✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

7 września 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Mdr 9, 13-18)

Czytanie z Księgi Mądrości

Któż z ludzi rozezna zamysł Boży albo któż pojmie wolę Pana? Nieśmiałe są myśli śmiertelników i przewidywania nasze zawodne, bo śmiertelne ciało przygniata duszę i ziemski namiot obciąża rozum pełen myśli.

Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi, z trudem znajdujemy, co mamy pod ręką – a któż wyśledzi to, co jest na niebie? Któż poznał Twój zamysł, gdy nie dałeś Mądrości, nie zesłałeś z wysoka Świętego Ducha swego?

I tak ścieżki mieszkańców ziemi stały się proste, a ludzie poznali, co Tobie miłe, i zostali ocaleni przez Mądrość.


Psalm responsoryjny

(Ps 90)

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Obracasz w proch człowieka *
i mówisz: «Wracajcie, synowie ludzcy».
Bo tysiąc lat w Twoich oczach ✞
jest jak wczorajszy dzień, który minął, *
albo straż nocna.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Porywasz ich, stają się niby sen poranny, *
jak trawa, która rośnie:
rankiem zielona i kwitnąca, *
wieczorem więdnie i usycha.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Naucz nas liczyć dni nasze, *
byśmy zdobyli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *
Bądź litościwy dla sług Twoich!

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Nasyć nas o świcie swoją łaską, *
abyśmy przez wszystkie dni nasze
mogli się radować i cieszyć.
Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami ✞
i wspieraj pracę rąk naszych, *
dzieło rąk naszych wspieraj!

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką


Drugie czytanie

(Flm 9-10. 12-17)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filemona

Najdroższy:

Ja, stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa – proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem. Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu. Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w kajdanach, które noszę dla Ewangelii. Jednakże postanowiłem nie czynić niczego bez twojej zgody, aby dobry twój czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli. Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego. Takim jest on zwłaszcza dla mnie, ileż więcej dla ciebie zarówno w doczesności, jak i w Panu. Jeśli więc się poczuwasz do łączności ze mną, przyjmij go jak mnie.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 119 (118), 135)

Alleluja, alleluja, alleluja

Okaż Twemu słudze światłość swego oblicza
i naucz mnie Twoich ustaw.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 14, 25-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: «Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.

Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”.

Albo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju.

Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem».


Najbardziej ambitny projekt


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Postawę kogoś, kto nie chce zbytnio zamartwiać się przyszłością, można opisać zdaniem:
„Jakoś to będzie”. Taka postawa jest rzeczywiście bardziej pozytywna niż nieustanne rozważanie najgorszych możliwych wersji przyszłości i zamartwianie się na zapas. Pod warunkiem oczywiście, że nie chodzi o postawę lekkomyślną, postawę kogoś, kto ma wprawdzie bardzo rozdęte ambicje, ale nie jest gotów solidnie zabrać się za ich realizację.

Dwa krótkie porównania Jezusa: o budowniczym wieży oraz o królu wyruszającym na wojnę mają unaocznić postawy ludzi roztropnych, którzy mają swoje ambitne życiowe marzenia i projekty, ale jednocześnie potrafią je rozsądnie realizować, przewidując konsekwencje swoich decyzji.

Co to ma jednak wspólnego z królestwem Bożym?

Ono jest także projektem, najbardziej ambitnym ze wszystkich. Rzeczywistość królestwa Bożego jest darem, którego człowiek o własnych siłach nie jest w stanie wytworzyć ani zdobyć. Bóg chce realizować ten największy projekt wraz z człowiekiem, bo uczestnicząc w nim, człowiek może osiągnąć jednocześnie swoje osobiste spełnienie i to w stopniu, o którym nie ma nawet odwagi pomarzyć. Tęsknota za nim drzemie na dnie wszystkich innych ludzkich tęsknot, pragnień i ambitnych planów. Jednak człowiek często sobie tego nie uświadamia, wkładając całe siły w realizację projektów, które ostatecznie nie są w stanie go nasycić, bo dotyczą kruchych „wież” i „bitew” o przemijające dobra.

O Boży udział w tym największym projekcie tworzenia królestwa Bożego nie trzeba się martwić – Bóg go już zrealizował, angażując siebie całego – przez życie, śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna.

Udział w tym projekcie człowieka – to już inna sprawa. Człowiek nie będzie w stanie zrealizować tego, co do niego należy, jeżeli lekkomyślnie będzie się rozmieniał na drobne, nie dbając o to, co Bóg chce w nim i dzięki niemu budować.

Ten projekt wymaga po prostu całego ludzkiego serca. Jezus nie pozostawia co do tego żadnej wątpliwości:

„Nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 września 2025
poniedziałek

Święto Narodzenia NMP

Pierwsze czytanie

(Mi 5,1-4)

Czytanie z księgi proroka Micheasza

Tak mówi Pan:

«A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich. Z ciebie Mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto Pan wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela.

I powstanie i będzie ich pasterzem mocą Pana, przez majestat imienia Pana Boga swego. Będą żyli bezpiecznie, bo Jego władza rozciągnie się aż do krańców ziemi. A On będzie pokojem».


Psalm responsoryjny

(Ps 13)

Ps 13, 6 (R.: por. Iz 61, 10b)

Duch mój się raduje w Bogu, Zbawcy moim.

Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu, *
niech się moje serce cieszy z Twej pomocy.
Będę śpiewać Panu, *
który mnie obdarzył dobrem.

Duch mój się raduje w Bogu, Zbawcy moim.


Drugie czytanie

(Rz 8, 28-30)

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też obdarzył chwałą.

[II czytanie do wyboru zamiast pierwszego w kościołach, gdzie obchodzone jest święto, a nie uroczystość]


Werset przed Ewangelią (Alleluja)


Alleluja, alleluja, alleluja

Szczęśliwa jesteś, Najświętsza Panno Maryjo,
i godna wszelkiej chwały,
bo z Ciebie się narodziło Słońce sprawiedliwości,
Chrystus, który jest naszym Bogiem.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 1,1-16.18-23)

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama.

Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba; Jakub ojcem Judy i jego braci; Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem Ezrona; Ezron ojcem Arama; Aram ojcem Aminadaba; Aminadab ojcem Naassona; Naasson ojcem Salmona; Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką była Rut. Obed był ojcem Jessego, a Jesse ojcem króla Dawida.

Dawid był ojcem Salomona, a matką była dawna żona Uriasza. Salomon był ojcem Roboama; Roboam ojcem Abiasza; Abiasz ojcem Asy; Asa ojcem Jozafata; Jozafat ojcem Jorama; Joram ojcem Ozjasza; Ozjasz ojcem Joatama; Joatam ojcem Achaza; Achaz ojcem Ezechiasza; Ezechiasz ojcem Manassesa; Manasses ojcem Amosa; Amos ojcem Jozjasza; Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci w czasie przesiedlenia babilońskiego.

Po przesiedleniu babilońskim Jechoniasz był ojcem Salatiela; Salatiel ojcem Zorobabela; Zorobabel ojcem Abiuda; Abiud ojcem Eliakima; Eliakim ojcem Azora; Azor ojcem Sadoka; Sadok ojcem Achima; Achim ojcem Eliuda; Eliud ojcem Eleazara; Eleazar ojcem Mattana; Mattan ojcem Jakuba; Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem.

[początek wersji krótszej, Mt 1,18-23]
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów».

A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: «Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel», to znaczy: «Bóg z nami».

.......................

[Wersja krótsza: Mt 1, 18-23]

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak.

Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów».

A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: «Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel», to znaczy «Bóg z nami».


imię Emmanuel», to znaczy «Bóg z nami».





Zanim Bóg zagrzmi


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz:ks. Jarosław Tomaszewski


Upodobaniem pewnych siebie intelektualistów bywa ironiczny śmiech na widok dewocji.

Owszem, zdarzają się przejawy pobożności neurotycznej, egzaltowanej czy krzywej – czasem tak. Najczęściej jednak dewocja długo dojrzewa w duszach prostych ludzi oraz w łonie Matki Kościoła, by po oczyszczeniu w stosownym czasie zrodzić szlachetną duchowość.

Przykładem może służyć pobożność włoska, często typowo południowa, emocjonalna, zabarwiona sentymentem - nagle potrafi zaskoczyć swą głębią.

Dla przykładu, Madonna Bambina z Mediolanu to ludowy kult dopiero co narodzonej w Nazarecie dziewczynki, która w przyszłości usłyszy i przyjmie wolę Boga. Dewocja Madonna Bambina rozwija się jednak w ciągu stuleci. Dopisuje się do niej hymny, ludowe interpretacje, poezję, anonimowe modlitwy w takim stopniu, że musi w końcu przyciągnąć uwagę uczonych teologów z Watykanu. Sojusz pietyzmu i akademickiej refleksji Kościoła daje już szerokie wnioski o powołaniu Maryi z Nazaretu. Madonna Bambina godzi się żyć tylko dla jednego celu – by zwiastować sobą finał ludzkiej historii w Chrystusie.

Pan dziejów ma swój plan lecz Matka Jezusa nie jest zdeterminowaną maszyną do rodzenia Zbawiciela.

Maryja rozważa, rozumie, akceptuje i objaśnia innym, co w duchowym sensie może naśladować każda dusza wierząca. Są bowiem dwa rodzaje podejść Boga pod ludzką historię – prewencyjne i definitywne. Zapobieganie ma charakter łagodny, ostrzegawczy i z reguły kończy się łzami nawrócenia, a potem wielką miłością człowieka do Chrystusa. Natomiast wielki finał historii świata, czyli paruzja Pana, będzie nagła i zdecydowana jak ostre cięcie nożem.

Człowiekowi myślącemu obok inteligencji akademickiej do uczenia się oraz inteligencji społecznej do budowania więzi wokół siebie, została dodana również inteligencja duchowa. W jakim celu? By rozumieć subtelne działanie Stwórcy. Zanim Bóg zagrzmi to uprzedza własne wyroki delikatnymi wstępami, zbliżeniami jak symfoniczne uwertury napisane dla wielkiej orkiestry ludzkości. Tylko osoby duchowo rozumne wiedzą wówczas, o co chodzi. Jeszcze kilka lat temu bogata, kwitnąca i kapryśna cywilizacja zachodnia domniemała, że stać ją na wszystko i nikt tu nie myślał o końcu.

A dzisiaj – zarówno wierzący jak oziębli – z odmienną wrażliwością kładą jeden palec na ustach, szepcząc o bliskim końcu świata. To są pierwotne jeszcze przejawy duchowej inteligencji. Po pierwsze, nie ma wyjścia i kiedyś trzeba przygotować się na własną śmierć. Po drugie, któreś z anonimowych pokoleń będzie z pewnością generacją paruzji. Umiejętna gotowość na ostateczne przyjście Chrystusa to ten element wiary, za który odpowiedzialna jest duchowa inteligencja.

Apostoł Paweł w liście do Rzymian sugeruje delikatnie, że Bóg samodzielnie wciąga wierzących i rozumnych ludzi do współpracy. Inicjatywa jest po stronie Pana. On okaże się być ostatecznym protagonistą historii (por. Rz 8, 30). Etapy kooperacji układają się bardzo systematycznie i wszystko staje się zrozumiałe dla ludzi duchowo inteligentnych. Bóg zatem najpierw powołuje, potem usprawiedliwia, a finałem wszystkiego jest wieczna chwała. Zaproszenie do współpracy z Panem będzie przy tym stanowcze do tego stopnia, że ewangeliczny Józef – człowiek prosty i prawy – zanim zrozumie zamiar Stwórcy, popada w ciemne wahanie (por. Mt 1, 18-19). Nie szkodzi. Cieśla ma wiarę, zaś duchowa inteligencja oznacza dokładnie efekt wyczerpania się ludzkich spekulacji. Na ich miejscu w duszy rozumnej rozświetla się wówczas snop Bożego światła.


Co jest finalną strategią Twojej duszy?
Czy masz wiarę na ostatnie godziny?

A jeśli koniec świata wydarzy się za Twojego pokolenia. Potrzebujesz daru duchowej inteligencji.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 września 2025
wtorek

Dzień Powszedni albo wspomnienie bł. Anieli Salawy, dziewicy albo wspomnienie św. Piotra Klawera, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Kol 2, 6-15)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Jak przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak dalej w Nim postępujcie: zapuśćcie w Nim korzenie i na Nim dalej się budujcie, i umacniajcie się w wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności.

Baczcie, aby ktoś was nie zagarnął w niewolę przez tę filozofię będącą wierutnym oszustwem, opartą na ludzkiej tylko tradycji, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie. W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo na sposób ciała, a zostaliście napełnieni w Nim, który jest Głową wszelkiej Zwierzchności i Władzy. I w Nim też otrzymaliście obrzezanie, nie z ręki ludzkiej, lecz Chrystusowe obrzezanie, polegające na zupełnym wyzbyciu się grzesznego ciała, jako razem z Nim pogrzebani w chrzcie, w którym też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił.

I was, umarłych na skutek występków i „nieobrzezania” waszego grzesznego ciała, razem z Nim przywrócił do życia. Darował nam wszystkie występki, skreślił zapis dłużny, przygniatający nas nakazami. To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża. Dzięki Niemu po rozbrojeniu Zwierzchności i Władz jawnie wystawił je na pokaz, powiódłszy je w triumfalnym pochodzie.


Psalm responsoryjny

(Ps 145)

Ps 145 (144), 1b-2. 8-9. 10-11 (R.: por. 9a)

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Będę Cię wielbił, Boże mój i Królu, *
i sławił Twoje imię przez wszystkie wieki.
Każdego dnia będę błogosławił Ciebie *
i na wieki wysławiał Twoje imię.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Pan jest łagodny i miłosierny, *
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich, *
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 12-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc trwał na modlitwie do Boga.

Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, któremu nadał imię Piotr, i brata jego, Andrzeja, Jakuba, Jana, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Szymona z przydomkiem Gorliwy, Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.


Kościół na równinie świata


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Łukasz nie był świadkiem wydarzenia, które opisał w swej Ewangelii. Znał je z opowiadań. Ale Łukasz widział dzieło, które Pan Jezus zaczął tworzyć właśnie na tamtym wzgórzu i równinie. Widział Kościół. Powołanie apostołów nie jest najważniejszym wydarzeniem w historii Kościoła. Kluczowa jest Ostatnia Wieczerza, na której jego Założyciel rozpoczyna składać ofiarę z siebie samego. Dopełni się ona Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Zadaniem Kościoła jest przekazywać z pokolenia na pokolenie owoce tej ofiary poprzez sakramenty i nauczanie prawdy o Bogu i Jego miłości do człowieka.


Łukasz pisząc swoją Ewangelię już o tym wiedział. Dlatego rozumiał sens wyboru Dwunastu i ich szczególną rolę we wspólnocie Kościoła. Dlatego widział nad jeziorem Galilejskim zapowiedź Kościoła. Być może to jest powód, dla którego inaczej opisał tę scenę niż Mateusz. U św. Mateusza Pan Jezus naucza będąc na górze (ściśle rzecz biorąc – pagórku). Chciał przez to nawiązać do objawienia na Górze Synaj. Św. Łukasz twierdzi, że głosić zaczął po zejściu na równinę. Prawdopodobnie relacje świadków były różne, może samo kazanie miało kilka etapów, jedni zapamiętali Jezusa na wzgórzu, inni stojącego pośród tłumu. W gruncie rzeczy to drugorzędne. Łukasz chciał podkreślić w swym opisie, czym jest Kościół.


Pan Jezus spędza noc na górze, modląc się, zjednoczony z Ojcem. Początek nadprzyrodzonej wspólnoty wierzących, ale też ziemskiej instytucji, jest w Bogu. Ojciec i Syn, złączeni miłością, którą jest Duch Święty. Uczniowie, ci wszyscy co chcą iść za Nim, stoją na równinie. I oto spośród nich powołuje niektórych, aby dać im specjalną misję. Apostołowie, których następcami są biskupi, mają misję i władzę, która nie wynika z ich osobistych zalet. Nie złożyli aplikacji na stanowisko apostoła. Pan Jezus z pewnością brał pod uwagę pewne cechy wybranych, które miały sprzyjać wypełnieniu misji, ale trudno powiedzieć, że w gronie Dwunastu byli ludzie wybitni. Takimi się stali, ale dopiero pod wpływem Nauczyciela. I nie wszyscy, co wyraźnie zaznaczył ewangelista. Ich pierwszą misją będzie… słuchanie Pana Jezusa. Schodzą razem z Nim i stoją obok. Nie tylko słuchają słów prawdy, tak jak pozostali, ale uczą się jak te słowa dalej przekazywać. To będzie ich zadanie. Często patrzymy na biskupów jak na zwykłych urzędników kościelnych, „wyższą kadrę kierowniczą”. Czasem poznajemy ich wady i słabości. Łatwo wówczas zapomnieć, że kimkolwiek by nie byli, zostali kiedyś wezwani „na górę” przyjmując sakrament święceń biskupich. Może dlatego gorszy nas, jeśli któryś sprzeniewierzy się swej misji, marnując otrzymane dary. Nie zmienia to faktu, że ich misja jest nadprzyrodzona. Szczególnie powinniśmy o tym pamiętać w odniesieniu do następcy Piotra, biskupa Rzymu czyli Papieża.


Liczny tłum Jego uczniów to ogół wiernych, my wszyscy. Kościół, pośrodku którego stoi Chrystus. Tak jest od 2000 lat. Chrystus jest pośrodku Kościoła, obecny w sakramentach i nauczaniu, które przekazuje nam przez wybranych uczniów, biskupów i kapłanów. My wszyscy zaś, Kościół powszechny stoimy pośrodku równiny świata. I zbliżają się do nas ci, co Chrystusa jeszcze nie znają. Wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Wiemy dobrze, że nie zawsze przychodzą. Tylu ludzi nie zna, bez swej winy, Kościoła. Nie przychodzą, a czasem są wrogo nastawieni, bo tak naprawdę nie wiedzą czym jest. Bywa, że winni temu są sami uczniowie. Wszyscy jednak potrzebują Chrystusa, nawet jeśli o Nim nie słyszeli. Jeśli nie przychodzą, my idziemy do nich. Bo Kościół, który tworzymy jest po to, aby każdy miał szansę spotkać Chrystusa, zostać dotkniętym Jego łaską.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

10 września 2025
środa

Pierwsze czytanie

(Kol 3, 1-11)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi.

Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze Życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.

Zadajcie więc śmierć temu, co przyziemne w członkach: rozpuście, nieczystości, lubieżności, złej żądzy i chciwości, bo ona jest bałwochwalstwem. Z ich powodu nadchodzi gniew Boży na synów buntu. I wy niegdyś tak postępowaliście, kiedy tym żyliście. A teraz i wy odrzućcie to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, znieważanie, haniebną mowę wychodzącą z ust waszych.

Nie okłamujcie się nawzajem, bo zwlekliście z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekliście nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu Boga, na obraz Tego, który go stworzył. A tu już nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, barbarzyńcy, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz wszystkim we wszystkich jest Chrystus.

Psalm responsoryjny

(Ps 145)


Ps 145(144), 2-3. 10-11. 12-13ab (R.: por. 9a)

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Każdego dnia będę błogosławił Ciebie *
i na wieki wysławiał Twoje imię.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, *
a wielkość Jego niezgłębiona.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 6, 23ab)

Alleluja, alleluja, alleluja

Cieszcie się i radujcie,
bo wielka jest wasza nagroda w niebie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6,20-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus podniósł oczy na swoich uczniów i mówił:

«Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.

Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni.

Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie.

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom.

Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą.

Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie.

Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie.

Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».

Nawrócony raz i porządnie?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


„Każdego dnia będę błogosławił Ciebie”.

Ciężko wejść w to Słowo, gdy mam swoje upadki. Wówczas rodzi się we mnie pretensja:

„Czemu mnie Panie nie wzmocniłeś?”

On jednak zawsze mi przebacza, bo: „Pan Bóg jest dobry dla wszystkich na ziemi”.

„Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych”. Jeszcze żyjemy na świecie.

Powstanie z martwych dotyczy Paruzji. Dobrze zrozumiał te słowa Szaweł z Tarsu pod Damaszkiem. Uważał się za bardzo żywotnego obrońcę Boga i Jego Prawa. Gdy spotkał Chrystusa, zobaczył, że jest martwy. Sprowadzał śmierć na niewinnych ludzi. Jezus miał moc wskrzesić Szawła z martwych. Jednak ten przez trzy dni się opierał. Od momentu, gdy się na to zgodził, zaczął zadawać „śmierć temu, co przyziemne”, mentalności „dawnego człowieka”. Ona kazała mu gardzić ludźmi nieobrzezanymi. Ona kazała mu walczyć z obrzezanymi. Oni, według niego, bluźnili wyznając, że Chrystus jest Bogiem. Teraz walczył, aby codziennie przyoblekać nowego człowieka, mającego w sobie obraz Chrystusa.

Dzisiejszą Ewangelię można odczytać według Szawłowej lub Pawłowej interpretacji.

Według pierwszej, aby mieć udział w „błogosławieni jesteście” trzeba wszystko sprzedać i stać się ubogim, trzeba głodować, płakać, iść tam, gdzie ludzie nas nienawidzą.

Mentalność nowego człowieka idzie głębiej, do korzenia istoty ludzkiej. Paweł wyraził to tak:

„I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.”

Mieć udział w błogosławieństwach Jezusa. Tego nie można osiągnąć raz na zawsze. Czasami ktoś mówi:

„Ja nawróciłem się kilka lat temu. Nie popełniam grzechów ciężkich, jak to miało miejsce wcześniej. Żyję w stanie łaski uświęcającej.
Żyję z Chrystusem”.

Dlatego wciąż nie można z tobą rozmawiać na pewne tematy. Bo ty, według ciebie, trwasz w prawdzie. I zawsze mocno krzyczysz wzywając innych do nawrócenia.

No cóż życie z Chrystusem to „nagroda w niebie”, po twojej śmierci doczesnej.

Doczesne życie to nieustanne zrzucanie natury dawnego człowieka. Paweł stwierdził: „Nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię”.
Nie dawał rady by trwać w Chrystusie.

Musiał nieustannie powstawać z martwych. Czytelniku! Odwagi! Chrystus cię kocha, gdy upadasz i wciąż czeka byś pozwolił Mu cię podnieść.

Czy odpowiesz Mu amen?

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

11 września 2025
czwartek

Pierwsze czytanie

(Kol 3, 12-17)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Jako wybrańcy Boży – święci i umiłowani – obleczcie się w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby ktoś miał coś do zarzucenia drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy.

Na to zaś wszystko przywdziejcie miłość, która jest spoiwem doskonałości. A w sercach waszych niech panuje pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele. I bądźcie wdzięczni.

Słowo Chrystusa niech w was mieszka w całym swym bogactwie: z całą mądrością nauczajcie i napominajcie siebie, psalmami, hymnami, pieśniami pełnymi ducha, pod wpływem łaski śpiewając Bogu w waszych sercach.

A cokolwiek mówicie lub czynicie, wszystko niech będzie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego.


Psalm responsoryjny

(Ps 150)

Ps 150, 1-2. 3-4. 5 (R.: por. 5c)

Wszystko, co żyje, niechaj chwali Pana.
lub Alleluja.

Chwalcie Boga w Jego świątyni, *
chwalcie na ogromnym Jego nieboskłonie.
Chwalcie Go za potężne Jego dzieła, *
chwalcie za niezmierzoną Jego wielkość.

Wszystko, co żyje, niechaj chwali Pana.
lub Alleluja.

Chwalcie Go dźwiękiem rogu, *
chwalcie na harfie i cytrze.
Chwalcie Go bębnem i tańcem, *
chwalcie na strunach i flecie.

Wszystko, co żyje, niechaj chwali Pana.
lub Alleluja.

Chwalcie Go na dźwięcznych cymbałach, *
chwalcie na cymbałach brzęczących:
Wszystko co żyje, *
niechaj chwali Pana.

Wszystko, co żyje, niechaj chwali Pana.
lub Alleluja.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 J 4, 12bcd)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 27-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie.

Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to należy się wam wdzięczność? Przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują. I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, żeby tyleż samo otrzymać.

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».

Miłość nieprzyjaciół


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



Czasem z wielkim trudem przychodzi nam przyjąć i zaakceptować własny los, zwłaszcza gdy jest nim cierpienie, choroba lub zbliżająca się śmierć.

Jezus idzie jednak o krok dalej.

Nie chodzi jedynie o bierną akceptację, lecz o wielkoduszne przyjęcie – i to w imię miłości. Przyjęcie nie tylko zasłużonej kary, ale także niezasłużonego cierpienia czy prześladowania.

To również gotowość przyjęcia i zaakceptowania tych, którzy sprowadzają na nas ból.

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół” – to miara chrześcijańskiej doskonałości.

Zdolność do takiej miłości rodzi się z doświadczenia, że ja sam, będąc jeszcze nieprzyjacielem Boga, zostałem przez Niego umiłowany.

Że Bóg, pomimo moich słabości, niedoskonałości, grzechów, a nawet nałogów, nie tylko mnie przyjął takim, jakim jestem, ale wręcz obdarzył akceptacją i miłością.

Kolejnym krokiem jest dostrzeżenie w innych stworzeń i dzieci Bożych – tak samo, bez wyjątku, miłowanych przez Ojca Niebieskiego.

Miłość nieprzyjaciół to zdolność oddzielenia czynu od sprawcy.

To umiejętność kochania na przekór wszystkiemu, nawet obiektywnej krzywdzie. Taki rodzaj miłości jest szczytem chrześcijańskiej doskonałości, do którego wezwany jest każdy z nas.

Prawdziwa miłość usuwa z serca pragnienie zemsty, otwiera drogę do zgody i pokoju. Miłość jest potężną bronią, a jej najskuteczniejszym orężem jest właśnie miłość nieprzyjaciół.

Uczmy się tej miłości od Chrystusa i naśladujmy Go, aby – jak On – pokonać wszelkie zło i doprowadzić do zwycięstwa dobra nad złem, miłości nad nienawiścią.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

12 września 2025
piątek

Dzień Powszedni albo wspomnienie Najśw. Imienia Maryi

Pierwsze czytanie

(1 Tm 1,1-2.12-14)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa według nakazu Boga naszego, Zbawiciela, i Chrystusa Jezusa, naszej nadziei – do Tymoteusza, swego prawowitego dziecka w wierze. Łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.

Dzięki składam Temu, który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył do posługi sobie mnie, dawniej bluźniercę, prześladowcę i oszczercę. Dostąpiłem jednak miłosierdzia, ponieważ działałem z nieświadomością, w niewierze. A nad miarę obfita okazała się łaska naszego Pana, wraz z wiarą i miłością, która jest w Chrystusie Jezusie.


Psalm responsoryjny

(Ps 16)

Ps 16 (15), 1-2a. 5. 7-8. 11 (R.: por. 5a)

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
to On mój los zabezpiecza.

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem

Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
pełnię radości przy Tobie
i wieczne szczęście *
po Twojej prawicy.


Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 17ba)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6,39-42)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział uczniom przypowieść:

«Czy może niewidomy prowadzić niewidomego?

Czy nie wpadną w dół obydwaj?

Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.

Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?

Jak możesz mówić swemu bratu: „Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku”, podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego».


Kłopoty ze wzrokiem


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Czy może niewidomy prowadzić niewidomego?

Historia pokazuje, że niestety może i kończy się to katastrofą. Nieraz na gigantyczną skalę. Naród niemiecki dał się prowadzić przez szaleńca gotowego podpalić świat w imię swoich chorych idei. Rosjanie dali się uwieść bandzie zbrodniarzy obiecujących raj na ziemi. Można wskazać wiele innych dramatycznych przykładów w historii społeczeństw i jednostek. W polityce, w mediach, w życiu społecznym nie brakuje hochsztaplerów, którzy pretendują do roli nauczycieli i wychowawców, a są cynicznymi manipulatorami.

Jezus przestrzega przed ludźmi, którzy zarażają innych własnym zaślepieniem, niewiedzą, niedojrzałością, a nawet gorzej, cynizmem lub nienawiścią. Dzięki potędze mediów ogromnie wzrosła także siła oddziaływania takich „ślepców”. Mądrości nie mierzy się poziomem oglądalności czy ilością polubień. W świecie nadmiaru informacji i sztucznej inteligencji palące staje się pytanie: kogo słucham, kto jest moim przewodnikiem przez życie? Czy potrafię odróżnić mądrość od głupoty udającej mądrość? Czym karmię swój umysł, oczy, inteligencję, wrażliwość, serce? Wiara w Chrystusa przynosi prawdę, która rozprasza mroki. Pomaga odróżnić złoto od świecącej tandety, skarb od świecidełek. Rzecz w tym, że aby poddać się prowadzeniu przez Chrystusa, trzeba postawić życie na szali. Nie wystarczy samo rozumowanie.


„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?” Co jest tą belką w moim oku? To może być grzech, który się zadomowił w sercu jak pasożyt w organizmie, to może być nałóg, chorobliwe pożądanie, zazdrość, pycha, żądza władzy. Dziś tak wiele obrazów na ekranach, tak wiele rzeczy, sprzętów, emocji może przesłaniać Boga. Kiedy znika Bóg, robi się ciemno w sumieniu, tracimy orientację. Wolność staje się iluzją. Wolność przestaje być możliwością wzrostu ku piękniejszemu, pełniejszemu, szlachetniejszemu życiu. Wolność bez jasnego widzenia przytłacza nadmiarem możliwości i obraca się przeciwko nam. Człowiek krzyczy, że jest wolny i rzuca się na wszystkie strony bez sensu i celu. Swoje zagubienie często maskujemy moralizowaniem. Narzekaniem na czasy, politykę, media, sąsiadów, rodzinę.


Pan Jezus nie neguje konieczności pomocy w usuwaniu drzazg innym.
Leczenie wzroku bliźniego jest rzeczą piękną i konieczną.

Operacji oka nie może jednak wykonywać ślepy lekarz.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

13 września 2025
sobota

Wspomnienie św. Jana Chryzostoma, biskupa i doktora Kościoła

Pierwsze czytanie

(1 Tm 1, 15-17)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Nauka to godna wiary i zasługująca na całkowite uznanie, że Chrystus Jezus przyszedł na świat zbawić grzeszników, spośród których ja jestem pierwszy. Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, by we mnie pierwszym Jezus Chrystus pokazał całą wielkoduszność jako przykład dla tych, którzy w Niego wierzyć będą na życie wieczne.

A Królowi wieków, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, Bogu samemu – cześć i chwała na wieki wieków. Amen.

Psalm responsoryjny

(Ps 113)

Ps 113 (112), 1-2. 3-4. 5a i 6-7 (R.: por. 2)

Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub: Alleluja

Chwalcie, słudzy Pańscy, *
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pana będzie błogosławione, *
teraz i na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone.

Od wschodu aż do zachodu słońca *
niech będzie pochwalone imię Pana.
Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy, *
ponad niebiosa sięga Jego chwała.

Niech imię Pana będzie pochwalone.

Któż jak nasz Pan Bóg, ✞
co w dół spogląda *
na niebo i ziemię?
Podnosi z prochu nędzarza *
i dźwiga z gnoju ubogiego.

Niech imię Pana będzie pochwalone.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 6, 43-49)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło.
Bo z obfitości serca mówią jego usta.

Czemu to wzywacie Mnie: „Panie, Panie!”, a nie czynicie tego, co mówię?
Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je.

Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, wezbrana rzeka uderzyła w ten dom, ale nie zdołała go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany.

Lecz ten, kto usłyszał, a nie wypełnił, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy rzeka uderzyła w niego, od razu runął, a ruina owego domu była wielka».


Z obfitości serca mówią usta


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Jezus mówi w Ewangelii: „dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, (…) bo z obfitości serca mówią jego usta”. Czym wypełniamy serca? Jak wygląda skarbiec naszego wnętrza? To pytania do rachunku sumienia. Tu tylko jeden problem zasygnalizuję.

Wiele dzieci i młodych jest uzależnionych od komórki. Równocześnie trzeba przyznać, że także i dorośli mają z nią niemały problem. Dużo czasu spędzamy na portalach społecznościowych, mnóstwo filmików oglądamy. W ten sposób marnujemy nieraz wiele naszego cennego czasu. Nie zawsze są to treści niewłaściwe, czy jedynie rozrywkowe. Znajdujemy w sieci prawdziwe perły, które kształtują nasze wnętrze. Jednak formacja jedynie „sieciowa” wydaje się powierzchowna. Czasem po obejrzeniu różnych filmików (i to nawet o treściach religijnych) możemy czuć się rozdygotani, mogą się rodzić różnego rodzaju wątpliwości odnośnie do wiary. Czy formacja „sieciowa” ma szanse głęboko formować nasze dusze? Zanim zbyt szybko odpowiemy pozytywnie na to pytanie, zastanówmy się, czy dobra książka nie kształtuje nas lepiej?

Słowa z dzisiejszej Ewangelii „z obfitości serca mówią (…) usta” można potraktować jako zachętę do czytania dobrych książek. To zadanie jest pilniejsze dla tych, którzy są zobowiązani do nauczania: dla nauczycieli, katechetów, księży. Rozpoczęcie nowego roku formacji duszpastersko-katechetycznej, kiedy to uczniom przedstawia się zadania, jakie będą przez cały semestr realizować, to okazja, by sobie postawić podobne zobowiązania: będę czytał dobre książki, a jeśli jestem księdzem bądź katechetą, to będę czytał dobre książki teologiczne.

W tym miejscu pozwolę sobie wskazać na jednego autora i zachęcić do dwóch jego książek. Choć dziś wspomnienie liturgiczne św. Jana Chryzostoma, którego dzieła przetrwały przecież do współczesności, to jednak przywołam św. Augustyna, którego w liturgii wspominaliśmy dwa tygodnie temu. Obydwaj żyli w tym samym czasie: na przełomie IV i V wieku. Jan Chryzostom był związany z chrześcijaństwem wschodnim, Augustyn – z zachodnim. Trop ku Augustynowi może być następujący. Mamy jako papieża Leona XIV, wywodzącego się ze zgromadzenia księży augustianów. Warto poznać klimat duchowy, w którym wzrastał przyszyły papież. Jeśli do tego wspomnieć, że papież Benedykt XVI często odwoływał się do św. Augustyna, to mamy ciekawy kierunek dla naszej formacji. Dzieła Augustyna to nie są miejsca, w których znaleźlibyśmy konspekt do katechezy szkolnej albo gotowe do wygłoszenia kazanie. Jednak to szkatuły pełne skarbów, po które warto sięgać, bo mogą mocno kształtować nasze wnętrze.

To dzieła, z których może zrodzić się mnóstwo katechez i homilii, bo są to teksty, które zapładniają umysł i serce. „z obfitości serca mówią (…) usta”.

Św. Augustyn jest znany przede wszystkim z „Wyznań”. I na pewno warto je przeczytać jako pierwsze w dzieł tego chrześcijańskiego myśliciela. Jeden z naszych wykładowców w seminarium duchownym przestrzegł nas, młodych studentów, że kto nie przeczytał „Wyznań” Augustyna, ten jest barbarzyńcą. Po „Wyznaniach” można z kolei zatrzymać się dłużej przy monumentalnym dziele „Państwo Boże”. To około 1200 stron, w zależności od wydania. To słynne 22 księgi, z czego pierwszych dziesięć dotyczy państwa ludzkiego, światowego, obrazowanego w Cesarstwie Rzymskim, a następne dwanaście – to przedstawienie państwa Bożego, które jest mniej więcej tym, co w Ewangelii zostało nazwane królestwem Bożym: już będącym między ludźmi, ale nie w pełni jeszcze objawionym. To trudna lektura, ale niezwykle pasjonująca. Temu, kto czytał „Władzę pierścieni” Tolkiena być może będzie łatwiej. Augustyn stworzył uniwersum, w którym państwo ludzkie i państwo Boże współistnieją, nieraz niełatwe są do rozdzielenia. Państwo ludzkie ma wiele zagrożeń, które Augustyn demaskuje, ale zawiera też w sobie wartości i cnoty, które Augustyn chwali i daje jako przykład. Państwo Boże to przestrzeń pełna szczęścia, docelowa ojczyzna dla wszystkich ochrzczonych, współpracujących za życia z łaską Bożą. Chyba warto czytać naprzemiennie: jedną księgę o państwie światowym, jedną o państwie Bożym. Bardzo wiele treści można odnieść do współczesności. Taka długa lektura jest dobrym sposobem na przeoranie umysłu. Człowiek wychodzi z utartych schematów myślowych, rodzą się nowe pomysły do homilii i do wykładów.

O „Państwie Bożym” tak mówił Benedykt XVI: „Ta wielka księga ukazuje dzieje ludzkości, którą kieruje Boża Opatrzność, a obecnie podzielonej przez dwie miłości.

I to jest zasadniczy obraz Augustyna, jego interpretacja historii, która jest walką między dwiema miłościami: miłością własną, «aż po obojętność na Boga», i miłością Boga «aż po obojętność na samego siebie» (De civitate Dei, XIV, 28), aż po pełną wolność od siebie, dla innych, w świetle Bożym”. W nawiązaniu do dzisiejszego pierwszego czytania można o „Państwie Bożym” powiedzieć, że „nauka to godna wiary i zasługująca na całkowite uznanie”. Zachęcam to wejścia w to augustiańskie uniwersum. (...)

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

14 września 2025
niedziela

Święto Podwyższenia Krzyża Świętego

Pierwsze czytanie

(Lb 21, 4-9)


[Gdy to święto wypada poza niedzielą, przed Ewangelią wybiera się tylko jedno z podanych czytań.]

Czytanie z Księgi Liczb

W owych dniach podczas drogi lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: «Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny».

Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli więc ludzie do Mojżesza mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem.

Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogo wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.


Psalm responsoryjny

(Ps 78)

Ps 78 (77), 1-2. 34-35. 36-37. 38 (R.: por. 7b)

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

Słuchaj, mój ludu, nauki mojej, *
nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich.
Do przypowieści otworzę me usta, *
wyjawię tajemnice zamierzchłego czasu.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

Gdy ich zabijał, wtedy Go szukali, *
nawróceni garnęli się do Boga.
Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, *
że Bóg Najwyższy ich Zbawicielem.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

Lecz oszukiwali Go swymi ustami *
i kłamali Mu swoim językiem.
Ich serce nie było Mu wierne, *
w przymierzu z Nim nie byli stali.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

On jednak będąc miłosierny *
odpuszczał im winę, a nie zatracał,
gniew swój często powściągał *
i powstrzymywał swoje wzburzenie.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy


Drugie czytanie

(Flp 2, 6-11)

[Drugie czytanie – gdy święto przypada w niedzielę]

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

-
Alleluja, alleluja, alleluja

Uwielbiamy Cię, Chryste, i błogosławimy Ciebie,
bo przez Krzyż Twój święty świat odkupiłeś.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 3,13-17)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Nikodema:

«Nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego.

Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony».


Wywyższony


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png ks. Marian Machinek MSF


Ze względu na wagę przypadającego święta Podwyższenia Krzyża w liturgicznym Roku Łukasza pojawia się fragment Ewangelii Janowej, mianowicie fragment nocnej rozmowy z Nikodemem. Jezus wyjaśnia Nikodemowi najgłębszy sens swojego posłannictwa. Jego finał zmieni raz na zawsze historię człowieka, dając mu szansę wiecznego ocalenia. Ten finał będzie wywyższeniem, ale to słowo nabiera w ustach Jezusa znaczenia zupełnie odmiennego, niż to, które zazwyczaj jest z nim wiązane. Wywyższenie, to zazwyczaj postawienie kogoś na piedestale ze względu na jego wybitne osiągnięcia, przyznane tytuły lub inne szczególne cechy. Wywyższony, to zazwyczaj obiekt podziwu, szacunku, a nierzadko także zachwytu. Wywyższony Jezus zostaje wprawdzie faktycznie postawiony, a raczej powieszony nad ziemią, ale jako obiekt hańby, pogardy, i wyszydzenia. W ten sposób staje się antytezą czysto ludzkiego wywyższenia. W rozmowie z Nikodemem Jezus przedstawia to swoje przyszłe wywyższenie jako „wydanie” Go przez Ojca niebieskiego z miłości do człowieka.

Tajemnica krzyża rozsadza wszelkie schematy zbudowane na logice winy i kary. Oto bezgrzeszny Syn Boży przyjmuje na siebie wszystkie konsekwencje ludzkich grzechów, uwalniając z nich tych, których powinny one dosięgnąć. Zasłaniając ich sobą samym przed lawiną, którą sami przez swoje grzechy wywołali. Czyni to w jedności z Ojcem w niebie, poruszony – jak Ojciec – ich losem, ich tak głębokim zapętleniem się w grzech, że wszystkie inne drogi wyzwolenia okazały się już niemożliwe.

Wyjaśniając Nikodemowi tajemnicę swojego wywyższenia, Jezus wskazuje na starotestamentalną historię ocalenia wędrujących przez pustynię Izraelitów dzięki znakowi miedzianego węża, umieszczonego na palu. Każdy, kto z wiarą spojrzał na ten znak, pozostawał przy życiu, mimo ukąszenia jadowitego węża. Ta historia staje się proroctwem otwierającym drogę do zrozumienia tajemnicy krzyża.
Święto Podwyższenia Krzyża to zaproszenie do spojrzenia z wiarą na znak Ukrzyżowanego, do naznaczenia krzyżem swojego ciała, a także myśli, emocji i zamiarów, aby jego wyzwoleńcza moc przeniknęła i ogarnęła całą egzystencję.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

15 września 2025
poniedziałek

Wspomnienie Najśw. Maryi Panny Bolesnej

Pierwsze czytanie

(Hbr 5, 7-9)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Chrystus z głośnym wołaniem i płaczem, za swych dni doczesnych, zanosił gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości.

I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają.


Psalm responsoryjny

(Ps 31)

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu

Panie, do Ciebie się uciekam, ✞
niech nigdy nie doznam zawodu, *
wybaw mnie w sprawiedliwości Twojej!
Nakłoń ku mnie Twego ucha, *
pośpiesz, aby mnie ocalić!

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu

Bądź dla mnie skałą schronienia, *
warownią, która ocala.
Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą, *
kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu

Wydobądź z sieci zastawionej na mnie, *
bo Ty jesteś moją ucieczką.
W ręce Twoje powierzam ducha mego, *
Ty mnie odkupisz, Panie, wierny Boże.

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu

Ja zaś pokładam ufność w Tobie, Panie, *
i mówię: «Ty jesteś moim Bogiem».
W Twoim ręku są moje losy, *
wyrwij mnie z rąk wrogów i prześladowców.

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu

Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, *
którą zachowałeś dla bogobojnych.
Okazujesz ją tym, którzy uciekają się do Ciebie *
na oczach ludzi.

Wybaw mnie, Panie, w swoim miłosierdziu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, alleluja, alleluja

Szczęśliwa jest Panna Maryja,
która bez śmierci wysłużyła palmę męczeństwa pod krzyżem Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

----
Jeśli okoliczności za tym przemawiają, można odmawiać sekwencję:

SEKWENCJA

Bolejąca Matka stała
U stóp krzyża, we łzach cała,
Kiedy na nim zawisł Syn.
A w Jej pełnej jęku duszy,
Od męczarni i katuszy,
Tkwił miecz ostry naszych win.
Jakże smutna i strapiona
Była ta błogosławiona,
Z której się narodził Bóg.
Jak cierpiała i bolała,
Jakże drżała, gdy widziała
Dziecię swe wśród śmierci trwóg.
Któryż człowiek nie zapłacze,
Widząc męki i rozpacze
Matki Bożej w żalu tym?
Któż od smutku się powstrzyma,
Mając Matkę przed oczyma,
Która cierpi z Synem swym?
Widzi, jak za ludzkie winy
Znosi męki Syn jedyny,
Jezus - jak Go smaga bat.
Widzi, jak samotnie kona
Owoc Jej czystego łona,
Dając życie za ten świat.
Matko, coś miłości zdrojem,
Przejmij mnie cierpieniem swoim,
Abym boleć z Tobą mógł.
Niechaj serce moje pała,
By radością mą się stała
Miłość, którą - Chrystus Bóg.

-

* Następującą część sekwencji można według uznania opuścić.

-

Matko święta, srogie rany,
Które zniósł Ukrzyżowany,
Wyryj mocno w duszy mej.
Męką Syna rodzonego,
Co dla dobra cierpiał mego,
Ze mną się podzielić chciej.
Pragnę płakać w Twym pobliżu,
Cierpiąc z Tym, co zmarł na krzyżu,
Po mojego życia kres.
Chcę pod krzyżem stać przy Tobie,
Z Tobą łączyć się w żałobie
I wylewać zdroje łez.
Panno czysta nad pannami,
Niechaj dobroć Twoja da mi
Płakać z żalu z Tobą współ,
Bym z Chrystusem konał razem,
Męki Jego był obrazem,
Rany Jego w sobie czuł.
Niech mnie do krwi rani zgraja,
Niech mnie męki krzyż upaja
I Twojego Syna krew.
W ogniu, Panno, niech nie płonę,
Więc mnie w swoją weź obronę,
Gdy nadejdzie sądu gniew.
Gdy kres dni przede mną stanie,
Przez Twą Matkę dojść mi, Panie,
Do zwycięstwa palmy daj.
Kiedy umrze moje ciało,
Niechaj duszę mą z swą chwałą
Czeka Twój wieczysty raj.
Amen. Alleluja.


Ewangelia

(J 19, 25-27)

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena.

Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

[Ewangelia do wyboru: Łk 2, 33-35]


Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Po przedstawieniu Jezusa w świątyni Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono.

Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoja duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».


Współcierpiąca


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png ks. Antoni Bartoszek



Dziś we wspomnienie Matki Bożej Bolesnej w kościołach jest czytana albo Ewangelia św. Łukasza, w której Symeon podczas ofiarowania Jezusa w świątyni zapowiada, że duszę Maryi przeniknie miecz, albo Ewangelia św. Jana, w której przedstawiona jest Maryja stojąca pod krzyżem Jezusa. Charakterystyczne jest to, że ewangelista Łukasz prezentując proroctwo Symeona, zapowiadające duchowe cierpienia Maryi, nie ukazał Jej jako stojącej pod krzyżem. Być może w ten sposób chciał wyeksponować, że cierpienia Maryi nie wystąpiły jedynie w czasie męki Jej Syna. Maryja doświadczała wielu cierpień w swoim życiu. Najpierw były to cierpienia związane z narodzeniem Jezusa, które dokonało się poza miastem, bo dla rodzącej Matki nie było miejsca w gospodzie. Krótko po narodzeniu Jezusa musiała z całą rodziną uciekać do Egiptu przed okrutnym Herodem. Potem – podczas publicznej działalności Jezusa – przeżywała cierpienia związane z narastającym sprzeciwem, a wręcz wrogością wobec Jej Syna.


Wreszcie apogeum cierpień doświadczyła Maryja podczas męki swego Syna. Pielgrzymi, którzy odwiedzają Jerozolimę wiedzą, że dom Anny, w którym urodziła się Maryja, znajduje się blisko miejsca, przy którym Jezus był biczowany. Być może Maryja słyszała uderzenia bicza. Na pewno była w pobliżu (może właśnie w domu u swojej matki), bo przecież w momencie umierania Syna stała pod krzyżem. Tradycja chrześcijańska przekazuje w czwartej stacji drogi krzyżowej przekonanie, że Maryja spotkała Syna, gdy niósł krzyż.


Tak o znaczeniu cierpień Maryi podczas Jej obecności na Golgocie pisał św. Jan Paweł II w liście apostolskim o sensie cierpienia Salvifici doloris: „A wreszcie, po wszystkich wydarzeniach ukrytego i publicznego życia Syna, w których uczestniczyła z całą wrażliwością swego serca – właśnie na Kalwarii cierpienie Matki u boku cierpiącego Jezusa osiągnęło stopień przechodzący wszelką ludzką wyobraźnię; było ono jednak w tajemniczy i nadprzyrodzony sposób owocne dla odkupienia świata. Droga na Kalwarię i trwanie u stóp krzyża wraz z umiłowanym Uczniem stanowiły o szczególnym udziale Maryi w odkupieńczej śmierci Syna. Słowa zaś, które usłyszała z Jego ust, były jakby uroczystym potwierdzeniem tej swoistej ewangelii, która miała być głoszona całej wspólnocie wierzących. Jako świadek męki Syna, dzięki obecności i jako jej uczestniczka poprzez współcierpienie, Maryja dała jedyny w swoim rodzaju wkład w ewangelię cierpienia, przeżywając już wcześniej to, co św. Paweł wyraził w przytoczonym na początku tekście”. Chodzi tu o werset z Listu św. Pawła do Kolosan: „w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24). Jan Paweł II dopowiedział: „Ma też Ona najszczególniejsze prawo powiedzieć, że dopełnia w swym własnym ciele – jak i w swej duszy – tego, czego nie dostaje cierpieniom Chrystusa”.


Kościół zachowuje ostrożność w określaniu Maryi Współ-odkupicielką. Chodzi o to, by tytuł ten nie zamazywał prawdy o Jezusie, jedynym Odkupicielu świata. Jednak prawdą jest także to, co wynika z Listu do Kolosan, że człowiek – poprzez zjednoczenie się z męką Jezusa, szczególnie poprzez ofiarowanie swych cierpień – może uczestniczyć duchowo w procesie zbawiania świata. Matka Bolesna daje w tym względzie niezwykły przykład.


Ks. Wawrzyniec Willenborg, holenderski założyciel Apostolstwa Chorych (wspólnota ta powstała dokładnie 100 lat temu) w jednym ze swoich listów nazwał chorych „współodkupicielami”. Nie uczynił tego, by osłabić znaczenie męki Jezusa, ale by pokazać to, o czym 60 lat później napisał Jan Paweł II, że człowiek może odkryć zbawczy sens swego cierpienia: „w miarę jak człowiek bierze swój krzyż, łącząc się duchowo z Krzyżem Chrystusa, odsłania się przed nim zbawczy sens cierpienia. Człowiek nie odnajduje tego sensu na swoim ludzkim poziomie, ale na poziomie cierpienia Chrystusa” (Salvifici doloris).


Wspomnienie Matki Bożej Bolesnej przybliża nam prawdę, że nasze cierpienia i słabości możemy zjednoczyć z krzyżem Jezusa i ofiarować je w jakieś intencji, a przede wszystkim w tej największej: za zbawienie świata.

Tak od 100 lat rozumie swoją duchowość Apostolstwo Chorych. Trzeci warunek duchowej przynależności do tej wspólnoty brzmi: ofiarować cierpienie Bogu w intencji przybliżenia królestwa Bożego i zbawienia świata, a także za Kościół, Ojczyznę oraz w intencjach ojca świętego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

16 września 2025
wtorek

Wspomnienie świętych męczenników Korneliusza, papieża, i Cypriana, biskupa


Pierwsze czytanie

(1 Tm 3, 1-13)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Nauka to godna wiary: jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pragnie dobrego zadania. Biskup więc powinien być bez zarzutu, mąż jednej żony, trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, nieprzebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy na grosz, dobrze zarządzający własnym domem, z całą godnością trzymający swoje dzieci w uległości. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży? Nie może to być świeżo ochrzczony, ażeby wbiwszy się w pychę, nie wpadł w diabelskie potępienie. Powinien też mieć dobre świadectwo ze strony tych, którzy są z zewnątrz, ażeby się nie naraził na wzgardę i sidła diabelskie.

Diakonami tak samo powinni być ludzie godni, nieobłudni w mowie, nienadużywający wina, niechciwi brudnego zysku, lecz utrzymujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. I oni niech będą najpierw poddawani próbie, i dopiero wtedy niech spełniają posługę, jeśli są bez zarzutu. Kobiety również – godne, nieskłonne do oczerniania, trzeźwe, wierne we wszystkim. Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami. Ci bowiem, skoro dobrze spełnili czynności diakońskie, zdobywają sobie zaszczytny stopień i wielką pewność w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.

Psalm responsoryjny

(Ps 101)

Ps 101 (100), 1b-2b. 2c-3b. 5-6 (R.: por. 2c)

Zawsze uczciwie będę postępował

Będę śpiewał o sprawiedliwości i łasce, *
Tobie chcę śpiewać, o Panie.
Będę szedł drogą nieskalaną, *
kiedyż Ty do mnie przyjdziesz?

Zawsze uczciwie będę postępował

Będę chodził z sercem niewinnym *
wewnątrz swojego domu.
Nie będę zwracał oczu *
ku sprawie niegodziwej.

Zawsze uczciwie będę postępował

Zniszczę każdego, kto skrycie uwłacza bliźniemu, *
pysznych oczu i serca nadętego nie zniosę.
Oczy swe zwracam na wiernych tej ziemi, ✞
aby ze mną zamieszkać mogli. *
Ten, który kroczy drogą nieskalaną, będzie mi usługiwał.

Zawsze uczciwie będę postępował


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 7, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 7,11-17)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a podążali z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. Gdy przybliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta.

Na jej widok Pan zlitował się nad nią i rzekł do niej: «Nie płacz». Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, przystanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!» A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.

Wszystkich zaś ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: «Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził lud swój». I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.



Tylko On mógł powiedzieć: „Nie płacz"


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Chcieli okazać współczucie matce. Nie mogli uczynić wiele więcej niż jej towarzyszyć. Dobre i to, ludzie z miasta pokazali, że śmierć młodego człowieka i ból jego matki nie są im obojętne. Jest to już wyraz miłości, który może w takiej sytuacji być promykiem nadziei. Jednak nikt nie mógł przywrócić życia zmarłemu. Nikt nie miał władzy nad śmiercią i kluczy do życia wiecznego. Nikt nie mógł dać wielkiej Nadziei, która nie jest mdłym promykiem, ale światłem rozjaśniającym życie, pozwalającym zobaczyć drogę ku szczęściu pełnemu.

Pana Jezusa otacza tłum. Sytuacja jest odwrotna. To lud szuka nadziei i odkrywa, że niesie ją nauczyciel z Nazaretu. Na razie jest to przeczucie, na podstawie Jego słów, cudów, które czyni i czegoś jeszcze, czego nazwać jeszcze nie potrafią. Sama Jego obecność fizyczna zdaje się mieć tajemniczą moc, pochodzącą od samego Boga. Za chwilę przekonają się, że intuicja ich nie zawodzi.

Pan Jezus ma moc aby dać matce nadzieję. Więcej, jako jedyny ma moc, aby dać jej szczęście pełne, choć nie stanie się to jeszcze u bram Nain. Syn wdowy zostanie przywrócony do świata żywych, ale kiedyś, podobnie jak jego matka i wszyscy potomkowie Adama i Ewy, ponownie przekroczy granice śmierci. Pan Jezus pokazuje jednak, że jest prawdziwie panem życia i śmierci. Przede wszystkim zaś życia, i to życia wiecznego, którym jest zjednoczenie z Bogiem, całkowite i bez końca.

Zanim jednak wskrzesi młodzieńca, wykonuje kilka gestów, które pozwalają matce odczuć, że jest bliżej niej niż ktokolwiek z obecnych. Na jej widok Pan zlitował się na nią. Ewangelia stosunkowo często, jak na ówczesną literaturę, mówi o uczuciach Pana Jezusa. Podkreśla w ten sposób, że jest On prawdziwie człowiekiem. Czy świadkowie ujrzeli zmianę na twarzy Jezusa, czy też na podstawie zachowania wywnioskowali, co czuł? Sądzę, że jedno i drugie. W Jezusie rozum, wola i uczucia były ze sobą w pełnej harmonii, uczucia nie były tylko stanem emocjonalnym, ale impulsem do działania, które jednak zawsze było oparte o poznanie prawdy, którą daje rozum.

Z pewnością więc w spojrzeniu skierowanym na wdowę, Pan zawarł proste przesłanie: „jestem z tobą, w twoim cierpieniu”. Potem padają słowa Nie płacz. Gdyby ktokolwiek inny to powiedział, byłoby to nieroztropne i niestosowne. Jakże podwójnie osierocona kobieta nie ma wyrażać smutku w czasie pogrzebu swego syna? Ponadto, w tamtej kulturze głośny płacz był powszechnie przyjętym sposobem wyrażania swego przywiązania do zmarłego. Było to dla tamtych ludzi tak ważne, że powstała cała instytucja „płaczek”, aby emocjonalny żal został odpowiednio podkreślony. Jednak gdy prorok, za którego większość obecnych uważała Jezusa, mówi „nie płacz”, to słowa te nie są banalnym pocieszeniem. Tym bardziej, że równocześnie Nauczyciel czyni inny gest. Dotyka mar. Prawo mojżeszowe zakazywało dotykania zmarłych i mar innym osobom, niż do tego wyznaczone, pod groźbą stania się „nieczystym”, a w konsekwencji konieczności poddania się odpowiednim rytuałom oczyszczenia. Pan Jezus dotyka mar nie po to, żeby zaszokować, ale żeby pokazać swą władzę. Jest Panem świata żywych i świata zmarłych. Równocześnie jednak mówi wdowie: „Jestem tak blisko ciebie, że nie boję się martwego ciała twego syna”. Często w obliczu cudzego cierpienia nie wiemy jak pomóc, bo śmierć, choroba czy inne nieszczęście budzi w nas lęk. Na przykład, czy rozmawiając ze śmiertelnie chorym można nawiązać do jego stanu? Oczywiście, wiele zależy od okoliczności, potrzebne jest wyczucie i roztropność, ale często blokujemy się z powodu czegoś, co dla chorego nie jest problemem. Podobnie trudno jest podjąć rozmowę z osobą, która właśnie utraciła kogoś najbliższego. Trzeba się odważyć dotknąć mar.

Nie mamy mocy wskrzeszania, nie możemy nikomu dać życia wiecznego, sami z siebie go bowiem nie mamy. Pan Jezus chce abyśmy Go naśladowali w tym, co nam dostępne. A jest nam dostępne być blisko cierpiących, nawet jeśli fizycznie nie możemy im pomóc. Jest nam dostępne dawać im nadzieję, ale w oparciu nie o nasze mizerne środki, ale o moc Chrystusa. On jako jedyny może dać każdemu, bez względu na okoliczności, szczęście pełne i prawdziwe, życie wieczne.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia