✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

29 lipca 2025
wtorek

Wspomnienie św. Marty, Marii i Łazarza

Pierwsze czytanie

(1 J 4, 7-16)

Czytanie z Pierwszego listu świętego Jana Apostoła

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością.

W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu.

W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.

Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy miłować się wzajemnie. Nikt nigdy Boga nie oglądał. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas i miłość ku Niemu jest w nas doskonała. Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha. My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela świata.

Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu. Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.


Psalm responsoryjny

(Ps 34)

Ps 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9. 10-11 (R.: por. 9a)

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał *
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, *
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał, *
i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, *
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, *
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Bójcie się Pana, wszyscy Jego święci, *
ci, co się Go boją, nie zaznają biedy.
Bogacze zubożeli i zaznali głodu, *
szukającym Pana niczego nie zbraknie.

Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 8, 12b)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ja jestem światłością świata,
kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(J 11,19-27)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Wielu Żydów przybyło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po utracie brata. Kiedy Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga».

Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie».

Marta Mu odrzekła: «Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym».

Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?»

Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat».

[lub: Łk 10, 38-42]
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.

Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».

A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».



Pan Jezus wśród przyjaciół


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński

Dziś obchodzimy wspomnienie Marty, Marii i Łazarza. Byli rodzeństwem, łączyło ich najbliższe pokrewieństwo, wspólni rodzice. W normalnych okolicznościach więzi rodzinne tworzą przyjaźń, choć wiemy aż nazbyt dobrze, że nie zawsze tak jest. To jeden z wielu bolesnych skutków grzechu pierworodnego. Grzech zakłóca relacje wynikające z naszej natury, chcianej przez Boga. Również i rodzeństwu z Betanii nieobce były sprzeczki i dąsy, co zwięźle, ale bez owijania w bawełnę opisał św. Łukasz. Narzekanie Marty na Marię prawdopodobnie nie było zdarzeniem jednostkowym. Tym niemniej, gdy przychodzi chwila próby widać wyraźnie, że całą trójkę łączy prawdziwa miłość.

Martę, Marię i Łazarza obok miłości rodzinnej połączyła przyjaźń z Jezusem. Jej podstawą była wiara, że On jest mesjaszem, ale również ludzka sympatia. Pan Jezus lubił spędzać czas z tą trójką, w której każde miało inny charakter. O Łazarzu wiemy najmniej, wydaje się, że był trochę wycofany, a może przyćmiony przez siostry. Marta była energiczna i przebojowa, jej relacja z Panem Jezusem jest tak zażyła, że rozgniewana na siostrę, nie waha się i Jego ofuknąć. Maria, skupiona i refleksyjna, inaczej, ale niemniej mocno potrafiła wyrazić swe przywiązanie do Nauczyciela, choćby przez proroczy gest namaszczenia olejkiem nardowym.

Pan Jezus kocha swych przyjaciół, takimi jakimi są, z ich temperamentami i charakterem. A równocześnie, chce dać im to, co może dać tylko On – swoje życie, które nazywamy łaską, a które przemienia nasze życie. Łazarzowi przywraca życie biologiczne, ale cud wskrzeszenia z martwych jest znakiem czegoś większego. W każdego z nas Chrystus wlewa swą łaskę, abyśmy już teraz mieli w sobie Boże życie, które będzie trwało, nawet gdy umrze ciało. Łazarz jest jednym z pierwszych, który tego doświadczył. Powrócił do życia biologicznego, które kiedyś się ponownie skończyło. Jednak nie mogła się skończyć jego przyjaźń z Bogiem i cieszy się nią już na zawsze w Niebie.
Mniej spektakularna, ale dla nas bardzo pouczająca przemiana następuje w Marcie. Szkoda, że na Mszy musimy wybrać jedną z dwóch proponowanych na dzisiejsze wspomnienie Ewangelii. Dobrze byłoby przeczytać najpierw łukaszowy opis „awantury” przy kolacji, a potem opowiadanie Jana o wydarzeniach po śmierci Łazarza.

Zobaczymy wtedy Martę, która wzięła sobie do serca łagodne, wręcz czułe upomnienie Pana Jezusa: „Marto, Marto…”. Gdy później, w dramatycznych okolicznościach, ponownie żali się Jezusowi, że ją i Marię zostawił w obliczu śmiertelnej choroby brata, robi to delikatnie i podkreślając całkowite zaufanie do Przyjaciela. Mamy prawo żalić się Bogu, że wydaje się być daleko, gdy zmagamy się z przeciwnościami, pod warunkiem, że zachowamy ufność i wiarę Marty. Zabiegana gospodyni domowa, okazuje się mieć równie głębokie życie wewnętrzne co jej siostra. W mocnych i krótkich słowach wyraża prawdę wiary, której nie potrafili uchwycić i przyjąć uczeni faryzeusze.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

30 lipca 2025
środa

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Piotra Chryzologa, biskupa i doktora Kościoła


Pierwsze czytanie

(Wj 34, 29-35)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj z dwiema tablicami Świadectwa w ręku, nie wiedział, że skóra na jego twarzy promieniała na skutek rozmowy z Panem. Gdy Aaron i Izraelici zobaczyli Mojżesza z dala i ujrzeli, że skóra na jego twarzy promienieje, bali się zbliżyć do niego. A gdy Mojżesz ich przywołał, Aaron i wszyscy przywódcy zgromadzenia przyszli do niego, i Mojżesz rozmawiał z nimi. Potem przyszli także Izraelici, a on nakazał im wszystko, co Pan mu powiedział na górze Synaj.

Gdy Mojżesz zakończył z nimi rozmowę, nałożył zasłonę na twarz. Ilekroć Mojżesz wchodził przed oblicze Pana na rozmowę z Nim, zdejmował zasłonę aż do wyjścia. Gdy zaś wychodził, mówił Izraelitom to, co mu Pan rozkazał. I wtedy to Izraelici mogli widzieć twarz Mojżesza, że promienieje skóra na twarzy Mojżesza. A Mojżesz znów nakładał zasłonę na twarz, póki nie wszedł na rozmowę z Panem.


Psalm responsoryjny

(Ps 99)

Psalm (Ps 99 (98), 5-6. 7 i 9 (R.: por. 9c)

Jesteś najświętszy, Boże nasz i Panie

Wysławiajcie Pana, naszego Boga, *
padajcie przed podnóżkiem stóp Jego, bo On jest święty.
Wśród Jego kapłanów są Mojżesz, Aaron i Samuel ✞
wśród tych, którzy wzywali Jego imienia, *
wzywali Pana, a On ich wysłuchał.

Jesteś najświętszy, Boże nasz i Panie

Przemawiał do nich w słupie obłoku, *
a oni strzegli przykazań i prawa, które im nadał.
Wysławiajcie Pana, Boga naszego, ✞
pokłon oddajcie Jego świętej górze, *
bo Pan nasz i Bóg jest święty.

Jesteś najświętszy, Boże nasz i Panie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 15b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nazwałem was przyjaciółmi,
albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 13, 44-46)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.

Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją».


Twoja perła


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.pngKomentarz: ks. Nikos Skuras


„Nazwałem was przyjaciółmi”. Słowa Chrystusa do tych, którzy Go opuścili w obliczu śmierci. Jestem wdzięczny Bogu za to, że Apostołami uczynił słabych, grzesznych ludzi. Dodaje mi to odwagi gdy zostaję pokonany i upadam. Jezus mówi wtedy do mnie: „Nazwałem cię przyjacielem”.

Promieniowanie oblicza Mojżesza było wynikiem jego relacji z Bogiem. Nie chodzi o spotkania fizyczne, lecz „w duchu i prawdzie”. Mojżesz pozwolił Bogu na przenikanie swojego serca. Nie ukrywał przed nim prawdy o sobie, która mogłaby skompromitować Mojżesza w jego własnych oczach. Doświadczył, że światło Boga nie ma na celu pomniejszenia jego godności. Wręcz przeciwnie. Bóg obnażając nagą prawdę o nim – zabójcy – natychmiast zaprosił go by był Jego pośrednikiem. Mojżesz, „ongiś bluźnierca, prześladowca”, pogwałcił prawo naturalne pochodzące od Boga. I taki człowiek miał przekazać Izraelowi i całej ludzkości tablice Świadectwa, czyli Prawa. Co więcej Adonai potwierdza tego człowieka jako pośrednika poprzez znak: „skóra na jego twarzy promieniała”.

Ten sam Bóg posłał doskonalszego Pośrednika. Do tego momentu Bóg mógł człowieka kochać, przebaczać mu, pouczać przez różnych pośredników. Nie mógł jednak wziąć na siebie moich i twoich czytelniku grzechów. Dlatego Syn Boży chciał stać się Człowiekiem. Mojżesz był faktycznie zabójcą. Natomiast Bóg posyłając swojego Syna, „dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu”. Oznacza to, że w oczach ówczesnych autorytetów religijnych, Chrystus uważany był nie tylko za złoczyńcę, lecz również za kogoś odrzuconego przez Boga: „Zaufał Bogu, niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje”. Bóg nie uczynił dla Syna znaku promieniowania Jego oblicza. Jezus umarł jak zwykły skazaniec.

Bóg bowiem przewidział inne promieniowanie – zmartwychwstanie. Bóg wskrzesił Syna z martwych dla twojego usprawiedliwienia. Byś nie potępiał siebie za zło uczynione. Mojżesza uczynił pośrednikiem. Ciebie chce uczynić świadkiem, że On kocha kogoś, kto dziś czyni zło, żyje nienawiścią. Przez ciebie chce dać temu człowiekowi nie tablice Prawa, którego on nie potrafi zachować. Chce przez ciebie dać mu Miłość, która uwolni go od przekleństwa, które jest owocem każdego grzechu. Ta Miłość jest ową perłą i skarbem ukrytym. Kiedy człowiek umierając widzi jasno, że wszystko pozostawia na ziemi. Zabiera ze sobą w swoim sercu albo miłość, albo nienawiść. Odwagi! Miłość jest mocniejsza niż nienawiść.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

31 lipca 2025
czwartek

Wspomnienie św. Ignacego z Loyoli, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Wj 40, 16-21. 34-38)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Mojżesz wykonał wszystko tak, jak mu nakazał Pan. Wzniesiono przybytek pierwszego dnia pierwszego miesiąca roku drugiego. Postawił Mojżesz przybytek: założył podstawy, ustawił deski, umieścił poprzeczki oraz ustawił słupy. I rozciągnął namiot nad przybytkiem, i nakrył go przykryciem namiotu z góry, jak to Pan nakazał Mojżeszowi. Następnie wziął Świadectwo i położył je w arce, włożył też drążki do pierścieni arki i przykrył arkę z wierzchu przebłagalnią. Wniósł następnie arkę do przybytku i zawiesił zasłonę zakrywającą, i zakrył nią Arkę Świadectwa, jak Pan nakazał Mojżeszowi.

Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przybytek. I nie mógł Mojżesz wejść do Namiotu Spotkania, bo spoczywał na nim obłok i chwała Pana wypełniała przybytek. Ile razy obłok wznosił się nad przybytkiem, Izraelici wyruszali w drogę, a jeśli obłok nie wznosił się, nie ruszali w drogę aż do dnia uniesienia się obłoku. Obłok bowiem Pana za dnia zakrywał przybytek, a w nocy błyszczał jak ogień na oczach całego domu izraelskiego w czasie całej ich wędrówki.


Psalm responsoryjny

(Ps 84)

Psalm (Ps 84 (83), 3-4. 5-6a i 8a. 11 (R.: por. 2))

Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja

Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich, *
serce moje i ciało radośnie wołają do Boga żywego.
Nawet wróbel znajduje swój dom, a jaskółka gniazdo, ✞
gdzie złoży swe pisklęta: *
przy ołtarzach Twoich, Panie Zastępów, Królu mój i Boże!

Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja

Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, *
nieustannie wielbiąc Ciebie.
Szczęśliwi, których moc jest w Tobie. *
Mocy im będzie przybywać.

Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja

Doprawdy, dzień jeden w przybytkach Twoich *
lepszy jest niż innych tysiące.
Wolę stać w progu domu mojego Boga, *
niż mieszkać w namiotach grzeszników.

Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Dz 16, 14b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Otwórz, Panie, nasze serca,
abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewngelia

(Mt 13, 47-53)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do tłumów:

«Podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak».

A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare».

Gdy Jezus dokończył tych przypowieści, oddalił się stamtąd.


Miłosierdzie i sprawiedliwość


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk

Dobrze, że w Kościele coraz częściej i odważniej głosi się prawdę o Bożym miłosierdziu. To orędzie napełnia serca nadzieją i zachęca do zaufania Bogu. Jednak nie wszyscy potrafią pogodzić miłosierdzie Boże z Jego sprawiedliwością – często traktuje się je jako przeciwstawne, niemal wykluczające się przymioty. A przecież i jedno, i drugie jest prawdą o Bogu.

Dzisiejsza Ewangelia przypomina, że Bóg nie tylko przebacza, ale również osądza. U kresu czasów każdy otrzyma to, na co zasłużył swoim życiem. Sprawiedliwość polega na tym, że dobrzy zostaną dopuszczeni do królestwa Bożego, a źli – odrzuceni. Nie chodzi tu jednak o wywoływanie strachu, lecz o budzenie świadomości: nasza wolność niesie konsekwencje. Możemy wybierać zło, ale nie unikniemy skutków tego wyboru.
Ludowe przysłowie mówi: „Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz.” W wymiarze duchowym oznacza to, że sposób, w jaki przeżywamy nasze życie tu i teraz, decyduje o naszej wieczności. Każdy dzień jest jak ścielenie łoża – przygotowanie do wiecznego spotkania z Bogiem.

Bóg jest miłosierny – daje nam jeszcze jeden dzień, kolejną szansę na nawrócenie i przemianę. Daje możliwość naprawy tego, co zostało zepsute. Dlatego warto każdego dnia stawać przed Nim z sercem skruszonym, wyznawać grzech i z pokorą prosić o miłosierdzie. Bóg nie odmawia łaski tym, którzy z ufnością i szczerością wołają do Niego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 sierpnia 2025
piątek

Wspomnienie św. Alfonsa Marii Liguoriego, biskupa i doktora Kościoła


Pierwsze czytanie

(Kpł 23, 1. 4-11. 15-16. 27. 34b-37)

Czytanie z Księgi Kapłańskiej

Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: «Oto czasy święte dla Pana, zwołania święte, na które wzywać ich będziecie w określonym czasie. W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha dla Pana. A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana – przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana ofiarę spalaną, siódmego dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie w tym dniu wykonywać żadnej pracy».

Potem Pan powiedział do Mojżesza: «Przemów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą Ja wam dam, i zbierzecie plon, przyniesiecie kapłanowi snop jako pierwociny waszego plonu. On wykona gest kołysania snopa przed Panem, aby był przez Niego łaskawie przyjęty. Wykona nim gest kołysania w następnym dniu po szabacie.

I odliczycie sobie od dnia po szabacie, od dnia, w którym przyniesiecie snopy, aby wykonano nimi gest kołysania, siedem pełnych tygodni, aż do dnia po siódmym szabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę pokarmową dla Pana.

Dziesiątego dnia siódmego miesiąca jest Dzień Przebłagania. Będzie to dla was zwołanie święte. Będziecie pościć i będziecie składać Panu ofiary spalane.

Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca jest Święto Namiotów, przez siedem dni, dla Pana. Pierwszego dnia jest zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Przez siedem dni będziecie składać ofiary spalane dla Pana. Ósmego dnia będzie dla was zwołanie święte i złożycie ofiarę spalaną dla Pana. To jest uroczyste zgromadzenie. Nie będziecie wykonywać w tym dniu żadnej pracy.

To są czasy święte dla Pana, na które będziecie dokonywać świętego zwołania, aby składać ofiarę spalaną dla Pana: ofiarę całopalną, ofiarę pokarmową, ofiarę krwawą i ofiarę płynną, każdego dnia to, co jest na ten dzień przeznaczone».


Psalm responsoryjny

(Ps 81)

Psalm (Ps 81 (80), 3-4. 5-6b. 10-11b (R.: por. 2a))

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Zacznijcie śpiewać i w bęben uderzcie, *
w cytrę słodko dźwięczącą i lirę.
Zadmijcie w róg w czas nowiu, *
w czas pełni, w nasz dzień uroczysty.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Bo tak ustanowiono w Izraelu *
przykazania Boga Jakuba.
Ustanowił to prawo dla Józefa, *
gdy wyruszał z ziemi egipskiej.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Nie będziesz miał obcego boga, *
cudzemu bogu nie będziesz się kłaniał.
Ja jestem Panem, Bogiem twoim, *
który cię wywiódł z ziemi egipskiej.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 P 1, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Pana trwa na wieki.
Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 13, 54-58)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, przyszedłszy do swego miasta rodzinnego, nauczał ich w synagodze, tak że byli zdumieni i pytali:

«Skąd u Niego ta mądrość i cuda? Czyż nie jest On synem cieśli? Czy Jego Matce nie jest na imię Mariam, a Jego braciom Jakub, Józef, Szymon i Juda? Także Jego siostry czy nie żyją wszystkie u nas? Skądże więc u Niego to wszystko?» I powątpiewali o Nim.

A Jezus rzekł do nich: «Tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu może być prorok lekceważony». I niewiele zdziałał tam cudów z powodu ich niedowiarstwa.




Samotność proroka


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


„Skąd u Niego ta mądrość i cuda? Czyż nie jest On synem cieśli?”. Mieszkańcy Nazaretu dostrzegają mądrość Jezusa i widzą Jego cuda. A jednak wątpią. Dlaczego? Paradoksalnie dlatego, że znają Go jakby zbyt dobrze. Tak im się przynajmniej wydaje. To przecież ich sąsiad. Znają jego matkę, krewnych. Widzieli dzieciaka imieniem Jezus biegającego po ulicach. Można mieć wiele informacji o Jezusie, znać kilka teorii na Jego temat, języki biblijne, historię Kościoła, a jednak rozminąć się z Nim samym. Wiedza wbija w pychę. Także wiedza teologiczna. Co więcej, taka wiedza bywa niebezpieczna. Może bowiem stać się skuteczną blokadą który nie dopuści, by słowo Boże dotknęło serca i nawróciło. Wiedza o Bogu nie jest jeszcze wiarą.

Również pewien rodzaj poufałości z kościelnym światem, niestety i z księżmi, może okazać się przeszkodą w słuchaniu Boga. Zdarza się, że ktoś jest kościelnym aktywistą, ale nie pogłębia znajomości z Jezusem. Nie chodzi o to, aby się nie angażować w Kościół. Chodzi o to, żeby była to aktywność głęboka. Sięgająca istoty. Nieraz spotykając się religijną ignorancją katolików usłyszałem „Ależ proszę księdza. My działaliśmy w duszpasterstwie akademickim za młodu, jeździliśmy na wycieczki, tak że nam ksiądz nie musi tłumaczyć” albo „Byliśmy na audiencji z papieżem, mamy zdjęcia z pielgrzymki, więc wiemy, o co chodzi.”. Te sytuacje przypominają scenę w Nazarecie. Oczywiście dotyczy to także duchownych, którzy są szczególnie narażeni na pozorną lub powierzchowną znajomość Jezusa. Choć teoretycznie są z Nim za pan brat.

„Tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu może być prorok lekceważony”. Odczytajmy to zdanie stając po stronie Jezusa. Może nieraz znaleźliśmy się w sytuacji podobnej do Jego, gdy próbowaliśmy dać świadectwo swojej wiary. Nie jest łatwo zwrócić komuś uwagę, trudno we własnym środowisku powiedzieć coś na serio o Bogu czy o Kościele czy zaproponować modlitwę. „Kim ty jesteś, by nam zwracać uwagę” lub „Nie próbuj nas nawracać”. Takie słowa usłyszał niejeden, kto próbuje powalczyć o wiarę wśród bliskich. Losem każdego proroka jest samotność, jakiś rodzaj wyobcowania zwłaszcza między najbliższymi.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 sierpnia 2025
sobota

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Euzebiusza z Vercelii, biskupa albo wspomnienie św. Piotra Juliani Eymarda, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Kpl 25, 1. 8-17)

Czytanie z Księgi Kapłańskiej

Pan powiedział do Mojżesza na górze Synaj: «Policzysz sobie siedem lat szabatowych, to jest siedem razy po siedem lat, tak że czas siedmiu lat szabatowych będzie obejmował czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia siódmego miesiąca zadmiesz w róg. W Dniu Przebłagania zadmiecie w róg w całej waszej ziemi. Będziecie święcić pięćdziesiąty rok, obwieścicie wyzwolenie w kraju dla wszystkich jego mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz – każdy z was powróci do swej własności i każdy powróci do swego rodu. Cały ten rok pięćdziesiąty będzie dla was rokiem jubileuszowym – nie będziecie siać, nie będziecie żąć tego, co urośnie, nie będziecie zbierać nieobciętych winogron, bo to będzie dla was jubileusz, to będzie dla was rzecz święta. Wolno wam jednak będzie jeść to, co urośnie na polu.

W tym roku jubileuszowym każdy powróci do swej własności. Kiedy więc będziecie sprzedawać coś bliźniemu albo kupować coś od bliźniego, nie wyrządzajcie krzywdy jeden drugiemu. Ale odpowiednio do liczby lat, które upłynęły od jubileuszu, będziesz kupował od bliźniego, a on sprzeda tobie odpowiednio do liczby lat plonów. Im więcej lat pozostaje do jubileuszu, tym większą cenę zapłacisz, im mniej lat pozostaje, tym mniejszą cenę zapłacisz, bo ilość plonów on ci sprzedaje.

Nie będziecie wyrządzać krzywdy jeden drugiemu. Będziesz się bał Boga twego, bo Ja jestem Pan, Bóg wasz!»


Psalm responsoryjny

(Ps 67)

Ps 67 (66), 2-3. 4-5. 7-8 (R.: por. 4)

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi; *
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę, *
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże

Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, *
niech wszystkie narody oddają Ci chwałę.
Niech się narody cieszą i weselą, ✞
bo rządzisz ludami sprawiedliwie *
i kierujesz narodami na ziemi.

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże

Ziemia wydała swój owoc; *
Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił.
Niech nam Bóg błogosławi *
i niech cześć Mu oddają wszystkie krańce ziemi.

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 1)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 14, 1-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. I rzekł do swych dworzan: «To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają».

Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wtrącić do więzienia z powodu Herodiady, żony brata jego, Filipa. Jan bowiem upominał go: «Nie wolno ci jej trzymać». Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka.

Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła wobec gości córka Herodiady i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę powiedziała: «Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela!» Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posławszy więc kata, kazał ściąć Jana w więzieniu. Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczynie, a ona zaniosła ją swojej matce.

Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i donieśli o tym Jezusowi.


Gwałtowna śmierć losem proroków


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Biblista ks. Antoni Paciorek wskazuje na podobieństwo okoliczności śmierci Jana Chrzciciela oraz Jezusa. Król Herod jest odpowiedzialny za śmierć Jana, namiestnik Piłat jest odpowiedzialny za śmierć Jezusa; przed śmiercią: Jan został uwięziony, Jezus także został uwięziony i związany (por. Mt 27,2); Herod obawiał się ludzi, ponieważ uważali Jana za proroka; arcykapłani i faryzeusze obawiali się tłumów, ponieważ uznawały Jezusa za proroka (por. Mt 21,46); Herod ulegając wpływowi zewnętrznemu wydał wyrok na Jana, podobnie na skutek wpływu uczynił Piłat wobec Jezusa (por. Mt 27,11-26); Jan został pochowany przez uczniów, podobnie stało się w przypadku ciała Jezusa (por. Mt 27, 57-61). Ewangelista Mateusz pokazuje, że los obrońcy prawdy, jakim był Jan Chrzciciel, jest podobny do losu Jezusa. Prześladowania i gwałtowana śmierć stała się losem wielu odważnych świadków i głosicieli prawdy Bożej.

Przywołajmy postać św. Maksymiliana Kolbego. Wielu ludzi zna ten jeden szczególny moment w jego życiu, kiedy to w obozie koncentracyjnym Auschwitz dobrowolnie wystąpił z szeregu, w zamian za współwięźnia oddał się w ręce niemieckich oprawców i ostatecznie zginął w bunkrze obozowym. Podziwiamy jego heroiczny gest miłość i poryw serca. Jednak na postawę św. Maksymiliana należy patrzeć przez pryzmat całego życia. Był odważnym, bezkompromisowym świadkiem prawdy Bożej, oddanym całkowicie Maryi. Zdecydowanie przeciwstawiał się nieprzyjaciołom Kościoła, w tym masonerii. Jego postawa w obozie była przypieczętowaniem całego jego życia. Była gestem prorockim w obronie godności człowieka. Tak zresztą wielu współwięźniów to odczytało. Wśród nich był Marian Kołodziej, który przeżył obóz. Po 50 latach milczenia wyraził to, co czego był świadkiem w Auschwitz za pomocą przejmujących grafika, które może oglądać w kościele w Harmężach, niedaleko Oświęcimia. Kołodziej z jednej strony ukazał otchłań ludzkiego upodlenia, a drugiej – wielkość świadectwa św. Maksymiliana. Postawa Kolbego sprawiła, że on Kołodziej nie utracił ani wiary w Boga, ani w godność człowieczeństwa. Śmierć Maksymiliana była nie tylko dla współwięźniów, ale także dla wielu ludzi później żyjących, w tym nam współczesnych, jednoznacznym znakiem prorockim.


Także dziś jesteśmy wezwani do obrony prawdy Bożej i godności człowieka, nawet za cenę prześladowań i odrzucenia. Niedawno Kardynał Gerhard Müller powiedział: „Kościół katolicki na całym świecie broni absolutnego prawa do życia nienarodzonych, urodzonych, zdrowych, chorych, młodych i starszych. Nie może podporządkować tej walki dominującej ideologii ani dać się zastraszyć manipulatorom opinii publicznej. Musi działać z prorocką odwagą i krytycznym zmysłem, kształtując sumienia i podnosząc poziom moralny społeczeństwa”. Wezwał pasterzy Kościoła do odważnej postawy w tym względzie „nawet jeśli zostaną zniesławieni przez ideologów i polityków – wypełniając w ten sposób jedno ze swoich najszlachetniejszych zadań: Otwórz usta w imieniu niemych, w obronie wszystkich ludzi odepchniętych”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 sierpnia 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Koh 1,2;2,21-23)


Czytanie z Księgi Koheleta

Marność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami – wszystko jest marnością.

Jest nieraz człowiek, który w swej pracy odznacza się mądrością, wiedzą i dzielnością, a udział swój musi on oddać człowiekowi, który nie włożył w nią trudu. To także jest marność i wielkie zło. Cóż bowiem ma człowiek z wszelkiego swego trudu i z pracy ducha swego, którą mozoli się pod słońcem? Bo wszystkie dni jego są cierpieniem, a zajęcia jego utrapieniem. Nawet w nocy serce jego nie zazna spokoju. To także jest marność.


Psalm responsoryjny

(Ps 90)

Ps 90 (89), 3-4. 5-6. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 1b)

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Obracasz w proch człowieka *
i mówisz: «Wracajcie, synowie ludzcy».
Bo tysiąc lat w Twoich oczach ✞
jest jak wczorajszy dzień, który minął, *
albo straż nocna.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Porywasz ich, stają się niby sen poranny, *
jak trawa, która rośnie:
rankiem zielona i kwitnąca, *
wieczorem więdnie i usycha.

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Naucz nas liczyć dni nasze, *
byśmy zdobyli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *
Bądź litościwy dla sług Twoich!

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką

Nasyć nas o świcie swoją łaską, *
abyśmy przez wszystkie dni nasze
mogli się radować i cieszyć.
Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami ✞
i wspieraj pracę rąk naszych, *
dzieło rąk naszych wspieraj!

Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką


Drugie czytanie

(Kol 3,1-5.9-11)

Bracia:

Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi.

Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze Życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.

Zadajcie więc śmierć temu, co przyziemne w członkach: rozpuście, nieczystości, lubieżności, złej żądzy i chciwości, bo ona jest bałwochwalstwem.

Nie okłamujcie się nawzajem, bo zwlekliście z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekliście nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu Boga, na obraz Tego, który go stworzył. A tu już nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, barbarzyńcy, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz wszystkim we wszystkich jest Chrystus.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 3)

Mt 5, 3

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia

(Łk 12, 13 - 21)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem».

Lecz On mu odpowiedział: «Człowieku, któż Mnie ustanowił nad wami sędzią albo rozjemcą?»

Powiedział też do nich: «Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś ma wszystkiego w nadmiarze, to życie jego nie zależy od jego mienia».

I opowiedział im przypowieść: «Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał w sobie: „Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów”. I rzekł: „Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe moje zboże i dobra. I powiem sobie: Masz wielkie dobra, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj!” Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, co przygotowałeś?”

Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty u Boga».

Strzec się chciwości


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Wystarczy spojrzeć na bawiące się małe dzieci, by przekonać się, jak bardzo przywiązanie do własności zakorzenione jest w ludzkiej naturze: to, co moje, nie może znaleźć się w rękach kogoś innego, ale mi wolno, jeżeli tylko jestem silniejszy, przywłaszczyć sobie przedmioty należące do innych. By ta u dzieci jeszcze bezrefleksyjna i w sumie naturalna tendencja nie zdominowała sposobu myślenia i postępowania, dziecko musi się mozolnie uczyć dzielenia się z innymi, cieszenia się tym, co mają inni, bez pragnienia zawłaszczenia, a potem nieprzywiązywania się zbytniego do tego, co się posiada. Tam, gdzie ta umiejętność zostanie zaniedbana, pojawia się chciwość, tym gorsza, niż ta dziecięca, że powiązana ze wszystkimi możliwościami, jakie daje ludzka świadomość, by żądzę posiadania sprytnie ukryć pod pozorem altruizmu i doprowadzić niemal do perfekcji.

Jezus podkreśla, jak ważna jest wewnętrzna praca nad tym, by zbytnio nie przywiązywać się do tego, co się posiada. Słowa „uważajcie” oraz „strzeżcie się” wskazują na dwie najważniejsze ludzkie władze, które muszą być w tej pracy zaangażowane. Najpierw jest to umysł, dzięki któremu człowiek żyje świadomie i potrafi przyjrzeć się własnym myślom i motywacjom, stojącym u podstaw zachowań i reakcji. Żyjąc uważnie, od razu rozpoznasz, gdzie działa w tobie chciwość. I wtedy musi zostać uruchomiona wola. Jeśli tylko zechcesz, możesz unikać reakcji i zachowań, które zrodzone są z chciwości. Możesz się ich strzec. Nie oznacza to wepchnięcia życia w jakiś nienaturalny gorset, ale oznacza raczej działanie w pełnej wolności od zakleszczenia na tym, co przemijające.

Krótka przypowieść o zaplanowaniu sobie dostatniego życia obnaża głupotę bogatego człowieka. Jednak nie samo gromadzenie, używanie i cieszenie się dobrami doczesnymi jest tu niewłaściwe. Problemem, i to na tyle poważnym, że zamykającym dostęp do prawdziwego szczęścia, może się takie nastawienie stać wtedy, gdy całkowicie zdominuje życie i stanie się jego centrum.

Stoisz na rozdrożu: albo będziesz gromadził skarby tylko dla siebie, albo będziesz starał się korzystać z nich w taki sposób, by być bogatym przed Bogiem. Wybierz mądrze!

[/CENTER]








Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 sierpnia 2024
poniedziałek

Wspomnienie św. Jana Marii Vianneya, prezbitera

Pierwsze czytanie

(Lb 11, 4-15)

Czytanie z Księgi Liczb

Na pustyni Izraelici mówili: «Któż nam da mięsa, abyśmy jedli? Wspominamy ryby, które darmo jedliśmy w Egipcie, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek. Teraz zaś jesteśmy wycieńczeni, nie mamy nic, nie widzimy niczego prócz manny».

Manna zaś była podobna do nasion kolendra i miała wygląd bdelium. Ludzie wychodzili i zbierali ją, potem mełli w ręcznych młynkach albo tłukli w moździerzach.

Gotowali ją w garnkach lub robili z niej podpłomyki; smak miała taki jak ciasto na oleju. Gdy nocą opadała rosa na obóz, opadała równocześnie i manna.

Mojżesz usłyszał, że lud narzeka rodzinami – każda u wejścia do swego namiotu. Wtedy rozpalił się potężnie gniew Pana, a także Mojżeszowi wydało się to złe. Rzekł więc Mojżesz do Pana:

«Czemu tak źle się obchodzisz ze sługą swoim, czemu nie darzysz mnie życzliwością i złożyłeś na mnie cały ciężar tego ludu? Czy to ja począłem ten lud w łonie albo ja go zrodziłem, że mi powiedziałeś: „Noś go na łonie swoim, jak nosi piastunka dziecię, i zanieś go do ziemi, którą poprzysiągłem dać ich przodkom”? Skąd wezmę mięsa, aby dać temu całemu ludowi? A przecież przeciw mnie podnoszą skargę i wołają: „Daj nam mięsa do jedzenia!” Nie mogę już sam dłużej dźwigać troski o ten lud, już mi nazbyt ciąży. Skoro tak ze mną postępujesz, to raczej mnie zabij, jeśli darzysz mnie życzliwością, abym nie patrzył na swoje nieszczęście».


Psalm responsoryjny

(Ps 81)

Psalm (Ps 81 (80), 12-13. 14-15. 16-17 (R.: por. 2a))

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Mój lud nie posłuchał mego głosu, *
Izrael nie był Mi posłuszny.
Zostawiłem ich przeto ich twardym sercom, *
niech postępują według swych zamysłów.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Gdyby mój lud Mnie posłuchał, *
a Izrael kroczył moimi drogami,
natychmiast bym zgniótł ich wrogów *
i obrócił rękę na ich przeciwników.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy

Schlebialiby Panu ci, którzy Go nienawidzą, *
a kara ich trwałaby na wieki.
A jego bym karmił wyborną pszenicą *
i sycił miodem z opoki.

Śpiewajcie Bogu, naszemu Obrońcy


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 4b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 14, 13-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.

A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności».

Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!»

Odpowiedzieli Mu: «Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb».

On rzekł: «Przynieście Mi je tutaj».

Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.


[W roku A, jeżeli tę perykopę odczytano w poprzednią niedzielę, dzisiaj należy odczytać Mt 14, 22-36]


Z punktu widzenia proboszcza


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz:ks. Jarosław Tomaszewski

Dobry duszpasterz musi znaleźć właściwy punkt ciężkości między miłością do wiary, a miłością do wierzących. Jeśli zdecyduje się wyłącznie na bycie człowiekiem Boga wśród odrzucanego świata, szybko przestanie szanować ludzi, dręcząc kodeksami, rytami czy wątpliwymi światłami. Gdy będzie udawał swojaka, odsuwając sprawy Boże na poślednie miejsce, wtedy przywiąże ludzi do siebie, a oni nie postąpią o krok ani duchowo, ani moralnie. Potocznie mówi się, że bycie mnichem lub dla przykładu misjonarzem, to dopiero coś niezwykłego. Duszpasterze wydają się być zwykłymi księżmi od sakramentów zanoszonych w piątki do staruszków, czy od tacy. Nie nakładają kapturów na głowę podczas medytacji, nie muszą znać obcych języków, więzieni grafikiem między kancelarią a zakrystią – nic więcej. Trzeba widzieć w końcu, jak ci zwykli księża z codziennego duszpasterstwa stoją w Kościele na wichrowej przełęczy między wolą Boga a pragnieniami ludzi. Doświadczony latynoski misjonarz ojciec Jorge Techera żartował kiedyś w obecności młodych seminarzystów, że jeśli ksiądz diecezjalny myśli o zostaniu mnichem to musi być mocno zmęczony. A co będzie prawdziwym źródłem duszpasterskiego znużenia? Wcale nie długie godziny spędzone w konfesjonale, ani wizyta duszpasterska po schodach wieżowca, ani rugowana ze szkoły katecheza – duszpasterza zmęczy przeciętność duchowa człowieka, któremu służy.

Świat Boga jest żywy i fascynujący ale dusza ludzka często ulega religijnemu malkontenctwu. Między przedsionkiem a ołtarzem krzyżują się ze sobą dwa spojrzenia.

Współcześnie z naiwną lekkością egzaminuje się jedynie duchownych: czy proboszcz szanuje liturgię i zna się na łacinie?

Czy nie jest łasy na mamonę?

Co z jego wiernością albo gorliwością?

Czy to jest ktoś normalny, czy z góry psychicznie podejrzany?

Mimo miażdżącej oceny wystawianej księżom, proboszcz również wodzi wzrokiem po ławkach zza ołtarza i myśli: czy klękają przed Hostią, bo wierzą, a może kucają na dzwonek?

Szukają życia duchowego czy podniet, przeżyć, cudownych zjawisk?

Wierzą jeszcze w ewangelię czy już tylko w terapię?

Są ludźmi sumienia czy modernistami, zwiedzionymi przez krzykaczy na politycznych wiecach?

Chcą Kościoła, co jest solą tej ziemi czy planują uczynić go pachołkiem tego świata?


Słynny Vianney przybył do swojego Ars około roku 1818.

To Boży paradoks, że patron proboszczów, a potem wszystkich księży w Kościele katolickim, zaczynał duszpasterstwo przez wiele lat pozostając wikariuszem. Parafia wciąż nie była gotowa do samodzielnej administracji. O mieszkańcach Ars mówiło się ze złośliwą pogardą, że od zwierząt odróżnia ich jedynie chrzest! Vianney przeprowadził tam tytaniczną pracę duszpasterską. Mimo to nie nawrócił wszystkich, a nużącą przeciętność wielu dusz brał jako zarzut przeciwko sobie. Mówi się, że parokrotnie usiłował uciec z placówki do klasztoru, zawsze zawracany z drogi albo dekretem biskupa albo miłością parafian.

W 1823 roku biskup erygował wreszcie w Ars probostwo, co było znakiem dojrzałości duszpasterskiej formujących się tam katolików.

Mojżesz nie radzi sobie z poczuciem wstrętu wobec prowadzonych przez pustynię Hebrajczyków. Wciąż są bardziej egipskimi migrantami, niż ludem Boga. Potrafią reagować prymitywnie, a to zabija prorocką gorliwość (por. Lb 11, 12). Tylko Syn Boży okazuje absolutną cierpliwość małodusznym apostołom. Pan wie, że tłumy bardziej od nauki duchowej żądają chleba oraz cudu (por. Mt 14, 16-19). Gotów jest jednak systematycznie podnosić mentalność uczniów na poziom duchowego rozeznania.

Doceniaj tak zwanych zwykłych duszpasterzy. A szczególnie to, gdy ich przyjaźń z Bogiem uwiera Cię w duchowej przeciętności.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

5 sierpnia 2025
wtorek

Dzień Powszedni albo rocznica poświęcenia rzymskiej Bazyliki Najśw. Maryi Panny

Pierwsze czytanie

(Lb 12, 1-13)

Czytanie z Księgi Liczb

Miriam i Aaron mówili źle o Mojżeszu z powodu Kuszytki, którą wziął za żonę. Rzeczywiście bowiem wziął za żonę Kuszytkę. Mówili: «Czyż Pan mówił z samym tylko Mojżeszem? Czy nie mówił również z nami?» A Pan to usłyszał. Mojżesz zaś był człowiekiem bardzo skromnym, najskromniejszym ze wszystkich ludzi, jacy żyli na ziemi. I zwrócił się nagle Pan do Mojżesza, Aarona i Miriam: «Przyjdźcie wszyscy troje do Namiotu Spotkania».

I poszli wszyscy troje, a Pan zstąpił w słupie obłoku, zatrzymał się u wejścia do namiotu i zawołał na Aarona i Miriam. Gdy obydwoje podeszli, rzekł: «Słuchajcie słów moich: Jeśli jest u was prorok, objawię mu się przez widzenia, w snach będę mówił do niego. Lecz nie tak jest ze sługą moim, Mojżeszem. Uznany jest za wiernego w całym moim domu. Twarzą w twarz mówię do niego – w sposób jawny, a nie przez wyrazy ukryte. On też postać Pana ogląda. Czemu ośmielacie się źle mówić o moim słudze, o Mojżeszu?» I zapalił się gniew Pana przeciw nim. Odszedł Pan, a obłok oddalił się od namiotu, lecz oto Miriam stała się nagle biała jak śnieg od trądu.

Gdy Aaron do niej się zwrócił, spostrzegł, że była trędowata. Wtedy rzekł Aaron do Mojżesza: «Proszę, panie mój, nie karz nas za grzech, którego nierozważnie dopuściliśmy się i jesteśmy winni. Nie dopuść, by ona stała się jak martwy płód, który na pół zgniły wychodzi z łona swej matki». Wtedy Mojżesz błagał głośno Pana: «O Boże, spraw, proszę, by znowu stała się zdrowa».


Psalm responsoryjny

(Ps 51)

Psalm (Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 6c-7. 12-13 (R.: por. 3a))

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Abyś okazał się sprawiedliwy w swym wyroku *
i prawy w swoim sądzie.
Oto urodziłem się obciążony winą *
i jako grzesznika poczęła mnie matka.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 1, 49b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nauczycielu, Ty jesteś Synem Bożym,
Ty jesteś Królem Izraela.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 14, 22-36)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.

Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.

Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»

Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»

A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»

Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»

Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».

Gdy się przeprawili, przyszli do ziemi Genezaret. Ludzie miejscowi, poznawszy Go, posłali po całej tamtejszej okolicy i znieśli do Niego wszystkich chorych, prosząc, żeby ci przynajmniej frędzli Jego płaszcza mogli się dotknąć; a wszyscy, którzy się Go dotknęli, zostali uzdrowieni.


Odwaga, aby przeżyć przygodę żywej wolności


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Dla doświadczonych rybaków szkwał na jeziorze nie był niczym nowym. Wiedzieli, jak radzić sobie z przeciwnym wiatrem i falami, choć byli świadomi, że z jeziorem Galilejskim nie ma żartów. Przestraszyli się dopiero czegoś, z czym poradzić sobie nie umieją. Zjawa, czyli coś, co przychodzi z innego świata, nie podlega prawom natury. Uczniowie czują lęk, nie wiedząc skąd przychodzi ani jakie ma zamiary wobec nich. Czy to duch zmarłego wyszedł z Szeolu, czy demon z bezwodnej pustyni postanowił zmienić piasek na wodę?

Zjawą mógł być też anioł Boży, tylko że to dla pobożnego Żyda też był powodem do lęku. W historii Przymierza Bóg, przemawiając przez aniołów lub bezpośrednio, wymaga czci i szacunku, aby ludzie nie zapomnieli, że Stwórca nieskończenie przewyższa swoje stworzenie. Jakuba czy Mojżesza również ogarniała bojaźń, gdy czuli bliskość Jahwe, a przecież Mu ufali. Byli świadomi, że stoją przed Panem świata.

Pan Jezus, aby ich uspokoić, woła „Ja jestem”. Wobec niezwykłości zjawiska, uczniowie uchwycili moc tych słów. To nie jest po prostu identyfikacja, aby rozwiać nieporozumienie. Pan Jezus mówi nie tyle gdzie jest, ale kim jest. „Ja jestem” to imię Boga. Abraham czy Mojżesz padliby na twarz w takiej sytuacji i nie śmieliby podnieść wzroku. Ale w łódce nie ma miejsca, aby paść na twarz. Słyszą głos Pan Jezusa i opuszcza ich strach. A przecież właśnie im mówi, że stoją w obliczu majestatu Stwórcy i Pana świata. Są spokojni, bo to ich przyjaciel. Właśnie po to Bóg stał się człowiekiem, abyśmy nie obawiali się Jego bliskości, która ma budzić w nas miłość i szacunek, ale nie trwogę.
Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się! Jeśli jest w nas miłość do Boga, poczucie Jego bliskości dodaje nam odwagi, a nie paraliżuje. W czasie czuwania na Tor Vergata młoda Włoszka zapytała Papieża Leona: Jak możemy być odważni i przeżyć przygodę żywej wolności, podejmując decyzje radykalne i pełne znaczenia?

Papież odpowiedział: Odwaga dokonania wyboru pochodzi z miłości, którą Bóg objawia nam w Chrystusie.

Piotr jest po ludzku najodważniejszym pośród uczniów, dlatego chce iść do swego Mistrza, wbrew prawom natury. Pan widząc jego miłość, daje mu tę możliwość. Strach ponownie ogarnia Piotra, gdy zapomina, że Ten, który go zawołał i uczynił wodę solidnym chodnikiem, jest Bogiem. I wówczas zaczyna tonąć.

Życie chrześcijanina, potraktowane serio, oznacza postawić wszystko na jedną kartę, podporządkować wszystko miłości do Boga. To oznacza podjęcie ryzyka. A jeśli On nie istnieje? A jeśli nie jest wszechmocny? A jeśli mnie nie kocha? Każda z tych wątpliwości oznacza, że zapominam, że On jest Bogiem. A wtedy życie na nowo staje się wzburzonym jeziorem. Bycie chrześcijaninem wymaga całkowitego zaufania Bogu, aby On ogarnął mnie całkowicie. Dlatego pierwszą odpowiedzią na wątpliwości w wierze, które mogą pojawić się w moim umyśle, jest sama wiara. Przyjąć, że to Ty mnie wzywasz Panie Jezu.

Dziś w liturgii możemy obchodzić wspomnienie Matki Bożej Śnieżnej, związanej z powstaniem pierwszego kościoła pod wezwaniem Matki Bożej, bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie. Świątynia ta upamiętnia ogłoszenie przez Kościół prawdy o misji Maryi jako matki Zbawiciela, który jest Bogiem i człowiekiem. Maryja w chwili zwiastowania postawiła wszystko na jedną kartę. Przełamała strach, bo zaufała całkowicie Bogu. Podjęła swą misję i choć nieraz jej wiara była wystawiona na próbę, nigdy nie zwątpiła w Tego, który ją wezwał, aby uczynić swoją matką według ludzkiej natury.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 sierpnia 2026
środa

Święto Przemienienia Pańskiego

Pierwsze czytanie

(Dn 7, 9-10. 13-14)

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła — płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi.

Patrzałem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.


Psalm responsoryjny

Ps 97, 1-2. 5-6. 9 (R.: por. 1a i 9a)

Pan wywyższony króluje nad ziemią

Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.

Pan wywyższony króluje nad ziemią

Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa, *
a wszystkie ludy widzą Jego chwałę.

Pan wywyższony króluje nad ziemią

Ponad całą ziemię *
Tyś bowiem wywyższony
i nieskończenie wyższy *
ponad wszystkich bogów.

Pan wywyższony króluje nad ziemią

Drugie czytanie

(2 P 1, 16-19)

Czytanie z Drugiego listu świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:

Nie za wymyślonymi mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości.

Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie». I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.

Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 17, 5c)

Alleluja, alleluja, alleluja

To jest mój Syn umiłowany,
w którym mam upodobanie,
Jego słuchajcie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 9, 28b-36)

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwóch mężów, stojących przy Nim.

Gdy oni odchodzili od Niego, Piotr rzekł do Jezusa: "Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza". Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, zjawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.

A z obłoku odezwał się głos: "To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie". W chwili, gdy odezwał się ten głos, Jezus znalazł się sam.

A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie oznajmili o tym, co widzieli.

[Uwaga: Gdy święto wypada poza niedzielą, przed Ewangelią jest jedno czytanie.]


Prawo Mojżesza i Prawo Krzyża


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.pngKomentarz: ks. Nikos Skuras


Jestem w Rzymie. Wczoraj, gdy rozpoczynaliśmy powrót do autobusu po Mszy z Papieżem Leonem miałem czarne myśli: „Stary co ty tu robisz w tej rzece młodych. Masz 61 lat. Może już dość tego ewangelizowania?” Zaraz przyszła odpowiedź:

„Odwagi Nikos. Przy tych młodych uzyskujesz Ducha”.

„Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Oczywiście, nie księgi teologiczne. Księgi mojego i twojego, czytelniku, życia. „Otwarto”, to znaczy, że wyjdą na jaw wszystkie moje i twoje czytelniku czyny i myśli. „Sąd” oznacza przegląd życia według sprawiedliwości. Dziś osądzasz twoje czyny według twojego osądu: „Ja uważam, że ma być tak!” Sąd Przedwiecznego to sąd w świetle Bożej prawdy. Zobaczysz jak często twoja racja była daleka od Miłości Boga. Zobaczysz, ile cierpienia spowodowałeś i ile rzeczy nie chciałeś przebaczyć innym. „Strumień ognia” będzie spalał w tobie wszystko co nie było Miłością. Może się okazać, że spali we mnie, księdzu Nikosie, 99 procent moich myśli i czynów. Wtedy jest niebezpieczeństwo rozpaczy. Mogę sam siebie ukarać tym, czym żyłem wobec innych.

Prorok Daniel zapowiada wybawiciela z tej tragicznej sytuacji, „Syn Człowieczy”. Apostoł Piotr, który trzykrotnie zaparł się swego Przyjaciela, pod koniec swojego życia pisze o tym, jak wzeszła w jego sercu „gwiazda poranna”, Miłość zmartwychwstałego Chrystusa. Nie osądził Kefasa, zdrajcę, według starego Prawa Mojżesza, lecz jako „Syn umiłowany”, w którym Bóg ma upodobanie, według nowego Prawa Krzyża. Przemienienie Pana pokazuje tobie już dziś, co to Prawo Krzyża chce uczynić z Tobą na twoim sądzie. Tam zobaczysz wszystkie twoje ciemne miejsca, oskarżające cię. Wtedy nie będziesz mógł się usprawiedliwiać, że nie wiedziałeś, że nie chciałeś. Twoja twarz sczernieje. Pozostanie ci tylko jedna szansa. Zgodzić się z tą gorzką prawdą o twoich ciemnościach. Pozwolić by Syn zdjął z ciebie szaty nieprawości i smutku i by przyodział cię w „odzienie białe jak światło”. Jeśli zaakceptujesz Prawo Krzyża, twoja twarz zajaśnieje „jak słońce”. Jedyną przeszkodą będzie twoja wola, twój honor, które będą krzyczały, że nie możesz tak żerować na Miłości Chrystusa. „Trzeba zapłacić sprawiedliwie za swoje grzechy!”. Odwagi! Istnieje sprawiedliwość Krzyża, czyli miłość większa od wszystkich twoich grzechów i ciemności. Trzeba tylko dopowiedzieć jak Maryja: „Amen”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

7 sierpnia 2025
czwartek

Dzień Powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Sykstusa II, papieża, i towarzyszy albo wspomnienie św. Kajetana, prezbitera albo wspomnienie Bł. Edmunda Bojanowskiego

Pierwsze czytanie

(Lb 20, 1-13)

Czytanie z Księgi Liczb

W pierwszym miesiącu przybyła cała społeczność Izraelitów na pustynię Sin. Lud zatrzymał się w Kadesz; tam też umarła i tam została pogrzebana Miriam.

Gdy społeczności zabrakło wody, zeszli się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi. I kłócił się lud z Mojżeszem, wołając: «Lepiej by było, gdybyśmy zginęli, jak i bracia nasi, przed Panem. Czemu wyprowadziliście zgromadzenie Pana na pustynię, byśmy tu razem z naszym bydłem zginęli? Dlaczego wywiedliście nas z Egiptu i przyprowadziliście na to nędzne miejsce, gdzie nie można siać, nie ma figowców ani winorośli, ani drzewa granatowego, a nawet nie ma wody do picia?»

Mojżesz i Aaron odeszli od tłumu i skierowali się ku wejściu do Namiotu Spotkania. Tam padli na twarz, a ukazała się im chwała Pana. I przemówił Pan do Mojżesza:

«Weź laskę i zbierz całe zgromadzenie, ty wespół z bratem twoim, Aaronem. Następnie przemów w ich obecności do skały, a ona wyda z siebie wodę. Wyprowadź wodę ze skały i daj pić ludowi oraz jego bydłu».

Stosownie do nakazu zabrał Mojżesz laskę sprzed oblicza Pana. Następnie zebrał Mojżesz wraz z Aaronem zgromadzenie przed skałą i wtedy rzekł do nich: «Słuchajcie, wy buntownicy! Czy potrafimy z tej skały wyprowadzić dla was wodę?» Następnie podniósł Mojżesz rękę i uderzył dwa razy laską w skałę. Wtedy wypłynęła woda tak obficie, że mógł się napić zarówno lud, jak i jego bydło. Rzekł znowu Pan do Mojżesza i Aarona: «Ponieważ Mi nie uwierzyliście i nie objawiliście mojej świętości wobec Izraelitów, dlatego wy nie wprowadzicie tego ludu do kraju, który im daję». To są wody Meriba, gdzie się spierali Izraelici z Panem i gdzie On objawił wobec nich swoją świętość.


Psalm responsoryjny

(Ps 95)

Ps 95 (94), 1-2. 6-7c. 7d-9 (R.: por. 7d-8a)

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, *
klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: ✞
«Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 16, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ty jesteś Piotr, czyli Opoka,
i na tej opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 16, 13-23)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»

A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».

Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»

Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».

Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

Odtąd zaczął Jezus Chrystus wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».

Boska perspektywa


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Dzisiejsza perykopa jest wyjątkowo dynamiczna. Jej bohaterami są Jezus i św. Piotr. Dialog między nimi zaskakuje: najpierw Jezus wynosi Piotra, chwaląc jego wyznanie – „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” – chwilę później karci go ostrymi słowami: „Zejdź Mi z oczu, szatanie!”.

Pochwała jest owocem posłuszeństwa: prawdę o tożsamości Jezusa objawił Piotrowi sam Ojciec. Naganę sprowadza myślenie czysto ludzkie. Piotr, z lęku o los Przyjaciela, sprzeciwia się zapowiedzi Męki, nie dostrzegając zbawczego planu Boga.

Ta scena uczy nas rozeznawania woli Bożej. Trwanie przy własnych wyobrażeniach, choćby najszlachetniejszych, może nas odciągnąć od Boga i Jego zamiarów. Prawdziwa wolność rodzi się z gotowości, by pozwolić się prowadzić Temu, który widzi dalej niż my.

Dlatego stawajmy przed Bogiem jak dzieci przed Ojcem: bez uprzedzeń, bez narzucania Mu własnych scenariuszy, z pełnym zaufaniem. On wie lepiej, co naprawdę prowadzi do życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia