SZCZĘŚCIE DOMOWE

Obowiązki ojca rodziny.

Źródło: Jezus Marya Józef 1897

Bojaźń Boska jest podstawą szczęścia w tym i w przyszłym życiu.

Dlatego mówi Psalmista Pański:

Cytat:

---

Szczęśliwy mąż, który się boi Pana.

---

Bojaźń Boga jest koroną dobrych przymiotów ojca rodziny. Wdzięcznym sercem przyjmuje z Rąk Pańskich nie tylko dobre, ale i złe: cierpienia, niedostatki, gdyż przez nie krzepi się moc nasza, miłość oczyszcza, uszlachetnia serce, poznaje znikomość dóbr doczesnych.

Cóż potrafi jednoczyć ściślej członków rodziny, jeżeli nie jedna i ta sama Wiara, jedna i ta sama nadzieja, jedna i ta sama miłość? Cóż piękniejszego nad widok ojca modlącego się w gronie rodziny?

Gdzie Bojaźń Boża, tam panuje porządek: zaś porządek jest zasadniczym prawem, wedle którego Pan Bóg zbudował świat i społeczeństwo ludzkie. Dlatego upomina Św. Paweł Apostoł: „Wszystko niech się odbywa stosownie i wedle porządku” (I. Kor 14, 40). W którym domu porządek, tam każda praca odbywa się składnie i ochoczo, tam nie ma sprzeczek, nie ma złego przykładu dla dzieci i czeladzi. Ojciec rodziny dla przykładu sam się poddaje urządzeniom i przepisom porządku domowego, nawet wtedy, gdyby mu był uciążliwym. Nie żąda dla siebie wyjątku, nie chce być niczym skrępowanym tyranem w swym domu. Chętnie będą go słuchać wszyscy, jeżeli on sam stosuje się do przepisów domowych.

Dalszym obowiązkiem ojca rodziny jest pracowitość. W dobrze urządzonym domu nie powinno się nigdy próżnować, każdy winien przyczyniać się do dobra wszystkich. Duszą wszelkiej czynności w domu jest ojciec rodziny: na nim ciążą najważniejsze starania i kłopoty, on żywi, przyodziewa, wychowuje, płaci robotnikom i czeladzi.

Gdzie atoli jest praca, tam musi być i odpoczynek. Ojciec rodziny może pracę swej czeladzi kupić pieniędzmi, ale nie miłość, a jednak to tylko robi się dobrze, co się robi z chęcią i życzliwością, wszystko inne jest pracą najemnika.

Dlatego roztropny ojciec rodziny dopuści chętnie nie tylko dozwolonych przyjemności we właściwym czasie, ale weźmie także udział w domowych uroczystościach swych podwładnych, aby i w próżniejszych latach przypominali sobie chętnie szczęśliwe godziny, które im zgotował z ojcowską dobrocią, i by mieli przykład, jak własnym kiedyś mają domem rządzić. Jeżeli pozyska zaufanie, miłość i szacunek, ma prawo żądać od wszystkich bezwzględnego posłuszeństwa.

Bez posłuszeństwa nie może ostać się żadne państwo, żaden dom. Biada rodzinie, w której syn lub córka ośmiela się opierać woli rodziców! Jeżeli w rodzinie zajdzie taki smutny, a tak często niestety! w dzisiejszych czasach wypadek, czyja w tym wina? Choć wielkie są i rozmaite zatrudnienia ojca rodziny, najpierwszym jednak jego zadaniem jest wychowanie dzieci. Ojcowie, miłujcie dziatki wasze, ale już od kolebki żądajcie od nich posłuszeństwa. I będą wam posłuszne, jeżeli im już od samego zarania nie pozwolicie nad sobą panować, nie dacie się zmiękczyć ani łzami, ani uporem, ani pochlebstwem. Posłuszeństwo idzie więcej z przyzwyczajenia, aniżeli z przekonania. Nie jedno nieszczęście przyjść może na rodzinę: choroba, drożyzna, klęski wojenne, prześladowanie, oszczerstwo; ale największy kłopot, największą boleść sprawia rodzicom dziecko wyrodne.

Główna wina tego niewysławionego nieszczęścia spada na karygodną opieszałość rodziców, albo co gorsza, na ich słabość i zły przykład. Dlatego największym obowiązkiem ojca rodziny jest czystość obyczajów. Bez tego nie ma w domu szczęścia, błogosławieństwa, spokoju.

Czym są w państwie rabusie, mordercy, tym występni ojcowie w rodzinie. Jeżeli ociec pijakiem, jak może robić wyrzuty synowi lub słudze, który przez niewstrzemięźliwość wystawia się na pośmiewisko i wzgardę drugich? Jeżeli cudzołożnikiem, jak może bronić czystości obyczajów?

Jeżeli grymaśnikiem, kłótnikiem, jakże może żądać od żony, dzieci, domowników, uprzejmości, usłużności, spokoju, kiedy ci sam zakłóca spokój i psuje wszelką wesołość? Jeżeli marnotrawcą, goni za zabawami i rozkoszami; karciarzem, który większą część zarobku, zamiast użyć na dobre, oddaje na ślepy los szczęścia; jak może zapobiec, by podwładni nie naśladowali tej lekkomyślności, nie bogacili się jego kosztem, nie dopomagali jawnie lub skrycie do upadku majątku i dobrego imienia. Biada, gdy w rodzinie głowa domu najgorsza ze wszystkich, gdy ten, co ma pilnować honoru domu, sam go depcze nogami. Tam nie może być Błogosławieństwa Bożego, tam panuje ustawicznie przekleństwo.

Czystość obyczajów, uczciwość, karność, to ozdoba rodzinnego domu.

Oto obraz chrześcijańskiego ojca rodziny! Panuje miłością, rządzi roztropnością. Bojaźń Boga, pracowitość, porządek, posłuszeństwo, czystość obyczajów, dobry przykład, karność to jakoby Aniołowie Stróże, którzy sprowadzają wesele, dobrobyt, zadowolenie i Błogosławieństwo Boskie.

Chcecie mieć żywy wzór do naśladowania? Spojrzyjcie ze czcią na Przenajświętszą Rodzinę, na Świętego Żywiciela tej Rodziny, na Św. Józefa, Męża, którego Ewangelia Święta zowie „sprawiedliwym”, któremu Pan Bóg powierzył, co miał najdroższego na ziemi. Patrzcie, jak On strzeże Dzieciątka Bożego i Matki Jego!

W drodze do Betlejem, w ucieczce do Egiptu, w powrocie do Nazaret, w Jerozolimie w świątyni: — wszędzie znajdziecie Józefa, jak wszystkie swe siły, czas i starania poświęca dla Dzieciątka Jezus i Matki Jego. Oby ojcowie rodzin byli dla swoich tym, czym był Św. Józef! Mielibyśmy niejedną, ale wiele rodzin świętych, rodzin żyjących dla Pana Boga, ku radości Aniołów, dla Błogosławieństwa Kościoła i państwa, a wszystkim ludziom na zbawienie.

Obowiązki matki rodziny.

Źródło: Jezus Marya Józef 1897

Małżonka ma być pomocniczką, towarzyszką życia, najserdeczniejszą przyjaciółką męża swego. Św. Paweł Apostoł mówi o miłości żony do męża w tych słowach: „Jak Chrystus miłuje Kościół Swój i Sam Siebie dla Niego ofiarował, tak ma miłować mąż żonę swą, a żona męża”. O tej miłości pisze Apostoł na innym miejscu: „Miłość jest cierpliwa, wszystko znosi”. Cierpliwość jest nieodłączną od prawdziwej miłości. Gdzie nie ma miłości, tam niecierpliwość, niepokój, niezgoda, sprzeczka; małżeństwo staje się stanem opłakanym, przedsmakiem piekła. Ta miłość przykuwa małżonkę do łoża boleści chorego męża, ciągnie ją z nieprzepartą siłą do grobu małżonka, utrzymuje ją i pociesza nawet w smutnym stanie małżeńskim.

Dlaczego jednak u tylu rodziców zamiast miłości i cierpliwości widzimy niepokój, niezgodę i rozterki?

Bo matka rodziny nie umie być pokorną i łagodną. Zamiast miłością, łagodnością, cierpliwością, szczerą pobożnością zjednać sobie męża, odpycha go od siebie złością, uporem, zawziętością. Wielu mężom przykrzy się w domu, nie chcą spędzić wieczoru w domu, wstępują na bezdroża, bo żony nie rozumieją swego zadania, zamiast rządzić łagodnością, gniewają się, srożą, złorzeczą. Są żony, które płaczą, zawodzą skargi na mężów, ale na nie same spada najcięższa wina. Zamiast modlić się za mężów zbłąkanych, miotają na nich klątwy; zamiast trwać w miłości i cierpliwości, unoszą się gniewem i zawziętością; zamiast być Aniołem Stróżem, są szatanami; zamiast być osłodą życia, są udręczeniem.

Czyż można się dziwić, że w wielu rodzinach wszystko się rozprzęga?

Bądź zatem cierpliwa! Żona wobec męża powinna być samą cierpliwością, łagodnością i miłością.

Ale i posłuszeństwo jest winna. W gospodarstwie domowym nie może żadną miarą panować dobry porządek, jeżeli oboje, mąż i żona, chcą razem rządzić.

Dobra żona posłuszną jest mężowi we wszystkim, co rozsądne, słuszne, co nie jest grzechem. Dobra żona będzie także jako matka domu pełniła po chrześcijańsku swe obowiązki. Przede wszystkim będzie po chrześcijańsku wychowywała dzieci. Przy wychowywaniu dzieci nasamprzód ma ich strzec od jakiego bądź nieszczęścia.

Jeszcze przed urodzeniem się dziecięcia niech budzi w sobie pobożne pragnienie, by dziecko dostąpiło co prędzej Chrztu Świętego. Winny także matki unikać wszystkiego, co by w tym czasie mogło zagrażać życiu dziecięciu. Skoro dziecię na świat przyjdzie, najpotrzebniejsza jest dla niego Łaska Chrztu Świętego.

Zdrożna to lekkomyślność pozostawiać niemowlęta bez Chrztu Świętego całe tygodnie, a nawet lata! Co za odpowiedzialność, gdyby dziecię z winy rodziców bez Chrztu umarło.

Dalej, matka winna troszczyć się i o życie cielesne dziecięcia. Osoby, które się dziećmi zajmują, niechaj nic nie czynią, co by dzieciom szkodę przyniosło na ciele lub na duszy. Przede wszystkim nie dawać żadnego zgorszenia. Jeżeli dziecko słyszy i widzi tylko co dobre, to będzie dobrem. A więc baczcie, by dzieci wasze nic złego nie widziały, nic złego nie słyszały ani u was, ani u innych.

Skoro dziatki podrosną, trzeba postarać się o naukę. Dziecko uczy się mówić do matki. Dobre matki mówią dziecięciu o Panu Bogu, że tam w Niebie jest Pan Bóg, Który wszystko stworzył. Trzeba głównie najwcześniej uczyć modlitwy, a to własnym przykładem.

Posyłajcie dziatki do szkoły. Ale i u siebie w domu trzeba iść ręka w rękę ze szkołą. Nie godzi się wygadywać na nauczyciela, gdy dziecko w szkole ukarze. Karzcie i sami, jeżeli dziecko na karę zasłuży. „Kto żałuje rózgi, nienawidzi duszy dziecka swego”, mówi Pismo Święte. Jeżeli dziecko nieposłuszne, niewstydliwe, jeżeli dopuści się kłamstwa itd., napominajcie je najpierw łagodnie, a jeśli to nie pomoże, ukarzcie je przykładnie, należycie, ale nie w przystępie gniewu. Tak wychowując dzieci, możecie się spodziewać, ze będą kiedyś chlubą i podporą waszej starości. A jeżeli mimo to pójdą drogą zatracenia, będziecie mieli przynajmniej tę pociechę, żeście dopełnili swej powinności.

W zarządzie domu, matce chrześcijańskiej potrzebne są jeszcze następujące przymioty:

1. Roztropność. Czyń wszystko w swoim czasie, miejscu i okolicznościach. Nieraz słowo w najlepszej wypowiedziane myśli może dużo narobić złego, że było powiedziane bez rozwagi. Rozsądek nakazuje, by tam, gdzie łagodne upomnienie pomoże, zaniechać karania.
2. Wierność. Pomnij, żeś ją uroczyście przysięgła przy ołtarzu. Nie wystarcza unikać wszystkiego, co by mogło obudzić zazdrość, należy unikać nawet pozoru, który by mógł rzucić cień na czystość twego serca.
3. Uczciwością życia bądź dla wszystkich domowników wzorem. Bądź wzorem w Wierze i Bojaźni Bożej, w kościele i w domu.
4. Oszczędność. Tylko to, co wasza gospodarność zaoszczędzi, jest prawdziwym dorobkiem pracy mężowskiej. Pilnujcie porządku, pamiętajcie, że schludność zastąpi przepych. Kto chce poznać wartość matki rodziny, niech wstąpi do domu, a wszystko, co zobaczy, powie mu, co ma o niej sądzić. Nie to, co się tam znajduje, ale w jakim stanie się znajduje, świadczy o guście, o zabiegliwości dobrej gospodyni. I nie to, że jej słuchają domownicy, ale jak jej słuchają, dowodzi praktyczności jej rozumu i zacności serca. Z godnością i spokojem kieruje wszystkim, co do niej należy, nigdy nie tracąc równowagi w postępowaniu ani względem obcych, ani względem domowników. Bez poufałości z czeladzią, umie ją sobie ująć otwartością i życzliwością. Nie gniewając się, nie kłócąc się, ani wyzywając, umie zdobyć sobie szacunek i posłuszeństwo, a opieszałych napędzić do obowiązków.
5. Gospodarną winna być matka rodziny, i winna nadać życiu domowemu tyle uroku i pociągu, iżby i mąż, i dzieci nie tęskniły za rozrywkami poza domem. Wszystko potrafi zrobić roztropna, mądra, uprzejma matka rodziny.

Rozliczne i wielkie obowiązki wasze, ale wejrzyjcie na wielki wasz wzór, na Przenajświętszą Dziewicę, Bogarodzicę Maryę. Marya jest Małżonką, Marya jest Matką, a mimo to, Niepokalaną Dziewicą. Rozważcie, jak Marya, jako Małżonka bezwarunkowo jest posłuszną: przez Józefa odbiera rozkazy od Pana Boga i bez oporu jest posłuszną. Ta przedziwna Matka, ta miłująca Matka, ta Matka Zbawiciela – jest wam wspaniałym Wzorem, jest waszą Ucieczką, jest waszą podporą. Chcecie znaleźć szacunek, chcecie być prawdziwie miłymi Panu Bogu i ludziom, wznieście się ponad świat i jego marne zabiegi, naśladujcie Maryę w miłości, gospodarności wychowaniu dziatek.

Wychowujcie nie tylko ludzi, ale i dzieci Boże, przyjaciół Jezusa Chrystusa, braci i siostry Aniołów i Nieba Dziedziców!

Matka w domu.

Źródło: Droga do nieba 1903

Matka w domu.

Źródło: Droga do nieba 1903

1. Wspólne nabożeństwo domowe, szczególniej rano i w wieczór, jest nieocenionej wartości. Kto dobrze się modli, będzie żył dobrze powiedział Św. Augustyn, a my dodajemy. a kto dotrze żyje, ten też dobrze umrze. „Kto się me modli powiedziała św. Teresa, ten będzie albo zwierzęciem albo szatanem.” Święte prawdziwie to słowo. Bo jakże to pięknie w domu, kiedy matka i ojciec oto czyni ślicznym wieńcem dzieci, rano i wieczór zebrani u ołtarzyka domowego, u stóp krzyża razem się modlą! Jaka to Łaska wtenczas płynie z nieba na dom cały. Najlepiej, kiedy wszyscy razem głośno odmawiają pacierze, – różaniec przynajmniej w niedzielę, kiedy w inne dni latem nie mado tego czasu. Z mniejszymi, które wpierw spać idą, niech matka wpierw odmówi paciorek, poda im wodę święcona, aby się przeżegnały. Te modlitwy z małymi dziećmi niech będą krótkie.
2. W każdym domu katolickim powinien krzyż wisieć na ścianie, tak wielki, aby od razu każdemu w oczy podpadał, — na miejscu wybitnym, bo Zbawicielowi miejsce wybitne się należy. Krzyż powinien być poświęcony, a matka mich się postara o odpusty dla niego, aby każdy, który przed nim modlić się będzie, odpusty mógł pozyskać.
3. W izbie, w której się mieszka, i w sypialni powinna być kropielniczka z święconą wodą. Najlepiej ją przy drzwiach umieścić, a nie zbyt wysoko, aby i dzieci sięgnąć po wodę mogły. Szatan boi się wody święconej. Widok krzyża i wody święconej od niejednego grzechu ustrzeże, namiętności uspokoi.
4. Na ścianach powinny wisieć obrazy Świętych. Z tych obrazów uczy matka gorliwa dzieci swoje cnoty, świętości, — opowiada dzieciom o życiu Świętych W każdym domu powinien się znajdować Obraz Serca Pana Jezusowego, Najświętszej Rodziny, Matki Boskiej, Świętego Józefa.
5. Także kilka dobrych, moralnych książek, Żywoty Świętych powinny się znajdować w każdym domu katolickim. Książki do nabożeństwa powinny leżeć na ołtarzyku domowym. Tam miejsce dla gromnicy.
6. Ołtarzyk domowy ozdobą jest konieczną domu katolickiego. Niech będzie świętością dla wszystkich; dzieci latem niech stroją go w kwiatki: szczególniej w maju i czerwcu — miesiącu Matki Boskiej i Najsłodszego Serca Pana Jezusowego.
7. Przynajmniej jedno pismo szczerze katolickie powinno co tydzień wchodzić w progi domowe, aby w niedzielę po południu w gronie rodzinnym było czytane. „Posłaniec niedzielny” to przyjaciel najlepszy rodzin chrześcijańskich zaproś go do domu twego, aby był twojej rodzinie przewodnikiem do nieba.
8. Do domu nie należą ludzie zepsuci, niemoralni — bo oni chorobę i zgniliznę moralną przynoszą. Matko zachowaj swoją rodzinę od złego towarzystwa! Bądź aniołem stróżem dla swoich! Nie wolno spuszczać z oka córki dorastającej, — nigdy samej zostawić w domu, nigdy samej poza dom wypuszczać. Znajomości są tylko dozwolone wtenczas, kiedy zamiary zawarcia małżeństwa są szczere, uczciwe, ale nie powinny się zbyt rychło zawiązywać, a odwłóczyć. I przy uczciwych zamiarach nie wolno oblubieńców parnych z sobą zostawiać, bo od razu tam szatan jako trzeci się przyłączy! O jak ślepi są nieraz pod tym względem rodzice, szczególniej matki! To śpiący stróże, którzy nie troszczą się o tych, co ich opiece są powierzeni! — Matki bójcie się Sądu Boskiego.
9. Matka nie powinna pozwolić dziecku przed 18 rokiem życia na to, aby brało udział w publicznych zabawach. Co dla dorosłych może już nie jest zgorszeniem, to dla niedoświadczonej i niewinnej młodzieży jest trucizną. Dzieci nie wolno według siebie sądzić! — Małym dzieciom daje się mleko, dorosłe mogą jeść chleb twardy! — Matka powinna o tym pamiętać, żeby dzieci na zabawie były pod ścisłym dozorem i rychło do domu wracały. A cóżby mówić o matce z maleńkim dzieckiem na rękach w szynkowni, karczmie? Jakiż obraz! Jak smutny! Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus na rękach jak śliczna — a ów tam obraz miałbyż być obrazem matki? — Kiedy mówię o tańcach, to z ust wyrywa mi się słowo: o gdybyż wcale tańców nie było! I najlepsze nic nie są warte! Bo ile to w nich okazji do grzechu! Tańce w karczmach są grobami niewinności dziewiczej! – Poczciwa młodzież się garnie do Kongregacji Mariańskiej! —
10. Ostrożnie z weselami, chrzcinami, schadzkami młodych ludzi w sąsiedztwie! Tu musi matka, ojciec oczy mieć zawsze otwarte! Tam małych dzieci nigdy być nie powinno, bo mogłyby słyszeć coś, co by je na zawsze zepsuć mogło. Tam wieje nieraz zatruty powiew mów brzydkich, pod którym delikatne roślinki serc dziecięcych główki ku ziemi zwieszają, na zawsze zabite, zatrute. Dzieci małe niech rychło spać chodzą. Nie godzi się jednak matce, kiedy położyła dzieci do snu, jeszcze wieczorem z domu wychodzić.
11. W pożyciu małżeńskim potrzeba wielkiej ostrożności, aby dzieci czasem nie widziały czego, co by je zgorszyć mogło. A to w dzisiejszych czasach niestety nierzadko zachodzi! —
12. Trzeba uważać na to, jak śpią dzieci: a zawsze przecież oddzielnie, chłopcy i dziewczęta osobno!
13. W domowym gospodarstwie, w podwórzu matka i na zwierzęta patrzeć powinna, aby tam nie widziało dziecko, co by jego cnotę narazić mogło.
14. Matka powinna raz po raz wychodzić na pole, na którym dzieci paszą latem bydełko, patrzeć co robią i czym się bawią; aby je ustrzec od złych, a nieraz i sprośnej zabawy, dać książeczkę do ręki w pole, córce igłę, płatki, pończochę do roboty, aby dzieci były zajęte, a nie spędzały czasu bezczynnie.
15. Matka powinna być nauczycielką dzieci swoich, uczyć je w domu czytania, pisania polskiego, czytać z nimi katechizm, historię świętą i pilnie baczyć na to, by dzieci uczęszczające na naukę przygotowawcza do Pierwszej Spowiedzi i Komunii Świętej, uczyły się w domu tego, co kapłan zadał. Powinna też wypytywać się dziecka, ilekroć wróci z nauki, czy kapłan je pytał i czy dobrze odpowiadało. O niech się pilnie modli w tym czasie za dziecko, aby dobrze przygotowane przystąpiło do Pierwszej Spowiedzi Świętej i z pobożnością przyjęło Pana Jezusa do serca. Matka powinna nauczać swoje dzieci i nakłaniać, ażeby pozdrawiały po katolicku.
16. Porządek i dozór w domu jest ważnym obowiązkiem matki. Dzieci muszą o pewnej godzinie wstawać z łóżka i chodzić do łóżka, modlić się i jeść śniadanie. Matka powinna patrzyć za tym, czy dzieci dobrze się myją, czy ich ubiory są w porządku, a sama powinna być dla męża i dzieci żywym obrazem Porządku i czystości: „Róża, co siebie zdobi, zdobi i ogród!” Dzieci powinny się przyzwyczaić do tego, aby w porządku układały suknie, książki, zawsze przy stole na tym samym miejscu siadały, nawet w kościele to same miejsce zajmowały. Czystość w domu – to zwierciadło czystej duszy matki: „Jako słonce wschodzące, tak piękność dobrej żony ku ochędóstwu jej“, mówi Pismo Święte.
17. Matka nie powinna nigdy mówić z pogardą w domu wobec dzieci o rzeczach, osobach, które szacunku zażywać powinny, — nie obgadywać, nie pozwalać na rozmowy szpetne, nieczyste.
18. Matka nie ma swego dziecka puszczać w daleki świat. Tam bowiem łatwo traci Wiarę i moralność — i ginie. Kiedy dziecko za konieczną potrzebą w świat wyszło, powinna matka troskliwie nad tym się zastanawiać, czy tam dziecko nie ginie na duszy: w służbie, — u majstra w nauce, na robocie powinna wiedzieć, czy dziecko może do kościoła chodzić, pościć, modlić się w domu, czy tam nie ma dla dziecka zgorszenia. Niech mu w świat da książkę do nabożeństwa; krzyżyk, medalik niech mu zawiesi na piersi, – każę często listy do siebie pisywać i sama niech listy pisuje tchnące miłością i troskliwością o zbawienie duszy dziecka. Synom w wojsku służącym należy się troskliwa uwaga z strony matki, aby nie stracili Wiary, nie splamili serca wśród zepsucia miast wielkich i obcych ludzi.
19. Matka ma ważne obowiązki, kiedy syn, a jeszcze więcej, kiedy córka ma wstąpić w stan małżeński. Powinna przysposobić córkę na tę ważną chwilę, aby czysta i nieskalana, z Panem Bogiem w sercu, — z pobożnością i ufnością w Pomoc Pana Boga – weszła na ważną tę drogę. Niech córka w czasie zapowiedzi nie myśli o stroju ślubnym, o hucznych weselnych zabawach, ale w skupieniu duszy niech wiele się modli, do kościoła chodzi, pości i odprawia codziennie nabożeństwo do Najświętszej Rodziny, która jej wzorem na życie przyszłe być powinna. Matka z córką, synem, powinna Pana Jezusa zaprosić na gody weselne i wśród godów pamiętać, Kogo ma Gościem w domu swoim.
20. Jeżeli matka służącą ma w domu, niech i dla niej będzie matką, do modlitwy niech ją nakłania, do kościoła posyła, do Sakramentów Świętych namawia, – czuwa nad jej moralnym zachowaniem się, nad tej przyjaźniami, znajomościami – niech zgorszenie usuwa od razu, niech bez dozoru me wysyła do pracy razem służącego i służącej. Nawet w nocy niech jej oko będzie na służbę otwarte, bo Pan Bóg woła: „stróżu, cóż o nocy?”

„Rózga i karanie daje mądrość, ale dziecię puszczone na swawolę, zawstydza matkę swoją (Ks. Przyp. 29, 15).

Przestroga.

Źródło: Dla matek chrześcijańskich przewodnik duchowny 1928

Znakiem naszych czasów jest także, że rodzice często nie znają nie tylko swych obowiązków względem dzieci, ale i swych praw do nich. Po największej części przypisują sobie prawo przeznaczyć im nie tylko zawód, ale nawet stan. „Ty będziesz krawcem, a ty nauczysz się ślusarstwa, ty pozostaniesz panną, a ty wyjdziesz za mąż“ — jak często zachodzi w naszych rodzinach takie rozdawanie zawodu i stanu dzieciom przez rodziców! Strzeż go się! Nie pozwalaj sobie krępować wolności dzieci dorastających w wyborze zawodu i stanu. Ażeby się przeciwko temu zabezpieczyć, zapisz głęboko w pamięci czego nasz Święty Kościół Katolicki uczy o wyborze zawodu i stanu.