba przede wszystkim słuchać Jezusa i iść Jego śladem, nie tracąc odwagi w obliczu trudności.

Jezus powiedział kiedyś: „Kto zaś chciałby Mi służyć niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa”.

Kto ufa Jezusowi, kto szczerze Go kocha, zgadza się umrzeć dla samego siebie, niczym ziarno pszenicy wrzucone w ziemię, ponieważ wie, że kto stara się zachować swoje życie dla siebie, straci je, a kto daje siebie, kto traci siebie, właśnie w ten sposób odnajduje życie. Doświadczenie Kościoła pokazuje, że choć różne drogi prowadzą do świętości, dochodzi się do niej zawsze drogą krzyża, drogą wyrzeczenia się samego siebie.

O tym zresztą mówi Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Szczęśliwym jest nie ten, kto wiele ma, ale ten, kto potrafi się dzielić tym, co ma; ten, który, choć bogaty w różne materialne dobra, w duchu jest ubogi. Szczęśliwy jest nie ten, kto wiedzie radosny żywot, niczym się nie przejmując, balując i korzystając z życia, ale ten, kto się smuci, po to, aby kiedyś radować się w niebie

Szczęśliwy jest nie ten, kto robi wokół siebie wiele szumu, pokazuje, jaki to jest wspaniały i ile czyni dla świata, lecz ten, który jest cichy i pokorny, kto wiedzie życie w ukryciu, itd., itd. Jezus daje nam dokładną receptę na szczęście, czyli zbawienie.

Wystarczy, że będziemy starali się stosować w codziennym życiu zalecenia tej recepty, a zyskamy olbrzymie szanse na dołączenie do grona świętych i błogosławionych w niebie.

https://opoka.org.pl/liturgia

2 listopada 2025
niedziela

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych


Pierwsze czytanie
(Hi 19,1.23-27a)

Czytanie z Księgi Hioba

Hiob rzekł: «Oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone! Żelaznym rylcem i ołowiem na skale wyryte na wieki! Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje i jako ostatni stanie na ziemi. Potem me szczątki skórą przyodzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę».


Psalm responsoryjny
(Ps 27, 1. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14 (R.: 1a))


W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam, ✞
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu, *
przez wszystkie dni życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie.
Będę szukał oblicza Twego, Panie. *
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga


Drugie czytanie
(1 Kor 15, 20-24a. 25-28)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu.

Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który Mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Ap 1, 5-6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus Chrystus jest Pierworodnym wśród umarłych,
Jemu chwała i moc na wieki wieków.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego». Po tych słowach wyzionął ducha.

A był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany.

W pierwszy dzień tygodnia niewiasty poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień zastały odsunięty od grobu. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężów w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał».


Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał!


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068F76DA3.pngKomentarz: ks. Marian Machinek MSF


Tekst dzisiejszego fragmentu Ewangelii Łukaszowej nie pojawia się zazwyczaj w tej formie w liturgii. Opis śmierci i pogrzebu Jezusa jest czytany oddzielnie od opisu pustego grobu – znaku zmartwychwstania Chrystusa.

Odpowiada to także emocjom, jakie nam towarzyszą, gdy jesteśmy konfrontowani z rzeczywistością śmierci. Jest ona dla nas boleśnie realna, namacalna, gdy stoimy przy grobach naszych kochanych bliskich i to nie tylko wtedy, gdy ich miejsce przy naszym stole jest niemalże jeszcze ciepłe od ich niedawnej obecności, ale także wtedy, gdy zdajemy sobie sprawę, że po mijających dziesięcioleciach od ich odejścia nie pozostało po ich ciałach absolutnie nic.

W odróżnieniu od tego realnego doświadczenia śmierci, przekonanie o zmartwychwstaniu umarłych pozostaje na zupełnie innym poziomie:

jako płynąca z wiary nadzieja, która jednak często wydaje się daleka i nieosiągalna.


Być może jednak właśnie dlatego w dzisiejszej liturgii Dnia Zadusznego obydwie te części opisujące Misterium Paschalne Chrystusa zostały połączone. Opis Łukaszowy nie retuszuje niczego z dramatyzmu śmierci Jezusa, a więc także z dramatyzmu śmierci każdego człowieka.

Ostatnie chwile ludzkiego życia są nierzadko pogrążone w mroku i naznaczone doświadczeniem rozdarcia i poczuciem ostatecznego rozerwania wszystkich relacji.

Jednak po opisie złożenia martwego ciała Jezusa w grobie następuje, niemal natychmiast, opis wielkanocnego poranka. Obydwie te prawdy są jak dwie strony tego samego medalu.

Kto wierzy w Chrystusa, stara się ze wszystkich sił nie tracić z oczu tego związku, który pozwala z nadzieją przeżywać każde doświadczenie śmierci.

Żadna śmierć, nawet jeżeli wywołuje bardzo bolesne przeżycia, nie jest ostatnim słowem.

Osoba Chrystusa łączy te dwa, na pierwszy rzut oka, niemożliwe do pogodzenia światy: świat żywych i świat umarłych. On jest jedynym, który rzeczywiście umarł i rzeczywiście powstał z martwych.

Dlatego zawsze, gdy pojawia się pokusa, by poddać się beznadziei śmierci, trzeba przywołać słowa aniołów z dzisiejszego fragmentu Ewangelii Łukaszowej:

„Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 listopada 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Marcina de Porres, zakonnika

Pierwsze czytanie

(Rz 11, 29-36)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne. Podobnie bowiem jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z powodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia, tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia, aby i sami w czasie obecnym mogli dostąpić miłosierdzia. Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe miłosierdzie.

O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jakże niezbadane są Jego wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi! Kto bowiem poznał myśl Pana, albo kto był Jego doradcą? Lub kto Go pierwszy obdarował, aby nawzajem otrzymać odpłatę?

Albowiem z Niego i przez Niego, i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki! Amen.

Psalm responsoryjny

(Ps 69)

Ps 69 (68), 30-31. 33-34. 36-37 (R.: por. 14c)

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Jestem nędzny i pełen cierpienia, *
niech pomoc Twa, Boże, mnie strzeże.
Pieśnią chcę chwalić imię Boga *
i wielbić Go z dziękczynieniem.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Patrzcie i cieszcie się, ubodzy, *
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych *
i swoimi więźniami nie gardzi.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Gdyż Bóg ocali Syjon i miasta Judy zbuduje, *
tam będą mieszkać i mieć posiadłości.
To będzie dziedzictwem potomstwa sług Jego, *
miłujący Jego imię przebywać tam będą.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 8, 31b-32a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeżeli trwacie w nauce mojej,
jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 14,12-14)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do pewnego przywódcy faryzeuszów, który Go zaprosił: «Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych».


Umierająca Hania


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068F76EF6.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek

Działo się to kilkanaście lat temu. W klinice dziecięcej leżała sześciomiesięczna Hania, córka moich znajomych, chora na nowotwór. Tego wieczoru lekarze powiedzieli rodzicom, żeby się pożegnali z córeczką, bo prawdopodobnie są to ostatnie godziny życia. Po pożegnaniu rodzice zadzwonili do mnie. Choć był to wieczór, postanowiłem pojechać do Hani. Zobaczyłem ciężko chore dziecko. Rozpocząłem modlitwę: kapłański brewiarz. To była środa czwartego tygodnia brewiarza. Moją uwagę zatrzymał Psalm 139, opowiadający o Bogu, który wszystko przenika i który stworzył człowieka: „Ty bowiem stworzyłeś moje wnętrze i utkałeś mnie w łonie mej matki”. Odnosiłem te słowa do Hani, do prawdy o tym, że została stworzona przez dobrego Boga.

Modliłem się dalej. Jakim dla mnie zaskoczeniem okazał się dla mnie hymn z Listu do Rzymian, w brewiarzu zatytułowany „Drogi Boże”: „O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jakże niezbadane są Jego wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi! Kto bowiem poznał myśl Pana albo kto był Jego doradcą? Lub kto Go pierwszy obdarował, aby nawzajem otrzymać odpłatę? Albowiem z Niego i przez Niego, i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki! Amen”. Dziś czytamy te słowa w pierwszym czytaniu mszalnym. Jeszcze mocniej te słowa odniosłem do odchodzenia Hani. Uświadomiłem sobie, że staję w obliczu tajemnicy Boga, której nie da się ani pojąć rozumem, ani ogarnąć sercem. Pamiętam, że starałem siebie i Hanię w tę tajemnicę Boga zanurzyć, nie szukając odpowiedzi na pytanie: „dlaczego”. Tak prowadziło mnie wtedy słowo Boże, zawarte w psalmie i hymnie św. Pawła.

Wróciłem do domu. W nocy otrzymałem telefon od rodziców z wiadomością, że Hania odeszła do Pana. Potem opowiadałem im o doświadczeniu modlitewnym, które przeżyłem przy łóżku Hani. Po śmierci córki długo jeszcze trwała duchowa walka w sercach rodziców, szczególnie mamy, walka między wiarą a niewiarą w Boga. Jednak ich duchowym rytuałem stały się nieszpory z brewiarza dla świeckich, a środa czwartego tygodnia została zaznaczona osobnym obrazkiem.

Pozwólmy prowadzić się słowu Bożemu: w każdej chwili życia, a szczególnie w trudnych doświadczeniach egzystencjalnych. A siebie i innych kapłanów zachęcam do odmawiania brewiarza przy łóżku osób chorych.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 listopada 2025
wtorek

Wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

Pierwsze czytanie
(Rz 12, 5-16a)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a dla siebie nawzajem jesteśmy członkami. Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary: bądź dar proroctwa – aby go stosować zgodnie z wiarą; bądź to urząd diakona – dla wykonywania czynności diakońskich; bądź urząd nauczyciela – dla wypełniania czynności nauczycielskich; bądź dar upominania – dla karcenia. Kto zajmuje się rozdawaniem, niech to czyni ze szczodrobliwością; kto jest przełożonym, niech działa z gorliwością; kto pełni uczynki miłosierdzia, niech to czyni ochoczo.

Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem. W miłości braterskiej nawzajem bądźcie sobie życzliwi. W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie. Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu. Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali. Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.

Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie. Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie między sobą jednomyślni. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne.

Psalm responsoryjny
(Ps 131)

Ps 131 (130), 1bcde. 2-3

Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie

Panie, moje serce się nie pyszni *
i nie patrzą wyniośle moje oczy.
Nie dbam o rzeczy wielkie *
ani o to, co przerasta me siły.

Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie

Lecz uspokoiłem i uciszyłem moją duszę.✞
Jak dziecko na łonie swej matki, *
jak ciche dziecko jest we mnie moja dusza.
Izraelu, złóż nadzieję w Panu, *
teraz i na wieki.

Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)
(Mt 11, 28)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia
(Łk 14, 15-24)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: «Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym».

On zaś mu powiedział:
«Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadeszła pora uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym:

„Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe”.

Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać.

Pierwszy kazał mu powiedzieć: „Kupiłem pole, muszę wyjść je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”.

Drugi rzekł: „Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”.

Jeszcze inny rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”.

Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał swemu słudze: „Wyjdź co prędzej na ulice i w zaułki miasta i sprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!”

Sługa oznajmił: „Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce”.

Na to pan rzekł do sługi: „Wyjdź na drogi i między opłotki i przynaglaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony.

Albowiem powiadam wam:

Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty”».


Pan Jezus chce naszego zbawienia


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz:ks. Michał Kwitliński


To była uczta wydana przez jednego z przywódców faryzeuszów. Już na początku doszło do spięcia, Pan Jezus bowiem uzdrowił właśnie chorego, a był to dzień szabatu i faryzeusze zastanawiają się, czy ich gość nie naruszył prawa mojżeszowego.

Nauczyciel odpowiada na ich wątpliwości, spokojnie, lecz zdecydowanie. Za chwilę jednak znów wywołuje napięcie, tym razem zwracając uwagę na zachowanie niektórych gości, skupionych na walce o wpływy (miejsce przy stole) w trakcie wydarzenia mającego w założeniu jednoczyć i tworzyć atmosferę przyjaźni. Wreszcie zaś zachęca ważnego i bogatego przedstawiciela żydowskiej elity do miłosierdzia względem ubogich, co dla niego i wielu jego znajomych mogłoby być niewygodne. Całkiem prawdopodobne, że siedzący obok Pana Jezusa gość chce jakoś załagodzić napięcia, zmienić temat. Wygłasza więc opinię, co do której nie powinno być żadnych kontrowersji.

Tymczasem Pan Jezus znowu wkłada kij w mrowisko. Obecni na uczcie byli ludźmi religijnym, znającymi styl mówienia proroków i umiejącymi interpretować przypowieści. Prawdopodobnie zrozumieli obraz ukazany przez Nauczyciela, kim jest zapraszający i zaproszeni. To Bóg i oni. Czekali na zaproszenie na ucztę od lat, a może nawet od wieków, reprezentują przecież wiele pokoleń Izraelitów czekających na Mesjasza. I oto gdy przychodzi moment spełnienia obietnicy, tak są uwikłani w swoje doczesne plany i tak mało ufają Mesjaszowi, że rezygnują.

Są ludzie, którzy w swym charakterze mają przekorę, popychającą ich do wywołania kontrowersji. Czasami jest to pożyteczne, zmusza do myślenia, każe sprawdzić, czy na przykład istniejący system jest dobry. Bywa, jednak że ktoś wywołuje zamieszanie, bo jest skupiony na sobie, bawi go samo drażnienie innych. Pan Jezus z pewnością nie należy do tej kategorii ludzi. Prowokuje faryzeuszów, aby wywołać w nich refleksję, a nie upokorzyć. W przypowieści z dzisiejszej Ewangelii mówi im: „macie wielka szansę, zostaliście wybrani jako pierwsi”. On chce, aby ci, którzy byli tak gorliwi w przestrzeganiu prawa mojżeszowego, przyjęli z jeszcze większą gorliwością nowe prawo miłości. Miejsca w domu gospodarza jest wiele, mimo, że już ściągnięto kogo się dla. I dla tych zaproszonych na początku miejsce będzie. Ale muszą chcieć przyjść.

Jeśli chcemy naśladować Chrystusa, będziemy wywoływać kontrowersje. Ewangelia jest kontrowersyjna, bo Bóg każdemu z nas proponuje cel wspaniały, ale wymagający wysiłku. W listopadzie przypominamy sobie w szczególny sposób o powołaniu do szczęścia wiecznego, o którym marzy rozmówca Pana Jezusa. Ale modlitwa za zmarłych każe również pamiętać o przeszkodzie na naszej drodze do szczęścia, jaką jest grzech. Ostatecznie grzech jest zawsze nadmiernym przywiązaniem do jakiegoś dobra, kosztem miłości do Boga. Mówić o tym, najpierw samemu sobie, a potem tym którzy mnie otaczają, jest wsadzeniem kija w mrowisko. Oczywiście, nie chodzi o to, aby kopiować jeden do jednego sposób działania Pana Jezusa.
Jego pozycja nauczyciela-rabbiego, oznaczała, że ludzie nie byli zdumieni, gdy poucza i upomina. Wie, że ma mało czasu, co też wpływa na często ostrą formę Jego wypowiedzi.

W naszym codziennym życiu stosunkowo rzadko znajdujemy się w sytuacji wymagającej ostrego postawienia jakiejś sprawy dotyczącej wiary, aby poruszyć uśpiona duszę. Częściej będzie potrzebne, aby poruszyć sumienie moralne.

W jaki sposób, na to musimy odpowiedzieć sobie sami. Ale naśladowanie Chrystusa oznacza, że czasem się z kimś nie zgodzę, może upomnę, nawet jeśli to zostanie odebrane jako bycie „niemiłym” czy „nietaktownym”.

Jeśli zależy mi na dobru dobrego człowieka, jedynym kryterium nie może być to, jak on się poczuje słysząc coś dlań niewygodnego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia