✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

28 sierpnia 2025
czwartek

Wspomnienie św. Augustyna, biskupa i doktora Kościoła


Pierwsze czytanie

(1 Tes 3, 7-13)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Doznaliśmy dzięki wam, bracia, pociechy: przez wiarę waszą we wszelkiej potrzebie i w naszym ucisku. Teraz bowiem ożyliśmy, gdy wy trwacie w Panu. Jakież bowiem podziękowanie możemy za was złożyć Bogu za radość, którą odczuwamy z waszego powodu przed Bogiem naszym? Gorąco modlimy się we dnie i w nocy, abyśmy mogli osobiście was zobaczyć i dopełnić tego, czego brak waszej wierze.

Drogę naszą do was niech utoruje sam Bóg, Ojciec nasz, i Pan nasz, Jezus! A Pan niech pomnoży was liczebnie i niech spotęguje miłość waszą nawzajem do siebie i do wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały w nienagannej świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego, Jezusa, wraz ze wszystkimi Jego świętymi.


Psalm responsoryjny

(Ps 90 (89), 3-4. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 14))

Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem

Obracasz w proch człowieka *
i mówisz: «Wracajcie, synowie ludzcy».
Bo tysiąc lat w Twoich oczach ✞
jest jak wczorajszy dzień, który minął, *
albo straż nocna.

Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem

Naucz nas liczyć dni nasze, *
byśmy zdobyli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *
Bądź litościwy dla sług Twoich!

Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem

Nasyć nas o świcie swoją łaską, *
abyśmy przez wszystkie dni nasze
mogli się radować i cieszyć.
Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami ✞*
i wspieraj pracę rąk naszych, *
dzieło rąk naszych wspieraj!

Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 24, 42a. 44)

Alleluja, alleluja, alleluja

Czuwajcie i bądźcie gotowi,
bo o godzinie, której się nie domyślacie,
Syn Człowieczy przyjdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 24, 42-51)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Czuwajcie, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy nadejdzie złodziej, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.

Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, żeby we właściwej porze rozdał jej żywność? Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności. Zaprawdę, powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem.

Lecz jeśli taki zły sługa powie sobie w duszy: „Mój pan się ociąga z powrotem”, i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna. Każe surowo go ukarać i wyznaczy mu miejsce z obłudnikami. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów».

Czuwające serce


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Dzisiejsza Ewangelia wzywa do czuwania. Czuwanie rodzi się z tęsknoty, a tęsknota jest dzieckiem miłości. Czuwa ten, kto kocha – jak matka przy łożu chorego dziecka. Tak i my, chrześcijanie, powinniśmy czuwać: z miłością i wyczekiwaniem na powrót umiłowanego Pana, Jezusa Chrystusa.


Gotowość na Jego przyjście oznacza wierność Jego słowom – w każdej chwili i w każdej sprawie. Studiujemy Pismo Święte właśnie po to, by nasze decyzje jak najpełniej odzwierciedlały wolę Chrystusa. Kiedy przyjdzie, odda każdemu według czynów: wiernym podaruje życie wieczne, a zatwardziałych czeka odrzucenie.

Czy jestem świadom, że od moich codziennych, pozornie drobnych wyborów zależy moja wieczność?

Czy, kierując się miłością do Boga, konsekwentnie wybieram to, co Mu się podoba, unikając grzechu ciężkiego?

Dla niektórych spotkanie z Chrystusem nastąpi szybciej, niż sądzą – w chwili śmierci. Nie wszyscy otrzymają czas na spokojne przygotowanie. Nie dajmy się zaskoczyć: wybierając grzech, wybieramy śmierć; wybierając przykazania i życie zgodne z Ewangelią, wybieramy wieczną radość.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

29 sierpnia 2025
piątek

Wspomnienie Męczeństwa św. Jana Chrzciciela

Pierwsze czytanie

(Jr 1,17-19)

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Pan skierował do mnie następujące słowa:

«Przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi.

A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi.

Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z tobą – mówi Pan – by cię ochraniać».

Psalm responsoryjny

(Ps 71)

Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17 (R.: por. 15a)

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

W Tobie, Panie, ucieczka moja, *
niech wstydu nie zaznam na wieki.
Wyzwól mnie i ratuj w Twej sprawiedliwości, *
nakłoń ku mnie swe ucho i ześlij ocalenie.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Bądź dla mnie skałą schronienia *
i zamkiem warownym, aby mnie ocalić,
bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą. *
Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją, *
Panie, Tobie ufam od młodości.
Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin, *
od łona matki moim opiekunem.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość

Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość *
i przez cały dzień Twoją pomoc.
Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości *
i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

Będę wysławiał Twoją sprawiedliwość


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 10)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 6,17-29)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu z powodu Herodiady, żony brata swego, Filipa, którą wziął za żonę.

Jan bowiem napominał Heroda: «Nie wolno ci mieć żony twego brata». A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał.

Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobistościom w Galilei. Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczyny: «Proś mnie, o co chcesz, a dam ci». Nawet jej przysiągł: «Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa». Ona wyszła i zapytała swą matkę: «O co mam prosić?» Ta odpowiedziała: «O głowę Jana Chrzciciela». Natychmiast weszła z pośpiechem do króla i prosiła: «Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela». A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała swej matce.

Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.


Kto właściwie stracił głowę?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0061D2D46D.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz

Jan Chrzciciel oddał życie broniąc prawdy o małżeństwie. Dopóki upominał zwykły lud nad Jordanem, władze mogły go tolerować jako niegroźnego szaleńca. Prorokowi nie godzi się jednak zwracać uwagę władzy. Rządzący łatwo i chętnie ulegają złudzeniu, że im wolno więcej. Nie lubią tych, którzy ośmielają się ich napomnieć. „Nie wolno ci mieć żony twego brata” – twardo brzmią słowa Jana skierowane do Heroda. Zero pobłażania. Nie wolno. Kropka. Zasady moralne obowiązują wszystkich, niezależnie od ich pozycji społecznej. Jan Chrzciciel potwierdził własną krwią zasadę niezmienności prawdy moralnej. Dopełnił swoją prorocką misję męczeństwem. Święty Jan Paweł II w encyklice „Veritatis splendor” zauważa: „Męczeństwo odrzuca jako złudne i fałszywe wszelkie «ludzkie tłumaczenia», jakimi usiłowałoby się usprawiedliwić – nawet w «wyjątkowych» okolicznościach – akty moralnie złe ze swej istoty”.

W sumieniu Heroda toczyła się walka. „Czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał”. Ten lęk przed prorokiem był jego szansą. A jednak przegrał duchowe zmaganie. Zmysłowy taniec Salome okazał się silniejszym „argumentem” niż napominanie surowego proroka. Zmysłowe pożądanie odbiera rozum, usypia sumienie. Nawet pobożny król Dawid tego doświadczył. Widok kąpiącej się Batszeby tak zamącił jego sumienie, że uśmiercił jej męża. Tańcząca córka Herodiady skłoniła Heroda do podpisania wyroku śmierci na proroka. Czasem łatwiej jest rządzić innymi niż sobą samym. Herod stracił głowę.

Kościół stoi dziś na rozdrożu. Pontyfikat papieża Franciszka sprowadził słuszną zasadę miłosierdzia wobec grzeszników do luzowania etycznych zasad, które zostały uznane za kamienie rzucane w słabych ludzi. Nie przesądzam, że taki był zamysł papieża. Ale taka interpretacja jego nauczania jest dziś bardzo powszechna wśród pasterzy. Kościół musi wybierać, czy będzie wsłuchiwał się w uwodzącą muzykę tego świata i próbował tak przedstawiać orędzie Ewangelii, żeby nie kolidowała z dobrą zabawą? Czy pójdzie raczej drogą Jana Chrzciciela, gotowy nawet za cenę męczeństwa niepokoić tych, którzy dziś dzierżą „rząd dusz” i psuć im zabawę, ze względu na prawdę?

Męczeńska śmierć Jana niepokoi. Salome w nieskończonych współczesnych wersjach tańczy, pociąga, nakręca zmysły. Słowo „grzech” raziło na dworze Heroda i razi na dworach współczesnych rządców dusz. Jakże prościej byłoby po prostu pogodzić się z ludzką słabością, uznać wymagania etyki za ideał dla doskonałych. Są różne modele małżeństwa, trzeba to uznać – słyszymy. A jednak prawda jest po stronie Jana. Świat i Kościół potrzebuje proroków, czyli ludzi, którzy upomną się o Boga, o Jego prawo do człowieka. Miłosierdzie Boga jest nieskończone, ale nie oznacza ono przymykania oczu na zło, jest raczej wezwaniem do zerwania ze złem w imię prawdziwego dobra.

Wszyscy toczymy w sumieniu podobną walkę, co Herod. Gra muzyka, leje się alkohol, świat tańczy, trwa zabawa, jest przyjemnie, ale sumienie wyje w tych miejscach, w których zawarliśmy kompromis ze złem. Musimy wybierać. Stracimy głowę, to pewne. Pytanie tylko, czy jak Herod czy jak Chrzciciel.


Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

30 sierpnia 2025
sobota

Pierwsze czytanie

(1 Tes 4, 9-11)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Bracia:

Nie jest rzeczą konieczną, abyśmy wam pisali o miłości braterskiej, albowiem Bóg was samych naucza, byście się wzajemnie miłowali. Czynicie to przecież w stosunku do wszystkich braci w całej Macedonii.

Zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować swoimi rękami, jak to wam przykazaliśmy.


Psalm responsoryjny

(Ps 98)

Ps 98 (97), 1. 7-8. 9 (R.: por. 9)

Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie.

Niech szumi morze i wszystko, co w nim żyje, *
krąg ziemi i jego mieszkańcy.
Rzeki niech klaszczą w dłonie, *
góry niech razem wołają z radości.

Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie.

W obliczu Pana, który nadchodzi, *
bo przychodzi osądzić ziemię.
On będzie sądził świat sprawiedliwie *
i ludy według słuszności.

Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja, alleluja, alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 25, 14-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:

«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.

Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.

Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».


Róbmy swoje


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek



W czytaniu z Pierwszego Listu do Tesaloniczan pojawiają się dwie zachęty, które można by uznać wręcz za lapidarne. Pierwsza z nich nie jest nawet zachętą, lecz stwierdzeniem faktu: „Nie jest rzeczą konieczną, abyśmy wam pisali o miłości braterskiej, albowiem Bóg was samych naucza, byście się wzajemnie miłowali. Czynicie to przecież w stosunku do wszystkich braci w całej Macedonii”. Miłość braterska to miłość we wspólnocie chrześcijańskiej, to miłość w gminie chrześcijańskiej. Dziś powiemy: to miłość we wspólnocie parafialnej, ale także miłość w rodzinie chrześcijańskiej. Ją należy pogłębiać, rozwijać. Taka miłość jest zabezpieczeniem przed nadużyciami seksualnymi, przed czym przestrzegał Paweł we wcześniejszych wersetach, nie przywołanych w dzisiejszym czytaniu: „wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty, aby każdy umiał utrzymywać ciało własne w świętości i we czci,a nie w pożądliwej namiętności, jak to czynią nie znający Boga poganie”. Dobre przeżywanie wspólnoty małżeńsko-rodzinnej zabezpiecza przed zdradą lub innymi grzechami przeciw czystości. Podobnie głębokie zaangażowanie w życie wspólnoty parafialnej strzeże duszpasterza-celibatariusza przed różnymi pokusami, także tymi dotyczącymi sfery seksualnej.

Druga zachęta dotyczy pracy: „zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować swoimi rękami, jak to wam przykazaliśmy”. Róbmy swoje – można streścić słowa Apostoła. W tle tych słów znajdował się poważny problem duchowy, jaki przeżywała wspólnota w Tesalonikach. Tak intensywnie oczekiwali powtórnego przyjścia Chrystusa, że wielu uznało, iż nie warto podejmować pracy i obowiązków. Duchowa gorączka opanowała wielu chrześcijan. Dlatego Paweł mobilizuje, by „zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować swoimi rękami”. Dziś niektóre wspólnoty kościelne także generują wiele emocji. I dlatego słowa Pawła stanowią dobre schłodzenie emocjonalnych uniesień religijnych. Jednak główny problem jest gdzie indziej. Współcześnie wielu chrześcijan nie oczekuje w ogóle powtórnego przyjścia Pana. Sprowadza swoje życia do doczesności. Wielu swoją pracę traktuje nie jako środek do budowania i umacniania rodziny, ale jako narzędzie do pozyskiwania środków finansowych potrzebnych do przeżywania nowych doznań i przyjemności. Praca jako realizacja materializmu praktycznego jest dziś poważnym zagrożeniem duchowym.

Łącząc te dwa zalecenia, można powiedzieć, że Paweł zachęca nas, byśmy rzetelnie wypełniali nasze obowiązki i w ten sposób umacniali miłość braterską. W chrześcijaństwie sensem życia nie są ani rozdygotane emocje religijne, ani pozyskiwanie nowych doznań. Sensem życia nie jest nawet sama praca, która przecież zawsze pozostaje środkiem: do otrzymania siebie i rodziny, a także do rozwoju własnej osobowości, o czym opowiada ewangeliczna przypowieść o pomnażaniu talentów. Sensem naszego życia jest miłość: miłość braterska i miłość Boga. Zaś ostatecznym celem: spotkanie z Jezusem podczas Jego powtórnego przyjścia lub w chwili naszej śmierci. Ani bowiem świat nie jest wieczny, ani nasze życie tu na ziemi nie jest wieczne. Wieczna jest miłość, bo Bóg jest miłością. Więc rzetelnie i uczciwie pracując, inwestujmy w miłość.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

31 sierpnia 2025
niedziela


Pierwsze czytanie

(Syr 3, 17-18. 20. 28-29)

Czytanie z Mądrości Syracha

Synu, z łagodnością prowadź swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie cię miłował. Im większy jesteś, tym bardziej się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana. Wielka jest bowiem potęga Pana i przez pokornych bywa chwalony.

Na chorobę pyszałka nie ma lekarstwa, albowiem nasienie zła zapuściło w nim korzenie. Serce rozumnego rozważa przypowieść, a ucho słuchacza – to pragnienie mędrca.


Psalm responsoryjny

(Ps 68)

Ps 68 (67), 4-5ac. 6-7ab. 10-11 (R.: por. 11b)

Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz.

Sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, *
i rozkoszują radością.
Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu, *
cieszcie się Panem, przed Nim się weselcie.

Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz.

Ojcem sierot i wdów opiekunem *
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych, *
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz.

Deszcz obfity zesłałeś, Boże, *
Tyś orzeźwił swoje znużone dziedzictwo.
Twoja rodzina, Boże, znalazła to mieszkanie, *
które w swej dobroci dałeś ubogiemu.

Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz.


Drugie czytanie

(Hbr 12, 18 - 19. 22 - 24)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Nie przyszliście do namacalnego i płonącego ognia, do mgły, do ciemności i burzy ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go usłyszeli, prosili, aby do nich nie mówił.

Wy natomiast przyszliście do góry Syjon, do miasta Boga żywego – Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, i do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy już doszli do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 29ab)
Alleluja, alleluja, alleluja

Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie,
bo jestem cichy i pokornego serca.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 14, 1. 7-14)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali. Tak mówił do nich:

«Jeśli cię ktoś zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by przypadkiem ktoś znamienitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: „Ustąp temu miejsca”, a wtedy musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce.

Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. A gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, powie ci: „Przyjacielu, przesiądź się wyżej”. I spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».

Do tego zaś, który Go zaprosił, mówił także: «Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych».



O bezinteresowności


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Umiejętność długofalowego inwestowania jest w zasadzie czymś bardzo pozytywnym. Dzięki niej człowiek nie konsumuje od razu wszystkich zasobów, jakie zgromadził, ale część z nich przeznacza na później, a nawet potrafi dzięki mądremu gospodarowaniu je pomnożyć. Oczywiście, jak wszystkie dobre umiejętności, również i ta może zostać wykrzywiona, gdy ktoś chce zarabiać ponad miarę i za wszelką cenę, nie bacząc na elementarną uczciwość lub gdy każdy swój krok mierzy jedynie miarą opłacalności. Szczególnie problematyczna staje się umiejętność inwestowania wtedy, gdy dotyczy relacji z bliźnimi. Pojawia się wtedy interesowność: daję jedynie wtedy i takim ludziom, gdy mogę spodziewać się otrzymania w przyszłości z powrotem i w dwójnasób tego, co im dzisiaj ofiaruję.

Właśnie o postawie bezinteresownej mówi dzisiaj Jezus, przypatrując się rewii próżności, jaka towarzyszyła wtedy – i niezmiennie towarzyszy także dzisiaj – spotkaniom ludzi wpływowych, których cechuje nastawienie interesowne. Cały ten marny teatr znika, gdy w miejsce postawy interesownej, zdominowanej poprzez chęć zaskarbienia sobie przyszłych względów i korzyści, pojawia się bezinteresowna życzliwość. Jej cechą jest to, że dostrzega potrzeby bliźnich, szczególnie najbardziej bezradnych i stara się w miarę możliwości im zaradzić, nie troszcząc się zupełnie o to, że nie przyniesie to ani zysku dzisiaj, ani jakiegoś innego szczególnego profitu w przyszłości.

Postawa bezinteresowna jest w szczególny sposób odzwierciedleniem postawy Boga. Człowiek nie może Bogu niczego dać. Jak to przed wiekami mistrzowsko wyraził Jan Kochanowski, „złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje”. Wszystko, co Bóg daje człowiekowi, włącznie z życiem, jest czystym i niezasłużonym darem.

Chociaż pouczenie Jezusa kończy się wspomnieniem odpłaty przy zmartwychwstaniu umarłych, nie mamy tu do czynienia z jakimś interesownym motywem. Przy zmartwychwstaniu umarłych ukaże się po prostu w całym swoim pięknie podobieństwo do Boga tych, którzy byli zdolni do czynienia dobra bez prowadzenia rachunku strat i zysków.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 września 2025
poniedziałek

Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Bronisławy, dziewicy


Pierwsze czytanie

(1 Tes 4,13-18)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Nie chcemy, bracia, byście trwali w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim.

To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli. Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi, tak pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób na zawsze będziemy z Panem. Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami.


Psalm responsoryjny

(Ps 96)

Ps 96 (95), 1 i 3 4-5. 11-12. 13 (R.: por. 13ab)

Pan Bóg nadchodzi, aby sądzić ziemię.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, *
rozgłaszajcie cuda pośród wszystkich ludów.

Pan Bóg nadchodzi, aby sądzić ziemię.

Wielki jest Pan, godzien wielkiej chwały, *
budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie.
Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, *
Pan zaś stworzył niebiosa.

Pan Bóg nadchodzi, aby sądzić ziemię.

Niech się radują niebiosa i ziemia weseli, *
niech szumi morze i wszystko, co je napełnia.
Niech się cieszą pola i wszystko, co na nich rośnie, *
niech wszystkie drzewa w lasach wykrzykują z radości.

Pan Bóg nadchodzi, aby sądzić ziemię.

Przed obliczem Pana, który już się zbliża, *
który już się zbliża, by osądzić ziemię.
On będzie sądził świat sprawiedliwie, *
a ludy według swej prawdy.

Pan Bóg nadchodzi, aby sądzić ziemię.



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 4, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 4, 16-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.

Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane:
«Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».

Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.

Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».

A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?»

Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum».

I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman».

Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.


Kto tu jest mniejszością?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Nachalne przekonywanie ludzi, że świat współczesny masowo opuścił Boga to propaganda u schyłku, a nie punkt wyjścia do rzeczywistości. Przemysław Babiarz za to nie tylko komentuje mistrzostwa ale sam jest mistrzem, co udowodnił w wywiadzie dla Krzysztofa Ziemca na kanale „Otwarta konserwa”. Redaktor Babiarz wspomina w pewnej chwili rozmowę z kolegą, który mieszka w takim kraju jak Indonezja. To egzotyczne państwo – opowiada Babiarz – gdzie obecność Boga w przestrzeni publicznej wyczuwa się wręcz naturalnie. Podobno w Indonezji częstym pytaniem na wejście jest kwestia: jaką religię wyznajesz? A gdyby ktoś odpowiedział, że jest niewierzący, spotka się tylko ze zdziwionym spojrzeniem rozmówcy. Wraz z upływem minut w studio pana Ziemca, dialog dwóch znakomitych redaktorów nabiera intelektualnej pikanterii. Przemysław Babiarz zaczyna wspominać z kolei mistrzostwa w Katarze. Emir arabskiego państwa, zdrowo otwarty dla wierzących, kazał wystawić w czasie zawodów między innymi namiot dedykowany katolikom na modlitwę. Co więcej, podkreślił redaktor Babiarz, specjalna obsługa przy wejściu przepytywała szczegółowo wchodzących: jakiego wyznania jesteś? O zgrozo, niekatolików nie wpuszczano do środka, by nie prowokować do zamętu gapiostwem, fotografowaniem, hejtem lub protestem. Europa, Europa i jej fobie to nie wszystko – co więcej, to naprawdę niewiele w proporcjach do całego świata.

Pan Bóg ma na tej ziemi więcej szczerych wyznawców niż lewicowe media dobrze opłacanych propagandystów. Ludzi zepsutych stanem globalnej zapaści nie brakuje ale ukrytą, niestety zahukaną i nieświadomą swej siły większość trzymają ciągle osoby wartościowe i wierzące. Aksjologiczna przewaga zastygła jedynak w paraliżu i zatkała rękami uszy, ogłuszona barbarzyńskim dźwiękiem rewolucyjnej trąbki. To dlatego wielu dziś waha się złożyć jednoznaczne świadectwo. Albo z lęku przed krytyką ideologicznego układu, przykrościami czy uciskiem. Albo w stanie wewnętrznej ignorancji, bo formacja katolicka ostatnich lat spadła generalnie do opłakanego poziomu. Albo dlatego, że przeszli w życiu przez moralne zakręty, uznając w efekcie, iż w takim stanie sumienia nie wnoszą już nic do sprawy. Albo z powodu nierozumnego kompleksu fikcyjnej nowożytności, co wieści, że przyszłość musi być technologiczna a religia to przeżytek. Tak czy inaczej, ludzkość nadal wierzy Bogu, wypchnięta do przekrzyczanej diaspory. Skutkiem tego Europę zdominował specyficzny ruch, który można nazwać paradoksem socjotechnicznej większości. W istocie będzie to faktyczna mniejszość, co brutalnym kopniakiem, cyniczną ustawką, brudnym chwytem potrafi zamykać kościelne instytucje, zmieniać pod stołem prawo naturalne czy uzurpować władzę. Pora zdać sobie sprawę, że tak zwany europejski ateizm to odgórne szkolenie, a nie wybór oddolny.

Problemem chrześcijan w Tesalonice było przekonanie o momencie paruzji tu i teraz, jeszcze za obecnego pokolenia. Wierzący upadali tym samym na duchu, gdy tryumfujący Chrystus nie wracał, umierali zaś kolejni członkowie Kościoła (por. 1 Tes 4, 13b). Żałoba duszy zawsze podcina misyjną gorliwość, a Tesaloniczanom zdawało się, że z dnia na dzień jest ich coraz mniej. Zupełnie inaczej postrzega sprawę liczebności swoich uczniów Pan Jezus w ewangelii. Wydarzenie z synagogi w Nazarecie będzie w istocie obrazem nadchodzącej męki Chrystusa (por. Łk 4, 29-30). Ale Pan nie kryje się i nie ucieka przed konfrontacją świadomy, że ukrzyżowanie przymnoży wyznawców młodemu Kościołowi.

Jesteś cenzurowany posunięciami wpływowej siatki ale nie bezsilny. Co musisz robić, by odważnie wziąć udział w przywracaniu wartościom ich naturalnej potencji? Europa to zaledwie mentalny skrawek cywilizacji. Ziemia nadal znajduje się w ręku Boga. Myśl po chrześcijańsku, nie po europejsku.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 września 2025
wtorek

Pierwsze czytanie

(1 Tes 5, 1-6. 9-110)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy.

Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ponieważ nie przeznaczył nas Bóg na to, abyśmy zasłużyli na gniew, ale na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który za nas umarł, abyśmy – żywi czy umarli – razem z Nim żyli. Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie.

Psalm responsoryjny

(Ps 27)

Ps 27 (25), 1. 4. 13-14 (R.: por. 13)

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,✞
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu *
przez wszystkie dni życia.
Abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 7, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 4, 31-37)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus udał się do Kafarnaum, miasta w Galilei, i tam nauczał w szabat. Zdumiewali się Jego nauką, gdyż słowo Jego było pełne mocy.

A był w synagodze człowiek, który miał w sobie ducha nieczystego. Zaczął on krzyczeć wniebogłosy: «Och, czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kto jesteś: Święty Boga». Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego!» Wtedy zły duch rzucił go na środek i wyszedł z niego, nie wyrządzając mu żadnej szkody.

Wprawiło to wszystkich w zdumienie, i mówili między sobą: «Cóż to za słowo, że z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym, i wychodzą».

I wieść o Nim rozchodziła się wszędzie po okolicy.

Moc słów


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Cóż to za słowo? Świadkowie wydarzenia zdumieni są mocą wypowiedzianego przez Pana Jezusa rozkazu, któremu demon jest posłuszny. Być może niektórzy z nich potraktowali je jako zaklęcie, ale większość z pewnością była świadoma, że moc wypowiedzianych słów nie wynikała z ich formy, ale z tego, że ten który je wypowiedział ma wyjątkową relację z Bogiem. Tylko Bóg, stwórca wszystkiego, może zmusić do posłuszeństwa zbuntowane stworzenia, którymi są duchy nieczyste. Mimo swej ignorancji, patrzący na to zdarzenie żydzi wiedzieli, że Jezus nie jest czarnoksiężnikiem. Nie wiedzieli, jeszcze nie mogli wiedzieć, że moc Jego słów wynika z tego, że On sam jest Słowem, drugą Osobą Boską.


Kiedy słuchamy słów wypowiadanych przez naszego Pana, powinniśmy być świadomi, że oddziałują one na nas nie tylko ani nie przede wszystkim ze względu na ich formę czy zawartość intelektualną. W dziełach mędrców tego świata, filozofów, poetów, proroków różnych religii, naukowców możemy znaleźć treści bardziej atrakcyjne dla naszego umysłu niż przepowiadanie nauczyciela z Nazaretu. Ale Jego słowa oddziałują nie tylko na nasz rozum, ale przemieniają nasze dusze. Pod warunkiem, że czytając je wierzymy, że pochodzą bezpośrednio od Boga.


Czy moje słowa mogą mieć podobną moc?
Czy mogą przemieniać świat, czynić go lepszym, a w szczególności wpływać na ludzkie dusze, aby zwracać je ku Bogu? Na pierwszym miejscu, moją własną. Mowa, zdolność do komunikowania swoich myśli i pragnień, jest jednym z najpotężniejszych narzędzi, w jakie Bóg wyposażył człowieka, aby mógł jak On, kochać i czynić sobie ziemię poddaną. Niestety, tak często ten dar marnujemy, używamy go wbrew woli Stwórcy i naszemu dobru. Ponadto, nawet jeśli wykorzystujemy go dobrze, sami z siebie nie możemy nadać naszym słowom mocy nadprzyrodzonej, która przemienia świat od środka. Możemy jednak łączyć nasze słowa z tym, który sam jest Słowem. Tak się dzieje w czasie modlitwy, która zazwyczaj łączy się z wypowiadaniem, głośno lub w myślach, konkretnych słów. Wpływamy wówczas na rzeczywistość w jej najgłębszym wymiarze, choć rzadko widzimy efekty od razu, jak to miało miejsce przy uzdrowieniu opętanego. Każda modlitwa zawsze uświęca tego, który się modli i wpływa na dusze innych ludzi. Jednak moc prawdziwej modlitwy nie wynika po prostu z użytych słów, wtedy nie różniłaby się od magii. Nasze słowa są sposobem, aby przywołać Tego, który jako jedyny ma władzę uświęcania świata, samego Boga. Warto o tym pamiętać, szczególnie gdy praktykujemy modlitwy ustne, takie jak różaniec, koronka do Bożego Miłosierdzia czy litanie. Owszem, należy je odmawiać w skupieniu, odpowiadającym okolicznościom (inaczej w tramwaju, inaczej w kościele), dbać o formę, bo ona jest wyrazem szacunku do Boga. Ale jeśli pomylę się w rachubie Zdrowasiek przy odmawianiu różańca, moja modlitwa będzie nadal miała wartość.

To On bowiem nadaje moc moim słowom.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 września 2025
środa


Wspomnienie św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła


Pierwsze czytanie

(Kol 1, 1-8)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, do świętych i wiernych w Chrystusie braci w Kolosach: łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego!

Dzięki czynimy Bogu, Ojcu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, zawsze, ilekroć modlimy się za was – odkąd usłyszeliśmy o waszej wierze w Chrystusie Jezusie i o waszej miłości, jaką żywicie dla wszystkich świętych – z powodu nadziei nagrody odłożonej dla was w niebie. O niej to już przedtem usłyszeliście dzięki głoszeniu prawdy – Ewangelii, która do was dotarła. Podobnie jak jest na całym świecie, tak również i u was owocuje ona i rośnie od dnia, w którym usłyszeliście i poznaliście łaskę Boga w jej prawdzie, jak tego nauczyliście się od umiłowanego współsługi naszego, Epafrasa. Jest on wiernym sługą Chrystusa, zastępującym nas; on też nam ukazał waszą miłość w Duchu.


Psalm responsoryjny

(Ps 52)

Ps 52 (51), 10-11 (R.: por. 10b)

Ufam na wieki łaskawości Boga.

Ja zaś jak oliwka kwitnąca w domu Bożym, *
na wieki zaufam łaskawości Boga.
Będę Cię sławił na wieki za to, coś uczynił, ✞
polegał na Twym imieniu, *
ponieważ jest dobre dla ludzi oddanych Tobie.

Ufam na wieki łaskawości Boga.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 4, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 4, 38-44)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Po opuszczeniu synagogi Jezus przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka trawiła teściową Szymona.

I prosili Go za nią.

On, stanąwszy nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała uzdrowiona i usługiwała im.

O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich.

Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: «Ty jesteś Syn Boży!» Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem.

Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich.

Lecz On rzekł do nich: «Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany».

I głosił słowo w synagogach Judei.






Słuchać i usłyszeć


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


„Tłumy szukały Go”. To ja szukam tłumów. Trudno mi akceptować pracę tu, gdzie jest mało ludzi, szczególnie młodych. Dodają mi odwagi słowa: „Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę”. To się wypełnia w Aachen. Bóg się mną nie zniechęca.

„Usłyszeliście o łasce Boga i poznaliście ją w prawdzie”. „Słuchać” nie oznacza tylko przyjęcia pewnego dźwięku. Oznacza wejść w głęboką relację z tym, od którego głos pochodzi. Natomiast „usłyszeć” oznacza przyjąć pewne przesłanie i być posłusznym temu, od kogo ono pochodzi.

Dzisiaj jest ogromny zamęt wokół tej rzeczywistości, jaką jest posłuszeństwo. Z jednej strony z powodu jawnych nadużyć tych, którzy zobowiązywali innych do posłuszeństwa, z drugiej strony można mieć wrażenie, że rozprzestrzenia się przekonanie, że autorytet i posłuszeństwo jako symbole nadużyć należy uznać za przeżytek. Tak naprawdę wykluczyć zasadę posłuszeństwa oznacza wykluczyć Tego, od którego ono w świecie pochodzi. Bóg zawsze działał przez pośredników, zapraszając do posłuszeństwa. On zawsze ryzykuje, choć wie, że ja i ty, czytelniku bardziej skłonni jesteśmy do posłuszeństwa swoim punktom widzenia niż Jego woli.

Kolosanie wydali owoc wiary jakim jest miłość. Była to nie miłość ludzka, która ma swoje granice. To Miłość Boga, która szuka człowieka, który zgrzeszył: Adamie „gdzie jesteś”, jakie jest dziś twoje serce wobec Mnie? Ta Miłość czeka u bram serca każdego człowieka. Jednak wejść może tylko, jeśli on Jej otworzy i wejdzie w takim stopniu w jakim człowiek usłucha tej Miłości, czyli będzie Jej posłuszny. Dlatego wierni Izraelici „gimnastykowali” swoją wolę, by była zdolna w jak największym stopniu przyjąć tę Miłość. Recytowali oni dwa, a niektórzy trzy razy dziennie modlitwę „Szema Jisra’el”, słuchaj Izraelu, w sensie bądź posłuszny głosowi Boga.
Ewangelia pokazuje jak natura tego świata jest posłuszna Chrystusowi, także złe duchy. Problemem pozostaje serce moje i twoje, na które ma ogromny wpływ stary człowiek grzechu, który zmusza mnie i ciebie czytelniku do robienia tego, czego nienawidzimy.

Odwagi!

Chrystus ma tę Miłość w stu procentach i nie boi się jej „roztrwonić” dla ciebie. Może już nie masz szacunku dla siebie. Nie chcesz już przyjmować i „marnować” Miłości.

Ale Jezus na krzyżu udowodnił, że „Miłość [do ciebie] mocna jest jak śmierć”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 września 2025
czwartek

Dzień Powszedni albo wspomnienie bł. Marii Stelli, dziewicy i męczennicy oraz Towarzyszek

Pierwsze czytanie

(Kol 1, 9-14)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Od dnia, w którym usłyszeliśmy o was, nie przestajemy za was się modlić i prosić Boga, abyście – przez całą mądrość i duchowe zrozumienie – doszli do pełnego poznania Jego woli, by już postępować w sposób godny Pana, ku pełnemu Jego upodobaniu, wydając owoce wszelkich dobrych czynów i wzrastając przez głębsze poznanie Boga. Niech potęga Jego chwały w pełni umacnia was we wszelkiej cierpliwości i stałości.

Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów.


Psalm responsoryjny

(Ps 98)

Ps 98 (97), 2-3b. 3c-4. 5-6 (R.: por. 2a)

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, *
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.
Przy trąbach i przy głosie rogu, *
na oczach Pana, Króla, się radujcie.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 19)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pójdźcie za Mną,
a uczynię was rybakami ludzi.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 5, 1-11)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.

Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł:
«Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym».

I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona.

A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Zaufanie na głębi


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Człowiek potrzebuje zaspokojenia poczucia bezpieczeństwa. To jedna z najbardziej podstawowych potrzeb każdego z nas. Stabilność i pewność zatrudnienia oraz godziwa zapłata pozytywnie wpływają na nasze poczucie bezpieczeństwa. Kiedy tracimy pracę lub spada na nas nieoczekiwane niebezpieczeństwo, poczucie to natychmiast się obniża.

Szymon i inni rybacy z jego spółki niejednokrotnie doświadczali porażki w pracy, wracając po całonocnym trudzie z pustymi rękami. Tak było i tej nocy. O poranku, w poczuciu przegranej, czyszczą i porządkują sieci. Wtedy pozwalają Jezusowi wejść do łodzi.

On dostrzega cierpienie wypisane na ich twarzach i wydaje polecenie: „Szymonie, wypłyń na głębię i zarzuć sieci”.

Dla rybaków, dobrze znających się na swoim rzemiośle, brzmiało to absurdalnie. Za dnia ryby kryją się w głębinach i żadna sieć nie jest w stanie ich pochwycić. Łowi się nocą, gdy podpływają ku powierzchni wody.

Decyzja Piotra wymagała odwagi i głębokiej wiary. Uwierzył w moc Chrystusowego słowa i wypłynął na środek jeziora. Jego wiara została nagrodzona obfitym połowem. Historia ta uczy nas, że mimo własnych utartych schematów warto kierować się słowami Jezusa – nawet wtedy, gdy wydają się absurdalne.

Doświadczenie Piotra i jego towarzyszy było tak mocne, że zostawili wszystko i wyruszyli w nieznaną drogę – największą przygodę ich życia. Cudowny połów zaspokoił ich potrzebę bezpieczeństwa. Od tej chwili nie musieli się martwić o posiłek czy dach nad głową, bo wiedzieli, że o wszystko zatroszczy się Jezus. Uczmy się od Apostołów tej ufności względem Boga. Pozwólmy, by to On zaspokoił naszą potrzebę bezpieczeństwa.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

5 września 2025
piątek
Pierwsze czytanie

(Kol 1, 15-20)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Chrystus Jezus jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie.

I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.


Psalm responsoryjny

(Ps 100)

Stańcie z radością przed obliczem Pana

Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, ✞
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

Stańcie z radością przed obliczem Pana

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, ✞
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry, ✞
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.

Stańcie z radością przed obliczem Pana


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 8, 12)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem światłością świata,
kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 5, 33-39)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Faryzeusze i uczeni w Piśmie rzekli do Jezusa:

«Uczniowie Jana dużo poszczą i modły odprawiają, podobnie też uczniowie faryzeuszów; natomiast Twoi jedzą i piją».

A Jezus rzekł do nich: «Czy możecie nakłonić gości weselnych do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli».

Opowiedział im też przypowieść: «Nikt nie przyszywa do starego ubrania jako łaty tego, co oderwie od nowego; w przeciwnym razie i nowe podrze, i łata z nowego nie nada się do starego.

Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków; w przeciwnym razie młode wino rozerwie bukłaki, i samo wycieknie, i bukłaki przepadną. Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. Kto się napił starego, nie chce potem młodego – mówi bowiem: „Stare jest lepsze”».


Wow...


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.pngKomentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



Dlaczego Twoi uczniowie nie poszczą?

Styl życia uczniów Jezusa musiał odbiegać od standardów religijności popularnej wśród faryzeuszów.
Jezus w odpowiedzi na zaczepkę nie wchodzi w dyskusję o postach, ale zwraca uwagę na coś zupełnie innego. Akcentuje nowość tego, co On jako Mesjasz przynosi. I porównuje siebie do oblubieńca, któremu towarzyszą weselnicy.

„Czy możecie nakłonić gości weselnych do postu, dopóki pan młody jest z nimi?
Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli”.

To odwołanie się do symboliki weselnej jest zrozumiałe tylko w biblijnym kontekście zapowiedzi mesjańskich. Pomaga także znajomość żydowskich tradycji weselnych. A żydowskie wesela trwały długo, siedem dni świętowania w gronie rodziny i przyjaciół.

Jezus porównuje czas swojego objawienia do tygodnia weselnego.

W czas wesela, nie wypada pościć.
Kim są goście weselni?

W oryginale jest tu wyrażenie „synowie komnaty weselnej”. W żydowskiej tradycji nazywano tak przyjaciół pana młodego (drużbowie), którzy przygotowali dla niego komnatę weselną i usługiwali podczas wesela.

Na czas świętowania zaślubin byli zwolnieni z wykonywania niektórych obowiązków religijnych i z całą pewnością nie pościli. Kulminacją wesela była noc poślubna.

Wtedy to pan młody opuszczał swoich przyjaciół i spędzał noc poślubną w komnacie małżeńskiej. Łącząc się ze swoją żoną, zostawiał synów komnaty małżeńskiej „w żałobie” po stracie przyjaciela.
Dzień, w którym „zabiorą” oblubieńca, oznacza dzień śmierci Jezusa.


Jest w tym obrazie coś szokującego i zarazem porywającego. Jak można porównywać hańbiącą śmierć na szubienicy krzyża z nocą poślubną?

Kluczem jest miłość.

Jezus nie umiera jak zwykły skazaniec niesprawiedliwe zasądzony na śmierć. On jako Bóg - Oblubieniec daje siebie w miłości. Daje swoje ciało i krew. Chce w ten sposób zjednoczyć się z oblubienicą, którą jest Kościół.

Chce mojej miłości, mojego ciała i krwi. Ta namiętna „szalona miłość” (tak nazywał ją św. Izaak Syryjczyk „manikos eros”) jest owym „młodym winem”.

Starym winem było rozumienie Boga jako Ojca, a nas jako jego dzieci. Takie wino jest dobre, ale chcemy również innego.


Człowiek nie może karmić się tylko miłością rodzicielską. Potrzebujemy innej miłości – oblubieńczej, partnerskiej, wzajemnej, przyjacielskiej. Takiej, która uderza mocno do głowy jak młode wino.

W Jezusie Bóg przychodzi nie jako nasz Ojciec, Prawodawca czy Sędzia, ale jako zakochany Pan Młody, który pragnie gorąco naszej miłości, chce zjednoczenia, bliskości, oddania. Daje wszystko i chce wszystkiego. Asceza, posty mają sensy tylko jako tęsknota za wielką miłością.

Celem chrześcijańskiego życia nie jest ostatecznie wyrzeczenie, ale zjednoczenie, zatopienie się w miłości bez granic. Życie jako przygotowanie na noc poślubną trwającą na wieki. Wow…

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 września 2025
sobota

Pierwsze czytanie

(Kol 1, 21-23)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Was, którzy byliście niegdyś obcymi wobec Boga i Jego wrogami przez sposób myślenia i wasze złe czyny, teraz znów pojednał Bóg w doczesnym Jego ciele przez śmierć, by stawić was przed sobą jako świętych i nieskalanych, i bez zarzutu, bylebyście tylko trwali w wierze – ugruntowani i stateczni – a nie chwiejący się w nadziei nieodłącznej od Ewangelii. Ją to posłyszeliście głoszoną wszelkiemu stworzeniu, które jest pod niebem – jej sługą stałem się ja, Paweł.


Psalm responsoryjny

(Ps 54)

Ps 54 (53), 3-4. 6 i 8 (R.: por. 6b)

Bóg podtrzymuje całe moje życie

Wybaw mnie, Boże, w imię Twoje, *
mocą swoją broń mojej sprawy.
Boże, słuchaj mojej modlitwy, *
nakłoń ucha na słowo ust moich.

Bóg podtrzymuje całe moje życie

Oto mi Bóg dopomaga, *
Pan podtrzymuje me życie.
Będę Ci chętnie składać ofiarę *
i sławić Twe imię, bo jest dobre.

Bóg podtrzymuje całe moje życie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 6, 1-5)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami.

Niektórzy zaś z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno w szabat?»

Wtedy Jezus, odpowiadając im, rzekł: «Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać».

I dodał: «Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».


Gdzie szukać bezpieczeństwa?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


O adresatach Listu do Kolosan św. Paweł mówi, że byli „niegdyś obcymi wobec Boga i Jego wrogami przez sposób myślenia i (…) złe czyny”. Apostoł wspomina wyraźnie czas sprzed ich nawrócenia. Miasto Kolosy leżało w ówczesnej Frygii (obecnie to zachodnia część Turcji). Przed przyjęciem wiary chrześcijańskiej na tamtych terenach były rozwinięte kulty pogańskie, m.in. Wielkiej Macierzy Bogów oraz Kybale. Istniał tam też kult tzw. „żywiołów” jako duchów pośrednich, mocno zabarwiony mitologicznie i astrologicznie. „Żywioły” to nie byli aniołowie.

Wyrażał się w zabobonnych praktykach. W ten sposób szukano „bezpieczeństwa kosmicznego” dla życia społecznego. W dalszych wersetach listu, nie zawartych w dzisiejszym czytaniu, Paweł wprost przestrzega przed tymi kultami: „baczcie, aby kto was nie zagarnął w niewolę przez tę filozofię będącą czczym oszustwem, opartą na ludzkiej tylko tradycji, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie”. O właściwym miejscu aniołów w dziele stworzenia Paweł pisze w innych miejscach tego listu.

Współcześnie ludzie także poszukują bezpieczeństwa. Szukają bezpieczeństwa zdrowotnego, klimatycznego, politycznego. Jeśli za tymi dążeniami kryłaby się jedynie roztropna troska o zdrowie, o ochronę środowiska oraz o pokój, to takie działania należałoby uznać za jak najbardziej właściwe. Jednak dziś podejście do zdrowia, klimatu i pokoju staje się nierzadko zabobonne. Są to takie „żywioły”, które trzeba okiełznać czysto ludzkimi siłami, takie bożki, które jawią się jako wartości najwyższe, które trzeba pozyskać za wszelką cenę.
Paweł przypomina mieszkańcom Kolosów o centralnym miejscu Jezusa Chrystusa, przywołując dokonane przez Niego dzieło odkupienia. Pisze, zwracając się osobiście do Kolosan: „was […] pojednał Bóg w doczesnym Jego ciele przez śmierć, by stawić was przed sobą jako świętych i nieskalanych, i bez zarzutu”. W dzieło odkupienia dokonane dzięki męczeńskiej śmierci Jezusa chrześcijanie zanurzają się poprzez wiarę i chrzest święty i to zanurzenie rodzi w nich prawdziwe poczucie bezpieczeństwa.


Współcześnie chrześcijanie o tym także powinni pamiętać. Troska o zdrowie, o klimat i pokój zyskują silny fundament, kiedy człowiek będzie budował swoje życie na Jezusie Chrystusie. Przynosi On nie tyle „bezpieczeństwo kosmiczne”, ile trwałe zdrowie, czyli zbawienie oraz trwały pokój, czyli Boży pokój. Zakorzenienie w Chrystusie nadaje trosce o zdrowie, o klimat oraz o pokój właściwy kształt i właściwe proporcje.


Oczywiście przyjęcie chrztu nie załatwia sprawy zbawienia i pokoju „z automatu”. Paweł dopowiada: „bylebyście tylko trwali w wierze – ugruntowani i stateczni – a nie chwiejący się w nadziei nieodłącznej od Ewangelii”. Konieczne jest trwanie w wierze i nadziei. Wiara jest darem, który można utracić, a od nadziei zbudowanej na wierze też niestety można odejść, kierując się ku nadziejom fałszywym, utopijnym i ideologicznym.


Wreszcie trzeba dodać, że ewangelia, czyli dobra nowina o Jezusie przynosi wizję uniwersalną. Tak pisze o niej apostoł: „ją to posłyszeliście głoszoną wszelkiemu stworzeniu, które jest pod niebem – jej sługą stałem się ja, Paweł”. Ewangelia jest skierowana do całego świata: do wszystkich ludzi i do wszelkich bytów stworzonych przez Boga. Paweł miał świadomość, że w takiej misji uczestniczy. Takiej świadomości potrzebujemy i my. Myśl o uniwersalności ewangelii dodaje odwagi w jej głoszeniu.







Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia