✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

28 października 2024

poniedziałek

Święto świętych apostołów Szymona i Judy Tadeusza

Pierwsze czytanie

(Ef 2,19-22)

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

[w kościołach, w których obchodzi się uroczystość, pierwsze czytanie z: Czytania wspólne o Apostołach i Ewangelistach]
Psalm responsoryjny

(Ps 19, 2-3. 4-5 (R.: 5a))

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Niebiosa głoszą chwałę Boga, *
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi, *
noc nocy wiadomość przekazuje.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *
których by dźwięku nie usłyszano.
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *
ich słowa aż po krańce świata.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)


Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ciebie, Boże, chwalimy, Ciebie, Panie, wysławiamy,
Ciebie wychwala przesławny chór Apostołów.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 12-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga.

Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, któremu nadał imię Piotr; i brata jego, Andrzeja, Jakuba, Jana, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Szymona z przydomkiem Gorliwy, Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jerozolimy oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

KOMENTARZ

Pierwsze czytanie

Ef 2,19-22
Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

[w kościołach, w których obchodzi się uroczystość, pierwsze czytanie z: Czytania wspólne o Apostołach i Ewangelistach]

Psalm responsoryjny

Ps 19, 2-3. 4-5 (R.: 5a)
Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Niebiosa głoszą chwałę Boga, *
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi, *
noc nocy wiadomość przekazuje.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *
których by dźwięku nie usłyszano.
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *
ich słowa aż po krańce świata.

Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ciebie, Boże, chwalimy, Ciebie, Panie, wysławiamy,
Ciebie wychwala przesławny chór Apostołów.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 12-19)
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga.

Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, któremu nadał imię Piotr; i brata jego, Andrzeja, Jakuba, Jana, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Szymona z przydomkiem Gorliwy, Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jerozolimy oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

KOMENTARZ

Succisa Virescit


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
ks. Jarosław Tomaszewski

Wczesne chrześcijaństwo dość łatwo radzi sobie z problemem wybijania się na pierwsze pozycje w szeregach wiernych, z szukaniem wpływu, z pokusą przejęcia kasy we wspólnocie, czyli z tym wszystkim, co dzisiaj nazwano by religijnym gwiazdorzeniem. Historia pierwotnego Kościoła z szacunkiem przechowuje imiona jedynie tych postaci, które odcisnęły piętno na historii zbawienia przez świadome ukrycie śmiertelnych dźwięków ego wewnątrz życiodajnego kształtu dyskretnego krzyża. Szpanerów, widzących, komentatorów oddalano raczej do heretyckich sekt, gdzie sfrustrowani lecz nieszkodliwi dożywali swoich dni na własne życzenie. Szymon i Juda Tadeusz to giganci ukryci pod płaszczem ewangelii. Właściwie niewiele da się wywnioskować z ich biografii, zaś do duchowości najwięcej wnoszą same ich imiona. Szymon zyskuje w hagiografii przydomek Kananejczyka ale nie od miasta, z którego miałby pochodzić lecz od bycia zelotą, czyli gorliwym. Palił się w jego duszy silny ogień wiary, misji i świadectwa. Jeszcze gorzej jest z biografią Judy, o którym nie wiadomo właściwie nic poza tym, że był bratem Jakuba Młodszego. Orygenes oraz kilku innych pisarzy dodaje mu znaczący przydomek Lebbeusz, który wywodzić można od hebrajskiego terminu leb, czyli waleczne serce. Obydwaj apostołowie byli ludźmi o mocnych nazwiskach, jednoznacznych wyborach dokonanych dzięki stanowczej wierze.

Kościół w ciągu wieków rozwoju tradycji duchowej, odkrył wystarczającą ilość środków ascetycznych oraz mistycznych – od rachunku sumienia po systematyczną pracę nad sobą, od ćwiczeń duchownych po formację permanentną, od logiki krzyża po odwagę znoszenia ucisku i prześladowań, od twórczego apostolatu po całkowitą kenozę dla sprawy Chrystusa – by w każdym pokoleniu dochować się dusz wielkich. Jeżeli dziś lenistwo duchowe wygania tak dużą ilość wiernych z kościelnych ławek w niedzielę pod byle powodem, a lęk przed utratą salonowych przywilejów ogałaca katolików ze szczerych postaw społecznej odwagi, oznacza to również, że Kościół zaniechał rozdawania wiernym stosownych środków dla rozwoju wiary. Solidną teologię duchową wyparła tania łaskologia. Powtarza się ten banał aż do znudzenia, że być katolikiem to znać tylko jedno słowo: miłość. Za naukę chrześcijaństwa bierze się kaznodziejski teatr, za duszpasterstwo populizm i dlatego siła wiary ludu Bożego wydaje się być tak bardzo rozmyta. Nic dziwnego, że Bóg musiał wziąć sprawy w swoje ręce, bo jeśli żyzna gleba jałowieje, to z kamieni Pan wzbudzi potomstwo Abrahamowi. Haniebnie gnębione pod pozorami śledztwa katolickie urzędniczki z Ministerstwa Sprawiedliwości jednogłośnie podkreślały, że sztucznie wydłużane dni na więziennym dołku obróciły się dla nich w najlepsze rekolekcje. Skoro brakuje wewnętrznej ascezy, silne dusze powstaną w Kościele drogą zewnętrznego ucisku. Zgodnie z logiką benedyktyńskiej sentencji, według której ścięte drzewo ponownie się zieleni. Piłujcie więc dokładnie, panowie drwale. W oparach władzy i pychy nie jesteście w stanie dostrzec, że przymnażacie nowych dzieci Kościołowi.

Kto z ludzi nie pragnie znaleźć dla siebie bezpiecznego domu? Wielu szuka w chrześcijaństwie tylko tego, co ciepłe, co uzdrawia, co chroni. Ale święty Paweł z Tarsu w liście do Efezjan uczy, że kamieniem węgielnym duchowego mieszkania nie będą solidne mury twierdzy lecz jedynie Osoba Ukrzyżowanego (por. Ef 2, 20). Poza Jezusem nie da się znaleźć bezpieczeństwa. Chrystus nie zamierza przesadnie chronić swoich uczniów przed ciosami tego świata. Wyraźnie hartuje ich charaktery, bo nie gromadzi sobie naśladowców w cichym domu z Kafarnaum gdzie mieszkał, lecz na otwartej równinie (por. Łk 6, 17).

Zadbaj o to, by pobożne rozważania zawsze kończyć zdecydowanym postanowieniem.

Do ciebie również przed wiekami pisała Teresa Wielka następujące słowa: „Miłość nigdy nie pozostaje bezczynna. Właśnie dlatego konieczne jest, abyście nie kładły waszego fundamentu jedynie na odmawianiu modlitw i kontemplowaniu, albowiem jeśli nie nabywacie cnót, a jedynie ćwiczycie się w nich, to zawsze pozostaniecie karłami”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

29 października 2024

wtorek

Pierwsze czytanie

(Ef 5, 21-33)
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej. Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła: On – Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim.

Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby samemu sobie przedstawić Kościół jako chwalebny, niemający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała.

Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj również każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego. A żona niechaj ze czcią się odnosi do swojego męża.

Psalm responsoryjny

(Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b))
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi *
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 25)
Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 13, 18-21)
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach».

I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».

KOMENTARZ

Moje gniazdo w Kościele


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png
ks. Michał Kwitliński

W dwóch przypowieściach z dzisiejszej Ewangelii, Pan Jezus mówi nam o naturze rozwoju królestwa Bożego. Jest to rozwój stopniowy, a zaczyna się od czegoś, co zdaje się być małe, słabe i nieważne. To najważniejsze przesłanie tych przypowieści, ale obrazy, których użył Pan Jezus, mówią nam też dużo o tym jak królestwo Boże oddziałuje na świat, stopniowo go ogarniając. Uczy nas przez nie o swoim Kościele, w którym najpełniej realizuje się królestwo Boże.

Z przysłowiowo małego ziarnka gorczycy wyrasta krzew, który może osiągnąć 4 metry i jest dogodnym miejscem do zakładania gniazd przez niektóre ptaki. Ptak jest symbolem wolności, również w polskim języku mówimy: „wolny jak ptak”. Ale celem życia tych stworzeń nie jest latać i kontemplować krajobraz z „lotu ptaka”. Jak każde zwierzę, ptak dąży do przedłużenia swojego gatunku, chce się rozmnażać, a do tego potrzebuje zbudować gniazdo. Bez odpowiedniego miejsca, a w przypadku wielu gatunków będzie to drzewo lub krzew, nie osiągnie swojego celu.

Cel człowieka wykracza daleko poza podtrzymanie gatunku, choć wśród najważniejszych i najpiękniejszych celów, które człowiek może osiągnąć w tym świecie jest zrodzenie i wychowanie dzieci. Bóg jednak proponuje nam coś więcej. Człowiek osiąga pełnię dopiero gdy z Nim się na zawsze zjednoczy, zamieszka na wieki w Jego domu. Aby zaś zamieszkać w domu Ojca, już dziś, w tym świecie potrzebujemy znaleźć swe miejsce w Kościele, można powiedzieć: „zagnieździć się”. Jesteśmy wolni jak ptaki i bycie częścią rodziny dzieci Bożych, Kościoła, w niczym nie umniejsza naszej wolności. Dopiero jednak w Kościele, w którym znajdujemy prawdę wiary i łaskę udzielaną w sakramentach, wolność nabiera pełnego sensu. Bez Chrystusa żyjącego w Kościele nasza wolność może okazać się bezcelowym fruwaniem. Czasem zdaje nam się, że bycie katolikiem oznacza ograniczenie naszej swobody, na które godzimy się, bo chcemy osiągnąć Niebo. Czy umiem zobaczyć, że przyjęcie wymogów wiary katolickiej ostatecznie pozwala mi osiągnąć pełnię mojego człowieczeństwa, bo zwracam się ku Temu, które mi je dał?

Niezbyt apetycznie wyglądający zaczyn pozwala zakwasić mąkę, z której wypieczony zostanie chleb. Chleb to symbol pożywienia. W czasach Jezusa jeszcze mocniej przemawiał niż dziś, gdy w bogatych krajach zaspokojenie głodu nie jest tak dużym wyzwaniem jak przed wiekami. Chleb, jedzenie oznacza życie. W królestwie Bożym znajdujemy życie. W sakramentach, które są udzielane w Kościele, Chrystus daje nam swoje życie. Warto o tym pomyśleć, szczególnie w czasie Mszy, słuchając słowa Bożego i przygotowując się do przyjęcia Komunii Świętej. Cały Kościół widzialny służy temu jednemu – abym mógł karmić się słowem i ciałem Chrystusa, dostępował Jego łaski.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

30 października 2024
środa


Pierwsze czytanie

(Ef 6, 1-9)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Dzieci, bądźcie posłuszne w Panu waszym rodzicom, bo to jest sprawiedliwe. «Czcij ojca twego i matkę – jest to pierwsze przykazanie z obietnicą – aby ci było dobrze i abyś długo żył na ziemi». A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je w karności, napominając, jak chce Pan.

Niewolnicy, ze czcią i bojaźnią, w prostocie serca bądźcie posłuszni waszym doczesnym panom jak Chrystusowi, nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chrystusa, którzy z duszy pełnią wolę Bożą. Z ochotą służcie, jak gdybyście służyli Panu, a nie ludziom, świadomi tego, że każdy, jeśli uczyni coś dobrego, otrzyma to z powrotem od Pana – czy to niewolnik, czy wolny.

A wy, panowie, tak samo wobec nich postępujcie: zaniechajcie groźby, świadomi tego, że w niebie jest Pan zarówno ich, jak wasz, a u Niego nie ma względu na osoby.

Psalm responsoryjny

(Ps 145 (144), 10-11. 12-13. 14 i 17 (R.: 17a))

Pan sprawiedliwy na wszystkich swych drogach

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Pan sprawiedliwy na wszystkich swych drogach

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Pan sprawiedliwy na wszystkich swych drogach

Pan podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, *
i podnosi wszystkich zgnębionych.
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.

Pan sprawiedliwy na wszystkich swych drogach.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tes 2, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 13, 22-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przemierzał miasta i wsie, nauczając i odbywając swą podróż do Jerozolimy.

Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?»

On rzekł do nich: «Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie zdołają. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas, stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: „Panie, otwórz nam!”, lecz On wam odpowie: „Nie wiem, skąd jesteście”. Wtedy zaczniecie mówić: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś”.

Lecz On rzecze: „Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się niesprawiedliwości!” Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym.

Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi».

KOMENTARZ

Bóg zamyka drzwi swego domu?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png
ks. Nikos Skuras

„Czcij ojca twego i matkę.” Ociec był starszy ode mnie 60 lat. Traktowałem go jak starszego pana, który nie zna się na życiu. Wobec mamy byłem zbuntowany. Już jako księdza zaprosili mnie pewni świeccy ludzie, bym prosił o przebaczenie ojca i matkę. Miałem strach, że jak im powiem co miałem w sercu wobec nich, to mi nie przebaczą. Oni jednak wysłuchali mnie i przebaczyli. To pojednanie stało się fundamentem mojego duszpasterstwa. Mogłem pomagać wielu osobom pojednać się ze swoją historią. Ponadto dostałem tę łaskę, że mogłem przeprowadzić moich rodziców na drugi brzeg.

Słowa św. Pawła mogą wydawać się nonsensem. Być niewolnikiem i służyć temu, który mnie zniewala „w prostocie serca z ochotą”. Kogo stać na takie postawy? Św. Jan Paweł II pisał o człowieku, do którego skierowane jest Słowo Boże: „I o jakim człowieku mowa? O człowieku opanowanym przez pożądanie, czy o człowieku odkupionym przez Chrystusa?” Jeśli ostatnie słowo należy do twoich grzechów, to Apostoł się mylił. Jesteś zdany na zło i niemożliwe, byś żył wg. Ewangelii. Wówczas chrześcijaństwo jest utopią.

Aklamacja mówiła, że Bóg wzywa ciebie przez Ewangelię, abyś dostąpił chwały Jezusa Chrystusa. Myślisz: „Po co mi ta chwała? Chciałabym mieć dobrego męża; By moje dziecko wyszło z nałogu; Byśmy mieli większe mieszkanie; Chciałbym żyć bez problemów”. Takie są moje i twoje pragnienia, bardzo powierzchowne. Codziennie w twoim życiu denerwują cię błędy innych: „Kolejny raz Amazon nie dostarczył ci przesyłki, a jesteś Prime; Usłyszałaś całkowicie niesłuszne oskarżenie z ust twojej córki; Kasjerka sprzedała ci zły bilet i zapłaciłeś karę w pociągu”. Nie jesteś w stanie akceptować krzywdzących wydarzeń, które bolą. Oddajesz złem za zło albo zamykając się w sobie sądzisz innych, zgrzytając zębami. Dostąpić chwały Chrystusa to zgodzić się na Jego Miłość.

Abraham i prorocy byli grzesznikami, jak ja i ty. Są w królestwie Bożym, bo zgodzili się na to, by Bóg ich kochał jako słabych. To nie Bóg zamyka drzwi królestwa. To moja i twoja pycha, czyli niezgoda na Jego Miłość. Albo zaakceptujesz, że jesteś słaby i potrzebujesz Zbawiciela, albo będziesz chciał z zaciśniętymi zębami udowodnić sobie, że możesz po swojemu rozegrać swoje życie.
On stał się Człowiekiem i wziął na siebie wszystkie twoje grzechy byś ty mógł nawet w ostatniej chwili rzucić się w Jego ramiona. One są zawsze otwarte.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

31 października 2024

czwartek


Pierwsze czytanie

(Ef 6, 10-20)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi. Przyobleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw duchowym pierwiastkom zła na wyżynach niebieskich.

Dlatego przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście się zdołali przeciwstawić w dzień zły i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc do walki, przepasawszy biodra wasze prawdą i przyoblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość głoszenia dobrej nowiny o pokoju. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego.

Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże – wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie najusilniej i proście za wszystkich świętych i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta otworzę, by jawnie i swobodnie głosić tajemnicę Ewangelii, dla której sprawuję poselstwo jako więzień – żebym jawnie ją wypowiedział, tak jak winienem.

Psalm responsoryjny

(Ps 144)
Ps 144 (143), la i 2abc. 9-10

Błogosławiony Pan, Opoka moja

Błogosławiony Pan, Opoka moja, *
On moje ręce zaprawia do walki, *
moje palce do bitwy.
On mocą i warownią moją, osłoną moją i moim wybawcą, *
moją tarczą i schronieniem, On, który mi poddaje ludy.

Błogosławiony Pan, Opoka moja

Boże, będę Ci śpiewał pieśń nową, *
grać Ci będę na harfie o dziesięciu strunach.
Ty królom dajesz zwycięstwo, *
Ty wyzwoliłeś Dawida, swego sługę.

Błogosławiony Pan, Opoka moja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 19, 38)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie.
Pokój w niebie i chwała na wysokościach.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 13, 31-35)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli do Jezusa: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». Lecz On im odpowiedział: «Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz to niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jeruzalem.

Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto dom wasz tylko dla was pozostanie. Mówię zaś wam: nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: „Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie”»

KOMENTARZ

Zgoda na Krzyż


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png
ks. Przemysław Krakowczyk

Nie wiemy, czy to, co mówią w dzisiejszej Ewangelii faryzeusze, jest prawdą. Nie posiadamy informacji potwierdzających zamiary Heroda wobec Jezusa. Czy rzeczywiście Herod planował zabójstwo Jezusa? Jedno jest pewne: Bożych zamiarów nikt nie jest w stanie pokrzyżować. Jezus jest w pełni świadomy, że ma jeszcze krótki czas, aby doprowadzić do końca swoją misję na tym świecie - symbolicznie wyrażoną przez Niego miarą trzech dni.

Jezus ma również pełną świadomość, że zostanie zamordowany, ale nie przez Heroda, a przez Żydów rękami Rzymian. On nie tylko to wie, ale i akceptuje ten scenariusz. Zgadza się z wolą swojego Ojca, bo wie, że jest ona najlepsza dla Niego i że jest konieczna dla odkupienia ludzkości z jej grzechów.

Może nas zastanawiać, dlaczego Jezus ma taką jasność co do swojej przyszłości. Czy wynika to z faktu, że jest Synem Bożym? Nie! Życie Jezusa pokazuje, że jest On nie tylko Bogiem wcielonym, ale także prawdziwym człowiekiem - jednym z nas. Jako człowiek poznawał wolę Boga na modlitwie. Widzimy Jezusa udającego się na pustkowie, z dala od tłumów, aby rozmawiać ze swoim Ojcem.

Każdy z nas może mieć taką relację z Bogiem, jaką miał Chrystus. Trzeba jedynie trwać przed Bogiem na modlitwie, wsłuchując się w Jego głos i pytając o Jego wolę względem nas. Tak czyniło wielu chrześcijan, otrzymując podczas modlitwy jasne rozeznanie i poznanie przyszłych wydarzeń. Czujmy się dziś szczególnie zaproszeni przez Jezusa do budowania z Nim bliskiej i głębokiej więzi przyjaźni. Niech nasze serca biją w rytm Serca Jezusowego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 listopada2024

piątek


Uroczystość Wszystkich Świętych

piątek
Uroczystość Wszystkich Świętych
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:Ap 7, 2-4. 9-14

Psalm responsoryjny:Ps 24, 1-2. 3-4ab. 5-6 (R.: por. 6)

Drugie czytanie:1 J 3, 1-3

Werset przed Ewangelią:Mt 11, 28

Ewangelia:Mt 5, 1-12a




Pierwsze czytanie

Ap 7, 2-4. 9-14
Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, a mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: «Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy czoła sług Boga naszego». I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela.

Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: «Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku».

A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czterech Istot żyjących, i na oblicze swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: «Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen».

A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: «Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?» I powiedziałem do niego: «Panie, ty wiesz».

I rzekł do mnie: «To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili».

Psalm responsoryjny

Ps 24, 1-2. 3-4ab. 5-6 (R.: por. 6)
Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Oto lud wierny, szukający Boga

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

Oto lud wierny, szukający Boga

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, co Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Oto lud wierny, szukający Boga

Drugie czytanie

1 J 3, 1-3
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi:

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.

Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 28
Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście,
a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 5, 1-12a
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».









Wszyscy święci

https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png ks. Janusz Chyła



Posługujemy się różnymi kalendarzami, w których pod jedną datą mogą być zapisane różne święta. W niektórych z nich 1 listopada to „święto zmarłych”. W kalendarzu liturgicznym dzisiaj obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Nie śmierć, rozstanie lub pamięć o zmarłych są w centrum naszej uwagi, ale życie, jego pełnia.


Śmierć wiąże nas z ziemią i prawami, którym podlega materia. Refleksja o przemijaniu, której również sprzyja jesienna aura jest zaproszeniem do twórczego wypełnienia podarowanego nam czasu. Śmierć uczy dystansu do opinii większości, zasobności bankowego konta, prestiżowych stanowisk, tytułów przed nazwiskiem i dlatego jest dobrą nauczycielką życia.
Miłość natomiast wiąże nas z Chrystusem. Jeśli jesteśmy w Nim zanurzeni, to pokonujemy śmierć. Miłość jest bowiem od śmierci silniejsza. Jest także drogą realizacji powołania do świętości i udziału w szczęściu wiecznym.


Świętość to standard życia chrześcijańskiego. Dopóki nie jesteśmy świętymi, żyjemy poniżej standardów. Jak świętość realizować w praktyce mówi nam dzisiaj Jezus w Kazaniu na Górze.






Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 listopada 2024

sobota


Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

Pierwsze czytanie

(Hi 19, 1. 23-27a)

Czytanie z Księgi Hioba

Hiob rzekł: «Oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone! Żelaznym rylcem i ołowiem na skale wyryte na wieki! Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje i jako ostatni stanie na ziemi. Potem me szczątki skórą przyodzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę».

Psalm responsoryjny

(Ps 27, 1. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14 (R.: 1a))

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam, *
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu, *
przez wszystkie dni życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie.
Będę szukał oblicza Twego, Panie. *
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Drugie czytanie

(1 Kor 15, 20-24a. 25-28)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu.

Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który Mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ap 1, 5-6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus Chrystus jest Pierworodnym wśród umarłych,
Jemu chwała i moc na wieki wieków.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego». Po tych słowach wyzionął ducha.

A był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany.

W pierwszy dzień tygodnia niewiasty poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień zastały odsunięty od grobu. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężów w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał».

KOMENTARZ

Ostateczne oczyszczenie







https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png
ks. Antoni Bartoszek

Na Dzień Zaduszny przewidziane są trzy zestawy czytań mszalnych, związane z tradycją odprawiania przez kapłanów tego dnia trzech Mszy świętych. Mamy zatem aż dziewięć czytań. Trzy ze Starego Testamentu (z ksiąg Hioba, Daniela oraz Mądrości) pokazują, w jaki sposób wierzący Izraelici stopniowo odkrywali prawdę o nieśmiertelności człowieka. Nie znali jeszcze Jezusa ani Jego zmartwychwstania, przeczuwali jednak, że Bóg ma moc sprawić, by śmierć nie była całkowitym unicestwieniem. Trzy Ewangelie (jedna zaczerpnięta od św. Łukasza a dwie od św. Jana) pokazują, że Jezus jako nasz Pan i Zbawiciel jest ostatecznym Zwycięzcą śmierci. Natomiast trzy fragmenty tekstów św. Pawła (z listów do Rzymian, pierwszego oraz drugiego do Koryntian) potwierdzają, że nasza więź z Jezusem przez wiarę i chrzest jest fundamentem nadziei na nasze zmartwychwstanie i życie wieczne. Możemy wszystkie te prawdy medytować, stojąc nad grobami zmarłych. W ten sposób będziemy umacniać nadzieję na wieczną radość.

Pytając w Dzień Zaduszny o szczęście wieczne, nie możemy jednak pominąć tematu czyśćca. Przecież modlimy się za zmarłych. A modlitwa to nie tylko wyraz naszej pamięci o bliskich, którzy odeszli. To także wypraszanie miłosierdzia dla tych, którzy jeszcze nie dostąpili wiecznego szczęścia, czyli dla tych, którzy są jeszcze w czyśćcu lub – mówiąc precyzyjniej – przeżywają stan czyśćca. To, że wiele ludzi potrzebuje oczyszczenia po śmierci, uświadamia nam, że grzech to naprawdę niepokojąca sprawa w życiu człowieka. Grzech jest groźny, gdyż ściąga na nas poważne konsekwencje, mające charakter kar. Dzień Zaduszny to dobry czas, by przypomnieć naukę Kościoła na ten temat.
Katechizm naucza, że grzech może mieć podwójny skutek. „Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się «karą wieczną» za grzech. Każdy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporządkowane przywiązanie do stworzeń, które wymaga oczyszczenia, albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy «karą doczesną» za grzech”. Oczyszczenie to jest wielką łaską Boga.

Ufamy, że nasi zmarli odchodząc trwali w komunii z Bogiem, bo albo za życia, żyjąc w łasce Bożej, nie popełnili grzechu ciężkiego albo otrzymali – dzięki dziełu odkupienia Jezusa – przebaczenie grzechu i to uchroniło ich od wiecznej kary. Być może jednak pozostało w nich jeszcze coś do oczyszczenia, do odpokutowania. Dlatego, modlimy się za nich i zyskujemy za nich odpusty, by – jak naucza Katechizm – „by zostali uwolnieni od kar doczesnych” i ten sposób doświadczyli potęgi miłosierdzia Bożego. Nauka o czyśćcu to źródło nadziei dla nas, że nawet po śmierci mamy jeszcze szansę na oczyszczenie. Ale to także wielka przestroga, by nie bagatelizować grzechu w naszym życiu.

Z rozważań tych płynie szereg wniosków dla naszego życia.

Po pierwsze, starajmy się, żyjąc blisko Jezusa, unikać wszelkiego grzechu, przede wszystkim ciężkiego. Najlepiej byłoby w mocy łaski zyskać wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego.

Po drugie, gdy grzech zdarzy się w naszym życiu, do podejmijmy jak najszybciej trud nawrócenia, byśmy zdążyli przed naszą śmiercią. Im głębsze dokona się nawrócenie poprzez zanurzenie się w Boże miłosierdzie w sakramencie pokuty, tym większa będzie szansa, że nie pozostanie w nas żadna kara do odpokutowania.

Po trzecie, jak naucza Katechizm, „chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę doczesne kary za grzech”. Jakkolwiek brzmi to wstrząsająco („przyjmować kary jako łaskę”), to jednak chodzi o oczyszczenie człowieka z wszelkiego zła i skutków zła.

Po czwarte, nie trzeba czekać na próby i cierpienia. Można wyjść naprzeciw własnemu oczyszczeniu. Chrześcijan mianowicie „powinien starać się przez dzieła miłosierdzia i miłości, a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne uwolnić się całkowicie od «starego człowieka» i «przyoblec człowieka nowego»” (to też Katechizm)


Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

3 listopada 2024

niedziela



Pierwsze czytanie

(Pwt 6, 2-6)

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i prawa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom, po wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć.

Słuchaj, Izraelu, i pilnie tego przestrzegaj, aby ci się dobrze powodziło i abyś się bardzo rozmnożył, jak ci przyrzekł Pan, Bóg ojców twoich, że ci da ziemię opływającą w mleko i miód.

Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie. Będziesz więc miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję».

[Uwaga, w kościołach, których data poświęcenia jest nieznana, w ostatnią niedzielę października obchodzi się Rocznicę poświęcenia kościoła własnego. Obowiązuje wtedy zestaw czytań:
1. czytanie 1 Krl 8, 22-23. 27-30
Psalm: Ps 84 (83), 3-4. 5 i 10. 11 (R.: Jak miła Panie jest świątynia Twoja)
2. czytanie 1 Kor 3, 9b-11. 16-17
Aklamacja: J 4, 24 (Ojciec szuka prawdziwych czcicieli, którzy będą Mu oddawać cześć w Duchu i prawdzie)
Ewangelia: J 4, 19-24]

Psalm responsoryjny

(Ps 18 (17), 2-3a. 3b-4. 47 i 51ab (R.: 2))

Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja

Miłuję Cię, Panie, *
Mocy moja,
Panie, Opoko moja i Twierdzo, *
mój Wybawicielu.

Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja

Boże, Skało moja, na którą się chronię, *
Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały, *
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.

Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja

Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka, *
niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi *
i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca.

Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja

Drugie czytanie

(Hbr 7, 23-28)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Wielu było kapłanów poprzedniego Przymierza, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu. Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo wciąż żyje, aby się wstawiać za nimi.

Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest zobowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie. Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, ustanawia arcykapłanem Syna doskonałego na wieki.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 12, 28b-34)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»

Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».

Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».

Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.


KOMENTARZ
Pierwsze jest


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png
ks. Marian Machinek MSF


Pytanie o najważniejsze przykazanie, z którym jest dzisiaj konfrontowany Jezus, ma swoje źródło w znacznej liczbie nakazów i zakazów, jakimi obwarowane było życie Izraelity pragnącego żyć zgodnie z literą Prawa. Codzienność niosła jednak ze sobą wiele sytuacji, które zmuszały takiego pobożnego człowieka do dania pierwszeństwa jednym nakazom przed drugimi i w oczywisty sposób prowadziły do pytania o to, co jest pierwszorzędne i najważniejsze.


Czytając ten fragment Ewangelii Markowej, czasami nie uświadamiamy sobie tego, że zanim Jezus wskaże na dwa przykazania miłości, przywołuje poprzedzający pierwsze z tych przykazań werset, a ten rozpoczyna się słowami: „Słuchaj Izraelu!”. W tych słowach jest zawarte niezwykle istotne Boże przynaglenie do świadomego przeżywania wiary. Jest to przynaglenie, które w czasach przebodźcowania, pośpiechu i powierzchownej płycizny nabiera szczególnego znaczenia.
Bez gotowości do słuchania bardzo szybko można błędnie zrozumieć to, co Bóg ma nam do powiedzenia.


Obydwa przykazania miłości są obecne w Starym Testamencie, jednak Jezus łączy je ze sobą tak, że się wzajemnie wyjaśniają i interpretują. I właśnie to ich powiązanie czyni Jezus kryterium interpretacyjnym dla wszystkich innych zakazów i nakazów. Mocno przy tym podkreśla prymat miłości do Boga, która przez nic innego nie powinna być zastępowana ani zepchnięta na drugi plan. Bez niej każda dobroczynność, także ta, która rozrasta się do rozmiarów wielkich programów pomocowych i potężnych organizacji dobroczynnych, będzie jedynie doczesną i przemijającą aktywnością. Jednak powiązanie miłości bliźniego – i to nie skąpo racjonowanej, ale osiągającej taką samą miarę, jak troska o samego siebie – z miłością Boga, nadaje jej głęboki sens. Sprawia, że zaangażowanie na rzecz bliźnich staje się probierzem autentyczności czci Bożej. Miłość Boga bez pełnego miłości spojrzenia na bliźnich jest obłudna. Miłość bliźniego pozbawiona odniesienia do Boga, staje się bezowocnym aktywizmem. Ten nierozerwalny związek obydwu przykazań sprawia, że wszystkie inne zakazy i nakazy płynące z wiary znajdują sobie właściwe miejsce. Przestają być niezrozumiałym i trudnym do zniesienia jarzmem, a stają się wskazówkami na drodze życia, małymi światłami, które umożliwiają orientację.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 listopada 2024

poniedziałek


Wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

Pierwsze czytanie

Flp 2, 1-4
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakieś uczestnictwo w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie – dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich.

Psalm responsoryjny

Ps 131 (130), 1bcde. 2-3
Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie

Panie, moje serce się nie pyszni *
i nie patrzą wyniośle moje oczy.
Nie dbam o rzeczy wielkie *
ani o to, co przerasta me siły.

Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie

Lecz uspokoiłem i uciszyłem moją duszę. ??*
Jak dziecko na łonie swej matki, *
jak ciche dziecko jest we mnie moja dusza.
Izraelu, złóż nadzieję w Panu, *
teraz i na wieki.

Strzeż duszy mojej w Twym pokoju, Panie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 8, 31b-32a
Alleluja, alleluja, alleluja

Jeżeli trwacie w nauce mojej,
jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 14, 12-14
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do pewnego przywódcy faryzeuszów, który Go zaprosił: «Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych».

KOMENTARZ

Watykańskie gabinety

https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png
ks. Jarosław Tomaszewski

Wydaje się, że właściwą hierarchię wartości Karol Boromeusz przejął od swojego ojca, który był co prawda bardzo wysoko postawionym arystokratą ale człowiekiem dobrym z natury, szlachetnym i wrażliwym na biedaków. Karol więc już jako mały chłopiec potrafił wyciągać z kieszeni taty obfite datki dla ubogich. Od początku młodego Boromeusza wsadzono na karuzelę oszałamiającej kariery kościelnej. W wieku siedmiu lat otrzymał sutannę, a gdy skończył dwanaście – własne opactwo. Podczas obchodzonych hucznie dwudziestych trzecich urodzin jego wuj – papież Pius IV podarował Karolowi diecezję mediolańską jako prezent, z fantazją mianując młokosa kardynałem. Boromeusz reprezentował papiestwo w Niderlandach, Belgii, Holandii oraz Portugalii, dysponując bezbrzeżną fortuną i faktycznie rządząc ówczesnym Kościołem. Jednak w głębi sumienia wrażliwy arcybiskup Mediolanu nie pogodził się nigdy z nepotyzmem ani z kompromitującą kler i zakonników korupcją. Nazywano go okiem papieża, ponieważ mianując odpowiednich ludzi na kościelne urzędy nie kierował się ani majątkiem, ani znajomościami lecz przydatnością, wiarą i prawym charakterem kandydatów. Bezwzględnie usuwał jednocześnie osobników miernych i skorumpowanych, co przyczyniło mu wielu i potężnych wrogów do tego stopnia, że w roku 1567 w efekcie przykrych, kurialnych intryg, musiał opuścić Watykan. Co istotne, Karol Boromeusz przyjął tę wiadomość z wielką radością! Nareszcie mógł porzucić dywanowe układy i stać się pasterzem powierzonego sobie Mediolanu.


Kościół katolicki istnieje przede wszystkim po to, by przechować bez utraty depozyt objawienia od Chrystusa, a następnie rozdać wiarę wszystkim ludziom i narodom. Główny znak katolicyzmu zderza się od czasu do czasu z czysto ludzkimi siłami, które wewnątrz Kościoła będą podlegać zepsutym prądom epoki. Z tego powodu katolicyzm musi czuwać i często – gdy jądro korupcji nabrzmieje – zdecydowanie odcinać bizantyjskie skłonności, by oczom świata bez przeszkód przedstawić zbawienną prostotę ewangelii. Moment konfrontacji jest trudny, ludziom bowiem łatwo przychodzi pomylić blask prawdy z pustym splendorem doczesnego tryumfalizmu. Te anachroniczne tytuły i nominacje, których normalny człowiek nie jest w stanie ani zapamiętać, ani nawet wymówić. Odrealnione przemowy, kapituły starszych panów w rachitycznych biretach, co winszują sobie samym przy pustej sali z lustrami. Towarzystwa wzajemnej adoracji albo towarzystwa wzajemnej rywalizacji w Kościele nie szukają wcale, komu został dany prawdziwy dar od Boga lecz kto myśli tak, jak oni. Teoretyczne sympozja, wysokie rady, święcenia przejazdów kolejowych i wyssana z palca teologia, co zamiast nająć się na służbę żywej wiary, robi za narzędzie do przypisów w doktoracie – ale kto je potem czyta i po co? Te szaty wreszcie, kurialne skłony i skryte spojrzenia wpływowych sekretarzy. Pewien ksiądz mawiał z przekąsem, że tutaj w sanktuarium nie tyle ważna jest Matka Boża, co tytuły hierarchów na odpustach. Wreszcie więc, wspominając kogoś takiego jak Karol Boromeusz, trzeba sobie jasno powiedzieć, że sztuczny tryumfalizm w Kościele służy karierowiczom za przykrywkę do realnego braku pomysłu na to, jak tu i teraz skutecznie robić misję.


Apostoł Paweł napomina, aby wierzący w Ukrzyżowanego wyrzekli się ducha niewłaściwego współzawodnictwa oraz próżnej chwały. Kościół rozkwita gdy proboszcz myśli, że jego parafianie lepiej żyją Ewangelią niż on. Gdy biskup ceni księży z diecezji ponad samego siebie, papież zaś wie, że w Watykanie chodzi o Lud Boży, nie o niego (por. Ef 2, 3). Jezus zawsze pragnął, aby w pierwszych ławkach Kościoła siedziały osoby bez wpływu i znaczenia (por. Łk 14, 12-13). To ludzie, dla których chrześcijaństwo jest zyskiem, a nie ludzie, którzy liczą na zysk z chrześcijaństwa.


Nie zaglądaj jak plotkarz za kotary watykańskich gabinetów. Nic tam dla ciebie ciekawego. Odniesiesz moralną korzyść ucząc się odróżniać religijny tryumfalizm od zbawiennego tryumfu ewangelii.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

5 listopada 2024
wtorek


Pierwsze czytanie

(Flp 2, 5-11)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie.

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

Psalm responsoryjny

(Ps 22 (21), 26b-27. 28-30a. 31-32 (R.: por. 26a))

Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu

Wypełnię moje śluby wobec czcicieli Boga. *
Ubodzy będą jedli i zostaną nasyceni,
będą chwalić Pana ci, którzy Go szukają: *
«Serca wasze niech żyją na wieki».

Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu

Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi, *
oddadzą Mu pokłon wszystkie szczepy pogańskie,
bo władza królewska należy do Pana *
i On panuje nad narodami. *
Jemu się pokłonią wszyscy śpiący w ziemi.

Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu

Potomstwo moje Jemu będzie służyć, *
przyszłym pokoleniom o Panu opowie.
I sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, *
który się narodzi: *
«Pan to uczynił».

Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 28)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 14, 15-24)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: «Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym».

On zaś mu powiedział: «Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadeszła pora uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: „Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe”. Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu powiedzieć: „Kupiłem pole, muszę wyjść je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Drugi rzekł: „Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Jeszcze inny rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”.

Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał swemu słudze: „Wyjdź co prędzej na ulice i w zaułki miasta i sprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!” Sługa oznajmił: „Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce”. Na to pan rzekł do sługi: „Wyjdź na drogi i między opłotki i przynaglaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony.

Albowiem powiadam wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty”».

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

https://scontent.fpoz4-1.fna.fbcdn.n...jQ&oe=672F963F

https://scontent.fpoz4-1.fna.fbcdn.n...Qw&oe=672F91E8

Obrazki - źródło: https://www.jaslombcz.pl/index.php/c...rolestwie-boym

6 listopada 2024
środa


Pierwsze czytanie

(Flp 2, 12-18)
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Umiłowani moi, skoro zawsze byliście posłuszni, zabiegajcie o własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem nie tylko w mojej obecności, lecz jeszcze bardziej teraz, gdy mnie nie ma. Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą.

Czyńcie wszystko bez szemrań i powątpiewań, abyście się stali bez zarzutu i bez winy, jako nieskazitelne dzieci Boże pośród narodu zepsutego i przewrotnego. Pośród niego jawicie się jako źródła światła w świecie. Trzymajcie się mocno Słowa Życia, abym mógł być dumny w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

A jeśli nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około waszej wiary, cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi; tak samo i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!

Psalm responsoryjny

(Ps 27 (26), 1bcde. 4. 13-14 (R.: 1b))
Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

O jedno tylko Pana proszę i o to zabiegam, *
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu *
po wszystkie dni mego życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Pan moim światłem i zbawieniem moim
Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 P 4, 14)
Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni jesteście, jeżeli złorzeczą wam
z powodu imienia Chrystusa,
albowiem Duch Boży na was spoczywa

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 14, 25-33)
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: «Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.

Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”.

Albo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju.

Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem».

KOMENTARZ

Nienawidzić rodziców?

https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png

ks. Nikos Skuras

Chciałbym trzymać się „mocno Słowa Życia”. Kiedy puszczam to Słowo i upadam, wówczas czuję się rozczarowany. Nie stałem się „bez zarzutu”. Jedyne co mi pozostaje, to przyjąć słowa z Psalmu: „nabierz odwagi i oczekuj Pana”.

Jezus mówi o nienawiści ojca i matki, jeśli chce się pójść za Nim. Czwarte przykazanie mówi o czci ojca i matki, by człowiekowi się powodziło w tym, co buduje. Jak to pogodzić?

Każdego dnia budujesz swoje życie. Lepisz samego siebie. Nikt w tej pracy nie może cię zastąpić ani twój ojciec ani matka. Co więcej, oni dali ci życie ziemskie i przekazali ci swoje życiowe doświadczenie – w tym także swoją religię. Dlatego masz ich czcić. Ale źle skończysz, jak będziesz chciała spełnić oczekiwania twojej matki lub gdy będziesz próbował nosić ubranie skrojone przez twojego ojca. Gdy nie masz wolności wobec planów twoich rodziców na twoje życie, to albo twoje budowanie będzie udowadnianiem rodzicom, że się mylą, lub bezwolnym spełnianiem ich oczekiwań. Zawsze to kończy się fiaskiem.

Spełniłeś wolę ojca, ale wewnętrznie czujesz gorycz. Udowodniłaś matce, że nie będzie tak, jak ona chce i widzisz jasno, że popełniłaś błędy o wiele gorsze niż ona.

By zrozumieć słowo o nienawiści, trzeba zestawić je ze słowem kończącym dzisiejszą Ewangelię: „kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”. Chodzi o postawę, w której uznajesz, że istotą twojego życia jest być uczniem Chrystusa, czyli Boga. Czcisz ojca i matkę, szanujesz innych ludzi – złych i dobrych, ale budujesz według planu Boga.

Uczeń Chrystusa szuka woli Boga. Wówczas nie oglądasz się na to, co powiedzą rodzice, przyjaciele, twoja żona czy mąż. Polskie słowo „nienawiść” oznacza nie chcę widzieć. Gdy w twoim sercu są tylko plany Boga, wówczas nie „chcesz widzieć” u siebie planów rodziców – masz ich w nienawiści.

Łatwiej nienawidzić rodziców emocjonalnie. Ale to nie ma nic wspólnego z tym, co mówi Jezus.
Może teraz zastanawiasz się jak to wszystko poskładać? Po ludzku to niemożliwe, ale odwagi! Bóg cię kocha wtedy, gdy budujesz po swojemu. On chce sam budować twoje życie. Bo on jest w tobie „sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia