✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

19 lipca 2024
sobota

Pierwsze czytanie

(Wj 12, 37-42)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Izraelici wyruszyli z Ramses do Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, nie licząc dzieci. Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto drobne i większe bydło, i olbrzymi dobytek. Z ciasta, które wynieśli z Egiptu, wypiekli przaśne placki, ponieważ się nie zakwasiło. Wypędzeni z Egiptu, nie mogąc się zatrzymać, nie zdołali przygotować nawet zapasów na drogę.

A pobyt Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej. Tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej. Dlatego noc ta winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po wszystkie pokolenia.

Psalm responsoryjny

(Ps 136 )

Ps 136 (135), 1b i 23a i 24. 10a i 11a i 12. 13a i 14a i 15 (R.: por. Ps 113 [112], 2a)

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana, bo jest dobry. *
Pamiętał o nas w naszym poniżeniu
i uwolnił nas od wrogów, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

On Egipcjanom pobił pierworodnych *
i wywiódł spośród nich Izraela.
Ręką potężną, wyciągniętym ramieniem, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

Rozdzielił Morze Czerwone *
i środkiem morza przeprowadził Izraela.
Faraona z wojskiem strącił w Morze Czerwone, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 5, 19)

Alleluja, alleluja, alleluja

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 12, 14-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić.

Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz zabronił im surowo, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

«Oto mój Sługa, którego wybrałem;

Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie.

Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie Prawo narodom.

Nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu.

Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi.

W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą».


Bóg działa w historii


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Niektórzy mówią, że Bóg dał jedynie początek historii świata i że dalsze dzieje kosmosu, ziemi i ludzkości dokonują się siłą wewnętrznych praw natury. Mniej więcej ci sami twierdzą, że Bóg co prawda istnieje, ale jest Absolutem poza historią i dziejami. Postawę tę określa się deizmem. Z deizmu wypływa determinizm, a mianowicie przekonanie, że nie jest możliwa zmiana biegu historii: ani siłami ludzkimi, bo są za słabe, ani siłami Bożymi, bo one nie ingerują w świat.

Dzisiejsza liturgia słowa zaprzecza takiemu obrazowi Boga i historii. Otóż słyszymy, że Izraelici wychodzą z niewoli egipskiej. Działo się to w XIII w. przed Chrystusem. Autor Księgi Wyjścia stwierdza, że „pobyt Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej”. 430 lat to prawie pół tysiąclecia. Wydawało się, że sytuacja jest nie do zmienienia. A jednak… następuje wyjście. Izraelici nie mieli wątpliwości, że prowadził ich Bóg: „tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej”. Śpiewany Psalm 136 wspomina wydarzenie bezpośrednio poprzedzające owo wyjście – ostatnią plagę, która skłoniła faraona do wypuszczenia Izraelitów: „On Egipcjanom pobił pierworodnych i wywiódł spośród nich Izraela. Ręką potężną, wyciągniętym ramieniem, bo Jego łaska na wieki”; a także wydarzenie mające miejsce krótko po wyjściu z Egiptu – przejście przez Morze Czerwone: „rozdzielił Morze Czerwone i środkiem morza przeprowadził Izraela. Faraona z wojskiem strącił w Morze Czerwone, bo Jego łaska na wieki”. Zarówno autor Księgi Wyjścia, jak i psalmista nie mają wątpliwości, że w tamte wydarzenia zaangażowany był Bóg i Jego łaska. Oczywiście, historia ta nie była sterowana odgórnie. Byli w nią zaangażowani konkretni ludzie; przede wszystkim Mojżesz. Mojżesz podejmował własne decyzje, nie był automatem, sterowanym przez Boga. Jednak słuchał głosu Boga, wierzył słowu Bożemu i współpracował z łaską Bożą. Nie wyznawał ani determinizmu, ani deizmu. Wierzył w Boga, przemawiającego do człowieka oraz działającego w historii. To dawało mu siłę do niezwykłego zaangażowania społecznego i religijnego. Wszystkie te wydarzenia były wspominane przez Izraelitów przez całe wieki i w wielu środowiskach żydowskich trwa to do dzisiaj. Realizują się słowa z Księgi Wyjścia: „dlatego noc ta winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po wszystkie pokolenia”.

Najmocniej Bóg wkroczył w dzieje ludzi w tajemnicy wcielenia, w której to Syn Boży stał się człowiekiem. Jezus Chrystus, objawiał swoimi słowami i czynami oblicze Boga Ojca. Stał się Emmanuelem, Bogiem z nami, Bogiem żyjącym i działającym pośród ludzi. Dzisiejsza Ewangelia opowiada, że „wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich”. Ewangelista odnosi do Jezusa słowa proroka Izajasza o Słudze Bożym: „oto mój Sługa, którego wybrałem; Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie”. Jezus jako Sługa Boży, ostatecznie jako Syn Boży, żył w naszym świecie oraz działał historii. Istnieje pewne niebezpieczeństwo: by uznać ten okres jako zamknięty wraz z wniebowstąpieniem Jezusa. Jednak byłoby to niezgodne z Jego własnymi słowami, wypowiedzianymi właśnie bezpośrednio przed wstąpieniem do nieba: „oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Jezus pozostaje w świecie poprzez swoją obecność w Kościele i prowadzi dzieło zbawienia ludzkości do końca.

My, podobnie jak Izraelici wspominający własną historię, przypominamy sobie i opowiadamy następnym pokoleniom historię Jezusa żyjącego i działającego na ziemi, w określonym miejscu i w określonym czasie. Równocześnie to przypomnienie i to opowiadanie prowadzą nas do odkrywania stałej obecności Jezusa pośród nas, Jezusa, który do nas mówi, słucha naszych modlitw, posyła nam swoje łaski, abyśmy mieli siły, by brać odpowiedzialność za swoje życie oraz za życie społeczeństwa. Rozważanie czynnej obecności Jezusa zabezpiecza nas przed deizmem i determinizmem. Z pomocą łaski Bożej możemy zmienić bieg historii: własnej rodziny, własnej ojczyzny oraz świata. Możemy sprawić, by toczyła się ona zgodnie z wolą Bożą, tak, by w świecie coraz bardziej rozwijało się królestwo Boże, które w pełni objawi się w pełni na końcu czasów.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2o lipca 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Rdz 18, 1-10a)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham, spojrzawszy, dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich, podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie.

A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: «O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego». A oni mu rzekli: «Uczyń tak, jak powiedziałeś».

Abraham poszedł więc śpiesznie do namiotu Sary i rzekł: «Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki». Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem.

Zapytali go: «Gdzie jest twoja żona, Sara?» – Odpowiedział im: «W tym oto namiocie».

Rzekł mu jeden z nich: «O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona, Sara, będzie miała wtedy syna».


Psalm responsoryjny

(Ps 15)

Ps 15 (14), 1b-3a. 3b-4ab. 4c-5 (R.: por. 1b)

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.

Kto zamieszka na Twej górze świętej? *
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie
i mówi prawdę w swym sercu, *
kto swym językiem oszczerstw nie głosi.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.

Kto nie czyni bliźniemu nic złego, *
nie ubliża swoim sąsiadom,
kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę, *
ale szanuje tego, kto się boi Pana.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.

Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.


Drugie czytanie

(Kol 1, 24-28)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony dopełniam niedostatki udręk Chrystusa w moim ciele dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się z powodu zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa: mam wypełnić posłannictwo głoszenia słowa Bożego.

Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, została teraz objawiona Jego świętym, którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan. Jest nią Chrystus pośród was – nadzieja chwały. Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z całą mądrością, aby każdego człowieka przedstawić jako doskonałego w Chrystusie.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 8, 15)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 10, 38-42)


Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.

Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».

A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».



Modlitwa i czyn



https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Taki właśnie tytuł miała książka Michela Quoista – jedna z niewielu ładnie wydanych i wartościowych książek religijnych, do których mieli dostęp polscy katolicy w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Tytuł tej książki odzwierciedla w pewien sposób wielowiekową refleksję nad historią spotkania Jezusa z Martą i Marią, opisanego przez Łukasza. Ewangelia Łukaszowa nie bez powodu nosi miano „Ewangelii kobiet”. Wśród wielu postaci kobiecych, które Łukasz zna z imienia, znajdują się tam również te dwie siostry. Wraz ze swoim bratem Łazarzem otworzyły one swój dom dla Jezusa i Jego uczniów. Dzięki temu Jezus miał w pobliżu Jerozolimy coś w rodzaju „wiejskiej rezydencji”, gdzie mógł zawsze przyjść i spokojnie odetchnąć.

Łukasz bardzo umiejętnie pokazuje, jak mocno dwie siostry różniły się od siebie. Marta zostaje opisana jako dynamiczna osobowość, jako gospodyni domu: to ona jest właścicielką posiadłości, skoro decyduje się zaprosić Jezusa. Urodzona menadżerka, wie jak sprawnie i efektywnie wykorzystywać czas i przygotować wszystko, co konieczne dla gości. Z jej punktu widzenia zachowanie siostry może być uznane tylko za irytujące, bo jest stratą czasu, jakimś bezpłodnym marzycielstwem i dlatego domaga się ostrej reprymendy. Najlepiej, jeśli to sam Jezus udzieli jej Marii, by w końcu się ogarnęła i wzięła do pracy.

Ale Jezus wcale nie ma zamiaru wpisywać się w scenariusz Marty. Jego napomnienia nie należy jednak rozumieć jako pomniejszenia wagi codziennej krzątaniny i wartości niezbędnych prac domowych. Słowa Jezusa brzmią raczej jak przyjacielskie napomnienie, by Marta odnalazła właściwą miarę. Bo właśnie o nią tu chodzi w tej grze słów: „wiele” – „jedno”. Nie może być tak, że troska o wiele spraw codziennych przesłoni to jedno, które jest decydujące, a którym jest słuchanie Bożego słowa. Z tego jednego nie mogą zwolnić żadne obowiązki czy ambicje. Na to jedno zawsze musi być miejsce. A wtedy dla wielu innych prac, trosk i zajęć też znajdzie się właściwa przestrzeń i odpowiedni czas. Trzeba właściwie ustawić swoje priorytety. Zamiast „muszę jeszcze……” – a jeżeli wystarczy czasu, to zatrzymam się na chwilę modlitwy, trzeba powiedzieć: „teraz to, co najważniejsze”, reszta znajdzie sobie odpowiednie miejsce w planie dnia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21. lipca. 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Wawrzyńca z Brindisi, prezbitera i doktora Kościoła albo wspomnienie św. Apolinarego, biskupa i męczennika

Pierwsze czytanie

(Wj 14, 5-9. 10-18)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Gdy doniesiono królowi egipskiemu o ucieczce ludu, zmieniło się usposobienie faraona i jego sług względem niego i rzekli: «Cóż uczyniliśmy, pozwalając Izraelowi porzucić u nas służbę?» Rozkazał wówczas faraon zaprzęgać swoje rydwany i zabrał ludzi swoich z sobą. Wziął sześćset rydwanów wyborowych oraz wszystkie inne rydwany egipskie, a na każdym z nich byli dzielni wojownicy.

Pan uczynił upartym serce faraona, króla egipskiego, który urządził pościg za Izraelitami. Ci jednak wyszli swobodnie. Egipcjanie więc ścigali ich i dopędzili obozujących nad morzem.

A gdy się przybliżył faraon, Izraelici podnieśli oczy i ujrzawszy, że Egipcjanie ciągną za nimi, ogromnie się przerazili. Izraelici podnieśli głośne wołanie do Pana. Rzekli do Mojżesza: «Czyż brakowało grobów w Egipcie, że nas tu przyprowadziłeś, abyśmy pomarli na pustyni? Cóż uczyniłeś nam przez to, że wyprowadziłeś nas z Egiptu? Czyż nie mówiliśmy ci wyraźnie w Egipcie: Zostaw nas w spokoju, chcemy służyć Egipcjanom? Lepiej bowiem nam było służyć im, niż umierać na tej pustyni».

Mojżesz odpowiedział ludowi: «Nie bójcie się! Pozostańcie na swoim miejscu, a zobaczycie zbawienie od Pana, jakie zgotuje nam dzisiaj. Egipcjan bowiem, których widzicie teraz, nie będziecie już nigdy oglądać. Pan będzie walczył za was, a wy pozostaniecie spokojni».

Pan rzekł do Mojżesza: «Czemu głośno wołasz do Mnie? Powiedz Izraelitom, niech ruszają w drogę. Ty zaś podnieś swą laskę i wyciągnij rękę nad morze, i rozdziel je na dwoje, a wejdą Izraelici w środek morza na suchą ziemię. Ja natomiast uczynię upartymi serca Egipcjan, tak że pójdą za nimi. Wtedy okażę moją potęgę wobec faraona, całego wojska jego, rydwanów i wszystkich jego jeźdźców. A gdy okażę moją potęgę wobec faraona, jego rydwanów i jeźdźców, wtedy poznają Egipcjanie, że Ja jestem Pan».


Psalm responsoryjny

(Wj 15, 1-2. 3-4. 5-6)

Wj 15, 1b-2c. 3-4. 5-6 (R.: por. 1bc)

Śpiewajmy Panu, który moc okazał

Zaśpiewam na cześć Pana, który okrył się sławą, *
gdy konia i jeźdźca pogrążył w morskiej toni.
Pan jest moją mocą i źródłem męstwa, ✞
Jemu zawdzięczam moje ocalenie. *
On Bogiem moim, uwielbiać Go będę.

Śpiewajmy Panu, który moc okazał

Pan, wojownik potężny, *
«Ten, który jest», brzmi Jego imię.
Rzucił w morze rydwany faraona i wojsko jego, *
wybrani wodzowie legli w Morzu Czerwonym.

Śpiewajmy Panu, który moc okazał

Przepaści ich ogarnęły, *
jak głaz runęli w głębinę.
Uwielbiona jest potęga prawicy Twej, Panie, *
prawica Twa, o Panie, starła nieprzyjaciół.

Śpiewajmy Panu, który moc okazał


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 95 (94), 8a. 7d)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 12, 38-42)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli do Jezusa: «Nauczycielu, chcielibyśmy zobaczyć jakiś znak od Ciebie». Lecz On im odpowiedział:

«Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi.

Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je, ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili; a oto tu jest coś więcej niż Jonasz.

Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw temu plemieniu i potępi je; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon».


Dlaczego Petroniusz nie został chrześcijaninem?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Bo łatwiej było wyjechać do słonecznego Ancjum, niż wikłać się w konflikt z prymitywnym Tygellinem, odcinając mu definitywnie dostęp do cezara. Kto wie, czy zapaść antycznej kultury Rzymu nie rozpoczęła się właśnie od tamtej dezercji. Gdyby esteci pokroju Petroniusza uporządkowali wówczas otoczenie szalonego Nerona, być może but barbarzyńców – po kilku wiekach od dnia spalenia metropolii – nie zdeptałby nigdy rzymskiego karku.

Petroniusz, jeden z głównych bohaterów powieści „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, nie został chrześcijaninem, bo od brzemiennej nadziei na przemianę świata bliżej mu było do lekkiej egzystencji pięknoducha. Do perfum, do łagodnego powiewu od strony zatoki o zmierzchu, do wdzięków kobiecych, wina i pieniędzy, wreszcie do odklejonych metafor poetów albo idealnych tez filozoficznych, co z siłą narkotyku usypiają umysł na widok ludzkiej nędzy. Tymczasem ważną częścią powołania chrześcijańskiego jest trzymanie ręki na pulsie życia publicznego. Nauka społeczna Kościoła musi być tak samo rozeznana, wyważona i czysta jak dogmatyka albo formacja duchowa. Nie wszyscy to rozumieją. Wielu uważa, że można być katolikiem stuprocentowo zaspokojonym przez pisanie ikon, zamykanie oczu na wieczorach uwielbienia czy wdychanie dymu kadzidła z fascynacją nad coraz to bardziej wyrafinowanymi metaforami ulubionego kaznodziei z Internetu. Jeśli Kościół całą siłę wnętrza skupi na dewocji przemilczając kwestię społeczną, poważnie zdradzi powierzone sobie świadectwo.

Współczesna presja, by w kościelnych duszpasterstwach przekazywać jedynie sentymentalny typ uduchowiania ludzi to niebezpieczna naiwność. Nie ma takich duchowości. Jeśli katolicyzm coś kiedyś uznaje za duchowość, to dlatego, że jej fenomen integralnie działa na całego człowieka. Duchowość nauczy więc więzi z Bogiem, modlitwy, przeżycia sacrum ale na równym poziomie uformuje do odpowiedzialności za miłość bliźniego oraz cnoty społeczne. Co jakiś czas, najczęściej księży i biskupów albo nawet Kościół po całości, lewicowe układy oskarżają o tak zwane mieszanie się do polityki. Katolicyzm nosi w sobie dojmujący ciężar paradoksu. Duchownym i katechistom najłatwiej byłoby wziąć do ręki – jak to mówią niektórzy – czystą ewangelię bez brudzenia się kontekstem czasu.

Ale wygodna pozycja arystokraty Petroniusza – chłodzonego wachlarzami przez religijne niewolnice – nie ma nic wspólnego z powołaniem chrześcijanina. Trzeba jeszcze rozumieć, że głos katolików w sprawach publicznych różni się od polityki. Celem Kościoła będzie wychowanie człowieka, a nie władza nad nim. Katolicka nauka społeczna nie ma prawa bezmyślnie kopiować propagandy tej czy innej radiostacji ani potakiwać jakiemukolwiek z polityków. Kościół dostatecznie zna się na ludzkich pragnieniach i dramatach – przecież słucha sumień przy kratkach konfesjonału, zanosi oleje chorym lub błogosławi domy podczas kolędy – by wystarczająco zbadać stan rzeczy i dać etyczną mapę do ręki tym, którzy w życiu publicznym mają prawo kierować się logiką Dekalogu.

Jeśli ktoś z polityków usiłuje zakneblować społeczny komentarz Kościoła to znak, że szykuje się na dyktatora. Takiej pokusie ulega faraon z księgi Wyjścia. Egipski satrapa cierpi na zmienność serca – raz słucha Boga, drugi raz zaprzecza (por. Wj 14, 5b). Patriarchowie ludu wiedzą, że nie mogą wiernych wystawić na pastwę władczych kaprysów. Chrystus jako przykład wspomina mądrą królową z południa świata (por. Mt 12, 42). Gdy koronowana głowa otworzy się na wiarę, zyskują na tym wszyscy.

Przyszło Ci być katolikiem w intrygujących dniach pontyfikatu Leona XIV. To imię było już i jeszcze będzie kompasem dla Kościoła. Odniesiesz wiele korzyści z lektury wyważonej, a odważnej encykliki społecznej „Rerum novarum”, którą przed laty napisał Leon XIII.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 lipca 2025
wtorek

Święto św. Marii Magdaleny


Pierwsze czytanie

(Pnp 8, 6-7)

Jak śmierć potężna jest miłość

Czytanie z Księgi Pieśni nad pieśniami

Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu, bo jak śmierć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak otchłań; żar jej to żar ognia, płomień Pana.

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki. Jeśliby kto oddał za miłość całe bogactwo swego domu, pogardzą nim tylko.

[lub: 2 Kor 5, 14-17]
Czytanie z Drugiego listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.

Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc kto pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.

W kościołach, które obchodzą uroczystość, powyższe czytanie czyta się jako drugie.


Psalm responsoryjny

(Ps 63)

Ps 63, 2. 3-4. 5-6. 8-9 (R.: por. 2)

Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza

Boże mój, Boże, szukam Ciebie *
i pragnie Ciebie moja dusza.
Ciało moje tęskni za Tobą, *
jak ziemia zeschła i łaknąca wody.

Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza

Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, *
by ujrzeć Twą potęgę i chwałę.
Twoja łaska jest cenniejsza od życia, *
więc sławić Cię będą moje wargi.

Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza

Będę Cię wielbił przez całe me życie *
i wzniosę ręce w imię Twoje.
Moja dusza syci się obficie, *
a usta Cię wielbią radosnymi wargami.

Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza

Bo stałeś się dla mnie pomocą *
i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie:
Do Ciebie lgnie moja dusza, *
prawica Twoja mnie wspiera.

Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 20, 11)

Alleluja, alleluja, alleluja

Maryjo, Ty powiedz, coś w drodze widziała?
Jam zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.
Żywego już Pana widziałam grób pusty
I świadków anielskich, i odzież, i chusty.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 20, 1. 11-18)

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu.

Stała ona przed grobem, płacząc. A kiedy tak płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg.

I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?».

Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono».

Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.

Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?».

Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go zabiorę».

Jezus rzekł do niej: «Mario!». A ona, obróciwszy się, powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni», to znaczy: Mój Nauczycielu!

Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: „Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego”».

Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana», i co jej powiedział.


Zawołał ją po imieniu


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.pngKomentarz: ks. Michał Kwitliński



W święto Marii Magdaleny czytamy opis najważniejszego momentu w jej życiu, który zarazem jest jednym z najważniejszych wydarzeń w historii rodzącego się Kościoła. Jest pierwszą osobą, która spotkała zmartwychwstałego Jezusa. Według tradycji jako pierwszej ukazał się Maryi, ale tego w Ewangeliach nie ma. Maria Magdalena jest pierwszą, która Go spotkała i o tym opowiedziała.

Według św. Łukasza Maria Magdalena z innymi kobietami przybyły do pustego grobu i tam miały widzenie anioła, który powiedział im o zmartwychwstaniu. Następnie one wezwały uczniów. Czemu więc ta dzielna kobieta stoi i płacze? Czy świadectwo aniołów nie wystarczyło? Ewangelia wskazuje, że niewiasty uwierzyły, ale potem zderzają się z niewiarą uczniów, którzy traktują ich świadectwo jako efekt kobiecej histerii. I wtedy w Marii mogły zrodzić się wątpliwości. Może rzeczywiście to było złudzenie, spowodowane ogromnym smutkiem i tęsknotą? Maria postanowiła rozwiać te wątpliwości w bardzo sensowny sposób. Ponownie udała się do pustego grobu, jakby to miejsce mogło dać jej odpowiedź. Miejsce gdzie ostatni raz widziała Pana Jezusa, przygotowując Jego ciało do pogrzebu.



Pan Jezus mógł się jej ukazać gdziekolwiek, ale czekał tam, gdzie Go szukała. W pierwszym momencie Go nie poznaje. Przez łzy widzi jakiegoś człowieka, ale nie Boga-człowieka. Rozpoznaje Go dopiero, gdy słyszy swe imię. Pan Jezus pozwala się poznać przypominając jej, kim są dla siebie. Przyjaciółmi. Ona, zawsze pełna szacunku, mówiła doń „Nauczycielu”, nie wypadało inaczej. On jednak zwracał się zawsze do niej po imieniu, co podkreśla osobistą więź. Od tego momentu wiara Marii Magdaleny została utwierdzona. Uczniowie uwierzą tego samego dnia, ale przecież do końca życia będzie się spotykała z ludźmi wątpiącymi czy wprost odrzucającymi wiarę w Chrystusa zmartwychwstałego. Niewiara innych już nie może zachwiać jej wiary, bo ma w pamięci osobiste spotkanie z Nim.

Nasza wiara na ogół zaczyna się od spotkania z innymi, którzy wierzą. Ktoś nam opowiedział o Jezusie Chrystusie, czy to w dzieciństwie, czy w wieku dojrzałym. To zwykły sposób, w jaki Bóg nam mówi o sobie – przez naszych bliźnich, a szerzej – przez swój Kościół. Ale potrzebny jest drugi krok. Potrzebujemy wejść w osobistą, świadomą relację z Chrystusem. On nas woła po imieniu zawsze, ale nie zawsze słyszymy. Starajmy się usłyszeć Jego głos, poprzez głęboką modlitwę, poprzez życie sakramentami, spowiedzią i Komunią Świętą, które zawsze są bezpośrednim spotkaniem z Jezusem. Nie chodzi o jeden konkretny moment w życiu, choć pewnie wielu z nas może wskazać konkretne sytuacje, w których wyraźnie słyszeli w swym sercu Jego głos i były to chwile przełomowe. Starajmy się raczej ciągle pogłębiać osobistą więź z Jezusem Chrystusem. Pośrednictwo naszych bliźnich jest ważne. Na przykład, powiedziano mi, że Msza jest wydarzeniem ważnym i dlatego należy w niedzielę i w niektóry święta uczestniczyć w Eucharystii. Wielu katolików ufając tym, co przekazali im wiarę, ufając Kościołowi, stara się wypełnić obowiązek niedzielnej Mszy Świętej. Jeśli jednak jest to tylko obowiązek wynikający z przynależności do wspólnoty, łatwo można ulec zwątpieniu, czy rzeczywiście ma sens. Jeśli zaś uczestnicząc we Mszy staram się o nawiązanie osobistej relacji z Bogiem, wówczas będę pragną w niej uczestniczyć jak najczęściej i nie będę już potrzebował do tego przykazania kościelnego. Będzie mną poruszała przyjaźń z Jezusem, która popchnęła Marię Magdalenę, aby pobiegła do grobu, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 lipca 2025
środa

Święto św. Brygidy, patronki Europy


Pierwsze czytanie

Ga 2, 19-20)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia:

Ja dla Prawa umarłem przez Prawo, aby żyć dla Boga: razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.


Psalm responsoryjny

(Ps 34, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9. 10-11 (R.: por. 9a))


Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał*
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, *
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał,*
i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych,*
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, *
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Bójcie się Pana, wszyscy Jego święci,*
gdyż bogobojni nie zaznają biedy.
Bogacze zubożeli i zaznali głodu,*
szukającym Pana niczego nie zabraknie.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana albo: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 9b. 5b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Trwajcie w miłości mojej.
Kto trwa we Mnie, a Ja w nim,
ten przynosi owoc obfity.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 15,1-8)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia. Każdą latorośl, która nie przynosi we Mnie owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeżeli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie.

Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto nie trwa we Mnie, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. Potem ją zbierają i wrzucają w ogień, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami».


Czy chcesz być czystym?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.pngKomentarz: ks. Nikos Skuras


„Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę”. Gdy przegrywam walkę i czynię „to, czego nienawidzę”, wówczas pierwsza myśl mówi mi: „Już nie mogę zwracać się do Jezusa. Nie zdałem egzaminu. Jestem przegrany”. Dlatego te słowa Chrystusa pomagają mi. On, gdy upadam, mówi mi, bym trwał w Nim. On się mną nie brzydzi. On chce bym nie zrywał a Nim relacji.

Święta Brygida jest patronką Europy. Problem różnych hagiografii, jak stwierdziła św. Tereska z Lisieux, leży w tym, że „w nich wszystko jest tak piękne, tak doskonałe, że zniechęcam się” i kontynuowała: „Gdy znajduję coś o ich słabościach, cieszę się, bo to znaczy, że i ja mogę być święta”.

Czytania obecnego szesnastego tygodnia zwykłego, mówią o cudownych interwencjach Boga. W ten sposób odpowiadał On na nieustanne niezadowolenie i szemranie Izraelitów. Tacy, „przetrąceni” jesteśmy wszyscy po grzechu pierworodnym. Sama Brygida w swoich modlitwach mówiła o sobie: „Ogarniają mnie rozmaite próżne myśli i nie mogę się od nich uwolnić. Zamęt powstaje we mnie, kiedy słyszę o Twoim straszliwym sądzie”. A Jezus jej odpowiadał, przypominając jej gorzką o niej prawdę: „Tak jak wcześniej znajdowałaś upodobanie w uczuciach świata wbrew mojej woli, tak teraz dopuszczam, aby nachodziły cię te myśli wbrew twojej woli”.
Kościół daje nam świętych nie po to, byśmy o własnych siłach ich naśladowali. Są oni świadectwem miłosiernej Miłości Boga. Miał On moc w prześladowcy, Szawle sprawić, że w tym, w którym żył intensywnie człowiek grzechu, człowiek nienawiści, potem żył Jezus Chrystus.

Czasami na różnych spotkaniach, zaczynam mówić o chrześcijaństwie „na serio”. O tym, że chrześcijanin to ten, który kocha złych ludzi, tak, jak kochał ich Chrystus. Wówczas najczęściej słyszę: „Ale ja nie jestem Chrystusem”. Czy ty czytelniku także tak uważasz? Po co więc jest to pierwsze Czytanie? Po co całe to opowiadanie o niewiernościach Izraela i wiernej Miłości Boga?

Odwagi! Pokój tobie czytelniku, w którym upodobał sobie Bóg. Tak, jak upodobał sobie w ziejącym nienawiścią Szawle. Może ziejesz nienawiścią w tym gorącym czasie politycznych sporów. Nie bój się. Ty także możesz stać się Jego uczniem. Trzeba tylko przyjąć, zaakceptować Jego Miłość.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 lipca 2025
czwartek

Wspomnienie św. Kingi, dziewicy


Pierwsze czytanie

(Wj 19, 1-2. 9-11. 16-20)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Było to w trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z Egiptu; w tym dniu przybyli na pustynię Synaj. Wyruszyli z Refidim, a po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry.

Pan rzekł do Mojżesza: «Oto Ja przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę rozmawiał z tobą, i uwierzył tobie na zawsze». A Mojżesz oznajmił Panu słowa ludu.

Pan powiedział do Mojżesza: «Idź do ludu i każ im się przygotować na święto dziś i jutro. Niechaj wypiorą swoje szaty i niech będą gotowi na trzeci dzień, bo dnia trzeciego zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj».

Trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przebywający w obozie drżał ze strachu. Mojżesz wyprowadził lud z obozu naprzeciw Boga i ustawił u stóp góry. Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu, i unosił się z niej dym jak z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła. Głos trąby się przeciągał i stawał się coraz donośniejszy. Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu wśród gromów.

Pan zstąpił na górę Synaj, na jej szczyt. I wezwał Mojżesza na szczyt góry.


Psalm responsoryjny

(Dn 3, 52. 53-54. 55-56)

Dn 3, 52. 53-54. 55-56 (R.: por. 52b)

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych ojców, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławione jest imię Twoje ✞
pełne chwały i świętości, *
uwielbione i wywyższone na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś w przybytku Twojej świętej chwały, *
uwielbiony i przesławny na wieki.
Błogosławiony jesteś na tronie swojego królestwa, *
uwielbiony i przesławny na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże

Błogosławiony jesteś Ty, co spoglądasz w otchłanie, ✞
który zasiadasz na Cherubach, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławiony jesteś na sklepieniu nieba, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.

Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 13, 10-17)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Uczniowie przystąpili do Jezusa i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»

On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:

„Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”.

Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli».


Moc przypowieści


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk

To jeden z najbardziej tajemniczych fragmentów Ewangelii. Dlaczego Jezus naucza w przypowieściach? Odpowiedź wydaje się prosta: obrazy i porównania działają jak ilustracje, które pomagają głębiej pojąć przekazywaną prawdę. Przypowieść odsłania więc tajemnicę królestwa Bożego.

Prawdy Boże przerastają ludzki rozum; nawet najwybitniejsi myśliciele świata nie są w stanie ich samodzielnie odkryć. Aby przekazać nam swoje orędzie, Bóg musi zejść na nasz poziom – posłużyć się naszym językiem i analogią, dzięki której dostrzegamy choćby niewielki wycinek Bożej rzeczywistości.

Jezus, objawiając Dobrą Nowinę o królestwie, właśnie dlatego sięga po przypowieści: ułatwiają one zrozumienie tego, co niewidzialne. Jednak warunkiem zrozumienia jest otwarte serce słuchacza. Faryzeusze i uczeni w Piśmie nie pojęli słów Jezusa, bo ich serca pozostały zamknięte i nieczułe na głos Boga.
Otwórzmy dziś nasz umysł i serce na Jego wezwanie, aby zbawcza nauka Chrystusa wydała w naszym życiu błogosławione owoce.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

25 lipca 2025
piątek

Święto św. Jakuba, apostoła


Pierwsze czytanie

(2 Kor 4, 7-15)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Przechowujemy skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd cierpienia znosimy, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiało się w naszym ciele. Ciągle bowiem my, którzy żyjemy, jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiało się w naszym śmietelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was -życie.

A że mamy tego samego ducha wiary, według którego napisano: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem”, my także wierzymy i dlatego mówimy, przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby łaska, obfitująca we wdzięczność wielu, pomnażała się Bogu na chwałę.


Psalm responsoryjny

(Ps 126)

Ps 126, 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6 (R.: por. 5)

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało nam się, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas radość.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości

Odmień znowu nasz los, Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości

Idą i płaczą *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością *
niosąc swoje snopy.

Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 20, 20-28)

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Matka synów Zebedeusza podeszła do Jezusa ze swoimi synami i oddawszy Mu pokłon, o coś Go prosiła.

On ją zapytał: «Czego pragniesz?».

Rzekła Mu: «Powiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie».

Odpowiadając zaś, Jezus rzekł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?».

Odpowiedzieli Mu: «Możemy».

On rzekł do nich: «Kielich mój wprawdzie pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale dostanie się ono tym, dla których mój Ojciec je przygotował».

Gdy usłyszało to dziesięciu pozostałych, oburzyli się na tych dwóch braci. Lecz Jezus przywołał ich do siebie i rzekł: «Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym, tak jak Syn Człowieczy, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu».


Pycha i pokora


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz:ks. Tomasz Jaklewicz

Zachowanie Matki Jakuba i Jana wydaje się nieco groteskowe. Mamusia upomina się o pierwsze miejsca dla dzieci. W Ewangelii św. Marka to sami synowie Zebedeusza proszą Jezusa dokładnie o to samo. Wracając do wersji Mateusza, Jezus, odpowiadając zwraca się wyraźnie do Jakuba i Jana, a nie do ich matki. Tak więc wydaje się, że to sami święci Apostołowie mieli problem z pokorą, a właściwie z pychą. Pozostali są nie lepsi, reagując z oburzeniem na postawę synów Zebedeusza. No cóż? Tak nieraz bywało i bywa w Kościele, że słudzy Ewangelii okazują się, delikatnie rzecz ujmując, mało pokorni. Walczą o stołki.

Wciąż słychać w mediach, że w trzeba w Kościele zrobić porządek raz na zawsze, że trzeba skończyć z nadużyciami, zgorszeniami, z klerykalizmem, z karierowiczostwem itd. Dyżurni krytycy Kościoła oburzają się raz po raz na jakąś decyzję biskupów czy postawę jakiegoś duchownego. W tle brzmi przekonanie, że my, krytykujący, wiemy, co należy zrobić, że dotąd się nie udawało, ale nam się uda. Jeśli biskupi zaczęliby nas słuchać, to wreszcie Kościół stałby się Kościołem takim, jakiego chcemy. Brzmi to podobnie groteskowo, jak zachowanie dziesięciu, którzy oburzali się na prośbę synów Zabedeusza. Pycha nie jest do wyplenienia. Ona będzie zawsze w nas się odzywać. Każdy z nas ma jakąś sobie właściwą jej mutację. Inną biskupi, inną dziennikarze wiecznie stękający na paskudnych hierarchów.

Co robi Jezus? Nie wymienia Apostołów na lepszych, bardziej pokornych. Nie przeprowadza czystki. „Przywołał ich do siebie” i cierpliwie nauczał, że prawdziwa wielkość jest pokorna, jest służbą. Być uczniem oznacza pić ten sam kielich, który wypije Jezus na krzyżu. Paradoksalnie prośba Jakuba zostanie wypełniona – pierwszy z Dwunastu poniesie śmierć męczeńską. Jedyną wielkością, o którą warto w życiu się bić jest świętość, Reszta jest nie warta zachodu.

Grzechy wynikające z pychy będą obecne w Kościele do końca świata, ponieważ tworzą go grzeszni ludzie łasi na sukces i podatni na pokusy. Nie chodzi o akceptację zła, nie chodzi o to, by rezygnować z troski o ewangeliczny sposób sprawowania władzy w Kościele. Chodzi o to, by nie myśleć w ten sposób, że oto my właśnie teraz znajdziemy sposób na pozbycie się tego typu postaw w Kościele raz na zawsze. Niemiecka droga synodalna całkiem jawnie dąży do likwidacji kapłaństwa hierarchicznego i oddania władzy w Kościele w ręce jakiegoś „kościelnego parlamentu”. Dokąd to nas zaprowadzi? Walka o taki „bardziej ludzki” Kościół sprawi, że stanie się on mniej Boży, a przez to ostatecznie przestanie być potrzebny.

Oczywiście spór Apostołów o władzę nie jest tylko opowieścią o dawnej historii lub o problemach z pychą współczesnych hierarchów. To jest opowiadanie o nas samych, jest to historia o mnie. Najtrudniej jest zobaczyć własną pychę. Bywa ona bowiem zwykle dobrze zamaskowana także walką o pokorę u innych.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

26 lipca 2025
sobota

Wspomnienie świętych Rodziców NMP Joachima i Anny


Pierwsze czytanie

(Wj 24, 3-8)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Mojżesz wrócił z góry Synaj i obwieścił ludowi wszystkie słowa Pana i wszystkie Jego polecenia. Wtedy cały lud odpowiedział jednogłośnie: «Wszystkie słowa, jakie powiedział Pan, wypełnimy».

Spisał więc Mojżesz wszystkie słowa Pana. Nazajutrz wcześnie rano zbudował ołtarz u stóp góry i postawił dwanaście stel, stosownie do liczby dwunastu szczepów Izraela. Potem polecił młodzieńcom izraelskim złożyć Panu ofiarę całopalną i ofiarę biesiadną z cielców.

Mojżesz zaś wziął połowę krwi i wlał ją do czar, a drugą połową krwi skropił ołtarz.

Wtedy wziął Księgę Przymierza i czytał ją głośno ludowi. I oświadczyli: «Wszystko, co powiedział Pan, uczynimy i będziemy posłuszni».

Mojżesz wziął krew i pokropił nią lud, mówiąc: «Oto krew przymierza, które Pan zawarł z wami na podstawie wszystkich tych słów».


Psalm responsoryjny

(Ps 50)

Ps 50 (49), 1b-2. 5-6. 14-15 (R.: por. 14a)

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Przemówił Pan, Bóg nad bogami, *
i wezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca.
Bóg zajaśniał z Syjonu, *
korony piękności.

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Zgromadźcie Mi moich umiłowanych, *
którzy przez ofiarę zawarli ze Mną przymierze».
Niebiosa zwiastują Bożą sprawiedliwość, *
albowiem sam Bóg jest sędzią.

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Składaj Bogu dziękczynną ofiarę, *
spełnij swoje śluby wobec Najwyższego.
I wzywaj Mnie w dniu utrapienia, *
wyzwolę ciebie, a ty Mnie uwielbisz».

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Jk 1, 21bc)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo,
które ma moc zbawić dusze wasze.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 13, 24-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.

A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”

A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».


Naturalne źródła świętości Maryi


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.pngKomentarz :ks. Antoni Bartoszek

Tytuł rozważania brzmi trochę jak herezja. Przecież jedynie Bóg jest święty i On jest źródłem świętości. Jak więc można mówić o naturalnych źródłach świętości człowieka? Tym bardziej, że Maryję nazywamy: Najświętszą, Niepokalaną. Te i wiele innych tytułów wskazują na Jej szczególną świętość. Źródłem świętości Maryi jest nade wszystko i na pierwszym miejscu łaska Boża. Maryja została przez Boga wybrana na Matkę Jego Syna. Została zachowana od grzechu pierworodnego, a stało się na mocy uprzedzającego działania mocy dzieła odkupienia dokonanego przez Jej Syna. Ostatecznie została z duszą i ciałem wzięta do nieba. Wszystkie te prawdy, świadczące o niezwykłej Jej świętości, zostały zawarte w pozdrowieniu skierowanym przez Archanioła Gabriela. Boży Wysłannik nazwał Maryję „łaski pełną”. Życie Maryi unaocznia wyraźnie to, co może dziać się w życiu człowieka. A mianowicie: potęga łaski Bożej może przynosić w ludzkim życiu niezwykłe owoce świętości.

Mówiąc o działaniu łaski Bożej w życiu Maryi, nie można nie dostrzec ludzkiej współpracy z tą łaską. Łaska bowiem nie działa automatycznie. Człowiek nie jest bezwolnym narzędziem w Bożych rękach. Pozostaje istotą wolną, wezwaną do odpowiedzi na Bożą łaskę. Tak działo się w życiu Maryi, a objawiło się szczególnie wyraźnie w scenie zwiastowania. Maryja wypowiadając słowa „Oto ja Służebnica Pańska, niech mi się stanie według Twego słowa”, w sposób świadomy i wolny przyjęła Boże słowo, przyjęła Bożą łaskę. Mogła tego nie uczynić. Człowiek jest na tyle wolny, że może odrzucić wezwanie Boga i Jego łaski. Maryja przyjęła je i było to Jej zaangażowaniem jako człowieka. Tutaj unaocznia się naturalna strona Jej świętości.

W tym otwarciu Maryi na Boży dar widoczne jest jeszcze coś innego. Dostrzegamy Jej naturalne predyspozycje, wynikające z takiego a nie innego wychowania w domu rodzinnym. Tradycja chrześcijańska w kulcie Maryi zawierała od początku szacunek wobec Jej rodziców. O Joachimie i Annie nie ma mowy w Piśmie świętym. Chrześcijanie budowali kult rodziców Maryi na przekazach apokryficznych, wychodząc z założenia, że apokryfy, szczególnie te najstarsze, zawierają jakieś ziarna prawdy. W czytanej w liturgiczne wspomnienie świętych Joachima i Anny Ewangelii Jezus wspomina tych, którzy wyczekiwali Jego przyjścia jako Mesjasza: „Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli”. Na pewno do tego grona należeli także rodzice Maryi.

Wspomnienie rodziców Matki Najświętszej podkreśla ciągłość wiary przekazywanej w rodzinie przez pokolenia. Maryja była wychowywana w klimacie szacunku wobec słowa Bożego. Hymn, który zaśpiewa potem u Elżbiety – Magnificat nanizany jest tekstami ksiąg Starego Testamentu. Poznawała zatem słowo Boże od najmłodszych lat. Słowo to na pewno czytała Jej matka. Św. Anna nieraz przedstawiana jest w figurach czy obrazach jako ta, która czyta młodej Maryi Pismo św. Taką na przykład można zobaczyć Annę w przepięknym kościele w słynnej dzielnicy Katowic, na Nikiszowcu. O przekazie wartości w rodzinie opowiada także pierwsze czytanie: „Wychwalajmy mężów sławnych i ojców naszych w kolejności ich pochodzenia. Ci są mężami czcigodnymi, których dobre czyny nie zostały zapomniane; pozostały one wraz z ich potomstwem, dobrym dziedzictwem są ich następcy. Potomstwo ich trzyma się przymierzy, a dzięki nim – ich dzieci”. To pochwała także Joachima, ojca Maryi. Tradycja i dom, w których wzrastała Maryja, tworzyły naturalne środowisko dla Jej duchowego rozwoju oraz do podjęcia najważniejszej decyzji w chwili zwiastowania.

Tak, wiara jest darem, świętość jest niezasłużoną łaską Boga, który jedynie jest święty. Jednak zadaniem człowieka jest współpraca z łaską, zadaniem rodzin jest tworzenie klimatu wiary, zadaniem rodziców jest przekazywanie najgłębszych wartości duchowych. Wychowanie w wierze i miłości młodego pokolenia to wezwanie, które wyłania się z liturgii dnia, w którym wspominamy Joachima i Annę. Dlatego św. Anna jest patronką rodzin.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 lipca 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Rdz 18, 20-32)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg rzekł do Abrahama: «Głośno się rozlega skarga na Sodomę i Gomorę, bo występki ich mieszkańców są bardzo ciężkie. Chcę więc zstąpić i zobaczyć, czy postępują tak, jak głosi oskarżenie, które do Mnie doszło, czy nie; dowiem się».

Wtedy to dwaj mężowie odeszli w stronę Sodomy, a Abraham stał dalej przed Panem. Podszedłszy do Niego, Abraham rzekł: «Czy zamierzasz wygubić sprawiedliwych wespół z bezbożnymi? Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy także zniszczysz to miasto i nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim mieszkają? O, nie dopuść do tego, aby zginęli sprawiedliwi z bezbożnymi, aby stało się sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu! O, nie dopuść do tego! Czyż Ten, który jest sędzią nad całą ziemią, mógłby postąpić niesprawiedliwie?»

Pan odpowiedział: «Jeżeli znajdę w Sodomie pięćdziesięciu sprawiedliwych, przebaczę całemu miastu przez wzgląd na nich».

Rzekł znowu Abraham: «Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do Ciebie, choć jestem pyłem i prochem. Gdyby wśród tych pięćdziesięciu sprawiedliwych zabrakło pięciu, czy z braku tych pięciu zniszczysz całe miasto?»

Pan rzekł: «Nie zniszczę, jeśli znajdę tam czterdziestu pięciu».

Abraham znów odezwał się tymi słowami: «A może znalazłoby się tam czterdziestu?»

Pan rzekł: «Nie dokonam zniszczenia przez wzgląd na tych czterdziestu».

Wtedy Abraham powiedział: «Niech się nie gniewa Pan, jeśli rzeknę: może znalazłoby się tam trzydziestu?» A na to Pan: «Nie dokonam zniszczenia, jeśli znajdę tam trzydziestu».

Rzekł Abraham: «Pozwól, o Panie, że ośmielę się zapytać: gdyby znalazło się tam dwudziestu?»

Pan odpowiedział: «Nie zniszczę przez wzgląd na tych dwudziestu».

Na to Abraham: «Niech mój Pan się nie gniewa, jeśli raz jeszcze zapytam: gdyby znalazło się tam dziesięciu?» Odpowiedział Pan: «Nie zniszczę przez wzgląd na tych dziesięciu».


Psalm responsoryjny

(Ps 138)

Ps 138 (137), 1-2a. 2bc-3. 6-7ab. 7c-8 (R.: por. 3a)

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem.

I będę sławił Twe imię *
za łaskę Twoją i wierność.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem.

Pan, który jest wysoko, patrzy łaskawie na pokornego, *
pyszałka zaś dostrzega z daleka.
Gdy chodzę wśród utrapienia, Ty podtrzymujesz me życie, *
wyciągasz swoją rękę przeciwko gniewowi mych wrogów.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem.

Wybawia mnie Twoja prawica. *
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk Twoich.

Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem.


Drugie czytanie

(Kol 2, 12-14)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Z Chrystusem pogrzebani jesteście w chrzcie, w którym też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił.

I was, umarłych na skutek występków i «nieobrzezania» waszego grzesznego ciała, razem z Nim przywrócił do życia. Darował nam wszystkie występki, skreślił zapis dłużny, przygniatający nas nakazami. To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Rz 8, 15bc)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Otrzymaliście Ducha przybrania za synów,
w którym wołamy: «Abba, Ojcze».

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia

(Łk 11, 1-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus, przebywając w jakimś miejscu, modlił się, a kiedy skończył, rzekł jeden z uczniów do Niego: «Panie, naucz nas modlić się, tak jak i Jan nauczył swoich uczniów».

A On rzekł do nich: «Kiedy będziecie się modlić, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo! Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie».

Dalej mówił do nich: «Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: „Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przybył do mnie z drogi, a nie mam co mu podać”. Lecz tamten odpowie z wewnątrz: „Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci są ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie”. Powiadam wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.

I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a zostanie wam otworzone. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu zostanie otworzone. Jeżeli któregoś z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą».


O ileż bardziej Ojciec


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Zapisane przez Łukasza Jezusowe pouczenie o modlitwie różni się nieco od paralelnych fragmentów w innych Ewangeliach. Jednak centralne elementy tego pouczenia pozostają takie same. Wszyscy ewangeliści zwracają uwagę na to, że Jezus spędzał wiele czasu na spotkaniu i rozmowie z Ojcem. Uczniowie musieli być pod silnym wrażeniem tego Jezusowego nawyku: chociaż Jego życie było niezwykle aktywne, to jednak Jezus zdawał się w tej kwestii nie znać kompromisów. Prośba uczniów, by mogli nauczyć się właściwej modlitwy, ma swoje źródło właśnie w tej fascynacji, która nie pozwalała im przerywać Jezusowi w czasie modlitwy, ale oczekiwać ze swoimi pytaniami na jej zakończenie.

Obok nieco uproszczonej (w porównaniu z Ewangelią Mateuszową) wersji Modlitwy Pańskiej, Jezus wskazuje na kilka podstawowych cech modlitwy chrześcijańskiej. Pierwszą jest wytrwałość. Jest ona dlatego niezbędna, że Bóg nie jest urzędnikiem do spełniania próśb i życzeń proszących. Modlitwa nie funkcjonuje na zasadzie automatu, który uwalnia odpowiedni produkt, gdy ilość wrzuconych monet osiągnie wymaganą wartość. Wytrwałość chroni modlącego się od zniechęcenia, kiedy modlitwa wydaje się bezowocna i pojawiają się wątpliwości w jej sens. Druga cecha to zaufanie. Modlitwa musi być zawsze osobistym stawaniem w obecności żyjącego Boga, a nie jedynie wykonywaniem utrwalonych czynności i powtarzaniem nauczonych pobożnych zwrotów. Niezbędne jest nieustanne oczyszczanie obrazu Boga, który może stać się zamglony lub nawet skrzywiony.

Ojciec w niebie jest nieskończenie lepszy od ziemskich ojców, którym i tak zazwyczaj szybko mięknie serce, gdy dzieci zwracają się do nich ze swoimi potrzebami. I wreszcie trzecia cecha: dostosowanie własnej woli do Bożej logiki. Ojciec w niebie może inaczej zdecydować w jednej czy drugiej sprawie, którą Mu powierzamy. Ale nie zostawia nas z niczym: zawsze udziela swego Ducha, a więc daje człowiekowi dar najcenniejszy: dar Boskiego Życia. Chociaż sobie tego często nie uświadamiamy, prosząc o spełnianie naszych pragnień i oczekiwań, błagamy ostatecznie o ten właśnie dar Bożego Ducha, gdyż jedynie On jest w stanie zaspokoić wszystkie nasze oczekiwania. Dzięki temu darowi wszystkie inne nasze sprawy będą mogły znaleźć najwłaściwsze rozwiązanie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

28 lipca 2025
poniedziałek
Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Sarbeliusza Makhluf, prezbitera


Pierwsze czytanie

(Wj 32, 15-24. 30-34)

Czytanie z Księgi Wyjścia

Mojżesz zszedł z góry z dwiema tablicami Świadectwa w swym ręku, a tablice były zapisane po obu stronach, zapisane na jednej i na drugiej stronie. Tablice te były dziełem Bożym, a pismo na nich było pismem Boga wyrytym na tablicach. A Jozue, usłyszawszy odgłos okrzyków ludu, powiedział do Mojżesza: «W obozie rozlegają się okrzyki wojenne». On zaś odpowiedział: «To nie głos pieśni zwycięstwa ani głos klęski, lecz słyszę pieśni dwóch chórów».

A Mojżesz przybliżył się do obozu i ujrzał cielca i tańce. Zapłonął wówczas Mojżesz gniewem i rzucił z rąk swoich tablice, i potłukł je u podnóża góry. A porwawszy cielca, którego uczynili, spalił go w ogniu, starł na proch, rozsypał w wodzie i kazał ją pić Izraelitom.

I powiedział Mojżesz do Aarona: «Cóż ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na niego tak wielki grzech?» Aaron odpowiedział: «Niech się mój pan nie unosi na mnie gniewem, bo wiesz sam, że ten lud jest skłonny do złego. Powiedzieli do mnie: Uczyń nam boga, który by szedł przed nami, bo nie wiemy, co się stało z Mojżeszem, z tym mężem, który nas wyprowadził z ziemi egipskiej. Wtedy rzekłem do nich: Kto ma złoto, niech je zdejmie z siebie. I złożyli mi je, i wrzuciłem je w ogień, i tak powstał cielec».

Nazajutrz zaś tak powiedział Mojżesz do ludu: «Popełniliście ciężki grzech; ale teraz wstąpię do Pana, może otrzymam przebaczenie waszego grzechu». I poszedł Mojżesz do Pana, i powiedział: «Oto niestety lud ten dopuścił się wielkiego grzechu. Sporządzili sobie boga ze złota. Przebacz jednak im ten grzech! A jeśli nie, to wymaż mnie natychmiast z Twej księgi, którą napisałeś». Pan powiedział do Mojżesza: «Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi. Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a mój anioł pójdzie przed tobą. A w dniu mojej kary ukarzę ich za ich grzech».


Psalm responsoryjny

(Ps 106)

Ps 106 (105), 19-20. 21-22. 23 (R.: por. 1b)

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

U stóp Horebu zrobili cielca *
i pokłon oddawali bożkowi ulanemu ze złota.
Zamienili swą Chwałę *
na podobieństwo cielca jedzącego siano.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, *
który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
rzeczy przedziwnych w krainie Chamitów, *
zdumiewających nad Morzem Czerwonym.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Postanowił ich zatem wytracić, *
gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec.
On wstawił się do Niego, *
aby odwrócić Jego gniew niszczący.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Jk 1, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ze swej woli zrodził nas Ojciec przez słowo prawdy,
byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mt 13, 31-35)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach».

Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło».

To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata».



W górę strumienia


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Cywilizacja zachodnia uzurpuje sobie dziś absolutny przywilej werdyktu nad tym, co ma być modne intelektualnie i na czym polega medialne urobienie poglądów. Dlatego mentalne i moralne pójście pod prąd to wyczyn tylko dla herosów. Niemniej w czas i nie w czas, życie ewangeliczne zawsze zakłada w duszy wierzącego szczerość intencji, przemyślane w duchu wiary rozeznanie, bezwzględną wierność sumieniu oraz uległość woli Bożej, która z ideami tego świata ma niewiele wspólnego. Nie da się wierzyć Chrystusowi i dryfować z prądem. Ewangeliczny styl życia automatycznie jawi się więc jako znak sprzeciwu. Nie będzie on jednak jakimś ruchem rewolucji, wojną religijną czy ustrojowym narzucaniem komukolwiek etycznych reguł Kościoła. Znak sprzeciwu nie jest wcale żadną kontrą wobec niewiernych. Rozchwytywanym współcześnie charyzmatykom, religijnym wizjonerom czy egzorcystom na scenie, co patrzą z wyżyn ekstazy na degrengoladę cywilizacji i podają dokładną datę końca świata, bliżej jest niestety do histerii niż do znaku sprzeciwu. Aż dziw, że tak wielu skatechizowanych i ochrzczonych Polaków biega za nimi pośród mgieł mitycznego amoku. Zasadą chrześcijańskiego pójścia pod prąd nie jest potępienie upadłych lecz pozytywna uprawa ducha wiary bez względu na kontekst. A to właśnie wywołuje opór, gniew a niekiedy czynną agresję. Tak rodzą się na pniu ewangelii ludzie, których życie bierze się za znak sprzeciwu. Nie przeciwko nikomu. Wystarczy być za Chrystusem, by zderzyć się z falą protestu.

Na całym katolickim Zakaukaziu, szczególnie po stronie gruzińskiej, do dziś wspomina się duchownego, który od trudnych lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, przez długi czas był tam jedynym księdzem obrządku rzymskiego. Ludzie z najodleglejszych stron Kaukazu przywozili księdzu Janowi Śnieżyńskiemu swoje dzieci do Chrztu albo młodych na pierwszą spowiedź, Komunię świętą oraz bierzmowanie. Na nim zasadzał się wtedy kaukaski katolicyzm. Ksiądz Jan proboszczował w tak zwanym polskim kościele Piotra i Pawła w Tbilisi. Sam jak palec spośród księży, na obraz Mojżesza kroczącego z Izraelitami przez Morze Czerwone. Po jednej stronie mur wód komunizmu, po drugiej zawzięty, nieskory do żadnego dialogu, gruziński format prawosławia. Ksiądz Śnieżyński nie wygłaszał kazań ani przeciwko pierwszym sekretarzom, ani przeciwko popowi. Wystarczyło, że żył i służył jak na katolickiego księdza przystało, stając się tym samym znakiem sprzeciwu w sutannie. Na marginesie tego wspomnienia warto motywować watykańskie służby, by nie opuszczały tak wprost bohaterskiego Kościoła katolickiego na Zakaukaziu. Los katolików w Gruzji jest bardziej niż złożony. Mimo ekumenicznych deklaracji, muszą modlić się i funkcjonować pod jawną presją prawosławnej niechęci. Odbiera się im podstępem lub nawet przemocą wybudowane przez ich przodków świątynie. Nie ma żadnego dialogu, jest za to wiele pomówień, łącznie z negowaniem ważności Chrztu przyjętego w rzymskim obrządku. Watykan nie może udawać, że pisze palcem po piasku, podczas gdy dzielni katolicy na Zakaukaziu cierpią za znak sprzeciwu.

Gest rozbicia przez Mojżesza tablic z Dekalogiem pod Synajem to jeden z najbardziej poruszających fragmentów Pisma Świętego (por. Wj 32, 19). Gdyby prorok przemilczał odstępstwo, zmarnowałby drogę wolności przez pustynię. Ewangeliczna gorczyca jest maleńkim nasieniem sięgającym wielkości jednego milimetra. Bez jego potencji nie wyrośnie jednak drzewo, w którego gałęziach chronią się orły. Bez zaczynu, co rozsadza masę, nie będzie zaś chleba, tym samym bliscy nie zasiądą razem do stołu (por. Mt 13, 31-33). Wielkie sprawy opierają się na maleńkich znakach sprzeciwu.

Rozmyślaj często nad pięknymi fragmentami „Tryptyku rzymskiego” Karola Wojtyły. Zrozumiesz wówczas, że chrześcijaństwo to nie parcie dla zasady pod prąd. To żmudne lecz świadome przedzieranie się w górę strumienia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia