✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

5 września 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Ha 1, 2-3; 2, 2-4)

Czytanie z Księgi proroka Habakuka

Jak długo, Panie, mam wzywać pomocy – a Ty nie wysłuchujesz? Wołam do Ciebie: Na pomoc! – a Ty nie wysłuchujesz. Dlaczego ukazujesz mi niegodziwość i przyglądasz się nieszczęściu? Oto ucisk i przemoc przede mną, powstają spory, wybuchają waśnie.

I odpowiedział Pan tymi słowami: «Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by można było łatwo je odczytać. Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi; a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie. Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności».


Psalm responsoryjny

(Ps 95)

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, *
klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego:✞
«Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Drugie czytanie

(2 Tm 1, 6-8. 13-14)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:

Przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie od nałożenia moich rąk. Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości oraz trzeźwego myślenia. Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego ani mnie, Jego więźnia, lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii mocą Bożą!

Zdrowe zasady, które posłyszałeś ode mnie, zachowaj jako wzorzec w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie. Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 P 1, 25)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Słowo Pana trwa na wieki.
Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 5-10 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Apostołowie prosili Pana:
«Dodaj nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna.

Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?

Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».


Wiara jak ziarnko gorczycy


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Bardzo dobrze rozumiemy prośbę uczniów. Rodzi się ona z mocno rozczarowującego doświadczenia braku wiary. W codzienności ten brak umyka naszej uwadze. Ujawnia się dopiero wtedy, gdy dotykają nas ciosy losu lub kiedy jesteśmy konfrontowani z wyzwaniami, które nas całkowicie przerastają. Wtedy ze smutkiem stwierdzamy, jak mało potrafimy prawdziwie zaufać, zdać się na Boga, rzeczywiście pozwolić Mu na kierowanie naszym życiem.

Odpowiedź Jezusa na prośbę uczniów o przymnożenie wiary składa się jakby z dwóch pozornie do siebie nieprzystających elementów. Jeden z nich, to porównanie wiary z ziarenkiem gorczycy. Wśród nasion wielu roślin należy ono do mniejszych, jest niepozorne. Ale jeśli się zakorzeni, wyrasta w spory krzew. Wierze także trzeba dać czas i nie pozwolić, by zgasła. Wielką próbą są wszystkie pozornie niewysłuchane modlitwy, niepomyślne wydarzenia, obciążające okoliczności, które się pojawiły i trwają, mimo pełnej zaufania modlitwy. Nie wolno wtedy traktować wiary jak narzędzia, które musi od razu funkcjonować albo jako nieprzydatne zostaje wyrzucone. Nawet jeżeli wiara jest jeszcze słaba, nosi w sobie ogromny potencjał, który pozwoli trwać mimo życiowych burz.

Drugi motyw mówi jakby o innej sprawie. Jest ilustracją do słów Jezusa: „Sługa nie jest większy od swego pana”. Po zestawieniu ze sobą, obydwa te motywy nabierają jednak nowego znaczenia. Trzeba mieć naprawdę silną wiarę, aby, mając jasną świadomość swojego ograniczonego znaczenia i niewielkiej siły, nie zaprzestać solidnego wykonywania wszystkiego, co należy. Wiara w Boga nigdy nie jest równoznaczna z bezczynnością.

Nie wyklucza ludzkiego wysiłku, ale go zakłada. Ten, od którego zależy wszystko, chce działać nie zamiast nas, ale wraz z nami. Powiązanie tych dwóch elementów: wiary w Bożą wszechmoc oraz przekonania o powinności solidnej aktywności, mimo że Bóg mógłby się bez niej obejść, należy do sztuki prawdziwej wiary. Jest ona sztuką, a więc umiejętnością, która jako ziarno złożona została w każdym ludzkim sercu. Trzeba ją jedynie aktywnie rozwinąć….

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 października 2o25
poniedziałek

Dzień powszedni albo wspomnienie św. Brunona, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Jon 1, 1-16; 2, 1-11)

Czytanie z Księgi proroka Jonasza

Pan skierował do Jonasza, syna Amittaja, te słowa: «Wstań, idź do Niniwy – wielkiego miasta – i upomnij ją, albowiem nieprawość jej dotarła przed moje oblicze». A Jonasz wstał, aby uciec do Tarszisz przed Panem. Zszedł do Jafy, znalazł okręt płynący do Tarszisz, uiścił należną opłatę i wsiadł na niego, by udać się nim do Tarszisz, daleko od Pana.

Ale Pan zesłał na morze gwałtowny wiatr, i nastała wielka burza na morzu, tak że okrętowi groziło rozbicie. Przerazili się więc żeglarze i każdy wołał do swego bóstwa; wyrzucili do morza ładunek, który był na okręcie, by uczynić go lżejszym. Jonasz zaś zszedł w głąb wnętrza okrętu, położył się i twardo zasnął.

Przystąpił więc do niego dowódca żeglarzy i rzekł mu: «Dlaczego ty śpisz? Wstań, wołaj do twego Boga, może przypomni sobie Bóg o nas i nie zginiemy».

Mówili też żeglarze jeden do drugiego: «Chodźcie, rzućmy losy, a dowiemy się, z czyjego to powodu nieszczęście spadło na nas». I rzucili losy, a los padł na Jonasza.

Rzekli więc do niego: «Powiedz nam, z jakiego powodu ta klęska przyszła na nas? Jaki jest twój zawód? Skąd pochodzisz? Jaki jest twój kraj? Z jakiego jesteś narodu?»

A on im odpowiedział: «Jestem Hebrajczykiem i czczę Pana, Boga nieba, który stworzył morze i ląd».

Wtedy wielki strach zdjął mężów i rzekli do niego: «Co ty uczyniłeś?» – albowiem wiedzieli mężowie, że on ucieka przed Panem, bo im to powiedział. I zapytali go: «Co powinniśmy ci uczynić, aby morze przestało się burzyć dokoła nas?» Fale bowiem w dalszym ciągu się podnosiły.

Odpowiedział im: «Weźcie mnie i rzućcie w morze, a przestaną się burzyć wody przeciw wam, ponieważ wiem, że z mojego powodu tak wielka burza przeciw wam powstała». Ludzie ci, wiosłując, usiłowali zawrócić ku lądowi, ale nie mogli, bo morze coraz silniej się burzyło przeciw nim.

Wołali więc do Pana i mówili: «O Panie, prosimy, nie dozwól nam zginąć z powodu życia tego człowieka i nie obciążaj nas odpowiedzialnością za krew niewinną, albowiem Ty jesteś Panem i jak Ci się podoba, tak czynisz». I wzięli Jonasza, i wrzucili go w morze, a ono przestało się srożyć. Ogarnęła wtedy tych ludzi bojaźń przed Panem. Złożyli Panu ofiarę i uczynili śluby.

Pan zesłał wielką rybę, aby połknęła Jonasza. I był Jonasz we wnętrznościach ryby trzy dni i trzy noce. Pan nakazał rybie i wyrzuciła Jonasza na ląd.

Psalm responsoryjny

(Jon 2)

Jon 2, 3. 4. 5. 8 (R.: por. 7c)

Pan wyprowadzi życie me z przepaści.

W utrapieniu moim wołałem do Pana, *
a On mi odpowiedział.
Z głębokości Otchłani wzywałem pomocy, *
a usłyszałeś głos mój.

Pan wyprowadzi życie me z przepaści.

Rzuciłeś mnie na głębię, we wnętrze morza, *
i nurt mnie ogarnął.
Wszystkie Twe morskie bałwany i fale Twoje *
przeszły nade mną.

Pan wyprowadzi życie me z przepaści.

Rzekłem do Ciebie: *
«Wygnany daleko od oczu Twoich,
jakże choć tyle osiągnę, *
by móc wejrzeć na Twój święty przybytek?

Pan wyprowadzi życie me z przepaści.

Gdy gasło we mnie życie, *
wspomniałem na Pana,
a modlitwa moja dotarła do Ciebie, *
do Twego świętego przybytku.

Pan wyprowadzi życie me z przepaści.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 10, 25-37 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Jezusa na próbę, zapytał: «Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»

Jezus mu odpowiedział: «Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?»

On rzekł: «Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego».

Jezus rzekł do niego: «Dobrze odpowiedziałeś. To czyń, a będziesz żył».

Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: «A kto jest moim bliźnim?»

Jezus, nawiązując do tego, rzekł: «Pewien człowiek schodził z Jeruzalem do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął.

Pewien zaś Samarytanin, wędrując, przyszedł również na to miejsce. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: „Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”.

Kto z tych trzech okazał się według ciebie bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?»

On odpowiedział: «Ten, który mu okazał miłosierdzie».

Jezus mu rzekł: «Idź i ty czyń podobnie!»

Człowiek uciekający przed powołaniem


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.pngKomentarz: ks. Antoni Bartoszek


Nie wiadomo do końca, czy opowiadanie o Jonaszu i wielkiej rybie nawiązuje do jakiegoś wydarzenia historycznego czy też jest to tylko żydowski midrasz, czyli opowieść przekazująca jakąś budującą treść.

W czasach powstawania księgi krążyła w podaniach folklorystycznych opowieść o człowieku, którego połknęła wielka ryba i zachowała go przy życiu.
Współcześnie znanych jest wiele wydarzeń, o których mówimy, że ktoś w nich został cudem uratowany, albo że cudem uniknął śmierci.

Trzeba od razu dodać, że dziś pojęcie „cudu” ma często niestety świeckie znaczenie: to znaczy nie myśli się o ingerencji Boga, ale o jakimś nadzwyczajnym zbiegu okoliczności.

Na Śląsku znane są historie górników odratowanych po katastrofach górniczych, nawet po kilku dniach przebywania pod ziemią.

W 1971 roku uratowano w Zabrzu górnika po ponad sześć i pół dobie przebywania pod ziemią, a w 2006 roku w Rudzie Śląskiej wydobyto żywego górnika po pięciu dobach. Historia tego drugiego potwierdza, że nie zapomniał cudu swego uratowania odnieść do Bożej Opatrzności.

Gdy tylko opuścił szpital (po krótkim zresztą tam pobycie), od razu poszedł złożyć kwiaty pod figurę św. Barbary, patronki górników. Wielu cudem uratowanych zadaje sobie pytania: co to dla nich znaczy? co Bóg chciał im powiedzieć?

Opowieść o Jonaszu zawiera wiele ważnych myśli teologicznych, wiele treści budujących, jak to bywa w midraszach. Znajdujemy się w rękach Bożej Opatrzności (Bóg ocalił i Jonasza, i statek). Pan Bóg zsyła lub dopuszcza w naszym życiu różne doświadczenia, które mają charakter wychowujący i mobilizujący nas do większej wierności woli Bożej (Jonasz uciekał przed Bogiem i przeżył ciężkie chwile, co ostatecznie skłoniło go do posłuszeństwa woli Bożej). Jeśli Bóg nas wzywa do wypełnienia jakiegoś zadania, to nie wolno nam uciekać.

W Kościele są do zrealizowania trzy wielkie zadania-powołania: do małżeństwa, do kapłaństwa, do życia konsekrowanego. Dziś wielu ludzi nie podejmuje żadnego z nich. Uciekają przed wielkimi Bożymi zadaniami.

A może dlatego na świecie jest tyle niepokoju?

Może Bóg dopuszcza te doświadczenia, by ludzie o Nim więcej zaczęli myśleć, by wypełniali Jego wolę, by realizowali zadania, które przygotował?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

7 października 2025
wtorek

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej


Pierwsze czytanie

(Jon 3,1-10)

Czytanie z Księgi proroka Jonasza

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: «Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam». Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan.

Niniwa była miastem bardzo rozległym – na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: «Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona».

I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i przyoblekli się w wory od najstarszego do najmłodszego. Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Powstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, przyoblókł się w wór i usiadł na popiele. Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie, co następuje:

«Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Ludzie i zwierzęta niech przyobleką się w wory. Niech żarliwie wołają do Boga! Niechaj każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą popełnia swoimi rękami. Kto wie, może się zwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, i nie zginiemy?»

Zobaczył Bóg ich czyny, że odwrócili się od złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.


Psalm responsoryjny

(Ps 130)

Ps 130 (129), 1-2. 3-4. 7bc-8 (R.: por. 3)

Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, *
Panie, wysłuchaj głosu mego.
Nachyl Twe ucho *
na głos mojego błagania.

Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, *
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia, *
aby ze czcią Ci służono.

Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

U Pana jest bowiem łaska, *
u Niego obfite odkupienie.
On odkupi Izraela *
ze wszystkich jego grzechów.

Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 11, 28)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego
i zachowują je wiernie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 10,38-42)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.

Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».

A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».

Różaniec, kontemplacja i działanie


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński

Dziś wspomnienie Matki Bożej Różańcowej, w liturgii Mszalnej można odczytać Ewangelię przewidzianą na święta maryjne lub „czytanie z dnia”, czyli z wtorku 27 tygodnia czasu zwykłego. Tak się jednak składa, że historia Marty i Marii doskonale pasuje do dzisiejszego wspomnienia, pozwala zrozumieć lepiej Maryję, a także sens tak ważnej praktyki pobożności jaką jest Różaniec.

Marta w tradycji Kościoła jest symbolem życia aktywnego, gdzie miłość do Boga wyraża się poprzez służbę bliźnim. Maria, skoncentrowana na słuchaniu Jezusa uosabia życie kontemplacyjne. Pan Jezus delikatnie upominając zabieganą Martę, wskazuje drogę modlitwy i kontemplacji jako lepszą cząstkę. Zarazem mówi do Marty w sposób tak łagodny i czuły, że trudno uznać iż potępia jej troskę o materialny byt Jego i uczniów. Jak zresztą miałby potępić akt miłości i oddania? Raczej chce oczyścić intencje Marty. Wskazuje, co musi być pierwsze, aby jej zaangażowanie miało sens. Najpierw trzeba Go słuchać, jak Maria. Obie panie zrozumiały lekcję, gdy Pan Jezus przychodzi do zmarłego Łazarza, Marta jest już wtedy bardziej refleksyjna i słuchająca, Maria bardziej aktywna.

Maryja w harmonijny sposób łączy cechy obu sióstr. Bardziej jeszcze niż Maria z Betanii umie wsłuchać się w głos Boga. W scenie Nawiedzenia słucha i przyjmuje słowa wypowiedziane przez archanioła. Odpowiada, co oznacza, że całe jej życie będzie nakierowane na urodzenie, wychowanie i towarzyszenie jej Synowi. Działanie podejmuje niemal natychmiast, udając się z pośpiechem w góry do swojej krewnej Elżbiety, noszącej pod sercem proroka. Ta wizyta miała na celu spotkanie, wzajemne umocnienie w otrzymanej misji, ale też Maryja przez trzy miesiące udzielała jej konkretnej pomocy w pracach domowych. Słuchanie i działanie.
Maryja chowała wiernie wszystkie te sprawy w swoim sercu. Łukasz dwukrotnie mówi o sytuacji, gdy Maryja czegoś nie rozumie, ale wie, że stoi w obliczu tajemnicy, dlatego przyjmuje to, co się dzieje. Czeka, aby z łaską Bożą pojąć to, co konieczne. Po zaginięciu Pana Jezusa jest cała skoncentrowana na poszukiwaniach, którym na pewno towarzyszyła żarliwa modlitwa. Ale wraz z Józefem nie zatrzymali się, aby słuchać głosu Boga, w spokojnej modlitwie, co jest całkowicie zrozumiałe w tych okolicznościach. Potem jednak Maryja się zatrzymuje. Bóg do niej mówi, bezpośrednio, przez usta jej Syna. I ona pozawala, aby te słowa w nią zapadły, podobne jak słowa starca Symeona. Zrozumie je w pełni wiele lat później, i wyruszy w najtrudniejszą drogę, aby towarzyszyć Synowi na Kalwarii.

Jak Maryja łączy w sobie postawę kontemplacyjną z działaniem, tak Różaniec dobrze oddaje tę harmonię w naszej praktyce modlitwy. Jest uniwersalny, można odmawiać go w taki sposób, że staje się tłem do modlitwy ściśle kontemplacyjnej. Innym razem odmawiamy go uroczyście, dbając o czas i miejsce, starannie i głośnio recytując słowa we wspólnocie. Jednak warto też pamiętać, że modlitwa różańcowa została w średniowieczu „wynaleziona” jako alternatywa dla modlitwy chórowej w klasztorach, która wymagała czasu, miejsca i kosztownych ksiąg, a tym samym była niedostępna dla świeckich, szczególnie chłopów czy rzemieślników. Również w podróży trudno było recytować psalmy z ciężkich pergaminowych kodeksów. A członkowie nowo powstałego zakonu dominikanów wędrowali dużo, starając się dotrzeć ze nauką wiary do każdego zakątka Europy. To oni będą promować Różaniec, sami go praktykując w drodze i dając wiernym jako wspaniałe narzędzie modlitwy.

Różaniec jest modlitwą osób aktywnych, ze względu na swa elastyczność. Można odmawiać go w pociągu, jadąc samochodem, idąc pieszo. Można przerwać w dowolnym momencie, wrócić lub nie, można odmówić jeden dziesiątek albo wszystkie części i dopełnić litanią loretańską. Można odmawiać samemu lub z tysiącami ludzi. To idealna modlitwa, aby uświęcać dzień intensywnej pracy czy czas odpoczynku. Różaniec jest jak Maryja: zanurza nas w Bogu i pomaga bardziej kochać codzienne życie w świecie, w którym nas Bóg umieścił.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 października 2025
środa

Pierwsze czytanie

(Jon 4, 1-11)

Czytanie z Księgi proroka Jonasza

Gdy Bóg przebaczył Niniwitom, nie podobało się to Jonaszowi i oburzył się. Modlił się więc do Pana i mówił: «Proszę, Panie, czy nie to właśnie miałem na myśli, będąc jeszcze w moim kraju? Dlatego postanowiłem uciec do Tarszisz, bo wiem, że Ty jesteś Bogiem łagodnym i miłosiernym, nieskorym do gniewu i bogatym w łaskę, litującym się nad niedolą. Teraz, Panie, zabierz mi, proszę, moje życie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie».

Pan odrzekł: «Czy uważasz, że słusznie jesteś oburzony?»

Jonasz wyszedł z miasta, zatrzymał się po jego wschodniej stronie, tam zrobił sobie szałas i usiadł w cieniu, aby widzieć, co się będzie działo w mieście. A Pan Bóg sprawił, że krzew rycynusowy wyrósł nad Jonaszem, by cień był nad jego głową i żeby mu ująć jego goryczy. Jonasz bardzo się ucieszył tym krzewem. Ale z nastaniem brzasku dnia następnego Bóg zesłał robaczka, aby uszkodził krzew, tak iż usechł.

A potem, gdy wzeszło słońce, zesłał Bóg gorący wschodni wiatr. Słońce tak prażyło Jonasza w głowę, że zasłabł. Życzył więc sobie śmierci i mówił: «Lepiej dla mnie umrzeć, aniżeli żyć».

Na to rzekł Bóg do Jonasza: «Czy słusznie się oburzasz z powodu tego krzewu?» On odpowiedział: «Słusznie jestem śmiertelnie zagniewany». Rzekł Pan: «Tobie żal krzewu, którego nie uprawiałeś i nie wyhodowałeś, który w nocy wyrósł i w nocy zginął. A czyż Ja nie powinienem okazać litości Niniwie, wielkiemu miastu, gdzie znajduje się więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie odróżniają swej prawej ręki od lewej, a nadto mnóstwo zwierząt?»


Psalm responsoryjny

(86)

Ps 86 (85), 3-4. 5-6. 9-10 (R.: 15a)

Panie, Ty jesteś Bogiem miłosiernym

Panie, zmiłuj się nade mną, *
bo nieustannie wołam do Ciebie.
Uraduj duszę swego sługi, *
ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę.

Panie, Ty jesteś Bogiem miłosiernym

Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i łaskawy, *
pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.
Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją *
i zważ na głos mojej prośby.

Panie, Ty jesteś Bogiem miłosiernym

Przyjdą wszystkie ludy przez Ciebie stworzone ✞
i Tobie, Panie, oddadzą pokłon, *
będą sławiły Twe imię.
Bo Ty jesteś wielki i czynisz cuda, *
tylko Ty jesteś Bogiem.

Panie, Ty jesteś Bogiem miłosiernym


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Rz 8, 15)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Otrzymaliście Ducha przybrania za synów,
w którym wołamy: Abba, Ojcze.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 11, 1-4 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus, przebywając w jakimś miejscu, modlił się, a kiedy skończył, rzekł jeden z uczniów do Niego:
«Panie, naucz nas modlić się, tak jak i Jan nauczył swoich uczniów».

A On rzekł do nich:
«Kiedy będziecie się modlić, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo! Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie».

Przebaczenie niesprawiedliwe?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras

„Jestem śmiertelnie zagniewany”.
Gdy na kogoś się zagniewam: „choćby nie wiem co, to nie przebaczę”, wówczas mam walkę w sercu.

Wiem, że w ten sposób mogę się też potępić, bo zatwardzę moje serce i będę w stanie odrzucić propozycję Chrystusa, by przebaczyć temu komuś w sercu i wejść do nieba. Wówczas pomaga mi to, że podzielę się tym z kimś i zawsze słowo, które usłyszę, otwiera moje serce.

Pierwsze czytanie pokazuje walki, jakie musi stoczyć Prorok sam ze sobą. W poniedziałek słyszeliśmy hymn wygłoszony z wnętrzności ryby. Mogłoby się wydawać, że Jonasz już przestał się buntować wobec trudnej dla niego woli Boga.

Dzisiejsze czytanie pokazuje, że Prorok do końca pozostaje kruchym, słabym, grzesznym człowiekiem. Jonasz miał „zamknięte myślenie” na temat zbawienia. Uważał, że poganie, którzy nie przyjęli Prawa Mojżeszowego, nie zasługują na to, by zostały im przebaczone grzechy i by dostąpili zbawienia.

Bóg nie wymusza na nim zmiany mentalności.
Przemawia do niego przez czyny i słowa.
Daje mu krzew rycynusowy „żeby mu ująć jego goryczy.

Jonasz bardzo się ucieszył”. Ale Bóg, chce dialogować z Jonaszem w głębi jego serca. Dlatego prowokuje go do tej rozmowy, posyłając „robaczka, aby uszkodził krzew”. Co więcej, „zesłał Bóg gorący wschodni wiatr”. Jonasz zasłabł.

Wówczas Pan mógł nawiązać z nim dialog, ukazując mu tajemnicę Bożego Miłosierdzia. Jonasz miał litość dla rośliny. Bóg, odwołując się do tej postawy, zaprasza Proroka, by w końcu przyjął ducha Boga. Jonasz posiadał wiedzę: „bo wiem, że Ty jesteś Bogiem miłosiernym”. Ale jak stwierdził św. Paweł: „Wiedza wbija w pychę, miłość zaś buduje”.

Uczniowie proszą Jezusa, by ich nauczył modlitwy. Zwrot „naucz” w grece może oznaczać, przekazywać wiedzę lub wychowywać. Nie wiemy, z jaką intencją pytali uczniowie. Jezus, dając „Ojcze nasz”, zapraszał uczniów, a dziś mnie i ciebie do przyjęcia Jego Ducha. Ani ja, ani ty czytelniku, ani żaden święty nie mógł i nie może zrealizować tej modlitwy o własnych siłach. Jeśli zgodzisz się na Ducha Chrystusa, wówczas będziesz przebaczał wszystkim, którzy w twoich oczach są źli i nie zasługują na Boże przebaczenie, lecz na sprawiedliwą karę. Tak Bóg przebacza tobie, gdy okazuje się twoja złość.

Czy chcesz tak kochać i przebaczać?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 października 2025
czwartek

Dzień powszedni

https://flowers.unixstorm.org/images...skazujący.pngalbo wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, biskupa
https://flowers.unixstorm.org/images...skazujący.pngalbo wspomnienie świętych męczenników Dionizego, biskupa, i Towarzyszy
https://flowers.unixstorm.org/images...skazujący.pngalbo wspomnienie św. Jana Leonardiego, prezbitera

Pierwsze czytanie

(Ml 3, 13-20)

Czytanie z Księgi proroka Malachiasza

«Bardzo przykre stały się wasze mowy przeciwko mnie – mówi Pan. Wy zaś pytacie: Cóż takiego mówiliśmy między sobą przeciw Tobie? Mówiliście: Daremny to trud służyć Bogu! Bo jaki pożytek mieliśmy z tego, że wykonywaliśmy Jego polecenia i chodziliśmy smutni w pokucie przed Panem Zastępów?
Teraz zaś raczej zuchwalców nazywajmy szczęśliwymi, bo wzbogacili się bardzo ludzie bezbożni, którzy wystawiali na próbę Boga, a zostali ocaleni».

Wówczas mówili między sobą ludzie bojący się Boga, a Pan uważał i to posłyszał. Zapisano to w Księdze Wspomnień przed Nim na dobro bojących się Pana i czczących Jego imię. «Oni będą moją własnością, mówi Pan Zastępów, w dniu, w którym będę działał, a będę dla nich łaskawy, jak litościwy jest ojciec dla syna, który jest mu posłuszny. Wtedy zobaczycie różnicę między sprawiedliwym a niegodziwcem, pomiędzy tym, który służy Bogu, a tym, który Mu nie służy. Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy czyniący nieprawość będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach».

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Ps 1, 1-2a. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 39, 5ab)

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, ✞
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Dz 16, 14b)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Otwórz, Panie, nasze serca,
abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia

(Łk 11,5-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: „Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przybył do mnie z drogi, a nie mam co mu podać”.

Lecz tamten odpowie z wewnątrz: „Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci są ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie”.

Powiadam wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.

I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a zostanie wam otworzone. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu zostanie otworzone. Jeżeli któregoś z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień?

Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona?

Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą».


Wytrwałość w modlitwie


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Wiemy już, że modlitwa powinna zajmować w naszym życiu pierwsze miejsce, bo jest źródłem wewnętrznej siły, która prowadzi do owocnej aktywności. Wiemy także, o co mamy się modlić.

Dzisiejszy fragment Ewangelii ukazuje nam jeszcze jeden istotny atrybut modlitwy – wytrwałość. Siłą do modlitwy wytrwałej jest nadzieja jej spełnienia, a jeszcze bardziej zaufanie, że nasz Ojciec Niebieski najlepiej wie, czego nam naprawdę potrzeba. Tym właśnie różni się modlitwa chrześcijańska od modlitwy pogańskiej. Poganie próbują narzucić swoim bóstwom własną wolę, sądząc, że długimi i retorycznie wyszukanymi modlitwami zdołają je zmanipulować, by spełniły ich kaprysy.

Chrześcijańska modlitwa nie polega na manipulowaniu Bogiem, lecz na poznaniu Jego woli, na całkowitym zawierzeniu się i poddaniu Jego Opatrzności. Jeśli Bóg nie wysłuchuje naszych próśb, to znaczy, że albo modlimy się niewłaściwie – szukając uparcie własnej woli zamiast Bożej – albo Bóg wystawia nas na próbę, by zweryfikować naszą miłość. Wierność bowiem jest synonimem miłości. Jeśli kocham naprawdę, to trwam – nie załamuję się, nie upadam na duchu, nie odchodzę od Boga. Prawdziwa miłość potrafi przejść przez największe trudności, także przez doświadczenie pozornego odrzucenia.
Jezus przypomina nam także, o jaki dar powinniśmy modlić się najczęściej i którego Bóg najbardziej pragnie nam udzielić. Tym darem jest Jego Duch – Paraklet, Duch Święty.

To Jego powinniśmy najbardziej pożądać. Warto więc zapytać dziś samych siebie: jak często modlę się o dar Ducha Świętego?

Czy pragnę, aby zamieszkał w moim sercu i prowadził moje życie?

Czy chcę podporządkować się Jemu całkowicie?

Czy mam świadomość, że Duch Święty jest jedynym darem naprawdę koniecznym, bo tylko On trwa na wieki, a wszystko inne jest przemijające?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

10 października 2025
piątek

Dzień powszedni

albo wspomnienie bł. Marii Angeli Truszkowskiej, dziewicy

Pierwsze czytanie

(Jl 1, 13-15; 2, 1-2)

Czytanie z Księgi proroka Joela

Przepaszcie się i płaczcie, kapłani; podnieście lament, słudzy ołtarza, wejdźcie i nocujcie w worach, słudzy Boga mojego, bo odmówiono domowi Boga waszego ofiary pokarmowej i płynnej.

Uświęćcie się przez post, zwołajcie uroczyste zgromadzenie, zbierzcie starców, wszystkich mieszkańców kraju do domu Pana, Boga waszego, i wołajcie do Pana: «Ach, biada! Co za dzień! Bliski jest dzień Pański, zniszczenie przyjdzie od Niszczyciela».

Dmijcie w róg na Syjonie, a wołajcie na górze mej świętej! Niechaj zadrżą wszyscy mieszkańcy kraju, bo nadchodzi dzień Pański, bo jest już bliski. Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i mgły. Jak zorza poranna rozciąga się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od początku i nie będzie po nim nigdy aż po lata następnych pokoleń.

Psalm responsoryjny

(Ps 9)

Ps 9, 2-3. 6 i 16. 8-9 (R.: por. 9a)

Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie.

Chwalić Cię będę, Panie, całym moim sercem, *
opowiadam wszystkie cudowne Twe dzieła.
Cieszyć się będę i radować Tobą, *
zaśpiewam psalm na cześć Twego imienia, Najwyższy.

Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie.

Rozgromiłeś pogan, wygubiłeś grzeszników, *
na wieki wymazałeś ich imię.
Poganie wpadli do dołu, który sami kopali, *
w sidle przez nich ukrytym noga ich uwięzła.

Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie.

A Pan zasiada na wieki, *
przygotował swój tron, by sądzić.
Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, *
rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.

Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 12, 31b-32)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony,
a Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony,
przyciągnę wszystkich do siebie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 11, 15-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus wyrzucał złego ducha, niektórzy z tłumu rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba.

On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.

Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.

Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie;
a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza.

Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: „Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem”. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedmiu innych duchów, złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni».

Białe jest czarne?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz

Słowo zbawienia głoszone przez Jezusa napotyka na opór. Zarzucają mu, że wyrzuca diabła diabelską mocą. Trudno o silniejszy sprzeciw. „Nie przychodzisz do nas w imieniu Boga, ale w imieniu diabła”. Białe jest czarne. Jest w tym zarzucie wobec Jezusa coś całkowicie głupiego. Przecież to absurd. Diabeł nie może walczyć z samym sobą. Jezus obnaża tę oczywistą bezsensowność.

Wiara nieraz wymaga takiej właśnie obrony.
Wielu naszych przeciwników w zacietrzewieniu wygaduje mnóstwo głupstw, które trzeba obnażać posługując się tzw. zdrowym rozsądkiem. Wiara wymaga racjonalnej obrony. Kościół niestety zrezygnował z apologetyki, uznając pochopnie, że wiara i Kościół nie wymagają dziś już rozumowych argumentów przeciwko sceptykom czy wrogom. Przykład Pana Jezusa uczy, że w obliczu absurdalnych zarzutów, trzeba je odpierać rozumem, wykazać błąd. Gdy słyszymy jakieś złe słowo przeciwko wierze, nie wolno wpadać w panikę albo oburzenie, ale raczej szukać odpowiedzi. Otworzyć Katechizm Kościoła Katolickiego, sięgnąć do odpowiedniej lektury, zapytać kogoś kompetentnego.

Oczywiście nie ma się co łudzić, że rzeczowe argumenty przekonają natychmiast oponentów. Ale można mieć nadzieję, że przynajmniej niektórym dadzą do myślenia. Nawrócenie nie dokonuje się tylko dzięki racjonalnym argumentom. Słuchacze Jezusa widzieli mnóstwo Jego cudów, a nadal domagali się znaku z nieba.

Człowiek nie chce się nawrócić głównie dlatego, że boi się zaryzykować, nie chce zmiany. Chce trwać w grzechu. Opiera się Bogu, bo sam chce być bogiem. Moc Jezusa nie polega tylko na sile samej prawdy. Jego słowo ma moc przebaczenia i wyzwolenia człowieka z niewoli zła.

Nawrócenie polega na tym, że pozwalam Jezusowi usunąć demona z siebie, poddaję się Jego miłości, Jego leczącej łasce. Tymczasem świat wciąż sadza na ławie oskarżonych Boga, Chrystusa i Kościół. Bywa, że taka postawa jest ukryta pod hasłami reformy Kościoła. Autentyczna naprawa Kościoła nie polega na dyskusjach w takich czy innych grupach.

Prawdziwa reforma Kościoła zaczyna się od osobistej naprawy życia, pójścia do spowiedzi, odmówienia różańca, otwarcia katechizmu. Kiedy zaczynamy oczyszczać Kościół sami, po swojemu, metodami światowymi może okazać się, że boczną furtką wpuszczamy siedem złych duchów złośliwszych niż poprzednie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

11 października 2025
sobota

Pierwsze czytanie

(Jl 4, 12-21)

Czytanie z Księgi proroka Joela

Tak mówi Pan:

«Niech ockną się i przybędą narody te do Doliny Joszafat, bo tam zasiądę i będę sądził narody okoliczne. Zapuśćcie sierp, bo dojrzało żniwo; pójdźcie, deptajcie, bo pełna jest tłocznia, przelewają się kadzie, złość bowiem ich jest wielka».

Tłumy, tłumy w Dolinie Wyroku! Bliski jest dzień Pański w Dolinie Wyroku. Słońce i księżyc się zaćmią, a gwiazdy światłość swą utracą. A Pan zagrzmi z Syjonu i z Jeruzalem głos swój tak podniesie, że niebiosa i ziemia zadrżą. Pan jest ucieczką swego ludu i ostoją synów Izraela. «I poznacie, że Ja jestem Pan, Bóg wasz, co mieszkam na Syjonie, górze mojej świętej; a Jeruzalem będzie święte i przez nie już obcy nie będą przechodzić».

I stanie się owego dnia, że góry moszczem ociekać będą, a pagórki mlekiem płynąć, i wszystkie strumienie judzkie napełnią się wodą, a z domu Pańskiego wytryśnie źródło, które nawodni potok Szittim. Egipt będzie wydany na spustoszenie, a Edom zamieni się w straszną pustynię z powodu nieprawości uczynionych względem synów judzkich, gdyż krew niewinną przelewali w ich ziemi. Lecz ziemia Judy na wieki będzie zamieszkana, a Jeruzalem z pokolenia na pokolenie. «Bo czyż pozwolę, by krew ich pozostała bez pomsty? Nie pozostawię bez pomsty». A Pan zamieszka na Syjonie.


Psalm responsoryjny

(Ps 97)

Ps 97 (96), 1-2. 5-6. 11-12 (R.: 12a)

Niech sprawiedliwi weselą się w Panu.

Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
sprawiedliwość i prawo podstawą Jego tronu.

Niech sprawiedliwi weselą się w Panu.

Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa, *
a wszystkie ludy widzą Jego chwałę.

Niech sprawiedliwi weselą się w Panu.

Światło wschodzi dla sprawiedliwego *
i radość dla ludzi prawego serca.
Radujcie się w Panu, sprawiedliwi, *
i sławcie Jego święte imię.

Niech sprawiedliwi weselą się w Panu.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 11, 28)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego
i zachowują je wiernie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 11, 27-28)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: «Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś».

Lecz On rzekł: «Tak, błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i go przestrzegają».




Bóg nie tylko miłosierny


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068C3EC29.png Komentarz: ks. Rafał Hołubowicz

Jakiś czas temu uczestniczyłem w spotkaniu, w czasie którego rozgorzała dyskusja na temat jednego z artykułów wiary, który zapisany jest w Małym Katechizmie, z którego dzieci przygotowują się do I Komunii św. Jest tam napisane, że „Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza a za złe karze”. Jedna z obecnych osób, bardzo zaangażowana religijnie, akurat prowadziła warsztaty muzyczno-liturgiczne w parafii, w której się znajdowaliśmy, wyraziła swoje oburzenie na ten zapis, nazywając go wręcz heretyckim, bo przecież Pan Bóg jest miłosierny, nikogo nie sądzi, a tym bardziej nie karze. Człowiek, który powyższy zapis uznawał za heretycki, nie zdawał sobie chyba sprawy, że sam jest blisko jednej z herezji współczesnego świata mówiącej, że Bóg jest tylko miłosierny, że nikogo nie sądzi, bo przecież bardzo kocha wszystkie swoje dzieci, więc jakby mógł je sądzić i karać. Cała dyskusja zmierzała w kierunku jeszcze jednej herezji współczesności, coraz częściej propagowanej także przez teologów czy biblistów, a mianowicie herezji pustego piekła, według której miłosierdzie Boga nie pozwoliłoby na pewno na to, aby jakakolwiek dusza znalazła się w piekle. Oczywiście jest to sprzeczne z samym Pismem Świętym, jak i dotychczasowym nauczaniem Kościoła. Skoro dyskusja zaszła tak daleko, włączyłem się w dialog, przytaczając owemu panu szereg fragmentów Pisma Świętego, w których Bóg ukazany jest jako sędzia, który będzie sądził swój lud; jednych postawi po prawej stronie, innych po lewej; jednych nagrodzi, innych ukarze. Żaden z argumentów nie trafił jednak do słuchacza i nie został przyjęty. Wielkim niepokojem napawało mnie także to, że człowiek ten, chociażby prowadząc wspomniane warsztaty, ma kontakt z wieloma ludźmi, także młodymi, i jeśli głosi im takie fałszywe poglądy, trudno się potem dziwić, że mamy w Kościele taki zamęt i głosi się błędną naukę i zafałszowaną Ewangelię.

Dlaczego przytaczam ten przykład? Ponieważ dzisiejsze pierwsze czytanie zawiera właśnie jeden z dowodów na to, że Pan Bóg jest nie tylko miłosierny, ale także sprawiedliwy, i że przy końcu czasów zasiądzie na swoim tronie i będzie sądził narody okoliczne. Wielki tłumy staną w Dolinie Wyroku w dzień Pański, kiedy „słońce i księżyc się zaćmią, a gwiazdy światłość swą utracą. A Pan zagrzmi z Syjonu i z Jeruzalem głos swój tak podniesie, że niebiosa i ziemia zadrżą”. Zaraz jednak, w następnym wersie, prorok Joel mówi także, że „Pan jest ucieczką swojego ludu”. Tak oto, ukazany zostaje Bóg w całej swojej pełni. Jest On Ojcem, który miłuje swoje dzieci i każdy kto się do Niego ucieka nie zostanie odtrącony, bo „Pan jest ucieczką swojego ludu”. Każdy, kto z pokorą zbliży się do Niego; kto ukorzy się przed Nim wyrażając skruchę za popełnione grzechy, otrzyma niezmierzone dary Jego miłosierdzia. Może być tego pewien. Jednak Bóg zwróci się także do tych, którzy Go odtrącają; którzy żyją tak jakby Boga nie było; którzy kpią z Niego samego, z Jego Przykazań, z Jego Kościoła. I ci także otrzymają to na co zasługują – sprawiedliwą karę. Taki jest pełny obraz Boga, który niestety wielu dzisiaj, nawet w łonie samego Kościoła, stara się zafałszować. Bądźmy więc czujni i z uwagą wczytujmy się w słowa Pisma Świętego.

Strzeżmy się tych wszystkich „wilków w owczej skórze”, którzy głoszą fałszywe słowo. Aby i do nas Pan mógł powiedzieć:

„Tak, błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i go przestrzegają”.


Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

12 października 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(2 Krl 5, 14-17)

Czytanie z Drugiej Księgi Królewskiej

Wódz syryjski Naaman, który był trędowaty, zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego chłopca i został oczyszczony.

Wtedy wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim, mówiąc: «Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar od twego sługi!»

On zaś odpowiedział: «Na życie Pana, przed którego obliczem stoję – nie wezmę!» Tamten nalegał na niego, aby przyjął, lecz on odmówił.

Wtedy Naaman rzekł: «Jeśli już nie chcesz, to niech dadzą twemu słudze tyle ziemi, ile para mułów unieść może, ponieważ odtąd twój sługa nie będzie składał ofiary całopalnej ani ofiary krwawej innym bogom, jak tylko Panu».

Psalm responsoryjny

(Ps 98)

Ps 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4 (R.: por. 2)

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Drugie czytanie

(2 Tm 2, 8-13)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida. On według Ewangelii mojej powstał z martwych. Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo spętaniu. Dlatego znoszę wszystko przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie, wraz z wieczną chwałą.

Nauka to godna wiary: Jeżeli bowiem z Nim współumarliśmy, z Nim także żyć będziemy. Jeśli trwamy w cierpliwości, z Nim też królować będziemy. Jeśli się będziemy Go zapierali, to i On nas się zaprze. Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 Tes 5, 18)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Za wszystko dziękujcie Bogu,
taka jest bowiem wola Boża względem was w Jezusie Chrystusie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 17, 11-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».


Tylko dziesięć procent


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Samarytanin, który okaże się głównym bohaterem tej sceny, zwrócił się do Jezusa dwukrotnie. Po raz pierwszy – wraz ze swoimi dziewięcioma towarzyszami niedoli – z tą chwytającą za serce prośbą o litość. I nie chodziło o współczucie, ale o zaradzenie tej dramatycznej sytuacji, która wypychała ludzi nią dotkniętych ze społeczeństwa, w sferę osamotnionej wegetacji. Drugie spotkanie z Jezusem następuje już po cudownym oczyszczeniu. I wtedy Samarytanin przychodzi już sam, z dziękczynieniem. Już nie ma żadnej prośby kierowanej do Jezusa, ale przychodzi bezinteresownie, po prostu, by podziękować, podzielić się swą radością i oddać chwalę Bogu. Zamknięty dla niego do tej pory świat normalnych społecznych relacji znów staje się dostępny i otwiera się perspektywa nowego życia. Ze statystycznego punktu widzenia, ten uzdrowiony stanowi jednak tylko dziesięć procent tych, którym Jezus przywrócił zdrowie.


Tę opowieść można czytać w różny sposób – także jako historię naszych modlitw. Zwracamy się do Boga przeważnie z małymi czy większymi biedami, jakie nas dotykają, z prośbami o zdrowie, pomyślność, zgodę, pokój, powodzenie naszych zamierzeń. Modlitwa prośby jest niewątpliwie dobrą i właściwą formą modlitwy, ale jednak kluczowe pozostaje to, w jakim stanie ducha ją zanosimy. Ten stan naszego wnętrza pokazuje się wyraźnie wtedy, gdy nasze modlitwy zostaną wysłuchane. Bardzo często wydaje nam się wtedy, że pomyślny obrót spraw jest związany z naszymi wysiłkami, życzliwością innych, a jeszcze częściej – z przypadkowo pomyślnym obrotem spraw. I wtedy jesteśmy wśród dziewięćdziesięciu procent tych, którzy sądzą, że nie ma potrzeby powtórnie zanudzać Boga naszym dziękczynieniem.

Modlitwa dziękczynna jest niezwykle wartościową formą modlitwy. Postawa dziękczynienia rozbija schemat, który każe nam krążyć wokół własnego ego. Jest to modlitwa uwalniająca od skupiania się na sobie, które często prowadzi do niezadowolenia i potrafi koncentrować człowieka na tym, co negatywne. Modlitwa dziękczynna uwalnia od postawy roszczeniowej, a więc postawy kogoś, kto myśli, że wszystko mu się należy. Ktoś, kto potrafi w każdej swojej pełnej małych i wielkich próśb modlitwie poświęcić jakiś czas na dziękczynienie, dostrzega drobne cuda, które dzieją się codziennie w jego życiu: dobroć ludzi, piękno świata, zwyczajną radość, małe pozorne zbiegi okoliczności. Pięknie jest być jednym z dziesięciu….

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

13 października 2025
poniedziałek

Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, prezbitera

Pierwsze czytanie

(Rz 1, 1-7)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych. Jest to Ewangelia o Jego Synu – pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych – o Jezusie Chrystusie, Panu naszym.

Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze. Wśród nich jesteście i wy, powołani przez Jezusa Chrystusa.

Do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych świętych, którzy mieszkają w Rzymie: łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa!


Psalm responsoryjny

(Ps 98)

Ps 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4 (R.: por. 2a)

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 95 (94), 8a. 7d)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia

(Łk 11, 29-32)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia.

Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».

Czy ksiądz może uczyć matematyki?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Paweł pisze List do Rzymian niewiele ponad 20 lat po swoim nawróceniu, w czasie dłuższego pobytu w Koryncie, w ramach trzeciej wyprawy misyjnej. Jest już zatem doświadczony w pracy misyjnej i apostolskiej. Mówiąc współczesnym językiem, ma ugruntowaną świadomość siebie, własnej tożsamości i swoich zadań: „Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej”.

Ta samoświadomość nie rodzi w nim pychy.
Wie bowiem, że to, kim jest i co robi, jest niezasłużonym Bożym darem, który został mu udzielony przez Jezusa: „przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski”.

Paweł wie precyzyjnie, jaka jest treść Ewangelii, którą głosi. Jest mianowicie Ewangelią, „którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych. Jest to Ewangelia o Jego Synu – pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych – o Jezusie Chrystusie, Panu naszym”.

Paweł wie też, do kogo Ewangelia jest adresowana i ze względu na kogo on – Paweł został apostołem: „aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze”. Precyzyjnie ma też określonych adresatów listu: chrześcijan w Rzymie, których jeszcze jak dotąd nie odwiedził, ale o których wiele słyszał: „do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych świętych, którzy mieszkają w Rzymie: łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa”.
Takich dokładnie potrzebujemy duszpasterzy. Po pierwsze, świadomych siebie, którzy wiedzą, że przez święcenia kapłańskie zostali włączeni w sukcesję apostolską: są współpracownikami biskupów, którzy z kolei są następcami apostołów; każdy kapłan ma swoją przeszłość i historię (Paweł był prześladowcą chrześcijan), teraz jednak jest kapłanem i pełni misję apostolską. Po drugie, potrzebujemy pasterzy pokornych: łaska święceń i urząd kapłana są darem Bożym, a nie ich zasługą. Po trzecie, księża są po to, by głosili Ewangelię Bożą wraz z całym nauczaniem Kościoła. To jest główna i właściwie jedyna treść ich przepowiadania. Zdarza się, że kapłani robią różne inne rzeczy; czasem w szkole uczą innego przedmiotu niż religia, na przykład matematyki. Jeśli to czynią (Paweł, gdy zaszła potrzeba, wyrabiał namioty: Dz 18, 1-5), to winno to być rozwiązanie chwilowe i poboczne (tak jak u Pawła), nigdy nieosłabiające głównej misji apostolskiej księdza oraz tożsamości kapłańskiej.

Po czwarte, ksiądz winien mieć świadomość, że Ewangelia jest uniwersalna i jest skierowana do „wszystkich pogan”, czyli do nieochrzczonych (na przykład migrantów, niezwiązanych z chrześcijaństwem), by wszystkich doprowadzić do „posłuszeństwa wierze”. Po piąte, duszpasterz winien wiedzieć precyzyjnie, kto obecnie jest adresatem jego nauczania: nie ogólnie wszyscy, ale określone wspólnoty, do których jest posłany mocą dekretu biskupa. Przede wszystkim jest to wspólnota parafialna oraz – w przypadku katechety – uczniowie w szkole (Paweł nauczał w konkretnych wspólnotach i pisał listy do określonych gmin chrześcijańskich).

Być może także uczestnicy portali społecznościowych mogą być adresatami nauczania księdza, choć w ich przypadku duszpasterz winien pamiętać, by przekonanie, że kieruje jakiś filmik do „wszystkich chętnych w internecie”, nie zatraciło w nim poczucia odpowiedzialności za tych, do których jest posłany w pierwszym rzędzie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

14 października 2025
wtorek

Dzień powszedni albo
wspomnienie św. Kaliksta I, papieża i męczennika

albo
wspomnienie św. Małgorzaty Marii Alacoque, dziewicy


Pierwsze czytanie

(Rz 1, 16-25)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi, jak jest napisane: «A sprawiedliwy żyć będzie dzięki wierze».

Albowiem gniew Boży objawia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta. To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to ujawnił. Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła, tak że nie mogą się oni wymówić od winy, ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce. Podając się za mądrych, stali się głupimi. «I zamienili chwałę» niezniszczalnego Boga «na podobizny» i obrazy śmiertelnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów.

Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc na łup nieczystości, tak iż dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał. Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo i stworzeniu oddawali cześć, i służyli jemu, zamiast służyć Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen.


Psalm responsoryjny

(Ps 19)

Ps 19 (18), 2-3. 4-5ab (R.: 2a)

Niebiosa głoszą chwałę Pana Boga.

Niebiosa głoszą chwałę Boga, *
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi, *
noc nocy przekazuje wiadomość.

Niebiosa głoszą chwałę Pana Boga.

Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *
których by dźwięku nie usłyszano:
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *
ich słowa aż po krańce świata.

Niebiosa głoszą chwałę Pana Boga.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Hbr 4, 12)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Żywe jest słowo Boże i skuteczne,
zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 11,37-41)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewien faryzeusz zaprosił Jezusa do siebie na obiad. Poszedł więc i zajął miejsce za stołem. Lecz faryzeusz, widząc to, wyraził zdziwienie, że nie obmył wpierw rąk przed posiłkiem.

Na to Pan rzekł do niego: «Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości.

Nierozumni! Czyż Stwórca zewnętrznej strony nie uczynił także wnętrza? Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste».

Chrześcijański savoir-vivre


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Faryzeusz nie wykazał się szczególnym taktem. Zaprasza do domu gościa, a następnie poucza go o zasadach dobrego wychowania. O takich źle wychowanych wychowawcach mówi wiersz Brzechwy o kwoce:


„Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka
I mówiła z przekonaniem:
«Grunt to dobre wychowanie!»
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.”
Goście kwoki rzeczywiście byli trochę nieokrzesani, ale starali się jak mogli, mimo to gospodyni ich ruga i na koniec wszystkich wyrzuca.

„Teraz wszyscy się wynoście, no i poszli sobie goście”.


Pan Jezus zna dobrze reguły savoir-vivre’u, o które upomina się faryzeusz, choćby dlatego, że sam je ustanowił. Obmycie rąk przed posiłkiem było aktem religijnym, a nie czynnością higieniczną.

W założeniu miało podkreślać świadomość własnej grzeszności i pragnienie świętości, której jedynym dawcą jest Bóg. Podobnie jak reguły savoir-vivre’u, gesty religijne są w dużej mierze umowne, mogą więc ulegać jakimś zmianom, wyrażają jednak prawdy, które są niezmienne. Nie może ich kształtować pojedynczy człowiek. W pewnym zakresie może to czynić wspólnota Kościoła, a są też takie formy, które zostały dane od Boga i nie możemy w nie ingerować, na przykład sakramenty.


Nie wolno w sposób nieuprawniony zmieniać owych zasad dobrego wychowania względem Boga i ludzi, które należą do tego co nazywamy religią. Równocześnie jednak, trzeba uważać, aby nie wypaczyć ich w inny sposób, równie niebezpieczny. Zewnętrzne akty wiary mogą zostać wyprane z treści, a tym samym oderwane od prawdy, którą mają wyrażać.


Być może faryzeusz czuł się zobowiązany pouczyć swojego gościa, nie mogąc znieść tego, co wydawało mu się brakiem szacunku wobec Najwyższego. Nie był świadomy, że właśnie próbuje upomnieć… samego Boga. Gdyby jego motywacja była tylko taka, Pan Jezus pewnie odpowiedziałby mu łagodniej.

Ale słowa Pana są surowe i mało dyplomatyczne, zważywszy, że jest w gościnie.
Poniekąd, tak jak faryzeusz, reaguje jak typowy nauczyciel.

W końcu, to jest Jego zawód. Na szorstką szczerość faryzeusza, odpowiada równie bezpośrednio i twardo, bo tego wymaga sytuacja. Syn Boży ma prawo ustalać sam w jaki sposób człowiek powinien okazywać szacunek swemu Stwórcy. Ale nie z tego powodu gani faryzeusza. Jego gospodarz troszczy się o zasady, których sensu nie rozumie i tak naucza innych. Jednak wyprane z treści gesty już nie uświęcają.


Nikt z nas nie powinien samowolnie zmieniać różnych zasad i reguł, którymi na zewnątrz i wspólnie wyrażamy naszą wiarę. Przykro patrzeć, gdy na przykład jakiś ksiądz wprowadza do liturgii prywatne „innowacje”, jakby to on sam był całym Kościołem.

Przykro patrzeć, gdy ktoś lekceważy zasady dobrego wychowania w kościele, nie klękając przed Przenajświętszym Sakramentem, bo to staromodne i „moherowe”.

Ale jeszcze smutniejsze jest, gdy ktoś głośno krytykuje swoich braci i siostry w wierze, bo, dajmy na to, niedbale robią znak krzyża. Równocześnie zaś na co dzień traktuje swoich bliźnich pogardliwie i bez szacunku. Bliźnich, w których powinien przecież widzieć samego Chrystusa.


Troszczmy się o chrześcijański savoir-vivre pamiętając, że ma on sens tylko wtedy, gdy dajemy na jałmużnę to co jest wewnątrz.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia