✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

17 września 2025
środa

Dzień powszedni
albo wspomnienie św. Roberta Bellarmina, biskupa i doktora Kościoła

albo wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa

albo wspomnienie św. Hildegardy z Bingen


Pierwsze czytanie

(1 Tm 3, 14-16)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:

Piszę ci to wszystko, spodziewając się przybyć do ciebie możliwie szybko. Gdybym zaś się opóźniał, piszę, byś wiedział, jak należy postępować w domu Bożym, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy.

A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności. Ten, który objawił się w ciele, usprawiedliwiony został w Duchu, ukazał się aniołom, ogłoszony został poganom, znalazł wiarę w świecie, wzięty został w chwale.

Psalm responsoryjny

(Ps 111)

Ps 111 (110), 1-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 2a)

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Z całego serca będę chwalił Pana *
w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
Wielkie są dzieła Pana, *
zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Jego dzieło jest wspaniałe i pełne majestatu, *
a Jego sprawiedliwość trwa na wieki.
Sprawił, że trwa pamięć Jego cudów, *
Pan jest miłosierny i łaskawy.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Dał pokarm bogobojnym, *
pamiętać będzie wiecznie o swoim przymierzu.
Ludowi swemu okazał potęgę dzieł swoich, *
oddając im posiadłości pogan.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 7, 31-35)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do tłumów:

«Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia?
Do kogo są podobni?
Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście”.

Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność».

Gdzie jest prawda?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras

„Gdybym zaś się opóźniał…” Czasami się spóźniam, bo nie chcę komuś przerwać w dzieleniu się czymś bardzo ważnym dla tej osoby. Trudno mi przyjąć upomnienie mnie przez kogoś, do kogo się spóźniłem. Cierpi moja pycha. To upokorzenie, jeśli je zaakceptuję, może stać się najważniejszym elementem pomocy osobie, której nie chciałem przerywać.

„W domu Bożym, który jest Kościołem Boga żywego”. Może myślisz, że to powinno brzmieć: „W Kościele Boga żywego, który jest domem Boga”. W czasach św. Pawła nie było kościołów jako budynków. Nie było też wykształconej, jak dziś, struktury Kościoła. Nauczanie i liturgie odbywały się w domach prywatnych: „Pozdrówcie także Kościół, który się zbiera w ich domu”. Tym Kościołem nie była struktura. To byli konkretni ludzie mający swoją historię.

W pierwszych latach ewangelizacji, byli to Żydzi. Ci z Jerozolimy i ci rozproszeni. Wszyscy oni gorliwie zachowywali Prawo Mojżeszowe. I to stawało się także pewną trudnością w zbliżaniu się do Prawdy. Niektórzy uważali bowiem, że jeśli ktoś z pogan chciał przyjąć chrzest – czyli zbliżyć się do Prawdy – musiał najpierw przyjąć obrzezanie stawiając Prawo Mojżeszowe na pierwszym miejscu. Paweł doświadczył tego jako gorliwy faryzeusz i zobaczył jak bardzo rozminął się z Prawdą – żył nienawiścią.

Kościół jest „podporą prawdy”. Ale w tym kościele jest wiele, często wykluczających się opinii, także ludzi utytułowanych i mających pozycję w Kościele. Może masz w sobie chaos: „Kto ma rację? Gdzie jest prawda? Co jest prawdą?” I powoli nie wierzysz już w nic. Zamykasz się w swoim domu i jak te dzieci z Ewangelii odrzucasz wszelkie próby przemawiania do ciebie.
Może dzieje się tak dlatego, że wciąż szukasz prawdy jako pewnej wiedzy, która ma ci odpowiedzieć na pewne twoje pytania.

Prawda, to nie wiedza. Prawda to Jezus Chrystus, który kocha ciebie. On chce byś przyjął tę Miłość płynącą z krzyża. Wtedy stawać się będziesz „filarem i podporą prawdy”. Będziesz słuchać różnych sporów teologiczno moralnych. Twój umysł nie będzie wiedział komu uwierzyć. Ale będziesz mieć w sobie filar, pewność, że Chrystus cię kocha, gdy ty bywasz zły i wściekły i będziesz kochał tych co z nienawiścią mówią, że mają prawdę.

Czy odpowiesz: Niech mi się stanie według tego Słowa?”

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

17 września 2025
środa

Dzień powszedni
albo wspomnienie św. Roberta Bellarmina, biskupa i doktora Kościoła

albo wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa

albo wspomnienie św. Hildegardy z Bingen

Pierwsze czytanie

(1 Tm 3, 14-16)


Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:

Piszę ci to wszystko, spodziewając się przybyć do ciebie możliwie szybko. Gdybym zaś się opóźniał, piszę, byś wiedział, jak należy postępować w domu Bożym, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy.

A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności. Ten, który objawił się w ciele, usprawiedliwiony został w Duchu, ukazał się aniołom, ogłoszony został poganom, znalazł wiarę w świecie, wzięty został w chwale.


Psalm responsoryjny

(Ps 111)


Ps 111 (110), 1-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 2a)

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Z całego serca będę chwalił Pana *
w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
Wielkie są dzieła Pana, *
zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Jego dzieło jest wspaniałe i pełne majestatu, *
a Jego sprawiedliwość trwa na wieki.
Sprawił, że trwa pamięć Jego cudów, *
Pan jest miłosierny i łaskawy.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja

Dał pokarm bogobojnym, *
pamiętać będzie wiecznie o swoim przymierzu.
Ludowi swemu okazał potęgę dzieł swoich, *
oddając im posiadłości pogan.

Wielkie są dzieła, które Pan uczynił
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)


Alleluja, alleluja, alleluja

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 7, 31-35)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do tłumów:

«Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia?
Do kogo są podobni?
Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście”.

Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność».

Gdzie jest prawda?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


„Gdybym zaś się opóźniał…” Czasami się spóźniam, bo nie chcę komuś przerwać w dzieleniu się czymś bardzo ważnym dla tej osoby. Trudno mi przyjąć upomnienie mnie przez kogoś, do kogo się spóźniłem. Cierpi moja pycha. To upokorzenie, jeśli je zaakceptuję, może stać się najważniejszym elementem pomocy osobie, której nie chciałem przerywać.


„W domu Bożym, który jest Kościołem Boga żywego”. Może myślisz, że to powinno brzmieć: „W Kościele Boga żywego, który jest domem Boga”. W czasach św. Pawła nie było kościołów jako budynków. Nie było też wykształconej, jak dziś, struktury Kościoła. Nauczanie i liturgie odbywały się w domach prywatnych: „Pozdrówcie także Kościół, który się zbiera w ich domu”. Tym Kościołem nie była struktura. To byli konkretni ludzie mający swoją historię.

W pierwszych latach ewangelizacji, byli to Żydzi. Ci z Jerozolimy i ci rozproszeni. Wszyscy oni gorliwie zachowywali Prawo Mojżeszowe. I to stawało się także pewną trudnością w zbliżaniu się do Prawdy. Niektórzy uważali bowiem, że jeśli ktoś z pogan chciał przyjąć chrzest – czyli zbliżyć się do Prawdy – musiał najpierw przyjąć obrzezanie stawiając Prawo Mojżeszowe na pierwszym miejscu. Paweł doświadczył tego jako gorliwy faryzeusz i zobaczył jak bardzo rozminął się z Prawdą – żył nienawiścią.


Kościół jest „podporą prawdy”. Ale w tym kościele jest wiele, często wykluczających się opinii, także ludzi utytułowanych i mających pozycję w Kościele. Może masz w sobie chaos: „Kto ma rację? Gdzie jest prawda? Co jest prawdą?” I powoli nie wierzysz już w nic. Zamykasz się w swoim domu i jak te dzieci z Ewangelii odrzucasz wszelkie próby przemawiania do ciebie.
Może dzieje się tak dlatego, że wciąż szukasz prawdy jako pewnej wiedzy, która ma ci odpowiedzieć na pewne twoje pytania.


Prawda, to nie wiedza. Prawda to Jezus Chrystus, który kocha ciebie. On chce byś przyjął tę Miłość płynącą z krzyża. Wtedy stawać się będziesz „filarem i podporą prawdy”. Będziesz słuchać różnych sporów teologiczno moralnych. Twój umysł nie będzie wiedział komu uwierzyć. Ale będziesz mieć w sobie filar, pewność, że Chrystus cię kocha, gdy ty bywasz zły i wściekły i będziesz kochał tych co z nienawiścią mówią, że mają prawdę.

Czy odpowiesz: Niech mi się stanie według tego Słowa?”

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

18 września 2025
czwartek

Święto św. Stanisława Kostki, patrona Polski

Pierwsze czytanie

(Mdr 4,7-15)

Czytanie z Księgi Mądrości

Sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek. Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy: sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości – życie nieskalane.

Ponieważ spodobał się Bogu, został umiłowany, a żyjąc wśród grzeszników, został przeniesiony. Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli albo ułuda nie uwiodła duszy, bo urok marności przesłania dobro, a burza namiętności mąci prawy umysł.

Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele. Dusza jego podobała się Bogu, dlatego pośpiesznie uszła spośród nieprawości.

A ludzie patrzyli i nie pojmowali ani sobie tego nie wzięli do serca, że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi, i o świętych Jego staranie.


Psalm responsoryjny

(Ps 148)

Ps 148, 1-2. 11-13a. 13c-14 (R.: por. 12a i 13a)

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Chwalcie Pana z niebios, *
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, *
chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *
władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
młodzieńcy i dziewczęta, *
starcy i dzieci.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Niech imię Pana wychwalają, ✞
bo tylko Jego imię jest wzniosłe. *
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu. ✞
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych, *
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Drugie czytanie

(1 J 2, 12-17)

[Czytanie do wyboru]

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego.

Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was, a zwyciężyliście Złego.

Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia, pochodzi nie od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 8)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 2,41-52)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.

Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.

Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego:
«Synu, czemu nam to uczyniłeś?
Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».

Lecz On im odpowiedział:
«Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?»

Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany.
A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te sprawy w swym sercu.
Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

W tym, co należy do Ojca


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Kiedy gubi się dziecko, kochający rodzice przeżywają ogromny dramat. Najgorsze myśli kłębią się w ich głowach. Dwanaście lat dla izraelskiego chłopca to czas próby dorosłości – kiedy syn rodziców staje się synem Przymierza. Scena z dzisiejszej Ewangelii nie jest więc przejawem braku posłuszeństwa Jezusa wobec Maryi i Józefa, ale profetycznym znakiem, że Jezus jest Synem Ojca Niebieskiego.


Rodzice szukali Go przez trzy dni.

To zapowiedź, że Chrystus objawi się światu jako Zmartwychwstały trzeciego dnia po śmierci.

„Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mojego Ojca?”
– to pytanie, choć retoryczne, jest kluczem do dzisiejszej perykopy.

Czy ja wiem, gdzie szukać Jezusa?

Czy potrafię Go odnaleźć tam, gdzie On naprawdę przebywa – w tym, co należy do Ojca?


W innym miejscu Ewangelii Jezus prosi o denara i pyta:
„Czyj to wizerunek i napis?”.

Potem mówi: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

A na czym jest wyciśnięty obraz i podobieństwo Boga?

Czyż nie na nas samych?

My należymy do Boga.


Jezus pragnie przebywać w tym, co należy do Jego Ojca – w świątyniach naszych serc. Odwieczna Boża Mądrość, Jezus Chrystus, upodobała sobie mieszkanie w naszym wnętrzu. Otwórzmy więc drzwi naszych dusz, serc i umysłów, by przygotować w nich mieszkanie dla Słowa Bożego.

Niech Jezus zamieszka dziś w nas i pośród nas.
On jest Królestwem Boga, Księciem Pokoju i Panem naszego życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

19 września 2025
piątek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Januarego, biskupa i męczennika


Pierwsze czytanie

(1 Tm 6, 2-12)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Tych rzeczy nauczaj i do nich zachęcaj! Jeśli ktoś naucza inaczej i nie trzyma się zdrowych nauk Pana naszego, Jezusa Chrystusa, oraz nauczania zgodnego z pobożnością, to jest nadęty, niczego nie pojmuje, lecz choruje na dociekania i słowne utarczki. Z nich rodzą się: zawiść, kłótliwość, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia, ciągłe spory ludzi o wypaczonym umyśle i pozbawionych prawdy – ludzi, którzy uważają, że pobożność jest źródłem zysku.

Wielkim zaś zyskiem jest pobożność w połączeniu z poprzestawaniem na tym, co się ma. Nic bowiem nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy z niego wynieść. Mając natomiast żywność i odzienie, i dach nad głową, bądźmy z tego zadowoleni. A ci, którzy chcą się bogacić, popadają w pokusę i w zasadzkę diabła oraz w liczne nierozumne i szkodliwe pożądania. One to pogrążają ludzi w zgubie i zatraceniu. Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy. Za nimi to uganiając się, niektórzy zbłądzili z dala od wiary i sobie samym zadali wiele cierpień.

Ty natomiast, o człowiecze Boży, uciekaj od tego rodzaju rzeczy, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością. Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobywaj życie wieczne: do niego zostałeś powołany i o nim złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.


Psalm responsoryjny

(Ps 49 )

Ps 49 (48), 6-7. 8-10. 17-18. 19-20 (R.: por. Mt 5, 3)

Ubodzy duchem mają wstęp do nieba

Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, *
gdy otacza mnie złość podstępnych,
którzy ufają swoim dostatkom *
i chełpią się ogromem swego bogactwa?

Ubodzy duchem mają wstęp do nieba

Nikt przecież nie może samego siebie wykupić *
ani nie uiści Bogu ceny za siebie należnej.
Nazbyt jest kosztowne wyzwolenie duszy ✞
i nigdy mu na to nie starczy, *
aby żyć wiecznie i nie ulec zagładzie.

Ubodzy duchem mają wstęp do nieba

Nie martw się, gdy ktoś się wzbogaci, *
gdy wzrośnie zamożność jego domu,
bo kiedy umrze, nic nie weźmie z sobą, *
a jego bogactwo za nim nie pośpieszy.

Ubodzy duchem mają wstęp do nieba

I chociaż w życiu schlebia sam sobie: *
«Będą cię sławić, że urządziłeś się dobrze»,
iść musi do pokolenia swych przodków, *
do tych, co na wieki nie ujrzą światła.

Ubodzy duchem mają wstęp do nieba


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 8,1-3)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które zostały uwolnione od złych duchów i od chorób, Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, rządcy Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały, udzielając ze swego mienia.

Magdalena i inne


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.pngKomentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Jezusowi w jego wędrowaniu przez miasta i wsie towarzyszyły także kobiety. To nie było wówczas w zwyczaju, by kobiety wspierały rabbich w ten sposób. To musiało szokować. Widzimy tutaj obraz Kościoła, w którym jest miejsce dla kobiet. Choć nie należą do Dwunastu, to jednak idą one razem z Jezusem i Apostołami. Należą do tej wspólnoty, która razem z Jezusem i idzie przez świat i głosi Ewangelię o Królestwie. Uwolnione od złych duchów i chorób są świadkami mocy Chrystusa. Dają o Nim świadectwo.

Jako pierwsza jest wymieniona Maria, zwana Magdaleną. I o niej możemy powiedzieć najwięcej. Została uwolniona przez Jezusa od siedmiu złych duchów. Liczba siedem oznacza pełnię, co w tym kontekście sugeruje, że jej uwikłanie w zło było totalne. Tradycja zachodnia widzi w Magdalenie nawróconą kobietę lekkich obyczajów. Nie wiemy, czy tak było. Nie znamy pełnej historii Marii z Magdali, ale faktem najistotniejszym jest to, że Chrystus stał się miłością jej życia. Miłość Jezusa uwolniła ją od zła, od winy, przywróciła godność, poczucie wartości. Nadała jej życiu kierunek. Magdalena trwała wiernie przy Chrystusie aż do końca. Widzimy ją razem z Maryją pod krzyżem. Kiedy Apostołowie siedzieli zamknięci w wieczerniku z obawy o własne życie, ona poszła wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, aby dopełnić pogrzebu, umyć z ran ukochane ciało. Miłość zawsze wie, co ma robić. Nawet po śmierci Ukochanego. Może właśnie dlatego jako pierwsza osoba spotkała Zmartwychwstałego. A potem biegła do Apostołów z wieścią, że Jezus żyje. Nazwana została z powodu tego „Apostołką Apostołów”.

Joanna była żoną Chuzy, rządcy Heroda. Musiała być osobą majętną. Kościół nie jest tylko Kościołem dla ubogich, to ideologiczne założenie, które zyskało popularność w ostatnich latach. Królestwo Boże jest dla wszystkich, także dla bogatych, którzy mogą wspierać swoim majątkiem dzieło głoszenia Ewangelii. Jezus i Apostołowie przyjmują tę posługę.


Sporo dziś się mówi o miejscu kobiet w Kościele. Ten dzisiejszy fragment mógł wywoływać u pierwszych czytelników Ewangelii Łukasza zgorszenie, ponieważ miejsce kobiet widziano wówczas w domu, a nie razem z wędrownym nauczycielem.

Dziś ten fragment może brzmieć gorsząco u osób nastawionych nazbyt feministycznie, zupełnie z innego powodu. A mianowicie dlatego, że pokazuje kobiety jako osoby „usługujące”. One pozostają jakby w cieniu Jezusa i Apostołów. Owszem towarzyszą, ale służą, nie pretendują do tego, aby wejść do grona Dwunastu. To wielu się nie podoba i dlatego bywa uznawane za przejaw dyskryminacji kobiet.

Kościół jest wspólnotą mężczyzn i kobiet, biednych i bogatych, żyjących w małżeństwie i samotnych, nawróconych z wielkich grzechów i wiernych od dziecka do śmierci, wszystkich, którzy chcą iść za Jezusem. Każdy ma swoje miejsce. Swoją misję. Nie mamy konkurować o władzę, o pozycję, ale służyć Bogu i sobie wzajemnie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 września 2025
sobota


Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Kim Taegon, prezbitera, albo wspomnienie Pawła Chong Hasang i Towarzyszy


Pierwsze czytanie

(1 Tm 6, 13-16)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Nakazuję w obliczu Boga, który ożywia wszystko, i Chrystusa Jezusa – Tego, który złożył dobre wyznanie za Poncjusza Piłata – ażebyś zachował przykazanie nieskalane, bez zarzutu, aż do objawienia się naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących, jedyny mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną, którego nikt z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć: Jemu cześć i moc wiekuista! Amen.

Psalm responsoryjny

(Ps 100)

Ps 100 (99), 1-2. 3. 4-5 (R.: por. 2b)

Stańcie z radością przed obliczem Pana

Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, ✞
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

Stańcie z radością przed obliczem Pana

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, ✞
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry, ✞
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.

Stańcie z radością przed obliczem Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 8, 15)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 8, 4-15)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Jezusa, opowiedział im przypowieść: «Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny».

To mówiąc, wołał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: «Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, „aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli”.

Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu.

Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości».


Jaka jest gleba twojego serca?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0068C3EC29.png Komentarz: ks. Rafał Hołubowicz



Także i dzisiaj Bóg – Siewca przechadza się pośród nas i sieje swoje Słowo.
Jego Ziarno pada także na glebę Twojego serca, Drogi Czytelniku: Drogi Bracie, Droga Siostro.

Wiemy doskonale, że Słowo Boże jest kierowane konkretnie do każdego z nas. Wsłuchując się w dzisiejsze czytania każdy z nas zostajemy postawiony przez Chrystusa przed koniecznością skonfrontowania swojego życia ze słowami dzisiejszej przypowieści.

Jezus mówi wyraźnie, że owocność Bożego Słowa zależy od żyzności gleby naszego serca.


Czy jestem człowiekiem, którego serce jest zupełnie zamknięte na Boże Słowo, na Bożą miłość, na Bożą obecność.

Jestem tak głęboko zanurzony w otaczającym mnie świecie, którego jak wiadomo księciem jest Diabeł, a więc tak bardzo daleki od Jezusa i Jego spraw, że nawet kiedy usłyszę Słowo, choćby będąc w kościele na Mszy św., oczywiście tylko i wyłącznie z poczucia jakiegoś obowiązku, czy dla zachowania pewnej tradycji, to nie przynosi ono w moim życiu żadnego owocu, gdyż Diabeł od razu je usuwa, abym nie uwierzył i nie był zbawiony, jak mówi Jezus.

Czy może moje serce przypomina bardziej skałę, na której znajduje się tylko odrobina dobrej gleby. Może pozostała tam jeszcze po moich rodzicach, czy dziadkach, którzy uczyli mnie wiary; a może po jakimś dobrym kapłanie, którego kiedyś spotkałem na swojej drodze.

Dzisiaj jest jej już jednak za mało, aby słowo wykiełkowawszy, mogło wzrastać, dojrzewać i wydawać plon. Choć słucham Słowa i nawet je przyjmuję, to jednak jestem tak słaby i niestały, że byle pokusa powoduje, iż odwracam się od Boga, odrzucam wymagania wiary, zapominam o postanowieniu, które przed chwilą podjąłem i poddaję się złu bez większej walki.

A może jestem człowiekiem, który słucha słowa i pragnie żyć według niego. Jednak przez własną nieuwagę, zaniedbania czy lenistwo, pozwalam aby pojawiły się w moim życiu chwasty grzechu, które szybko przysłaniają Słowo, zagłuszają je, aby nie wydało oczekiwanego owocu. A może jednak moje serce przypomina glebę żyzną, bogatą w minerały Bożej łaski, którą starannie pielęgnuję od lat, oczyszczam w sakramencie pokuty, zasilam w sakramencie Eucharystii, tak że Ziarno Bożego Słowa może na niej wykiełkować, wzrastać i dojrzewać aż do czasu wydania ostatecznego, obfitego plonu.

„Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!” – mówi Jezus.

Wsłuchaj się w Słowo Boże. Usłysz, co Pan chce powiedzieć konkretnie tobie. Stań w prawdzie o swoim życiu przed Tym, który jest Prawdą, i odkryj, jaką glebą jest twoje serce.
Nie lękaj się tej prawdy, tego co odkryjesz. Nawet jeśli teraz nie jesteś jeszcze zdolny wydać stokrotnego plonu, to przecież właśnie usłyszałeś Tego, który ma moc przemienić twoje serce; Tego, który jest Ojcem pełnym miłości do każdego swojego dziecka, będąc jednocześnie potężnym Bogiem, o którym św. Paweł napisał do Tymoteusza, określając Go, jako „jedynego Władcę, Króla królujących i Pana panujących”.

Zobacz, jak potężnego masz sprzymierzeńca. Rzuć się w Jego objęcia, otwórz serce na Jego łaskę, a zobaczysz jak szybko twoje serce stanie się przepięknym ogrodem pełnym wspaniałych owoców.

Uwierz w to!

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 września 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Am 8, 4-7)

Czytanie z Księgi proroka Amosa

Słuchajcie tego wy, którzy gnębicie ubogiego, a bezrolnego pozostawiacie bez pracy, którzy mówicie: «Kiedyż minie nów księżyca, byśmy mogli sprzedawać zboże, i kiedy szabat, byśmy mogli otworzyć spichlerz? A będziemy zmniejszać efę, powiększać sykl i wagę podstępnie fałszować. Będziemy kupować biednego za srebro, a ubogiego za parę sandałów, i plewy pszeniczne będziemy sprzedawać».

Poprzysiągł Pan na dumę Jakuba: «Nie zapomnę nigdy wszystkich ich uczynków».


Psalm responsoryjny

(Ps 113)

Ps 113 (112), 1-2. 4-6. 7-8 (R.: por. 1 b i 7 b)

Pana pochwalcie, On dźwiga biednego
Albo: Alleluja

Chwalcie, słudzy Pańscy, *
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pana będzie błogosławione *
teraz i na wieki.

Pana pochwalcie, On dźwiga biednego
Albo: Alleluja

Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy, *
ponad niebiosa sięga Jego chwała.
Kto jest jak nasz Pan Bóg, ✞
który mieszka w górze *
i w dół spogląda na niebo i na ziemię?

Pana pochwalcie, On dźwiga biednego
Albo: Alleluja

Podnosi z prochu nędzarza *
i dźwiga z gnoju ubogiego,
by go posadzić wśród książąt, *
wśród książąt swojego ludu.

Pana pochwalcie, On dźwiga biednego
Albo: Alleluja


Drugie czytanie


(1 Tm 2, 1-8)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Polecam przede wszystkim, by prośby, modlitwy, wspólne błagania, dziękczynienia odprawiane były za wszystkich ludzi: za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne z całą pobożnością i godnością. Jest to bowiem dobre i miłe w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. Ze względu na nie ja zostałem ustanowiony głosicielem i apostołem – mówię prawdę, nie kłamię – nauczycielem pogan w wierze i prawdzie.

Chcę więc, by mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc ręce czyste, bez gniewu i sporów.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 8, 9)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus Chrystus, będąc bogatym, dla was stał się ubogim,
aby was ubóstwem swoim ubogacić.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 16, 1-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. Przywołał więc go do siebie i rzekł mu: „Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już nie będziesz mógł zarządzać”.

Na to rządca rzekł sam do siebie: „Co ja pocznę, skoro mój pan odbiera mi zarządzanie? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem już, co uczynię, żeby mnie ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę odsunięty od zarządzania”.

Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: „Ile jesteś winien mojemu panu?” Ten odpowiedział: „Sto beczek oliwy”. On mu rzekł: „Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt”. Następnie pytał drugiego: „A ty ile jesteś winien?” Ten odrzekł: „Sto korców pszenicy”. Mówi mu: „Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt”. Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości.

Ja też wam powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy wszystko się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków.


Kto w bardzo małej sprawie jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w bardzo małej sprawie jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Jeśli więc w zarządzaniu niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, to kto wam prawdziwe dobro powierzy? Jeśli w zarządzaniu cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, to któż wam da wasze?

Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi.

Nie możecie służyć Bogu i Mamonie!»

[Wersja krótsza: Łk 16, 10-13]

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do uczniów:

«Kto w bardzo małej sprawie jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w bardzo małej sprawie jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Jeśli więc w zarządzaniu niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, to kto wam prawdziwe dobro powierzy? Jeśli w zarządzaniu cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, to któż wam da wasze?

Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi.

Nie możecie służyć Bogu i Mamonie!»



O złym i dobrym zarządzaniu


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF

Czyżby Jezus popierał cwaniactwo i nieuczciwość?

Nic w jego nauczaniu na to nie wskazuje i dlatego musimy szukać innego klucza interpretacyjnego do tej, na pierwszy rzut oka, bardzo dziwnej przypowieści o nieuczciwym rządcy. Zauważmy najpierw, że kłopoty rządcy, czyli swego rodzaju „ekonoma”, który w imieniu swojego pana zarządza pańskim majątkiem, rozpoczynają się wtedy, kiedy zostaje oskarżony o nieuczciwość. Zapewne wierzyciele jego pana zauważyli, że rozliczając się z nimi, nieuczciwie się bogaci i dba o swój zysk bardziej, niż o dobra swego pana.

W ówczesnym społeczeństwie posada ekonoma zapewniała nie tylko niemałe dochody, ale także stosunkowo wysoką pozycję społeczną. Stąd można zrozumieć, że rządca obawia się społecznej degradacji, gdyby, po utracie posady, musiał wykonywać pracę fizyczną lub nawet żebrać. Od tego, jak zinterpretujemy jego zachowanie w tej sytuacji zagrożenia, zależy wydźwięk całej przypowieści. Zredukowanie należności dłużników nie musi oznaczać zamiaru narażenia na szkodę swego pana. Być może rządca wcale nie potrąca z tego, co pańskie, ale z tego, co wcześniej niesprawiedliwie nałożył jako swoje prywatne „odsetki”. Jakakolwiek forma lichwy była przez prawo żydowskie surowo zakazana. Rządca zatem po prostu przywraca sprawiedliwość, którą wcześniej w rażący sposób naruszył. Taka interpretacja jego zachowania jest możliwa, bo Ewangelista Łukasz zna podobne sytuacje. W dalszej części swojej Ewangelii opowiada historię celnika Zacheusza, który pod wpływem spotkania z Jezusem deklaruje poczwórny zwrot pieniędzy z podatków, które nieuczciwie pobrał. W przypowieści Jezusa pan chwali rządcę, wcześniej nieuczciwego, a teraz przywracającego elementarną sprawiedliwość i czyniącego dobro majątkiem, którym zarządzał. Doceniona została jego roztropność.

W dalszej części pouczenia Jezusa to właśnie ona zostaje przeciwstawiona postawie „służenia mamonie”. Bardzo często dostęp do znaczniejszych sum pieniędzy prowadzi do chciwości i sprawia, że w człowieku uruchamia się niepohamowana żądza gromadzenia za wszelką cenę. Kto w takiej sytuacji potrafi działać inaczej – mądrze, wykorzystując dostępne środki po to, by innym ulżyć w ich niedostatku, ten okazuje się zdolnym do przyjęcia znacznie większych zadań, niż zarządzania pieniędzmi. Wskazując na ostateczny rozrachunek, Jezus potwierdza, że komuś takiemu można powierzyć także wieczne dobra.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 września 2025
poniedziałek


Pierwsze czytanie

(Ezd 1, 1-6)

Czytanie z Księgi Ezdrasza

Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak iż obwieścił on, również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje:

«Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli jest między wami jeszcze ktoś z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga Izraela – tego Boga, który jest w Jerozolimie. A co do każdego z pozostających jeszcze przy życiu – to współmieszkańcy wszystkich miejscowości, gdzie taki przebywa, mają go wesprzeć srebrem, złotem, sprzętem i bydłem – oprócz darów dobrowolnych dla domu Bożego w Jerozolimie».

Zatem głowy rodów Judy i Beniamina, kapłani i lewici, słowem każdy, którego ducha Bóg pobudził, wybrali się w drogę, aby zbudować dom Pański w Jerozolimie. A wszyscy ich sąsiedzi poparli ich wszystkim: srebrem, złotem, sprzętem, bydłem i kosztownościami – oprócz wszelkich darów dobrowolnych.


Psalm responsoryjny

(Ps 126)

Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi,
aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 8, 16-18)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus powiedział do tłumów:

«Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz umieszcza na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło.

Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą nawet to, co mu się wydaje, że ma».


Odmiana losu


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek



„Życiowy los”, „taki los” – to wyrażenia, które nierzadko pojawiają się w rozmowach.

Mają znaczenie raczej negatywne. Wskazują na wydarzenia, związane z trudnościami lub cierpieniem, na które człowiek nie ma wpływu, które na człowieka spadają: czasem nagle, a czasem są już długotrwałe. „Taki los” – to u niektórych ludzi poczucie, że człowiekiem kieruje ślepe przeznaczenie, wyznaczane albo właśnie przez jakieś anonimowe fatum, albo przez jakieś siły zewnętrzne (na przykład układ gwiazd) albo przez Boga, który bawi się życiem człowieka, pociągając za jakieś niewidzialne sznurki.

Dzisiejsza liturgia słowa przezwycięża takie pesymistyczne spojrzenie na życie. Pojęcie „losu” pojawia się w pierwszej zwrotce Psalmu 126: „Gdy Pan odmienił los Syjonu, wydawało się nam, że śnimy”.

Słowa te padają w czasie, gdy Izraelici znajdowali się w niewoli babilońskiej i wspominali dawne ingerencje Boga, które były dla nich wtedy wsparciem i wybawieniem, a teraz są źródłem pociechy.

W słowach psalmu miesza się radość z tego, że Bóg działał w przeszłości („mówiono wtedy między narodami: «Wielkie rzeczy im Pan uczynił». Pan uczynił nam wielkie rzeczy i radość nas ogarnęła”), z ufnością i zawierzeniem, że także i teraz w czasie niewoli Bóg im pomoże („Odmień znowu nasz los, o Panie, jak odmieniasz strumienie na Południu. Ci, którzy we łzach sieją, żąć będą w radości”). Ostatecznie nawet w niewoli Izraelici wierzyli, że Bóg nad nimi czuwa i do Niego się zwracali.

Rzeczywiście, Opatrzność Boża zadziałała. Autor Księgi Ezdrasza opowiada o niezwykłym wydarzeniu w historii Izraela. Rzecz miała miejsce w roku 538 przed Chrystusem. Do tego roku przez prawie 50 lat Izraelici znajdowali się w niewoli babilońskiej. W roku 538 władca perski zdobył Babilon. Zezwolił Izraelitom powrócić do swojej ojczyzny i odbudować świątynię jerozolimską. Palestyna stała się prowincją perską.

W Księdze Ezdrasza czytamy: „pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak iż obwieścił on, również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje: «Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli jest między wami jeszcze ktoś z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga Izraela – tego Boga, który jest w Jerozolimie»”. Izraelici przeżyli radość, że mogli wrócić i odbudować dom Boży. Wierzyli, że to Bóg posłał Cyrusa, że to Bóg przez niego przemówił, mimo iż tamten był poganinem.

Chrześcijanin nie wierzy ani w wpływ gwiazd na życie człowieka, ani nie poddaje się ślepemu losowi. Nie patrzy też na Boga, który „pociąga sznureczkami” naszego życia. Chrześcijanin niezmiennie wierzy w Opatrzność Bożą, która pragnie dobra człowieka, choć dopuszcza też cierpienie i zło w ludzkim życiu. Chrześcijanin wierzy w Opatrzność Bożą, która nie zabiera człowiekowi wolności, ale czasem posługuje się jakimiś wydarzeniami albo osobami, poprzez które chce nam coś powiedzieć albo chce nas czymś obdarować (tak jak Cyrus wobec Izraelitów). Nie traćmy zatem ufności w Bożą Opatrzność, nawet wtedy, gdy przeżywamy życie jako „ciężki los”. Nad tym „losem” czuwa Bóg, który może nasz „los odmienić”, choć może uczyni to dopiero po 50 latach.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 września 2025
wtorek

Wspomnienie św. Pio z Pietrelciny, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Ezd 6,7-8.12.14-20)

Czytanie z Księgi Ezdrasza

Król perski Dariusz napisał do namiestników prowincji położonej na wschód od Eufratu:

«Pozwólcie namiestnikowi Żydów i starszyźnie żydowskiej pracować nad tym domem Bożym. Niech odbudują ten dom Boży na dawnym miejscu. Wydaję rozporządzenie, jak macie się odnosić do owej starszyzny żydowskiej przy budowie tego domu Bożego, mianowicie: z dochodów królewskich, płynących z podatku Transeufratei, dokładnie i bez przerwy mają być owym mężom wypłacane koszty. Ja, Dariusz, wydałem ten rozkaz: niech będzie on dokładnie wykonany».

A starszyzna żydowska budowała z powodzeniem dzięki proroctwu Aggeusza, proroka, i Zachariasza, syna Iddo, i doprowadzili budowę do skutku, zgodnie z rozkazem Boga Izraela i z rozporządzeniem Cyrusa i Dariusza oraz Artakserksesa, króla perskiego. I dom ten był gotowy na dwudziesty trzeci dzień miesiąca Adar – był to rok szósty panowania króla Dariusza.

I Izraelici: kapłani, lewici i reszta wysiedleńców radośnie obchodzili poświęcenie tego domu Bożego. I na poświęcenie tego domu Bożego ofiarowali: sto cielców, dwieście baranów, czterysta jagniąt, a jako ofiarę przebłagalną za całego Izraela – dwanaście kozłów według liczby pokoleń izraelskich. I do służby Bożej w Jerozolimie ustanowili kapłanów według ich oddziałów, a lewitów według ich grup, zgodnie z przepisem księgi Mojżeszowej.

Czternastego dnia miesiąca pierwszego wysiedleńcy obchodzili Paschę. Lewici bowiem jak jeden mąż oczyścili się; wszyscy oni byli teraz czyści i zabili baranki na Paschę dla wszystkich wysiedleńców, dla braci swoich, kapłanów, i dla siebie.


Psalm responsoryjny

(Ps 122)

Ps 122 (121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc)

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 11, 28)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego
i zachowują je wiernie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 8, 19-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Przyszli do Jezusa Jego Matka i bracia, lecz nie mogli dostać się do Niego z powodu tłumu.

Oznajmiono Mu: «Twoja Matka i bracia stoją na dworze i chcą się widzieć z Tobą».

Lecz On im odpowiedział: «Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je».


Nowa rodzina Jezusa


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Św. Łukasz w swej Ewangelii dwukrotnie opowiada nam o sytuacji w której Pan Jezus zdaje się dystansować do swojej rodziny. Pierwsza miała miejsce pod koniec Jego dzieciństwa, kiedy dojrzewający syn Józefa i Maryi zostaje bez wiedzy rodziców Świątyni. Gdy Go znajdują po trzech dniach, pyta ze zdziwieniem: Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? W dzisiejszym czytaniu widzimy, jak przedkłada spotkanie ze swoimi uczniami nad rozmowę z matką i kuzynami.

W obu przypadkach, czytając opowiadanie Łukasza, odczuwamy zdziwienie a nawet zgorszenie. Jak to możliwe, że Syn Boży zdaje się ignorować przykazanie, które sam nam dał? Skoro stał się jednym z nas, aby dać nam przykład jak być człowiekiem, powinien wykazać się większą delikatnością, okazując miłość i szacunek do swojej rodziny.

Kiedy jednak uważnie wsłuchamy się w Jego słowa, zauważymy, że swoją postawę uzasadnia właśnie miłością do rodziny. W Świątyni, przed 20 laty, tłumaczy swym ziemskim rodzicom, że na pierwszym miejscu jest Synem Ojca niebieskiego. Stając się człowiekiem, nadal należy do rodziny Trójjedynego Boga. W historii z dzisiejszej Ewangelii mówi o rodzinie, która właśnie tworzy się wokół Niego. Kościół, wspólnota wszystkich, którzy wierzą i kochają Chrystusa jest bowiem teraz Jego rodziną. Nie „wspólnotą podobną do rodziny”, ale rodziną w której więzi oparte są na najmocniejszej podstawie. Wszyscy członkowie Kościoła, poprzez chrzest stają się przecież przybranymi dziećmi Boga, braćmi Jezusa w pełnym tego słowa znaczeniu. Tamtego dnia słuchacze Pana Jezusa jeszcze nie otrzymali tej łaski, stanie się to dopiero wraz z Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Jednak już teraz Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je.

Pan Jezus musi dbać o swoją powstającą właśnie rodzinę. Czy Maryja Mu przeszkadza? Przecież ona uczestniczy w jej tworzeniu, najpierw wydając na świat Zbawiciela. Pierwsi uczniowie spotykają się z Panem Jezusem w jej domu w Kafarnaum. Na krzyżu Syn uczyni ją Matką wszystkich chrześcijan, których reprezentuje na Golgocie św. Jan. Oto syn twój, oto Matka twoja… Jezus nie wypycha Matki ze swej nowej rodziny. Jednak chce podkreślić, że ta rodzina zajmuje teraz pierwsze miejsce w Jego sercu. Jak młody małżonek, który musi oderwać swe serce od swojej mamy, taty czy rodzeństwa, nie przestając ich kochać. Pierwsze miejsce musi zająć żona i dzieci. To porównanie nie jest przesadą. Używa go św. Paweł w liście do Efezjan, gdy porównuje relację między Chrystusem a Kościołem (w języku greckim ecclesia jest rodzaju żeńskiego) do małżeństwa.

Maryja nie została odtrącona. Ona jako pierwsza zaczęła słuchać Słowa Bożego i wypełniać je. Jej odpowiedź w chwili Zwiastowania – niech się stanie według słowa twego jest tego najmocniejszym dowodem. Zawsze słucha swego Syna, dlatego jej miejsce w Kościele jest wyjątkowe, ma misję bycia Matką wszystkich wierzących. A i spośród obecnych tam kuzynów Jezusa, wielu stanie się Jego uczniami, łącząc się z Nim więzami o wiele mocniejszymi niż pokrewieństwo.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 września 2025
środa

Pierwsze czytanie

(Ezd 9, 5-9)

Czytanie z Księgi Ezdrasza

Ja, Ezdrasz, w czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego, i rzekłem:

«Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do Ciebie, albowiem przestępstwa nasze urosły powyżej głowy, a wina nasza wzbiła się do nieba. Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów tych krain, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmiewisko, jak to jest dziś.

A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał nam schronienie, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w niewoli naszej trochę odetchnąć, bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam odżyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny – dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie».


Psalm responsoryjny

(Tb 13)

Tb 13, 2abcde. 3-4a. 4bcd. 5. 8 (R.: por. 2a)

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Niech będzie błogosławiony Bóg, który żyje na wieki, *
i niech będzie błogosławione Jego królestwo!
To On karze i okazuje miłosierdzie, ✞
posyła do podziemnej Otchłani *
i wyprowadza z największej zagłady.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Wysławiajcie Go, synowie Izraela, *
wobec narodów,
wśród których was rozproszył *
i tam swoją wielkość wam okazywał.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Wychwalajcie Go wobec wszelkiego stworzenia, *
gdyż On sam jest Panem i Bogiem naszym,
On sam naszym Ojcem i Bogiem *
po wszystkie czasy.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

On was karci za wasze nieprawości, *
lecz zmiłuje się nad wami wszystkimi.
I zgromadzi was spośród wszelkich narodów, *
wśród których zostaliście rozproszeni.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Ja zaś wychwalam Go w ziemi mego wygnania, *
obwieszczam narodowi grzeszników Jego moc i wielkość.
Nawróćcie się, grzesznicy, ✞
i postępujcie przed Nim sprawiedliwie, *
kto wie, może znajdzie w was upodobanie
i miłosierdzie wam okaże.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mk 1, 15)

Alleluja, alleluja, alleluja

Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 9, 1-6)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.

Mówił do nich: «Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, pozostańcie tam i stamtąd będziecie wychodzić. Jeśliby was gdzieś nie przyjęli, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim!»

Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

„Może” wybaczy?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


„Ja zaś wychwalam Go w ziemi mego wygnania”, te słowa Psalmu responsoryjnego wzięte z Księgi Tobiasza zawsze mnie dotykają. Ja nie mam wątpliwości, że żyję w ziemi mego wygnania, w niewoli moich grzechów. Powoli uczę się wychwala Pana, kiedy upadam, gdy przegrywam z różnymi pokusami.

Kontekst pierwszego czytania ukazany został w poniedziałek i wtorek. Izraelici dostali pozwolenie od króla perskiego Cyrusa na powrót z wygnania babilońskiego i na odbudowę domu Bożego, czyli świątyni. Niestety „lud izraelski, kapłani i lewici nie trzymali się z dala od narodów tych krain jak i od ich okropności”. Przyjęli pogańskie zwyczaje, odrzucając Prawo Mojżeszowe. Dlatego Ezdrasz wzniósł modlitwę przytoczoną w pierwszym czytaniu. Jej fundamentem jest ogromna ufność w miłosierdzie „Pana, Boga naszego”, którego Ezdrasz doświadczył w swoim życiu, „bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz”.

Odwagi drogi czytelniku! Bóg także nie opuszcza cię w twojej niewoli, z której po ludzku nie ma wyjścia. Tyle razy próbowałeś. Udało się na krótki czas, ale potem niewola wracała. Bóg nie domaga się od ciebie, byś się stał lepszy o własnych siłach w oparciu o twoje dobre intencje. On pragnie, byś wziął za swoje słowa psalmu: „Nawróćcie się grzesznicy, kto wie, może znajdzie w was upodobanie i miłosierdzie wam okaże”. Słowo „może” nie oznacza wątpliwości Boga czy być miłosiernym, czy nie. Ono mówi o tobie. Posiadasz, jak mówił Orygenes, „ruchomą wolę”. Możesz zwrócić się ku Bogu albo złu. Gdy zamykasz się na Boga, wówczas Jego miłosierdzie nie może się w tobie okazać.

Dlatego Jezus posyła Dwunastu, by „chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię”. Owocem tego głoszenia jest uzdrowienie przede wszystkim duszy człowieka, który przyjmuje Dobrą Nowinę. Wiara rodzi się ze słuchania, a tym, co się przepowiada jest kerygmat. On bowiem po pierwsze przypomina tobie czytelniku, że jesteś niewolnikiem grzechu. Po drugie głosi tobie, że Chrystus, Słowo Boga Ojca stał się Człowiekiem, by móc twoją niewolę wziąć na siebie i tobie oddać Jego naturę. Byś mógł wtedy kochać innych takimi, jakimi są z ich grzechami, które ranią. Także kochać siebie samego z twoimi grzechami, które ranią innych.

Czy przyjmujesz to Słowo?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

25 września 2025
czwartek

Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Władysława z Gielniowa, prezbitera

Pierwsze czytanie

(Ag 1, 1-8)

Czytanie z Księgi proroka Aggeusza

W drugim roku rządów króla Dariusza, w pierwszym dniu szóstego miesiąca, Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza do Zorobabela, syna Szealtiela, namiestnika Judy, i do arcykapłana Jozuego, syna Josadaka:

«Tak mówi Pan Zastępów: Ten lud powiada: Jeszcze nie nadszedł czas, aby odbudowywać dom Pański. Wówczas Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza: Czy to jest czas stosowny dla was, byście spoczywali w domach wyłożonych płytami, podczas gdy ten dom leży w gruzach? A teraz tak mówi Pan Zastępów: Zastanówcie się dobrze nad swoim postępowaniem! Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie macie go do syta; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz się nie rozgrzewacie; ten, kto pracuje dla zarobku, pracuje dla dziurawego mieszka.

Tak mówi Pan Zastępów: Zastanówcie się dobrze nad swoim postępowaniem. Wyjdźcie w góry i sprowadźcie drewno, a budujcie ten dom, bym sobie w nim upodobał i doznał czci – mówi Pan».

Psalm responsoryjny

(Ps 149)

Ps 149, 1b-2. 3-4. 5-6a i 9b (R.: por. 4a)

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się Izrael cieszy swoim Stwórcą, *
a synowie Syjonu radują swym Królem.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Niech imię Jego czczą tańcem, *
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan swój lud miłuje, *
pokornych wieńczy zwycięstwem.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Niech święci cieszą się w chwale, *
niech się weselą przy uczcie niebieskiej.
Chwała Boża niech będzie w ich ustach; *
to jest chwałą wszystkich Jego świętych.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 9, 7-9)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Tetrarcha Herod posłyszał o wszystkich cudach zdziałanych przez Chrystusa i był zaniepokojony. Niektórzy bowiem mówili, że Jan powstał z martwych; inni, że zjawił się Eliasz; jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.

A Herod mówił: «Jana kazałem ściąć. Któż więc jest ten, o którym takie rzeczy słyszę?» I starał się Go zobaczyć.


Jak patrzę na Jezusa?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Reakcje na osobę Jezusa Chrystusa bywają różne.

Na kartach Ewangelii widzimy zarówno tłumy entuzjastycznie witające Jezusa, jak i tych, w których Jego obecność budzi lęk i niepokój.

Herod należy do tej drugiej grupy.

Chce poznać Jezusa, ale nie z pragnienia wejścia z Nim w relację, lecz z czystej ciekawości i dla zaspokojenia własnego ego. Traktuje Chrystusa jako zjawisko kulturowo - społeczne, swoisty fenomen, który warto zobaczyć.

Tak również można patrzeć na Jezusa – jak na niezwykłe zjawisko, iluzjonistę czy magika, który na nasze życzenie „wyciągnie królika z kapelusza”.
Właśnie tak podchodził do Niego Herod.

A jak ja podchodzę do Jezusa?

Czy nie traktuję Go czasem jak kuglarza spełniającego moje oczekiwania, albo jak złotą rybkę gotową zaspokoić moje zachcianki?

Czy traktuję Jezusa poważnie – tak, jak na to zasługuje?
A może z dystansem, bez większych emocji, jak kogoś obojętnego?
A może, podobnie jak Herod, oczekuję nadzwyczajnych cudów i niezwykłych zjawisk?


Można mieć różny stosunek do Jezusa i Jego Ewangelii, lecz tylko poważne, ufne i entuzjastyczne przyjęcie Chrystusa oraz Jego Dobrej Nowiny prowadzi do duchowego wzrostu i życia wiecznego.

Czy jestem gotów zmienić moje spojrzenie na Jezusa?
Czy pozwolę, aby to On kierował moim życiem – a nie ja Nim?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia