✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

30 maja 2025

piątek


Dzień powszedni albo wspomnienie św. Jana Sarkandra, prezbitera i męczennika


Pierwsze czytanie

(Dz 18, 9-18)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy Paweł przebywał w Koryncie, w nocy Pan przemówił do niego w widzeniu: «Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić, dlatego że wiele Ludu mam w tym mieście». Pozostał więc i głosił im słowo Boże przez rok i sześć miesięcy.

Kiedy Gallio został prokonsulem Achai, Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd. Powiedzieli: «Ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem».

Gdy Paweł miał już otworzyć usta, Gallio przemówił do Żydów: «Gdyby tu chodziło o jakieś przestępstwo albo zły czyn, zająłbym się wami, Żydzi, jak należy, ale gdy spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami. Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach». I wypędził ich z sądu.

A wszyscy Grecy, schwyciwszy przełożonego synagogi, Sostenesa, bili go przed sądem, lecz Galliona nic to nie obchodziło.

Paweł pozostał jeszcze przez dłuższy czas, potem pożegnał się z braćmi i popłynął do Syrii, a z nim Pryscylla i Akwila. W Kenchrach ostrzygł głowę, bo złożył ślub.



Psalm responsoryjny

(Ps 47)

Psalm (Ps 47 (46), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 8a))

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

On nam poddaje narody *
i ludy rzuca pod nasze stopy.
Wybiera nam na dziedzictwo *
chlubę Jakuba, którego miłuje.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Pan Bóg jest królem całej naszej ziemi
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)


(Por. Łk 24, 46b. 26b)
Alleluja, alleluja, alleluja

Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać,
aby wejść do swojej chwały.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 16, 20-23)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość.

Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu – z powodu radości, że się człowiek na świat narodził.

Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś dniu o nic nie będziecie Mnie pytać».


Radość paschalna


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



Ewangelia mówi o radości. Każdy człowiek chciałby być szczęśliwy. Ale zwykle mamy więcej powodów do smutku niż radości. Jezus obiecuje, że „smutek przemieni się w radość”.

To jest sedno radości paschalnej. Krzyż przemieniony w zmartwychwstanie. Ból zamieniony w radość. Pascha, czyli przejście. Jezus ilustruje tę obietnicę paschalnej radości obrazem z życia: „Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu – z powodu radości, że się człowiek na świat narodził”. Bóle porodowe, choć dotkliwe, są niczym w porównaniu z radością z powodu narodzin dziecka. Cierpienia doczesne bywają bardzo bolesne, a jednak są on zawsze tylko „przejściowe”. Są do czasu. Coś musi umrzeć, aby mogło się narodzić coś nowego. Radość najgłębsza powstaje nie tam, gdzie ucieka się od bólu, ale tam, gdy się go przyjmuje jako konieczny ze względu na wyższe wartości.

A w niebie radości nikt nie zdoła już nam odebrać. Co więcej „o nic nie będziecie Mnie pytać”. Czyli wszystko stanie się jasne. Znajdziemy odpowiedzi na wszelkie pytania. Prawda zajaśnieje już niezagrożona kłamstwem, błędem, wątpliwościami. Nasze istnienie, nasze głody szczęścia, prawdy, miłości są skierowane ku przyszłości. Nasze życie nie jest tylko przemijaniem. Nie musimy gorączkowo szukać maksimum radości w życiu doczesnym, ani odpowiedzi na wszystkie pytania. Owszem każdą prostą radość życia warto przyjmować jako zapowiedź, obietnicę, przedsmak Nieba. I wciąż ostrzyć sobie apetyt na więcej.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

31 maja 2025
sobota

Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny


Pierwsze czytanie

(So 3, 14-18)

Czytanie z Księgi proroka Sofoniasza


Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela; Król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego.

Owego dnia powiedzą Jerozolimie: «Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce!» Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości.
Zabiorę od ciebie niedolę, abyś już nie nosiła brzemienia zniewagi.

[lub: 1. czytanie do wyboru (Rz 12, 9-16b)]

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem. W miłości braterskiej nawzajem bądźcie sobie życzliwi. W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie. Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu. Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali. Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.

Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie. Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie między sobą jednomyślni. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne.


Psalm responsoryjny

(Iz 12)

Iz 12, 2-3. 4bcde. 5-6 (R.: por. 6b)

Wielki wśród ciebie Święty Izraela.

Oto Bóg jest moim zbawieniem, *
będę miał ufność i bać się nie będę.
Bo Pan jest moją mocą i pieśnią, *
On stał się dla mnie zbawieniem.

Wielki wśród ciebie Święty Izraela.

Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę *
ze zdrojów zbawienia.
Chwalcie Pana, wzywajcie Jego imienia, ✞
Dajcie poznać Jego dzieła między narodami, *
przypominajcie, że wspaniałe jest imię Jego.

Wielki wśród ciebie Święty Izraela.

Śpiewajcie dla Pana, bo uczynił wzniosłe rzeczy, *
Niech to będzie wiadome po całej ziemi.
Wznoś okrzyki i wołaj z radości, mieszkanko Syjonu, *
bo wielki jest pośród ciebie Święty Izraela.

Wielki wśród ciebie Święty Izraela.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 1, 45)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Błogosławiona jesteś, Panno Maryjo,
która uwierzyłaś, że spełnią się słowa powiedziane Tobie od Pana.

Alleluja, Alleluja, Alleluja


Ewangelia

(Łk 1, 39-56)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w ziemi Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.

Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona głośny okrzyk i powiedziała:

«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto bowiem, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jest, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana».

Wtedy rzekła Maryja:

«Wielbi dusza moja Pana

i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.

Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.

Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą

wszystkie pokolenia,

gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,

a Jego imię jest święte.

Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie

nad tymi, którzy się Go boją.

Okazał moc swego ramienia,

rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.

Strącił władców z tronu,

a wywyższył pokornych.

Głodnych nasycił dobrami,

a bogatych z niczym odprawił.

Ujął się za swoim sługą, Izraelem,

pomny na swe miłosierdzie.

Jak obiecał naszym ojcom,

Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».

Maryja pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Dwie kobiety pro life a współczesny antynatalizm


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek



Dzisiejsze święto Nawiedzenia oraz Ewangelia są pełne życia. Spotykają się dwie kobiety w ciąży. Starsza, Elżbieta przez wiele lat wraz ze swoim mężem Zachariaszem doświadczała cierpienia niepłodności. Wreszcie po wielu latach małżeństwo zostało obdarzone potomstwem. Zachariasz, któremu archanioł zapowiedział, że będzie ojcem, nie potrafił w to uwierzyć. Za to niedowiarstwo został ukarany utratą mowy aż do chwili urodzenia się dziecka. Młodsza, Maryja poczęła Syna za sprawą Ducha Świętego. Przyjęła wolę Bożą, wypowiadając słynne: „niech mi się stanie według słowa twego”. Także Jej narzeczony, Józef (w chwili poczęcia Syna nie byli jeszcze pełnoprawnym małżeństwem) przyjął wolę Bożą, uznając fakt, że Jego narzeczona poczęła bez udziału mężczyzny.

Święto Nawiedzenia to dzień, kiedy patrząc na spotkanie dwóch matek, medytujemy także spotkanie dwojga dzieci. Reakcja Elżbiety i jej dziecka, już przynajmniej sześciomiesięcznego, była następująca: „Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?»” Elżbieta nazywa błogosławioną Maryję, nazywa błogosławionym Jej Syna. Mówi o Maryi: „Matka mojego Pana”. Wszystko to dzieje się krótko po zwiastowaniu. Mówiąc językiem współczesnym, to były pierwsze dni ciąży Maryi. Elżbieta nie ma wątpliwości, że jej młodsza krewna już jest Matką i to Matką Tego, którego ona Elżbieta uznaje za swego Pana. Wymowny i czytelny argument za godnością dziecka od poczęcia. Na to niezwykłe pozdrowienie Maryja reaguje radosnym hymnem „Magnificat”: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim”.

Ewangeliczną scenę zwiastowania warto odczytywać w pewnym niezwykle niepokojącym kontekście, jakim jest antynatalizm, czyli – tłumacząc dosłownie – przeciw-urodzeniowość. Jest to coraz szerszy nurt myślowy oraz coraz częstsza praktyka – wyrażające się w życiowym nastawieniu, że nie warto, a nawet (jak mówią niektórzy) nie należy mieć dzieci. W ostatnim czasie na polskim rynku pojawiło się wiele książek przedstawiających zjawisko antynatalizm. Oto tylko trzy tytuły: „Kultura bezdzietności”, „Bezdzietne z wyboru”, „Zbawienna bezdzietność”. Wybrana bezdzietność ma różne przyczyny. Czasem pojawia się jako skutek życia singla, czyli kogoś, kto nie wchodzi w małżeństwo, by nie musieć za nie podejmować odpowiedzialności. Nierzadko jednak bezdzietność z wyboru pojawia się u osób, które żyją w związkach, często nieformalnych. Czasem pojawia się nawet u małżeństw, które od początku zakładają, że nie chcą mieć dzieci. Bezdzietność z wyboru prowadzi często do poszukiwania namiastki dziecka. Niejednokrotnie staje się nią pies. Narastające zjawisko antynatalizmu skutkuje potężną zapaścią demograficzną w licznych społeczeństwach zachodnich, także w Polsce.

Wydaje się, że sposobem na przezwyciężenie tego zjawiska są rozwiązania ekonomiczne. Jest prawdą, że państwa powinny dbać o systemowe popieranie rodzicielstwa. Jednak praktyka zarówno w Polsce, jak i na Zachodzie, pokazuje, że systemy wsparcia ekonomicznego niewiele działają. Wielkim paradoksem jest to, że w dużej mierze korzystają z nich migranci, szczególnie rodziny muzułmańskie. Problem cywilizacji zachodniej nie leży w braku zabezpieczeń socjalnych. Przecież zasadniczo jest cywilizacja bogata.

Przyczyny tkwią w głowie, w sercu.

Konieczne jest przestawienie myślenia z antynatalizmu na postawę pro life. Życie ludzkie jest darem Boga. Poczęcie nowego życia jest znakiem błogosławieństwa Bożego. W sposób jak najbardziej naturalny powinno być źródłem radości i szczęścia dla pary małżeńskiej. Dzisiejsze święto pokazuje nam dwie radosne kobiety w stanie błogosławionym. Obydwie chwalą Boga, obydwie są szczęśliwe. W tle radość i odpowiedzialność za życie przeżywają ich mężowie. Mąż Elżbiety, gdy tylko odzyska mowę, wyśpiewa hymn radości i uwielbienia Boga. Józef zostanie pełnoprawnym mężem Maryi i podejmie się troskliwej opieki nad nowonarodzonym Jezusem, którego przyjmie jako swojego Syna. Przełamywanie groźnej postawy antynatalistycznej, obecnej w serach wielu mężczyzn oraz kobiet i przekształcanie jej w postawę pro life jest jednym z najważniejszych zadań Kościoła i współczesnego społeczeństwa.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 czerwca 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Dz 1, 1-11)

[Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego]

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

[uwaga: niniejszy zestaw czytań obowiązuje w krajach, gdzie uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego przeniesiona jest na VII niedzielę wielkanocną, m.in. w Polsce]


Psalm responsoryjny

(Ps 47)

Ps 47 (46), 2-3. 6-7. 8-9 (R.: por. 6)

Pan wśród radości wstępuje do nieba.
lub Alleluja.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Pan wśród radości wstępuje do nieba.
lub Alleluja.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Pan wśród radości wstępuje do nieba.
lub Alleluja.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami, *
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Pan wśród radości wstępuje do nieba.
lub Alleluja.


Drugie czytanie

(Hbr 9, 24-28; 10, 19-23)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

[lub: 2 czytanie - Ef 1,17-23]


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 28, 19a. 20b)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody,
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(Łk 24, 46-53)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego.

Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka».

Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.

Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.


Nowa obecność


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Ostatnie zdania Ewangelii Łukaszowej zdają się opisywać ostateczne rozstanie Jezusa z uczniami w drodze do Betanii. Łukasz używa bardzo przestrzennego opisu, pada nawet wyrażenie „rozstał się z nimi”. Jednak ani reakcja uczniów, ani też dalszy Łukaszowy opis dziejów Kościoła w drugiej części Jego dzieła – Dziejach Apostolskich, nie odzwierciedlają jakiegoś poczucia opuszczenia, odejścia Mistrza i pozostawienia uczniów własnemu losowi.

Wręcz przeciwnie, w chwilę po rozstaniu z Nim, uczniowie wracają z wielką radością do Jerozolimy i nie przestają wielbić Boga. Nie zachowują się jak ludzie naznaczeni poczuciem straty i traumą opuszczenia przez kogoś ukochanego, ale raczej jako uradowani perspektywą nowej, niegasnącej obecności. I właśnie takie jest znaczenie wniebowstąpienia Jezusa: nie oznacza ono Jego odejścia w jakieś niebiańskie zaświaty, ale raczej oznacza nowy sposób obecności.

Po swojej męce i śmierci, co Łukasz podkreśli zaraz na początku Dziejów Apostolskich (Dz 1, 3), Jezus dał swoim uczniom wiele dowodów, że żyje. Ukazywał się im wielokrotnie, aby ostatecznie rozwiać jakiekolwiek wątpliwości co do prawdziwości swojego zmartwychwstania. Kiedy jednak wiara uczniów została na nowo utwierdzona, zaprosił uczniów do otwarcia się na nowy sposób swojej obecności. Doświadczenie zmysłowe zostało zastąpione doświadczeniem duchowym, nie mniej głębokim i dotykalnym, chociaż zupełnie innym.

Teraz uczniowie zaczynają rozumieć, że wydarzenia, które wydawały się sobie przeczyć, a więc z jednej strony cierpienie i śmierć Mistrza, a z drugiej Jego zmartwychwstanie i spotkania z Nim, układają się w sensowną całość. To, co w nich paradoksalne, nie zostaje usunięte, ale przeciwnie – staje się centralnym motywem głoszenia nawrócenia i odpuszczenia grzechów. Uczniowie, na nowo upewnieni o nowej, odmiennej od dotychczasowej, ale nieustannie trwającej obecności Mistrza, mają iść na cały świat. Celem ich głoszenia jest prowadzenie ludzi ku temu samemu doświadczeniu: obecności żyjącego Chrystusa uwielbionego; obecności uwolnionej już całkowicie od wszelkich granic przestrzeni i czasu. Tam, gdzie człowiek otwiera się na tę obecność, tam wkracza w duchową przestrzeń nieba.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 czerwca 2025

Dzień powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Marcelina i Piotra
Pierwsze czytanie

(Dz 19, 1-8)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy Apollos znajdował się w Koryncie, Paweł przeszedł okolice wyżej położone, przybył do Efezu i znalazł jakichś uczniów. Zapytał ich: «Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę?» A oni do niego: «Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty». «Jaki więc chrzest przyjęliście?» – zapytał. A oni odpowiedzieli: «Chrzest Janowy». «Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest w Jezusa» – powiedział Paweł.

Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. A kiedy Paweł nałożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali. Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn.

Następnie wszedł do synagogi i odważnie przemawiał przez trzy miesiące, rozprawiając i przekonując o królestwie Bożym.



Psalm responsoryjny

(Ps 68)

Ps 68 (67), 2-3. 4 i 5ac. 6-7b. (R.: por. 33a)

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Bóg wstaje i rozpraszają się Jego wrogowie, *
pierzchają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą.
Jak dym przez wiatr rozwiany, ✞
jak wosk, co rozpływa się przy ogniu, *
tak giną przed Bogiem grzesznicy.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

A sprawiedliwi cieszą się i weselą przed Bogiem, *
i rozkoszują radością.
Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu, *
bo Pan Mu na imię.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Ojcem dla sierot i wdów opiekunem *
jest Bóg w swym świętym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych, *
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Kol 3, 1)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze,
gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 16, 29-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Uczniowie rzekli do Jezusa: «Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś».

Odpowiedział im Jezus: «Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną.

To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Ja zwyciężyłem świat».

Uwolnić Ewangelię w Kościele


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Rachunek akcji misyjnej jest prosty. Im bardziej zepsuta cywilizacja, tym większy opór w odbiorze ewangelii. Głoszenie dobrej nowiny w świecie korupcji napotka sprzeciw. Piękno Chrystusa co prawda pociąga, ale duszom moralnie słabym jawi się często jako nieosiągalny ideał. Właśnie to wywołuje irytację, gniew, rewolucyjną zmianę na opak, nawet bunt. Stąd rzeczywiście ważne jest, by życie chrześcijańskie proponować nie jako metę, do której trzeba biec na ostatnim oddechu, lecz jako szlachetny punkt wyjścia, który otwiera głowę na wielkie możliwości. Dobrze, prawdziwe jednak zniechęcenie wywołuje opór wobec dobrej nowiny w samym wnętrzu Kościoła, który z niej powstał i tylko dzięki niej istnieje.

Po co być katolikiem, a sprzeciwiać się objawieniu Chrystusa albo podkładać je sobie według własnego przekonania czy ideologicznych obsesji doczesności? Bez powielania zbędnych osądów, lecz jasnym jest, że w ostatnich latach pontyfikatu papieża Franciszka, autentyczne głoszenie i życie ewangelią było mocno cenzurowane przez dziwne a tajemne wpływy, otoczenia, układy, salony albo siły. Nawet wielu biskupów bało się szeroko otwierać usta i jasno wykładać terminy, oglądając się z ambony przez ramię na mandat karny z Watykanu. Być może to jeden z głównych powodów dla których czuć od dłuższego czasu misyjny marazm w Kościele. Bo o ile prześladowania zewnętrzne to szybki wzrost liczby lub jakości wierzących, o tyle wewnętrzne kneblowanie ewangelii oznacza zawsze niedorozwój wiary.
Jeden z zacnych profesorów teologii w Polsce dzielił się osobistym przeżyciem wyboru kardynała Prevosta na papieża. Wyglądając białego dymu nad dachem bazyliki świętego Piotra, miał czuć dojmujący niepokój, a nawet stres, napięcie. Kiedy w końcu ukazał się na balkonie Leon XIV, poczuł ulgę, jakby lawiną spadły z niego uwiązane do szyi kamienie. Cokolwiek ugrają dalej rozmaite stronnictwa światopoglądowe wewnątrz Kościoła, od postępowych po tradycjonalistów, to jedno widać jasno: obciążony cenzurą katolicyzm odetchnął.

Oczywiście, postępowcy nie przestaną ciągnąć nowego papieża za rękaw w stronę mglistej synodalności, zaklinając rzeczywistość refrenem, według którego jedyne, co może zrobić Leon XIV to pasywnie kontynuować tak zwaną linię Franciszka. Z kolei miłośnicy starego rytu nie przestaną zachwycać się papieskim mucetem i powrotem łacińskich antyfon, które dzięki Bogu po latach znów śpiewa się w watykańskich rytuale. To wszystko nie jest już tak bardzo istotne. Paradoksalnie wydaje się, że od samego konklawe wczesną wiosną 2025 roku, ważniejsze były wyraziste kongregacje kardynałów.

To na ich mocny wniosek Leon XIV podjął się uwolnienia ewangelii w Kościele na nowo. Dlatego blisko jest wiosna wiary, którą widział już gdzieś, kiedyś Jan Paweł II. Papież nie musi, a nawet nie powinien stawać po stronie żadnego z kościelnych ugrupowań. Wystarczy, że zostawi wolność w misji, a zdrowa siła ewangelii ponownie zacznie przyciągać niezliczone dusze do Chrystusa.

W dziewiętnastym rozdziale Dziejów Apostolskich opisano zdawkowo ciekawą grupę wyznawców, nazywaną przez autora księgi joanitami. Jest ich dwunastu tak, jak pierwszych apostołów (por. Dz 19, 7). To wierzący zrodzeni z ducha i tradycji Jana Chrzciciela. Trzeba jednak postawić pytanie: skąd oni wzięli się aż w Efezie? Kto ich powołał i formował? Przecież nie mogli znać i słuchać osobiście proroka znad Jordanu. Tak, ale głos Chrzciciela nigdy nie uległ skrępowaniu. Nawet dyktator Herod nie potrafił domknąć Jana w więzieniu. Myśleniu Jezusa bardzo bliskie jest przyszłe rozproszeniu Jego uczniów (por. J 16, 32 - 33). Normalnie ktoś przestraszyłby się wizji prześladowań dla swoich. Ale Chrystus patrzy dalej i wie, że dotknięci cierpieniem apostołowie rozbiegną się po świecie. Nikt już ich nie powstrzyma. Nikt nie zatrze ewangelicznego śladu.

Zostałeś powołany do życia w Kościele nie po to, by zapisać się do stronnictwa postępowych albo konserwatystów. Bądź sam normalnym katolikiem, nie zabraniaj innym praktykować wiarę lub poznawać ewangelię w całości. To wystarczy, by Bóg sam dokończył dzieła, które rozpoczął w ludziach na Chrzcie świętym.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 czerwca 2025

wtorek

Wspomnienie świętych męczenników Karola Lwangi i Towarzyszy


Pierwsze czytanie

(Dz 20, 17-27)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła. A gdy do niego przybyli, przemówił do nich:

«Wy wiecie, jaki byłem z wami przez cały czas od pierwszej chwili, kiedy stanąłem w Azji. Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu zasadzek Żydów. Jak nie uchylałem się tchórzliwie od niczego, co pożyteczne, tak że przemawiałem i nauczałem was publicznie i po domach, nawołując zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do uwierzenia w Pana naszego, Jezusa.

A teraz, przynaglany przez Ducha, udaję się do Jeruzalem; nie wiem, co mnie tam spotka oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: bylebym dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.

Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których po drodze głosiłem królestwo, już mnie nie ujrzycie. Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi, bo nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej».


Psalm responsoryjny

(Ps 68)

Psalm (Ps 68 (67), 10-11. 20-21 (R.: por. 33a))

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Deszcz obfity zesłałeś, Boże, *
Ty orzeźwiłeś swe znękane dziedzictwo.
Twoja rodzina, Boże, znalazła to mieszkanie, *
które w swej dobroci dałeś ubogiemu.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Pan przez wszystkie dni niech będzie błogosławiony, *
Bóg, który nas dźwiga co dzień, Zbawienie nasze!
Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala, *
Pan ratuje nas od śmierci.

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja będę prosił Ojca, a da wam innego Parakleta,
aby z wami był na zawsze.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 17, 1-11)


Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, rzekł:

«Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.

Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał.

Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.

Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą. Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie».

Bóg obiecał nam swą chwałę, a nie tylko „pochwałę”


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



Każdy z nas lubi pochwały, nawet jeśli starannie to ukrywa. Oczywiście, wiele zależy od tego, kto tej pochwały udziela. Jeśli tym kimś jest sam Bóg, to warto zrobić wszystko, aby pochwałę otrzymać. Tym niemniej, gdybym komuś nie znającemu naszej wiary powiedział, że celem mojego życia jest dostać pochwałę, spotkałoby się to z uśmiechem politowania. Wyobraźmy sobie Sąd Ostateczny, na którym św. Michał Archanioł wręcza mi świadectwo z czerwonym paskiem. Potem mogę iść do domu… Perspektywa zmienia się, gdy słowo „pochwała” zrozumiem jako wejście do Bożej Chwały. Z takim świadectwem mogę wracać do domu. Konkretnie – do domu Ojca.


Słuchając słów Pana Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, w pierwszej chwili możemy się pogubić. Kto kogo otacza chwałą i co to w ogóle jest ta chwała? Pan Jezus mówi życiu Boga, o życiu Trójcy Świętej. Wyraża ludzkimi słowami to, co przekracza ludzki rozum. Ludzkie słowa zawsze będą więc niewystarczające. Co więcej Jan spisywał je po wielu latach, starając się oddać znaczenie, a nie dokładne brzmienie tego co mówił Pan Jezus.


Jednak gdy czytamy dzisiejszą Ewangelię uważnie, nie przejmując się literacką nieporadnością Apostoła, okazuje się, że mowa Jezusa jest bardzo prosta. Prawda, którą wyraża pozostaje tajemnicą, bo Boga nie możemy w pełni pojąć. Możemy jednak zrozumieć to, co dla nas najważniejsze. Chwała to życie Boga, życie Trójcy Świętej. Jest ono zupełnie inne i nieskończenie piękniejsze od wszystkiego, co znamy. I Chrystus nas do niego wprowadza.
Syn Boży stał się jednym z nas, nie przestając być Bogiem. Przyjmując naszą ludzką naturę włącza nas w życie Boga, które jest Jego życiem. Nie stało się to jednak nagle, w jednym momencie. Gdy został poczęty w łonie Maryi, zaczęła się historia, czyli pewien proces. Bóg dostosował się do swojego stworzenia, dla którego kluczowe znaczenie ma czas.

W naszym życiu wszystko wymaga czasu, a ponieważ jesteśmy wolni, również naszej decyzji i wysiłku. Mówiąc mocniej – wymaga ofiary. Pan Jezus składa więc ofiarę z samego siebie, całym swoim życiem, ale punktem kulminacyjnym jest śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie. Wtedy Pan Jezus w swej ludzkiej naturze łączy się ostatecznie z Ojcem, kropką nad „i” jest Wniebowstąpienie. Swoją drogą, fascynujące jest te 40 dni w których Pan Jezus jest i tam i tu – równocześnie. To kolejna tajemnica, której do końca nie przenikniemy. Chyba najlepszą, i oczywiście niepełną odpowiedzią jest proste stwierdzenie: my tego potrzebowaliśmy, aby uwierzyć.


Gdzie w tych rozważaniach o chwale Ojca i Syna jest miejsce dla człowieka, dla mnie? Przez swoją ofiarę, Pan Jezus złączył nas ze sobą na zawsze, a tym samym włączył w Boże życie. Jednak dla nas historia się jeszcze nie skończyła. Życie Boże możemy odrzucić, a tak wielu ludzi cały czas go jeszcze nawet nie próbuje przyjąć. A jeśli je przyjęliśmy, to jeszcze nie osiągnęliśmy pełni.


Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. Jeśli naszą drogą, jako uczniów Chrystusa, jest utożsamianie się z Nim, to każdy z nas, aby uczestniczyć w owej tajemniczej chwale, musi czynić to co On. Każdy z nas jest nie tylko dziełem Boga, ale ma do wypełnienia dzieło Boże. Tym dziełem jest powołanie, które każdy z nas otrzymał. Powołanie do świętości i konkretna misja, którą każdy człowiek ma do wypełnienia w świecie. Każdego dnia mogę wypełniać dzieło Boga, starając się żyć według prawa miłości, które mi objawił. A On już teraz otacza mnie swoją chwałą, aby kiedyś włączyć mnie w nią na wieki.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 czerwca 2025
środa

Pierwsze czytanie

(Dz 20, 28-38)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł powiedział do starszych Kościoła efeskiego:

«Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.

Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata w dzień i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was. A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski, władnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.

Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej. Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy. We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, które On sam wypowiedział: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu”».

Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem z nimi wszystkimi. Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem. Rzucali się Pawłowi na szyję i całowali go, smucąc się najbardziej z tego, co powiedział: że już nigdy go nie zobaczą.

Potem odprowadzili go na okręt.


Psalm responsoryjny

(Ps 68)

Ps 68 (67), 29-30. 33-35a. 35bc i 36bc (R.: por. 33a)

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Boże, okaż swoją potęgę, *
potęgę Bożą, której dla nas użyłeś.
W Twej świątyni nad Jeruzalem *
niech królowie złożą Tobie dary!

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, ✞
zagrajcie Panu, *
On przemierza odwieczne niebiosa.
Oto wydał głos swój, głos potężny: *
«Uznajcie moc Bożą!»

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja

Jego majestat jest nad Izraelem, *
a Jego potęga w obłokach.
On sam swojemu ludowi daje potęgę i siłę. *
Niech będzie Bóg błogosławiony!

Śpiewajcie Bogu, wszystkie ludy ziemi
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 17ba)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 17, 11b-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:

«Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się wypełniło Pismo.

Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość mieli w sobie w całej pełni. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie».


Kościół Boga, nie mój


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396C7D.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


„Abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią.”

Te słowa przeszywają mnie jak miecz. Ilu ludzi, ja ks. Nikos, zraniłem swoim sposobem kierowania tą cząstką Kościoła, która była i jest mi powierzona. Niestety, robiłem to tak, jakby ta część Ciała Chrystusa była moją własnością.

Od Wniebowstąpienia Pańskiego, Kościół przygotowuje nie tylko swoich członków, także „wszystkich ludzi dobrej woli” oraz resztę ludzkości do wydarzenia Pięćdziesiątnicy. Jeśli ty, kochany czytelniku uważasz się za część Kościoła, to Chrystus w dzisiejszej Ewangelii przypomina tobie, że wybrał ciebie, aby móc cię posłać. Może pytasz: „Posłać z czym i do kogo?”

Aklamacja przed Ewangelią mówi: „Słowo Twoje, Panie jest prawdą, uświęć ich w prawdzie”.

Tu jest odpowiedź na pierwszą część pytania. Jesteś posłany, by zanieść to, w czym zgadzasz się być uświęcony, prawdę. Tydzień temu komentarz zakończył się stwierdzeniem, że „cała prawda to Miłość do każdego człowieka”.

Pytanie brzmi, czy ty chcesz być uświęcony w takiej Miłości. Być uświęcony to znaczy, być wypełnionym tą Miłością i tę Miłość rozlewać na innych.

Słowa Pawła skierowane są do „starszych Kościoła”. Jednakże dotyczą także ciebie, kimkolwiek jesteś. „Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki.”

To dotyczy wszystkich członków Kościoła. Wielu doświadcza tego na różnych spotkaniach rodzinnych, czy też w rozmowach w pracy, czy ze znajomymi, że istnieje wiele „nauk”, czyli poglądów na to jak powinien wyglądać Kościół, jak powinien on funkcjonować, jakie poglądy powinni mieć biskupi.

Oczywiście, także wśród nas księży istnieją różne zdania dotyczące sposobu działania Kościoła. Toteż Paweł powiedział: „Dlatego czuwajcie”. Natomiast Jezus przypomina o „synu zatracenia”. Słownik Bauera podaje, że chodzi tu o kogoś, kto doświadczył na sobie zniszczenia. Judasz popełnił samobójstwo. Niektórzy próbują wykorzystać te słowa Jezusa, by stwierdzić, że Judasz jest w piekle.

„Zjednoczeni stoimy, podzieleni upadamy”. Zjednoczenie dotyczy tylko jedności w miłości. Tylko miłość scala. Nienawiść dzieli. Chrystus modli się, by Ojciec zachował cię, w swoim imieniu. Imię Boga to Jego istota. Istotą Ojca jest darmowa, bezwarunkowa Miłość. Bóg stworzył cię bez twojej zgody. Zachować cię w Jego Miłości nie może bez twojej zgody.

Czy chcesz kochać jak Bóg i być posłanym do dobrych i złych?

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

5 czerwca 2025

czwartek


Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika


Pierwsze czytanie

(Dz 22, 30; 23, 6-11)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W Jerozolimie trybun rzymski, chcąc dowiedzieć się dokładnie, o co Żydzi oskarżali Pawła, zdjął z niego więzy, rozkazał zebrać się arcykapłanom i całemu Sanhedrynowi i wyprowadziwszy Pawła, stawił go przed nimi.

Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, wołał Paweł przed Sanhedrynem: «Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych».

Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do rozłamu wśród zebranych. Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie. Powstała wielka wrzawa, zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród faryzeuszów, wykrzykując wojowniczo: «Nie znajdujemy nic złego w tym człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł?»

Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun, obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy.Następnej nocy ukazał mu się Pan. «Odwagi! – powiedział – trzeba bowiem, żebyś i w Rzymie zaświadczył o Mnie, tak jak dawałeś o Mnie świadectwo w Jeruzalem».


Psalm responsoryjny

(Ps 16)

Psalm (Ps 16 (15), 1b-2a i 5. 7-8. 9-10. 11 (R.: por. 1b))

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
to On mój los zabezpiecza.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, *
a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,
bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz *
i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja

Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
pełnię radości przy Tobie
i wieczne szczęście *
po Twojej prawicy.

Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 21)

Alleluja, alleluja, alleluja

Aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie,
aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 17, 20-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:

«Ojcze Święty, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, by świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.

I także chwałę, którą mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś.

Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.

Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem, i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich».

Jedność zakorzeniona w Prawdzie


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.pngKomentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Jezus modli się za swoich uczniów – nie tylko tych, którzy wtedy byli przy Nim, ale także za nas, którzy wierzymy dzięki ich świadectwu. Prosi Ojca o jedność. Bo jedność nie jest opcją – jest istotą chrześcijaństwa. I nie chodzi tu o sztuczne kompromisy czy ujednolicenie poglądów, ale o prawdziwe zakorzenienie w Chrystusie.

Podziały między nami są często bolesne i gorszące. Mają swoje źródło nie tylko w różnicach zdań, ale przede wszystkim w grzechu. W przywiązaniu do własnych racji, w niechęci do wysłuchania drugiego człowieka, w braku pokory wobec Prawdy. Grzech to nie tylko zło moralne – to także wewnętrzna bariera, która oddziela nas od Boga i siebie nawzajem.

Jedność zaczyna się tam, gdzie człowiek decyduje się poszukiwać Prawdy – nie własnej, ale tej, która pochodzi od Boga. Odrzucenie przesądów, fałszywych przekonań i wyobrażeń otwiera serce na światło. Kto kocha Prawdę, kocha Boga. Kto zbliża się do niej – zbliża się do braci.

Nie zbudujemy jedności, jeśli nie będzie w nas gotowości do słuchania, uczenia się i przemiany.
Czy jesteśmy na to gotowi?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 czerwca 2025

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Norberta, biskupa.

Pierwsze czytanie

(Dz 25, 13-21)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Król Agryppa i Berenike przybyli do Cezarei powitać Festusa. Gdy przebywali tam dłuższy czas, Festus przedstawił królowi sprawę Pawła: «Feliks pozostawił w więzieniu pewnego człowieka – powiedział. Gdy byłem w Jerozolimie, arcykapłani i starsi żydowscy wnieśli przeciw niemu skargę, żądając dla niego wyroku skazującego. Odpowiedziałem im: „Rzymianie nie mają zwyczaju skazywania kogokolwiek na śmierć, zanim oskarżony nie stanie wobec oskarżycieli i nie będzie miał możności bronienia się przed zarzutami”.

A kiedy tutaj przybyli, zasiadłem bez żadnej zwłoki, nazajutrz, w sądzie i kazałem przyprowadzić tego człowieka. Oskarżyciele nie wnieśli przeciwko niemu żadnej skargi o przestępstwa, które podejrzewałem. Mieli z nim tylko spory o ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym Paweł twierdzi, że żyje.

Nie znając się na tych rzeczach, zapytałem, czy nie zechciałby udać się do Jerozolimy i tam odpowiadać przed sądem w tych sprawach. Ponieważ Paweł zażądał, aby go zatrzymać do wyroku cezara, kazałem go strzec, dopóki go nie odeślę do Najdostojniejszego».


Psalm responsoryjny

(Ps 103)

Psalm (Ps 103 (102), 1b-2. 11-12. 19-20b (R.: por. 19a))

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Błogosław, duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, *
tak wielka jest łaska Pana dla Jego czcicieli.
Jak odległy jest wschód od zachodu, *
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja

Pan utwierdził swój tron na niebiosach, *
a Jego panowanie wszechświat obejmuje.
Błogosławcie Pana, wszyscy Jego aniołowie, *
potężni mocarze pełniący Jego rozkazy.

Pan Bóg utwierdził swój tron na niebiosach
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 26)

Alleluja, alleluja, alleluja

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 21, 15-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie, rzekł do Szymona Piotra: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?»

Odpowiedział Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego: «Paś baranki moje».

I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?»

Odparł Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego: «Paś owce moje».

Powiedział mu po raz trzeci: «Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?»

Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: «Czy kochasz Mnie?» I rzekł do Niego: «Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham».

Rzekł do niego Jezus: «Paś owce moje.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz».

To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to, rzekł do niego: «Pójdź za Mną!»


Kochasz mnie?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz

Można tę Ewangelię odczytać najpierw w taki sposób, że Jezus przeprowadza rozmowę kwalifikacyjną na swojego następcę. Chodzi o najwyższe stanowisko w przyszłym Kościele. Wielu z nas przechodziło takie rozmowy ubiegając się o pracę w jakiejś firmie czy urzędzie. Pracodawca testuje przyszłego pracownika.

Próbuje sprawdzić jego kompetencje zawodowe, doświadczenie, zdolności konieczne do pracy na danym stanowisko. Przeżywaliśmy ostatnio konklawe. Dziennikarze typowali kandydatów, zastanawiali się czym powinien odznaczać się przyszły papież.

Wszystko się liczy – wykształcenie, doświadczenie w pracy z ludźmi, osobowość, znajomość języków itd. A co jest ważne dla Jezusa? Zadaje tylko trzy pytania. I za każdym razem tylko jedno. Liczy się tylko miłość. I to taka, która pyta o „więcej”.

Piotrze, czy ty potrafisz kochać?

Czy kochasz mnie więcej po swojej zdradzie?

Czy chcesz być pierwszy w miłości?

Mój znajomy zasiadał kiedyś w komisji przydzielającej studentom staże w jego firmie. Pytano ich o wiele spraw. A on zapytał jakąś super zdolną i ambitną studentkę: „a kiedy pani zrobiła coś dobrego dla innych, proszę podać przykład”. Zapowietrzyło ją. Nie widziała związku między swoim przyszłym zawodem a umiejętnością czynienia dobra. Czy jednak nie jest tak, że w gruncie rzeczy w każdym powołaniu, zawodzie, urzędzie – a zwłaszcza tam, gdzie powierzeni nam są ludzie – najbardziej liczy się miłość.

Oczywiście w tym przypadku miłość rozumiana jako zdolność do służby, do przebaczania, do odpowiedzialności czy poświęcenia dla innych.
Jest w tym dialogu Jezusa z Piotrem jeszcze znacznie głębsza i ważniejsza warstwa. Chodzi o miłość w najgłębszym sensie. Miłość, która wiąże na zawsze. I daje wszystko. Miłość na śmierć i życie. Skoro sensem wcielenia, śmierci na krzyżu i zmartwychwstania Jezusa było wyznanie nam, ludziom, miłości, nie dziwmy się, że Ten, który nam wyznał miłość, oczekuje wzajemności.

I to jest absolutnie niezwykłe. Coś, co powinno nami wstrząsnąć. Bóg pyta mnie, jak jakaś zakochana pensjonarka, czy ja Go kocham. Bardziej niż inni. Każdy zakochany wie, co znaczy, zadać takie pytanie kochanej osobie. Nie da się bardziej odsłonić i stać się bezbronnym. Miłość Boga liczy na wzajemność z mojej strony. A kimże ja jestem, żeby Bóg mnie pytał o to, czy Go kocham? To, że On mnie kocha, to słyszę w co drugim kazaniu. Ale co On takiego we mnie zobaczył, że czeka na moją miłość? To nie jest pytanie Ojca o miłość dziecka.

To jest pytanie Oblubieńca postawione oblubienicy. To jest ten rodzaj miłości, którego odpowiednikiem na ziemi jest tylko miłość małżeńska. Kto usłyszy to pytanie Jezusa w sposób bardzo osobisty, ten zaczyna rozumieć, o co chodzi w chrześcijaństwie, co więcej, o co chodzi w życiu!

Zwróćmy uwagę, że Piotr odpowiadając, nie zaczyna od „ja”, ale od „Ty”. „Panie, Ty wiesz”. Piotr wie, że jest słaby. Wie, że zawiódł. Nie ufa sobie za bardzo. To świadectwo dojrzałości. Piotr rozumie, że całą prawdę o nim zna tylko Bóg. Kocha Jezusa, ale wie, że Jego miłość jest krucha, podatna na zdradę. Dlatego liczy bardziej na miłość Jezusa niż na swoją. Jest pokorny. I dlatego zdolny, aby paść owce. Bez zakorzenienia w miłości Bożej, każda ludzka miłość uschnie, albo wyprowadzi człowieka na manowce.


Panie, Ty wiesz wszystko o mnie. Przyjmij moją małą miłość. I nie daj mi upaść.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

7 czerwca 2025
sobota


Pierwsze czytanie

(Dz 28, 16-20. 30-31)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy weszliśmy do Rzymu, pozwolono Pawłowi mieszkać prywatnie razem z żołnierzem, który go pilnował.

Po trzech dniach poprosił on do siebie najznakomitszych Żydów. A kiedy się zeszli, mówił do nich: «Nie uczyniłem, bracia, nic przeciwko narodowi lub zwyczajom ojczystym, a jednak wydany zostałem jako więzień: z Jerozolimy w ręce Rzymian, którzy po rozpatrzeniu sprawy chcieli mnie wypuścić, dlatego że nie ma we mnie winy zasługującej na śmierć.

Ponieważ jednak Żydzi sprzeciwiali się temu, musiałem odwołać się do cezara – bynajmniej nie w zamiarze oskarżenia w czymkolwiek mojego narodu. Dlatego też zaprosiłem was, aby się z wami zobaczyć i rozmówić, bo dla nadziei Izraela dźwigam te kajdany».

Przez całe dwa lata pozostał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, głosząc królestwo Boże i nauczając o Panu Jezusie Chrystusie zupełnie swobodnie, bez przeszkód.


Psalm responsoryjny

(Ps 11)

Psalm (Ps 11 (10), 4. 5 i 7 (R.: por. 7b))

Twoje oblicze ujrzą ludzie prawi
Albo: Alleluja

Pan w świętym swoim przybytku, *
na niebiosach tron Pana.
Oczy Jego patrzą, *
spod powiek śledzi synów ludzkich.

Twoje oblicze ujrzą ludzie prawi
Albo: Alleluja

Bada Pan sprawiedliwego i występnego, *
Jego dusza nie cierpi miłujących nieprawość.
Bo Pan jest sprawiedliwy i sprawiedliwość kocha, *
ludzie prawi ujrzą Jego oblicze.

Twoje oblicze ujrzą ludzie prawi
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 16, 7. 13)

Alleluja, alleluja, alleluja

Poślę wam Ducha Prawdy,
On doprowadzi was do całej prawdy.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 21, 20-25)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Gdy Jezus zmartwychwstały ukazał się uczniom nad jeziorem Genezaret, Piotr, obróciwszy się, zobaczył idącego za sobą ucznia, którego miłował Jezus, a który to w czasie uczty spoczywał na Jego piersi i powiedział: «Panie, któż jest ten, który Cię zdradzi?»

Gdy więc go Piotr ujrzał, rzekł do Jezusa: «Panie, a co z tym będzie?»

Odpowiedział mu Jezus: «Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, to cóż tobie do tego? Ty pójdź za Mną!»

Rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Ale Jezus nie powiedział mu, że nie umrze, lecz: «Jeśli Ja chcę, aby pozostał, aż przyjdę, to cóż tobie do tego?»

Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych sprawach, i on je opisał. A wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe.

Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, jakie trzeba by napisać.



O wartości pozostawania na miejscu


https://static.opw.pl/files/avatars/...8068396B2F.png K0mentarz: ks. Antoni Bartoszek


Jutro w uroczystość zesłania Ducha Świętego kończy się okres wielkanocny, pojutrze – rozpoczyna się okres zwykły w liturgii, symbolizujący codzienne życie Kościoła. Dziś otrzymujemy dwa czytania, które są zakończeniami dwóch ksiąg Nowego Testamentu.

Najpierw słyszymy ostatnie zdania z Dziejów Apostolskich, opowiadające o św. Pawle przebywającym w Rzymie, w areszcie domowym. Słuchacz słowa może nie zdawać sobie sprawy z tego, że to całkowita końcówka księgi Dziejów Apostolskich. Opowiadanie jest jakby urwane, niedokończone. I właściwie zachęca do kontynuowania pisania dalszych dziejów. Cała historia chrześcijaństwa, w tym także nasze życie, są dalszym ciągiem tej księgi, która będzie pisana aż do powtórnego przyjścia Chrystusa. Każdy z nas jest wezwany do tego, by zapisać kolejną stronę tej historii. Czyńmy to świadomie, mając na uwadze to, że ci, którzy przyjdą po nas, będą chcieli przeczytać nowe stronice, by znaleźć na nich nasze świadectwo.

W ramach Ewangelii słyszymy z kolei ostatni fragment Ewangelii według św. Jana. Brzmi uroczyście i podniośle, jak zakończenie: „Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które, gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, jakie trzeba by napisać”. Zastosowana tu przenośnia, charakterystyczna dla wielu starożytnych epilogów, wskazuje na ogrom dzieła Jezusa Chrystusa, tego dokonanego podczas ziemskiej działalności, ale także tego, które spełnia się w historii Kościoła i świata. W tym sensie można powiedzieć, że zakończenia Dziejów oraz czwartej Ewangelii są podobne: otwierają się na przyszłość i symbolicznie obejmują dzieje Kościoła w czasach ostatecznych, czyli od wniebowstąpienia Jezusa do Jego powtórnego przyjścia.

Przed samym zakończeniem Ewangelii Jana pojawia się dość tajemnicza rozmowa Jezusa z Piotrem, pytającego o los umiłowanego ucznia, w którym tradycja widzi św. Jana: „Odpowiedział Jezus [Piotrowi]: «Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, to cóż tobie do tego? Ty pójdź za Mną!»”. Są to ostatnie słowa Jezusa zapisane w Ewangelii według św. Jana. Wskazują one na dwie ważne postawy, które mogą przyjmować poszczególni chrześcijanie. Jedni mają „iść”, drudzy „pozostać”. Ci pierwsi powołani są do wyruszania w drogę, do aktywnej misji, do działalności ewangelizacyjnej i apostolskiej. Takimi byli na pewno Piotr i Paweł, których aktywność opisały Dzieje Apostolskie. Zaś ci drudzy powołani są do postawy „pozostawania”, czyli przebywania w obecności Pana, do modlitwy i kontemplacji, która jest zapowiedzią pełnego zjednoczenia z Jezusem na końcu czasów. Dlatego to Jezus powiedział: „chcę, aby pozostał, aż przyjdę”. W historii Kościoła te dwie postawy objawiały się m.in. w powoływaniu do życia zarówno zakonów czynnych, jak i kontemplacyjnych.

Co te słowa oznaczają dla nas? Często mówimy, że w życiu należy łączyć obydwie postawy: modlitwy i aktywności. Mamy być połączeniem Piotra i Jana, albo połączeniem ewangelicznych sióstr: czynnej Marty i słuchającej Marii. I to wszystko prawda. Jednak aktualnie można odczytać wiele nowych form owego „pozostawania”, które Jezus w dzisiejszej Ewangelii mocno akcentuje. Współczesny człowiek jest bardzo mobilny, wiele podróżuje, chwyta różne doznania. Wręcz woli taki ruch niż pozostawanie na miejscu, we własnym mieszkaniu, we własnym domu. Ta niechęć do pozostawania na miejscu wyraża się często w tym, że nie chce zakładać rodziny: nie zawiera małżeństwa, nie decyduje się na rodzicielstwo. Małe dzieci utrudniają podróże, właściwie przymuszają, by pozostawać na miejscu. Niektórzy mówią, że to nudne życie. Jednak Jezus wzywa do „pozostawania”. Życie rodzinne to życie pogłębione, to miejsce realizacji miłości odpowiedzialnej i ofiarnej. W takim życiu są radości, troski i cierpienia, ale jest w tym wszystkim jakaś mistyka.

Podobnie ma się rzecz z życiem Kościoła. Czasem wydaje się, że trzeba ciągle działać, podejmować nowe aktywności: albo w świecie realnym, albo wirtualnym. Rzeczywiście różne działania ewangelizacyjne są potrzebne, ale nie są one całym życiem Kościoła. Trzeba „pozostać” na miejscu: w parafii, zachowując rezydencję i oddając się całkowicie służbie swoim parafianom, we własnej kaplicy czy kościele parafialnym, by tam trwać w obecności Pana i budować lokalną wspólnotę, przy swoim biurku, by czytać i studiować, nie tylko treści internetowe, ale nade wszystko pogłębione książki teologiczne, które pozwolą zgłębić prawdę Bożą. Wszystko to staje się mistyką „pozostawania” na miejscu, w obecności Pana.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 czerwca 2025
niedziela

Zesłanie Ducha Świętegohttps://flowers.unixstorm.org/images... ŚWIĘTY3.png

Pierwsze czytanie

(Dz 2, 1-11)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku.

Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

[Uwaga - Msza wigilii Zesłania posiada własny zestaw czytań:
1. Rdz 11, 1-9, (Ps 33 (32), 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 12))
2. Wj 19, 3-8a. 16-20b, (Dn 3, 52. 53-54. 55-56 (R.: por. 52b)) lub Ps 19
3. Ez 37, 1-14, (Ps 107 (106), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 1))
4. Jl 3, 1-5, (Ps 104 (103), 1-2a. 24 i 35c. 27-28. 29b-30 (R.: por. 30))
5. Rz 8, 22-27
6. J 7, 37-39 ]


Psalm responsoryjny

(Ps 104)

Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29bc-30. 31 i 34 (R.: por. 30)

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Błogosław, duszo moja, Pana, *
o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, *
ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją *
I w proch się obracają.
Stwarzasz je napełniając swym duchem *
I odnawiasz oblicze ziemi.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Niech chwała Pana trwa na wieki *
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja, *
będę radował się w Panu.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.


Drugie czytanie

(Rz 8, 8-17)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka.

Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.

Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»

Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa; skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by wspólnie mieć udział w chwale.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Przyjdź, Duchu Święty,
napełnij serca swoich wiernych
i zapal w nich ogień swojej miłości.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Sekwencja

Przybądź, Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.

O, najmilszy z gości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.

Bez Twojego tchnienia
Cóż jest wśród stworzenia?
Tylko cierń i nędze.

Obmyj, co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.

Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.


Ewangelia

(J 14, 15-16. 23b-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».





Boży Ogień i Wiatr


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png

Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Tego, co wydarzyło się wieczorem pierwszego dnia tygodnia, czyli w dniu zmartwychwstania Jezusa, uczniowie już nigdy nie zapomną. On sam, żyjący i prawdziwy, staje pośrodku nich, chociaż przecież Jego śmierć na krzyżu na pewno się wydarzyła i została dodatkowo potwierdzona przebiciem włócznią Jego serca. Zmartwychwstały przynosi uczniom ten niezwykły dar, który odtąd stanie się podstawą nowego sposobu ich egzystencji: życia w mocy Bożej. Tym darem jest Duch Święty, który jest tchnieniem Jezusa, ale także Ojca niebieskiego i dzięki któremu wierzący może żyć nieprzerwanie w Bożej obecności.

Aby mogło się to rzeczywiście wydarzyć, dar Ducha musi zostać świadomie zaakceptowany, przyjęty otwartym sercem. Dopiero wtedy zaczyna on kształtować człowieka. Proces kształtowania ludzkiego wnętrza przez moc Bożego Ducha jest w Nowym Testamencie porównany do ognia i do wiatru, jak to czytamy w opisie Zesłania Ducha Świętego. Obydwa te obrazy mogą oczywiście symbolizować ślepe i niszczycielskie siły natury. Gdy jednak odnoszą się do świadomego działania Boga, nawiązują do dobra, jakie niesie w sobie obecność ognia i wiatru.

Obraz ognia można rozumieć w kontekście pracy kowala. Gdyby chciał on przekuć na zimno żelazne narzędzie, jedynie siłą uderzeń młota, zniszczy je. Ale kiedy je rozpali do czerwoności, może mu nadać inny, nowy kształt. Duch Boży rozpala Bożą miłością serce człowieka, a więc świat jego myśli, emocji i pragnień, uzdalniając je do tego, by otrzymało nową formę. Dodatkowo w trakcie tego procesu zniszczone Bożym ogniem zostaje wszystko, co nie jest szlachetne, co zanieczyszcza i osłabia.

Drugi obraz Ducha to działanie wiatru. Boski wiatr rozwiewa nagromadzone opary grzechu, które – jak smog nad wielkimi metropoliami w bezwietrzne dni – mogą zatruć ludzką duszę. Oczyszcza On duchowe powietrze, daje świeżość i klarowność myśli, odnawia wszystkie życiowe siły.

Dzięki niezwykłemu darowi Bożego Ducha możliwy staje się nowy sposób życia, wolny od zniewalającego wpływu mentalności skoncentrowanej na konsumowaniu, która rzekomo ma zapewnić człowiekowi szczęśliwe życie. Bez życia w mocy Bożego Ducha człowiek jednak nigdy nie zdoła zaspokoić podstawowego głodu, jakim jest głód Boga.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia