✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

19 maja 2025
poniedziałek

Pierwsze czytanie

(Dz 14, 5-18)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam głosili Ewangelię.

W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, który nigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!» A on zerwał się i zaczął chodzić.

Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!» Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.

Na wieść o tym apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca».

Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.


Psalm responsoryjny

(Ps 115)

Psalm (Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1))

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?»

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nasz Bóg jest w niebie, *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 26)

Alleluja, alleluja, alleluja

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 14, 21-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».

Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?»

W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».



Coaching religijny – idolatria


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Propozycja religijnego coachingu musiała w końcu wtargnąć do wnętrza polskiego katolicyzmu, który z opóźnieniem dobrych pięćdziesięciu lat chłonie teraz dopiero duchową toksynę wypluwaną właśnie na Zachodzie. Przywiązanie do osobistego coacha od duchowości to nowa postać starej idolatrii. Z reguły młodzi, nowocześni, gładko uczesani księża albo tak zwani liderzy na zdjęciach, na nosie jaskarwego koloru okulary, ramiona złożone na piersiach, ujęcie z profilu i ezoteryczne hasła za plecami, a w tle fotki konto do wpłat - bo godzina religijnego coachingu musi słono kosztować! Oczywiście, sprawa wymaga jednoznacznego rozeznania.

Trening religijny nie leży nawet blisko kierownictwa duchowego, a różnice dla myślących są aż nazbyt widoczne. Duchowy coaching, czyli emocjonalna trenerka to tylko jeden ze współczesnych zawodów, co za chwilę zniknie z mapy stosunków społecznych. Ma dawać ulotną nadzieję miękkim umysłom. Zazwyczaj funkcjonuje jako międzyreligijna mieszanka rozmaitych szkół terapeutycznych, wschodnich metod oddechowych, fitness’u oraz dowolnie wybranych, przeżyciowych elementów medytacji, modlitwy czy kultu.

Co najgorsze, duchowy coaching w centrum stawia postać trenera, ktorego chaotycznym - pomylonym z nadprzyrodzonymi - intuicjom trzeba bezwględnie ulegać, aplikując to sobie jako spersonalizowaną ścieżkę postępu. Na koniec podczas senasów w głośnikach słyszy się relaksacyjną melodię z imieniem Jezus, by trochę nie pomijać chrześcijaństwa.

Powroty religijnej idolatrii są zazwyczaj zapowiedziami poważnych tąpnięć lub nawet kulturowej zapaści całych cywilizacji. Im mnie autorytetów, tym większa panika społeczna i tym bardziej intensywna, ślepa potrzeba oparcia się na liderach.

Słabe dusze, by nie oszaleć z bezsensu, chcą spotkać absolutnego dealer’a mocy, a potrzeba duchowości pulsuje w nich niczym nałóg - tak, religijność może przybierać postać uzależnienia. Warto w takich czasach wracać do katolickiej praktyki kierownictwa duchowego, nazywanego również wewnętrznym przewodnictwem - a to bardzo odmienne wartości.

Kierownictwo duchowe odwołuje się przede wszystkim do szacownej tradycji ojcostwa z wiary. W chrześcijaństwie przyjęcie ewangelii zawsze było owocem zrodzenia kogoś, a nie efektem triku. Ponadto w ojcostwie duchowym podstawą jest nie ślepa imitacja odruchów lecz intymne zaufanie między powiernikiem a duszą, która szuka sensu na terytorium Boga.

W centrum duchowego przewodnictwa staje nie lider lecz Chrystus, którego penitent poszukuje samodzielnie, stopniowo i z wolnością. Kierownik duchowy bowiem to nie dyktator od religijnych impulsów lecz bardzo dyskretny towarzysz wewnętrznej drogi ucznia. Wreszcie ojcostwo duchowe musi być materialnie bezpłatne.

Synowie z wiary odpłacają potem żywym świadectwem. Byłoby czymś fatalnym, gdyby godną czci praktykę kierownictwa duchowego z katolicyzmu wyparła moda na religijny coaching. Zresztą, wiele ostatnich nadużyć w Kościele - od grubej przesady w tak zwanym Ruchu Rodzin Nazaretańskich do przerażającyh zdarzeń we wrocławskim duszpasterstwie charyzmatycznym - miało zatrute źródło także w braku rozeznania między coachingiem a duchowym ojcostwem. Nigdy więcej coś podobnego w Kościele!

Mieszkańcy Listry, na widok cudu w imię Jezusa, zaczynają apostołów Barnabę i Pawła brać za pogańskich bożków (por. Dz 14, 12-15). Misjonarze Chrystusa, głosząc ewangelię w Likaonii, sprzeciwiają się temu z mocą. Dobrze wiedzą, że grzech idolatrii to ohyda. Nie godzi się pokładać religijnej nadziei w ludziach. Tylko Pan jest w stanie przebywać wiecznie w duszy - człowiek kiedyś opuści człowieka (por. J 14, 23). Ludzie nie są w stanie zamieszkiwać się wewnętrznie.

Nikomu, nigdy nie zastępuj Boga. Niech słabe dusze szukają Pana dłużej lecz z osobistą wolnością i własnym potencjałem wiary. Nie wyręczaj ich na duchowej drodze. Co najwyżej - jeśli przyjąłeś ten charyzmat - możesz im dyskretnie towarzyszyć w rozeznaniu.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 maja 2025
wtorek


Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Bernardyna ze Sieny, prezbitera



Pierwsze czytanie

(Dz 14, 19-28)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Do Listry nadeszli Żydzi z Antiochii i z Ikonium. Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje. Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wszedł do miasta, a następnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe.

W tym mieście głosili Ewangelię i pozyskali wielu uczniów, po czym wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, «bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego». Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli.

Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii. Głosili słowo w Perge, zeszli do Attalii, a stąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Bożą zostali przeznaczeni do dzieła, które wykonali.

Kiedy przybyli i zebrali miejscowy Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary. I dość długi czas spędzili wśród uczniów.


Psalm responsoryjny

(Ps 145)

Ps 145 (144), 10-11. 12-13. 21 (R.: por. 12)

Niech wierni Twoi głoszą Twe królestwo
Albo: Alleluja

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Niech wierni Twoi głoszą Twe królestwo
Albo: Alleluja

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Niech wierni Twoi głoszą Twe królestwo
Albo: Alleluja

Niech usta moje *
głoszą chwałę Pana,
a wszystko, co żyje, ✞
niech wielbi Jego święte imię *
na zawsze i na wieki.

Niech wierni Twoi głoszą Twe królestwo
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 24, 46b. 26b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać,
aby wejść do swojej chwały.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 14, 27-31a)
Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.

A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie. Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie. Ale niech świat się dowie, że Ja miłuję Ojca i że tak czynię, jak Mi Ojciec nakazał».

Pokój ma początek w łasce


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński


Pokój jest stanem relacji między państwami lub pojedynczymi ludźmi. Często definiujemy ten stan jako brak konfliktu. Ale czujemy, że to pojęcie oznacza coś więcej. Nie wystarczy powiedzieć, że pokój jest brakiem wojny. To raczej wojna jest brakiem pokoju, tak jak zło jest brakiem dobra. Stan naturalny człowieka, czyli zgodny z Bożym pomysłem, to współpraca i życzliwość wobec drugiego.

Nasza natura jest jednak zraniona grzechem pierworodnym i grzechami uczynkowymi, a to skłania nas do konfliktów, działania wbrew Bożemu zamysłowi.

Pokój więc jest stanem w którym jest coś, a konkretnie – harmonia oparta na wzajemnej miłości. Kiedy jednak słuchamy słów Pana Jezusa, w pierwszym momencie wydaje nam się, że chodzi o coś materialnego, dotykalnego. Pokój mój daję wam. Oczywiście, Pan Jezus używa powszechnie używanych na Bliskim Wschodzie zwrotów i tak to można wytłumaczyć. Trzeba tylko zrozumieć metaforę. Daje nam pokój to znaczy stwarza warunki, aby relacje między nami i wobec samego Boga były pokojowe. W czasach PRL krążył dowcip o dwóch agentach bezpieki, którzy śledząc kard. Wyszyńskiego, przyjeżdżają do jakiegoś miasta, udają się na Mszę, aby nagrać, co mówi „obiekt inwigilacji”, ale nie mają pojęcia jak się zachować w czasie liturgii.

Na wezwanie „Przekażcie sobie znak pokoju”, baranieją i w końcu wymieniają się kluczami do swoich pokojów w hotelu.

Nie jesteśmy tępi jaki esbecy z kawału, rozumiemy język symboli. Ale mimo wszystko, cały czas jest coś intrygującego w słowach Pana Jezusa (nie tylko w tych…) To „jego pokój”. Jakby wprowadzanie pokoju oznaczało przekazanie jakiejś energii. Pewnie znamy ludzi, których sama obecność, delikatny uśmiech, spojrzenie, jedno cicho wypowiedziane słowo, zmienia atmosferę, łagodzi napięcie, konflikty. I znamy też takich, co gdzie się nie pojawią, wywołują spięcia i awantury.

Pokój, który daję Chrystus ma rzeczywiście coś wspólnego z energią. Ta energia to łaska uświęcająca, czyli Boże życie, Boża miłość, która działa w nas. Oczywiście, nazwanie łaski energią to tylko pewne skojarzenie. Energia w sensie fizycznym, choć jest niewidzialna, ma charakter materialny, możliwy do opisania językiem matematyki. Łaska działa w porządku, którego w żaden sposób nie można sprowadzić do materii. Tym niemniej, jest czymś, co nas przenika całkowicie, duszę i ciało, a zarazem jest nam dane z zewnątrz. I to właśnie łaska sprawia, że w nas samych pojawia się harmonia, która następnie skłania nas do życzliwego spojrzenia na bliźnich. Kto ma w sercu pokój Chrystusowy, nie chce traktować kogokolwiek jako wroga, może poza szatanem, ale to dlatego, że ten odrzuca Boży pokój definitywnie i na zawsze.

Pokój jest jednym z najważniejszych tematów, które w ciągu pierwszych dni pontyfikatu poruszał Papież Leon XIV. Równocześnie, kolejny następca Piotra jest w swoim przepowiadaniu skupiony na Chrystusie i naszej relacji z Nim. Nie może być inaczej, pokój między narodami, pokój w Kościele, pokój w naszych domach, środowiskach w których żyjemy i pracujemy, zależy od naszego otwarcia na łaskę.

Czy słowa dzisiejszej Ewangelii są dla mnie impulsem, aby ten pokój przyjąć? Na wiele sposobów możemy to czynić, Bóg jest hojny i pomysłowy. Kiedy mówimy o pokoju warto zwrócić uwagę na jeden z „kanałów” łaski Bożej, którym jest spowiedź. W formule spowiedzi są zawarte słowa „Bóg, Ojciec miłosierdzia (…) niech Ci udzieli przebaczenia i pokoju”

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 maja 2025
czwartek


Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Rity z Cascia, zakonnicy


Pierwsze czytanie

(Dz 15, 7-21)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W Jerozolimie, po długiej wymianie zdań, przemówił Piotr do apostołów i starszych:

«Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam. Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając ich serca przez wiarę.

Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, nakładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni».

Umilkli wszyscy, a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan.

A gdy i oni umilkli, zabrał głos Jakub i rzekł: «Posłuchajcie mnie, bracia! Szymon opowiedział, jak Bóg raczył wybrać sobie Lud spośród pogan. Zgadzają się z tym słowa Proroków, bo napisano:

„Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida, który znajduje się w upadku. Odbuduję jego ruiny i wzniosę go, aby pozostali ludzie szukali Pana i wszystkie narody, nad którymi wzywane jest imię moje – mówi Pan, który to sprawia. To są Jego odwieczne wyroki”.

Dlatego ja sądzę, że nie należy nakładać ciężarów na pogan nawracających się do Boga, lecz napisać im, aby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi. Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach».


Psalm responsoryjny

(Ps 96)

Psalm (Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 10 (R.: por. 3)

Pośród narodów głoście chwałę Pana
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, *
sławcie Jego imię.

Pośród narodów głoście chwałę Pana
Albo: Alleluja

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. *
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda *
pośród wszystkich ludów.

Pośród narodów głoście chwałę Pana
Albo: Alleluja

Głoście wśród ludów, *
że Pan jest królem.
On świat tak utwierdził, że się nie zachwieje, *
będzie sprawiedliwie sądził ludy.

Pośród narodów głoście chwałę Pana
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 9-11)
Alleluja, alleluja, alleluja

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 15, 9-11)

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna».


Przemieniająca Miłość


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: Ks. Przemysław Krakowczyk

Miłość, jaką Jezus obdarzył swoich uczniów, jest echem miłości Ojca-Źródła. „Jak Ojciec mnie umiłował, tak i ja was umiłowałem” – to nie retoryczna figura, lecz podstawowa tożsamość chrześcijanina. Głębia relacji między Ojcem a Synem stanowi wzór, do którego jesteśmy zaproszeni: miłość rodzi miłość, a korzenie naszej duchowej dojrzałości tkwią w doświadczeniu bycia kochanym przez Boga.

To doświadczenie miłości daje początek naszej zdolności kochania innych. Nie uczymy się prawdziwej miłości z podręczników ani przez teoretyczne rozważania, lecz wtedy, gdy sami pomieszkujemy w sercu kochającego Ojca. Kontemplacja Jego przyjaźni i akceptacji – zwłaszcza w chwilach słabości – przekształca naszą postawę: przestajemy traktować bliźniego jako „obiekt” własnych oczekiwań, a zaczynamy dostrzegać w nim równie bezcenny dar Bożej czułości.

Przykazanie miłości, zawarte w sercu Ewangelii, jest więc jednocześnie wezwaniem do nieustannego powracania do źródła: do modlitwy, słuchania Słowa i Eucharystii. Tam odradzamy się w miłości, która naprawia zranienia, rozlewa w sercach pokój i otwiera na służbę drugiemu. Bez tego odnawiającego spotkania z Chrystusem nasze starania o miłość łatwo wyczerpują się w dobrych, lecz ogranych gestach.

Dojrzałe chrześcijaństwo to nie tylko akty miłosierdzia, ale przede wszystkim owo ciągłe wzrastanie w miłości, która pochodzi od Boga. Im częściej najpierw odczuwamy Jego czułe „kocham cię”, tym bardziej naturalnie potrafimy mówić: „kocham cię” bliźniemu. Tę dynamiczną wspinaczkę ku doskonałości miłości prowadzi Duch Święty – niech Jego łaska czyni nas coraz bardziej zdolnymi do naśladowania Chrystusa, który wielbiąc Ojca, uczy nas prawdziwej miłości.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 maja 2025
piątek


Pierwsze czytanie

(Dz 15, 22-31)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Po naradzie w Jerozolimie apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabą, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści:

«Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy oznajmią wam ustnie to samo.

Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!»

Wysłannicy przybyli więc do Antiochii i zwoławszy lud, oddali list. Gdy został odczytany, uradowali się jego pocieszającą treścią.


Psalm responsoryjny

(Ps 57)

Psalm (Ps 57 (56), 8 i 10. 11-12 (R.: por. 10a))

Będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów
Albo: Alleluja

Serce moje jest mocne, Boże, ✞
mocne jest moje serce, *
zaśpiewam psalm i zagram.
Będę Cię chwalił wśród ludów, Panie, *
zaśpiewam Ci psalm wśród narodów.

Będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów
Albo: Alleluja

Twoja łaska sięga aż do nieba, *
a wierność Twoja po chmury.
Wznieś się, Boże, ponad niebiosa, *
nad całą ziemią Twoja chwała.

Będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 15b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nazwałem was przyjaciółmi,
albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 15, 12-17)


Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».


Czy Jezus ma we mnie przyjaciela?


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



„To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem”. Najważniejsze w tym zdaniu jest wyrażenie: „tak jak Ja was umiłowałem”. Często niestety właśnie ten fragment jest pomijany. Jednak takie przemilczenie redukuje chrześcijańską miłość do jakiegoś banalnego hasła w stylu „kochajmy się, nie kłóćmy, chwyćmy się za rączki i będzie dobrze”. Owszem Jezus wzywa nas do miłości wzajemnej, ale ustanawia jej prawdziwą miarę. Podnosi wysoko poprzeczkę. Mamy kochać innych taką samą miłością, jaką Bóg kocha nas. Czyli każda ludzka miłość powinna zostać podporządkowana tej najczystszej, największej miłości. To jest istota tego przykazania! Kochaj tak, jak kocha Jezus! A nie „kochaj, jak chcesz”. A kochać jak Jezus, znaczy być gotowym oddać życie temu, tej, tym kogo kocha. Stać się darem dla innych. Darem nieodwołalnym, do końca. Dać się ukrzyżować z miłości.

„Nazwałem was przyjaciółmi”. Te słowa padły nie na początku drogi uczniów z Jezusem, ale po trzech latach wspólnego życia. Kiedy kończy się jakąś szkołę czy uczelnię otrzymuje się dyplom licencjata, magistra czy doktora. W szkole Jezusa otrzymuje się tytuł „przyjaciela Jezusa”. I nie jest to tylko tytuł. To dar bliskiej więzi i zobowiązanie do wierności. Święta Teresa od Jezusa pisała: „Skoro Bóg ma tylu nieprzyjaciół, a tak niewielu przyjaciół, trzeba by ci niewielu przynajmniej prawdziwymi byli Jego przyjaciółmi”. Być przyjacielem Boga to wielki dar, ale i zobowiązanie. To nie jest tak, że tylko my potrzebujemy przyjaźni Boga. On też potrzebuje mojej. Piotra Jezus pytał tylko o to, czy Go kocha.

„Oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego”. Przyjacielowi mówi się wszystko, odsłania się przed nim duszę. Tak zrobił Jezus. Powiedział nam wszystko o sobie i o swoim Ojcu, objawił tajemniczą więź Syna i Ojca. Wprowadził nas do wnętrza Boga. Nie po to, by teologowie mieli, o czym pisać. Ale po to, bym stał się przyjacielem Boga. Kto doświadczył piękna ludzkiej przyjaźni, ten wie doskonale, jak cennym darem jest przyjaciel. Czy Jezus ma we mnie przyjaciela, któremu mówię wszystko? Tylko w tej relacji mogę odkryć siebie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 maja 2025
sobota
Wspomnienie Najśw. Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych

Pierwsze czytanie

(Dz 16, 1-10)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł przybył także do Derbe i Listry. Był tam pewien uczeń, imieniem Tymoteusz, syn Żydówki, która przyjęła wiarę, i ojca Greka. Bracia z Listry i Ikonium dawali o nim dobre świadectwo. Paweł postanowił zabrać go z sobą w podróż. Obrzezał go jednak ze względu na Żydów, którzy mieszkali w tamtejszych stronach. Wszyscy bowiem wiedzieli, że ojciec jego był Grekiem. Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień powziętych przez apostołów i starszych w Jerozolimie. Tak więc utwierdzały się Kościoły w wierze i z dnia na dzień rosły w liczbę.

Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić słowo w Azji. Przybywszy do Myzji, próbowali udać się do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im, przeszli więc Myzję i zeszli do Troady. W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął przed nim i błagał go: «Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!» Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii, w przekonaniu, że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię.



Psalm responsoryjny

(Ps 100)
Psalm (Ps 100 (99), 2-3. 4-5 (R.: por. 1b))

Niech cała ziemia śpiewa swemu Panu

Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, ✞
on sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

Niech cała ziemia śpiewa swemu Panu

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, ✞
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
albowiem Pan jest dobry ✞
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.

Niech cała ziemia śpiewa swemu Panu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Kol 3, 1)
Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze,
gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 15, 18-21)
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi.

Pamiętajcie o słowie, które do was powiedziałem: „Sługa nie jest większy od swego pana”. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał».

Prześladowania są i będą


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Świat jest dobry, bo wyszedł z ręki Boga. Poszczególne dni w biblijnym opisie stworzenia kończą się pochwałą: „Bóg widział, że były dobre”. Więc warto na tym świecie żyć, troszczyć się o niego, powoływać kolejne dzieci do istnienia, by – gdy dorosną – podjęły dalszą troskę o świat.
W pewnym momencie biblijnej prehistorii pod wpływem szatańskiej pokusy za sprawą pierwszych rodziców na świat wszedł grzech. I zaczął się po świecie panoszyć. Rozlewał się w ludzkich sercach. Ciemności zła opanowały świat. Zło przeniknęło świat: początkowo piękny – został zdominowany przez zło.

Bóg zaraz po grzechu uruchomił program naprawczy. Boży plan zbawienia wypełnił się w Jezusie Chrystusie: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Świat został przez Jezusa Chrystusa odkupiony. Przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie szatan i śmierć zostały ostatecznie pokonane. Kto jest zjednoczony z Jezusem przez wiarę i chrzest, ten uczestniczy w tym zwycięstwie Jezusa już teraz.

Jednak duchowa walka trwa. Jest to walka świata, w którym ciągle istnieje grzech, z Jezusem i z wszystkimi, którzy są z Nim zjednoczeni. Mimo dzieła odkupienia grzech istnieje, bo niestety nie wszyscy trwają w łączności z Jezusem, a nawet niektórzy ochrzczeni nie żyją zgodnie z wiarą. Ten grzech w świecie jest ciągle potężny. Zło w świecie doprowadziło do śmierci Jezusa, a teraz czyha na Jego wyznawców. Jezus powiedział do uczniów w wieczerniku i dziś mówi do każdego do wierzących w Niego: „jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi”. Cztery razy Jezus mówi tu negatywnie o świecie. Wierzący w Jezusa są i będą atakowani przez zło obecne świecie. A dalej Jezus dopowiada bez ogródek: „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować”.

Rozlew krwi ma rzeczywiście miejsce w wielu rejonach świata. To się dzieje aktualnie. W naszych kręgach trwa także prześladowanie chrześcijan. Niekoniecznie jest to przelew krwi. Wystarczy dziś opowiedzieć się za ochroną życia od poczęcia, przypomnieć prawdę o małżeństwie, które jest nierozerwalnym związkiem mężczyzny i kobiety, stanąć w obronie obecności wartości chrześcijańskich w życiu publicznym, a można z wysokim prawdopodobieństwem doświadczyć słownego ataku lub medialnego hejtu. I będzie to atak ze względu na Jezusa, bo to Jezus wskazywał na wszystkie te wartości. To Jezus utożsamił się najmniejszymi, a zatem także z nienarodzonymi. To Jezus jednoznacznie potwierdził heteroseksualność i nierozerwalność małżeństwa. To Jezus wzywał do przyznawania się do Niego publicznie, przed ludźmi.

Nie chodzi o to, by świadomie podkładać się pod hejt czy atak. Nie powinniśmy prowokować. W życiu należy kierować się roztropnością. Jednak nie może zabraknąć w nas odwagi. Mamy żyć prawdą Bożą i mamy ją jednoznacznie głosić; bez lęku. „Bez lęku” to wyrażenie dwukrotnie wypowiedział Leon XIV w pierwszym przemówieniu do wiernych zgromadzonych na Placu św. Piotra. A pod koniec swojego wystąpienia zwrócił się w modlitwie do Matki Bożej. Dziś wspomnienie Maryi Wspomożycielki Wiernych. Wypraszajmy o Matki Najświętszej odwagę na czas prześladowań i by zawsze stała przy nas.

Źr.: https://opoka.org.pl/liturgia

25 maja 2025
niedziela

Pierwsze czytanie

(Dz 15, 1-2. 22-29)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: «Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni».

Kiedy doszło do niemałych sporów i roztrząsań między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich udadzą się w sprawie tego sporu do Jeruzalem, do apostołów i starszych.

Wtedy apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabą, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści:

«Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy oznajmią wam ustnie to samo.

Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!»


Psalm responsoryjny

(Ps 67)

Ps 67 (66), 2-3. 5 i 8 (R.: por. 4a)

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
lub Alleluja.

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, *
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę, *
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
lub Alleluja.

Niech się narody cieszą i weselą, ✞
że rządzisz ludami sprawiedliwie *
i kierujesz narodami na ziemi.
Niech nam Bóg błogosławi. *
niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.

Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
lub Alleluja.


Drugie czytanie

(Ap 21, 10-14. 22-23)

Czytanie z Apokalipsy świętego Jana Apostoła

Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte – Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki i wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach – dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu szczepów synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka.

A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą – Baranek.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 14, 23-29)

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.

Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.

A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie».


On was wszystkiego nauczy


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Jezus zapowiada Parakleta. Słowem tym określało się kiedyś adwokata, który bronił oskarżonego w procesie sądowym. Jeżeli Paraklet – Duch Święty zostanie świadomie przyjęty, wtedy zaczyna kształtować myślenie i działanie. Jak jednak wszystko w ludzkim życiu, także ten wpływ Parakleta jest poddany prawu stopniowego rozwoju. Wymaga po prostu czasu i ciągle na nowo podejmowanej decyzji otwierania się na Niego.

Wpływ Ducha Świętego jest przez Jezusa opisany określeniami, które są charakterystyczne dla pracy doświadczonego pedagoga. Pierwszym jest „nauczanie”. Nie chodzi tutaj ani o suchy przekaz informacji, ani też jedynie pamięciowe jej opanowanie na potrzeby ważnego egzaminu. Duch Święty nie jest kimś, kto zrobi swoje i odchodzi. Zamiast tego skutecznie towarzyszy całemu procesowi duchowego poznania spraw Bożych. Drugie słowo jeszcze głębiej pokazuje działanie Ducha Świętego: jest nim „przypominanie”. Paraklet przypomina wszystko, co Jezus powiedział. W tym przypominaniu znowu chodzi nie tylko o utrwalenie wspomnień, ale o odniesienie słów Jezusa do konkretnej sytuacji, by w ich świetle można było podejmować właściwe życiowe decyzje. Duch Boży wprowadza każdego, kto Go przyjmuje, w duchowe doświadczenie płynące z obecności Zmartwychwstałego, a także w przeżycie mocy Jego słowa. Zachowywanie nauki Jezusa przestaje być wtedy tylko narzuconym obowiązkiem, a staje się czymś naturalnym, oczywistym.

W miarę, jak się to dokonuje, zaczynają się spełniać niezwykłe obietnice Jezusa. Najpierw człowiek zaczyna doświadczać Bożej miłości. Wzajemne oddanie Ojca, Syna i Ducha Świętego, czyli niepojęta miłość Trójcy, „zamieszkuje” w człowieku, jak to określił Jezus. Fundamentalna prawda wiary, że Bóg jest miłością, przestaje być jakąś teologiczną, niedościgłą abstrakcją, a staje się czymś, co realnie opromienia codzienność. I przynosi pokój niepodobny do niczego innego, co zwykło się określać tym słowem. Zazwyczaj pokój bywa opisywany przez ludzi jako uczucie związane z brakiem trosk, życzliwością bliźnich czy życiowym powodzeniem. Jezusowy pokój jest darem doświadczanym także wtedy, gdy wszystko zdaje się walić.
Warto więc uważnie słuchać Boskiego pedagoga, jakim jest Paraklet – Duch Prawdy.

Źr. https://opoka.org.pl/liturgia

26 maja 2025
poniedziałek



Wspomnienie św. Filipa Nereusza


Pierwsze czytanie

(Dz 16, 11-15)


Czytanie z Dziejów Apostolskich

Odbiwszy od lądu w Troadzie, popłynęliśmy wprost do Samotraki, a następnego dnia do Neapolu, stamtąd zaś do Filippi, głównego miasta tej części Macedonii, które jest rzymską kolonią.

W tym mieście spędziliśmy kilka dni. W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie – jak sądziliśmy – było miejsce modlitwy. I usiadłszy, rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły.

Przysłuchiwała się nam też pewna „bojąca się Boga” kobieta z miasta Tiatyry, imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę. Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła. Kiedy została ochrzczona razem ze swym domem, zwróciła się z prośbą: «Jeżeli uważacie mnie za wierną Panu, przyjdźcie do mego domu i zamieszkajcie w nim». I wymogła to na nas.


Psalm responsoryjny

(Ps 149)

Psalm (Ps 149, 1b-2. 3-4. 5-6a i 9b (R.: por. 4a))

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się Izrael cieszy swoim Stwórcą, *
a synowie Syjonu radują swym Królem.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Niech imię Jego czczą tańcem, *
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan swój lud miłuje, *
pokornych wieńczy zwycięstwem.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja

Niech święci cieszą się w chwale, *
niech się weselą przy uczcie niebieskiej.
Chwała Boża niech będzie w ich ustach; *
to jest chwałą wszystkich Jego świętych.

Pan w swoim ludzie upodobał sobie
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 26b. 27a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Świadectwo o Mnie da Duch Prawdy
i wy także świadczyć będziecie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 15, 26-27;16,1-4a)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Gdy przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.

To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. Wyłączą was z synagogi. Ale nadto nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu. Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie. Ale powiedziałem wam o tych rzeczach, abyście, gdy nadejdzie ich godzina, pamiętali, że Ja wam o nich powiedziałem».


Naturalnie


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Chrześcijańska etyka stoi na przekonaniu, że kochać można tylko w zgodzie z naturą. Pęknięcie naturalnego porządku w człowieku doprowadzi wcześniej czy później do wypaczenia miłości. Tym bardziej boli, że chrześcijaństwo w odwróconym na opak świecie współczesności, oskarża się o głoszenie braku miłości do człowieka. Z jakiego powodu? Fenomenalny biskup Robert Barron opowiada, że od dłuższego czasu, idąc ulicą do katedry, musi oglądać prowokacyjny afisz z napisem: miłuj bliźniego – homoseksualistę, transwestytę, biseksualistę albo queer’a. Nie ma wątpliwości, że to hasło z tezą, która ma podważać wiarygodność Kościoła co do słabo rozumianej tolerancji. Katolicyzm nigdy i nigdzie nie potępia ani osób homoseksualnych, ani transwestytów, ani innych. Być może pojedynczy chrześcijanie zachowali się kiedyś wobec nich źle, ale to wyzwanie dla indywidualnego sumienia, nie dla etyki Kościoła. Chrześcijaństwo współczuje i otacza opieką osoby, które zmagają się z jakimkolwiek pęknięciem natury. Następnie zaprasza ich do pracy nad sobą, do wzrostu moralnego i postępu duchowego tak, aby rana osobowości, sumienia i duszy leczyła się.

A czy Kościół nie może po prostu zalegalizować tak zwanych mniejszości seksualnych? Ależ dla chrześcijan to właśnie byłoby zaprzeczeniem miłości. Dopiero wtedy – myśląc w kluczu zmarłego papieża Franciszka – Kościół, który jest jak szpital polowy, przypominałby felczera, co, zamiast stawiać diagnozę i skutecznie podawać lekarstwa, za najważniejsze uznałby unikanie bólu w trakcie zabiegu. Nie, katolicy dziś szczególnie nie mogą pomylić sali operacyjnej z klubem relaksu. Tym bardziej, że manifestacje homoseksualizmu albo inne wykorzystywane są przez polityków lub aktywistów za mięso armatnie przeciwko chrześcijańskiej moralności. Im nie chodzi o to, by ratować nieszczęśliwych, płaczących po nocach, ubranych na czarno, niespełnionych w życiu ludzi. Trzeba posłużyć się nimi jak rzeczą i skończyć z ewangelią. Kościół zawsze wychodził naprzeciw osobom zranionym i zmagał się, by nie istnieli wydani na pastwę seksualnych namiętności. Chrześcijanie zbliżają się do rozbitków, z bólem egzystencjalnego niespełnienia, kuszonych, by stopniowo prowadzić ich do centrum – do Chrystusa.

Tak robił już Filip Neri, co w roku 1534 przybywa do Rzymu. Spędzi tu resztę swojego życia, a więc następnych sześćdziesiąt lat. Aby przeżyć w Wiecznym Mieście, zatrudnia się jako nauczyciel dzieci w rodzinie bogatego kupca z Florencji. Od początku jednak Neri lubi włóczyć się po ulicach i zaułkach Rzymu kontemplując – patrząc w ludzkie twarze. Tylko pozornie nie ma to żadnego sensu. Właśnie podczas jednej z takich wędrówek, nie wiadomo, gdzie i po co, w katakumbach świętego Sebastiana, w dniu Pięćdziesiątnicy, Filip Neri przeżywa ekstazę, co rozsadza mu serce. To moment powołania. W roku 1544 zostaje księdzem, który tak samo nie przestaje włóczyć się po placach Rzymu. Rozmawia i modli się z bezdomnymi, z sierotami, prostytutkami czy chorymi na trąd. Po co to wszystko? By pokazać im kciuk do góry, zdobyć punkty na siebie: jaki ten ksiądz Neri sympatyczny i upewnić, że wszystko ok? Owszem, Rzymianie lubili go, ale celem było ściągnięcie grzeszników z ulicy do oratorium, gdzie z kloszardów znów mogli stać się dziećmi Boga. Na tym dopiero polega miłość chrześcijańska.
Wydaje się, że misja Pawła oraz towarzyszy w Macedonii to przypadkowa włóczęga. Kiedy przybywają do Filippi, unikają synagogi i kierują się na place, na ulice, w poszukiwaniu ludzi (por. Dz 16, 13-14). Bardzo słusznie, ponieważ niby przypadkiem słyszy ewangelię niejaka Lidia, kobieta z Tiatyry i bierze apostołów do domu. Potem, z biegiem czasu, rodzinne miejsca pierwszych chrześcijan staną się bazylikami Kościoła. Jezus nie kryje przed uczniami, że w przyszłości zlekceważy się ich, usuwając z synagogi (por. J 16, 2). Nic nie szkodzi, bo dzięki odrobinie bólu będzie więcej nawróceń.


Pieśń nad Pieśniami ostrzega Cię, że za prawdziwą miłość pogardzą Tobą tylko.

Żr. https://opoka.org.pl/liturgia

27 maja 2025

wtorek

Dzień powszedni albo wspomnienie św. Augustyna z Canterbury, biskupa


Pierwsze czytanie

(Dz 16, 22-34)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Tłum Filipian zwrócił się przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i siec ich rózgami. Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażnikowi więzienia, aby ich dobrze pilnował. Ten, otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpieczeństwa zakuł im nogi w dyby.

O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany. Gdy strażnik więzienia zerwał się ze snu i zobaczył drzwi więzienia otwarte, dobył miecza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli. «Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!» – krzyknął Paweł na cały głos.

Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa. A wyprowadziwszy ich na zewnątrz, rzekł: «Panowie, co mam czynić, aby się zbawić?» «Uwierz w Pana Jezusa – odpowiedzieli mu – a zbawisz siebie i swój dom».

Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom. Tej samej godziny w nocy wziął ich z sobą, obmył rany i natychmiast przyjął chrzest wraz z całym swym domem. Wprowadził ich też do swego mieszkania, zastawił stół i razem z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.


Psalm responsoryjny

(Ps 138)
Psalm (Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 7e-8 (R.: por. 7e))

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej
Albo: Alleluja

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej
Albo: Alleluja

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją, *
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej
Albo: Alleluja

Wybawia mnie Twoja prawica. *
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk swoich.

Zbawia mnie, Panie, moc prawicy Twojej
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 16, 7. 13)

Alleluja, alleluja, alleluja

Poślę wam Ducha Prawdy,
On doprowadzi was do całej prawdy.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 16, 5-11)

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?” Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, to poślę Go do was.

On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony».


Zrobić miejsce Duchowi Świętemu


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.pngKomentarz: ks. Michał Kwitliński



Jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. Kiedy uczniowie słyszeli te słowa, pierwsze co ich prawdopodobnie zaintrygowało, to kim jest ów Paraklet. Nas pewnie też to interesuje, ale wyłącznie z przyczyn językowych. Wiemy, że chodzi o Ducha Świętego, bo znamy dalszą część historii. W nowym poprawionym wydaniu lekcjonarza postanowiono nie tłumaczyć greckiego słowa paraklitos, które oznacza adwokata. W kontekście Ducha Świętego brzmi to trochę banalnie i dwuznacznie. Adwokatom trzeba na ogół płacić za ich usługi, a Duch Święty jest darem. Wcześniej używano innego słowa, „Pocieszyciel”, ale ono z kolei odbiega od znaczenia oryginału. Teraz mamy więc Parakleta, co może być okazją dla kaznodziei, aby wyjaśnić, dlaczego Duch Święty tak został przez Jezusa nazwany.

W tym rozważaniu chciałbym się jednak zatrzymać na czymś, co w uczniach, którzy jeszcze prawie nic nie wiedzą o Duchu Świętym, nie wywołało zdziwienia, ale dla nas jest zagadkowe. Czemu Syn musi zrobić miejsce dla Ducha Świętego? Przeszkadzają sobie nawzajem? Nie ma dla nich dość miejsca w świecie? To brzmi absurdalnie. Trójca Święta jest jednością Osób Boskich, jest w niej całkowita harmonia. Co czyni jedna z nich, zawsze jest działaniem jedynego Boga. Świat pomieści całą Trójcę, skoro dusza każdego z nas może Ją pomieścić. W każdym z nas, jeśli jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, mieszka Bóg w Trójcy jedyny.
A jednak, Pan Jezus musi odejść, aby posłać do nas Parakleta. Odejść, to znaczy zmienić sposób, w jaki jest wśród nas obecny. W ludzkiej naturze, przyjmując dobrowolnie jej ograniczenia, mógł być tylko w jednym miejscu, dostępny niewielu. Gdy odchodzi do Nieba, Jego obecność staje się mniej odczuwalna, choć wciąż realna. Żebyśmy mogli ją przyjąć, potrzebujemy mocy, która przekracza możliwości naszej natury. Potrzebujemy łaski. Duch Święty jest tą łaską, tą mocą, dzięki której obecność Chrystusa staje się dla nas ponownie żywa i realna. Duch Święty sprawia, że gdy czytamy w modlitwie Ewangelię, żyje i mówi do nas sam Chrystus. Duch Święty sprawia, że sakramenty stają się spotkaniem z Nim, wręcz fizycznym dotknięciem, jak w przypadku Eucharystii.

Pan Jezus nie musi robić miejsca Duchowi Świętemu. Duch Święty sprawia, że jest On obecny bardziej, choć w inny sposób. My jednak musimy zrobić miejsce Duchowi Świętemu, właśnie po to, żeby być blisko Pana Jezusa, który nas prowadzi do Ojca. Robimy miejsce Duchowi Świętemu, kiedy wzmagamy w sobie tęsknotę za Synem i Ojcem. Tęsknota to nie jest zwykłe poczucie braku. To, za czym tęsknię jest przecież w jakiś sposób moim sercu. A równocześnie tworzy się w nim jakaś pustka. Co ją wypełnia? Rezygnacja, smutek czy miłość? Jeśli to drugie, to tęsknota łączy się z nadzieją i już nie jest przygnębiająca lecz radosna. A Duch Święty to jest właśnie osobowa Miłość Boga.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

28 maja 2025

środa



Wspomnienie dow. bł. kard. Stefana Wyszyńskiego


Pierwsze czytanie

(Dz 17, 15. 22 - 18, 1)


Czytanie z Dziejów Apostolskich

W owych dniach ci, którzy towarzyszyli Pawłowi, zaprowadzili go aż do Aten i odjechali, otrzymawszy polecenie dla Sylasa i Tymoteusza, aby czym prędzej przybyli do niego.

Stanąwszy w środku Areopagu, Paweł przemówił: «Mężowie ateńscy, widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem też ołtarz z napisem: „Nieznanemu Bogu”. Ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co w nim istnieje, On, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych i nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebował, bo sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko. On z jednego człowieka wywiódł cały rodzaj ludzki, aby zamieszkiwał całą powierzchnię ziemi. Określił im właściwe czasy i granice zamieszkania, aby szukali Boga; może dotkną Go i znajdą niejako po omacku. Bo w rzeczywistości jest On niedaleko od każdego z nas. W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak to powiedzieli niektórzy z waszych poetów: „Jesteśmy bowiem z jego rodu”. Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota albo do srebra, albo do kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka. Nie biorąc pod uwagę czasów nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi do nawrócenia, dlatego że wyznaczył dzień, kiedy to sprawiedliwie będzie sądzić świat przez Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu Go wobec wszystkich przez wskrzeszenie Go z martwych».

Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się wyśmiewali, a inni powiedzieli: «Posłuchamy cię o tym innym razem ». Tak Paweł ich opuścił. Niektórzy jednak przyłączyli się do niego i uwierzyli. Wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris, a z nimi inni.

Potem opuścił Ateny i przybył do Koryntu.



Psalm responsoryjny

(Ps 148)
Psalm (Ps 148, 1b-2. 11-12. 13-14c)

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana z niebios, *
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, *
chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *
władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
młodzieńcy i dziewczęta, *
starcy i dzieci.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja

Niech imię Pana wychwalają, ✞
bo tylko Jego imię jest wzniosłe. *
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu. ✞
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych, *
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

Niebo i ziemia pełne chwały Twojej
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 16)
Alleluja, alleluja, alleluja

Ja będę prosił Ojca, a da wam innego Parakleta,
aby z wami był na zawsze.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 16, 12-15)
Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».


„Cała prawda” to Miłość


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png Komentarz: ks. Nikos Skuras



Po ludzku Paweł przegrał na Areopagu. Przyłączyło się do Apostoła kilka osób. Dionizy Areopagita. Grecki przekaz chrześcijański mówi, że był pierwszym biskupem Aten. Damaris, która według tradycji była bogatą i mającą społeczne znaczenie kobietą. Oni stali się podwaliną Kościoła w Atenach. Czyli przegrana okazała się wygraną. Ja natomiast, gdy popełniam jakiś błąd w moim duszpasterstwie, wpadam w pesymizm i nie chcę widzieć tego dobra, które Bóg ma moc wyciągnąć z moich błędów.


Czy odnosisz do siebie te słowa Apostoła: „Nie zważając na czasy nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi do nawrócenia”? Może odpowiadasz, Czytelniku, że te słowa można odnieść tylko do tych, co jeszcze nie należą do Kościoła rzymsko-katolickiego. Czasami ktoś mówi: „Ja żyłem w nieświadomości, ale nawróciłem się kilka lat temu”. To oznacza, że trwa w tym nawróceniu nieustannie.


Jak rozumieli nawrócenie obecni na Areopagu? Wobec nauczania Pawła o zmartwychwstaniu, spontanicznie odrzucili go wraz z Chrystusem, którego Paweł im przynosił. Grecka filozofia w Atenach była stoicka i epikurejska. Nauka o zmartwychwstaniu i nieśmiertelności człowieka była nie do przyjęcia przez oba nurty. Przedstawiciele Areopagu słuchali Pawła intelektem i dlatego odrzucili to, co przerastało ich logikę filozoficzną.
Ty masz także twoją logikę światopoglądową. Nie chodzi o to, by wyrzekać się swoich poglądów. Chodzi jedynie byś zaakceptował to, co mówi Jezus: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie”. Apostołowie dojrzewali powoli.
Nieustanne nawrócenie oznacza widzieć, że nie znasz całej prawdy, co więcej, że nie jesteś właścicielem prawdy. Jeśli tak jest, nie będziesz odrzucał tego, co mówić ci będzie ktoś, kto jest innych poglądów religijnych lub politycznych. Będziesz słuchał. Przez usta kogoś mówiącego coś, co nie mieści się w twojej logice wiary, Chrystus udzieli ci swojego Ducha. Nie dlatego, że ten mówiący powie ci coś mądrego. Dlatego, że ty upokorzysz swój rozum i swoją logikę i powstanie szczelina, przez którą Duch Prawdy doprowadzi cię do całej prawdy.


Na czym polega „cała prawda”? To nie akt intelektualny. To Miłość do każdego człowieka, także tego, który chce trwać w krzywdzeniu innych. Miłość, która sprawi, że jak Chrystus oddasz swoje życie za grzeszników.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

29 maja 2025
czwartek


Wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej, dziewicy


Pierwsze czytanie

(Dz 18, 1-8)


[W krajach, w których obchód Wniebowstąpienia Pańskiego jest przeniesiony na siódmą Niedzielę Wielkanocy, w tym w Polsce, dzisiaj czyta się następujące perykopy:]

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł opuścił Ateny i przybył do Koryntu. Znalazł tam pewnego Żyda, imieniem Akwila, rodem z Pontu, który z żoną Pryscyllą przybył niedawno z Italii, ponieważ Klaudiusz wysiedlił z Rzymu wszystkich Żydów. Przyszedł do nich, a ponieważ znał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował; zajmowali się wyrobem namiotów. A co szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał tak Żydów, jak i Greków.

Kiedy Sylas i Tymoteusz przybyli z Macedonii, Paweł oddał się wyłącznie nauczaniu i udowadniał Żydom, że Jezus jest Mesjaszem. A kiedy się sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnął swe szaty i powiedział do nich: «Krew wasza na wasze głowy, ja nie jestem winien. Od tej chwili pójdę do pogan».

Odszedł stamtąd i poszedł do domu „czciciela Boga”, niejakiego Tycjusza Justusa. Dom ten przylegał do synagogi. Przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył w Pana z całym swym domem, wielu też słuchaczy korynckich uwierzyło i przyjmowało wiarę i chrzest.


Psalm responsoryjny

(Ps 98)
Psalm (Ps 98 (97), 1bcde. 2-3b. 3c-4 (R.: por. 2a))

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Albo: Alleluja



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 18)
Alleluja, alleluja, alleluja

Nie zostawię was sierotami,
powrócę do was i rozraduje się serce wasze.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(J 16, 16-20)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie».

Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: «Cóż to znaczy, co nam mówi: „Chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie”; oraz: „Idę do Ojca”?» Mówili więc: «Cóż znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego, co powiada».

Jezus poznał, że chcieli Go pytać, i rzekł do nich: «Pytacie się jeden drugiego o to, że powiedziałem: „Chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie?” Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość».



Tęsknota za Oblubieńcem


https://static.opw.pl/files/avatars/...806809FB32.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



Jezus zapowiada uczniom swoje odejście, a zarazem powrót. Wprowadza ich – i nas – w tajemnicę nieobecności, która nie jest brakiem, ale próbą. Doświadczenie rozstania bada jakość naszej więzi z Chrystusem. Kiedy przestajemy Go widzieć i słyszeć, pozostaje nam jedno: być wiernym mimo wszystko.


To właśnie tęsknota za Jezusem – prawdziwa, głęboka, nieudawana – staje się miarą miłości. Im bardziej kochamy, tym bardziej tęsknimy. I tym bardziej boli rozłąka. Ale też – czym większa tęsknota, tym głębsza radość, gdy w końcu dojdzie do spotkania.


Słowa Jezusa nie zawsze są od razu zrozumiałe. Także uczniowie, choć żyli obok Niego, mieli chwile zwątpienia i niepewności. Jezus nie gani ich za pytania – pozwala im szukać, mylić się i dochodzić do prawdy. To zaproszenie do słuchania razem z innymi – z Kościołem, który przez Ducha Świętego staje się żywym interpretatorem słowa Bożego.


Czy noszę w sercu pragnienie spotkania z Jezusem?
Czy rozłąka z Nim boli mnie, czy może spowszedniała?
I czy potrafię dzielić się tą tęsknotą z innymi, wsłuchując się razem w głos Ducha?

Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia/2025-05-29