✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

18 października 2024

piątek

Święto św. Łukasza, ewangelisty

Pierwsze czytanie

(2 Tm 4, 9-17a)

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Pospiesz się, by przybyć do mnie szybko. Demas bowiem mię opuścił umiłowawszy ten świat i podążył do Tesaloniki, Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji. Łukasz sam jest ze mną. Weź Marka i przyprowadź ze sobą; jest mi bowiem przydatny do posługiwania. Tychika zaś posłałem do Efezu. Opończę, którą pozostawiłem w Troadzie u Karpa, przynieś idąc po drodze, a także księgi, zwłaszcza pergaminy.

Aleksander, brązownik, wyrządził mi wiele zła: odda mu Pan według jego uczynków. I ty się go strzeż, albowiem sprzeciwiał się bardzo naszym słowom.

W pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stanął, ale mię wszyscy opuścili: niech im to nie będzie policzone! Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie Ewangelii i żeby wszystkie narody posłyszały.

Psalm responsoryjny

(Ps 145, 10-11. 12-13ab. 17-18 (R.: por. 12))

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *
wszystkich wzywających Go szczerze.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo


Werset przed Ewangelią (Alleluja)(J 15, 16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 10,1-9)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».

KOMENTARZ
Wezwani ze świata i do świata posłani


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png ks. Janusz Chyła


Jezus powołuje uczniów ze świata i do świata posyła. Ważna jest ta kolejność. Wpierw trzeba przybliżyć się do Jezusa, nie uciekając od świata, aby następnie z odwagą, zapałem, pokojem i radością w sercu zanieść światu Ewangelię, nawet jeśli jej adresaci będą mieli wilcze nastawienie do owiec. Dopóki sami nie przemieniamy się w wilki, pozostajemy blisko Baranka.

Z woli Bożej losy Kościoła i świata zostały złożone w ręce ludzi. Stąd tak ważna jest współpraca z otrzymaną łaską i modlitwa, aby dzieło zbawienia było kontynuowane, a robotnicy zaangażowani w żniwa, całym sercem, umysłem i życiem oddani powierzonej im misji.

Wśród powołanych i posłanych są ludzie różnych temperamentów, profesji, poziomów inteligencji, wykształcenia, wieku, zawiłych życiorysów, poziomów odwagi i tchórzostwa. Niestety nie brakuje także zdrajców, którzy z powodów znanych niejednokrotnie tylko Bogu, nie stają na wysokości zadania i jednych gorszą, a innym dostarczają argumentów przeciwko własnemu nawróceniu.

Głoszenie bliskości królestwa Bożego jest zadaniem każdego z nas. Inaczej jednak spełniają je duchowni, głosząc słowo Boże, sprawując sakramenty i troszcząc się o wspólnoty parafialne. Inaczej osoby świeckie, angażując się w sprawy tego świata, przez świadectwo oraz przenikanie Bożą łaską życia rodzinnego, zawodowego, społecznego, a nawet politycznego. Znakiem firmowym uczniów Jezusa powinien być profesjonalizm w spełnianiu zadań nam zleconych.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

19 października 2024

sobota


Dzień powszedni albo wspomnienie:
świętych męczenników Jana de Brebeuf, Izaaka Jogues’a, prezbiterów oraz Towarzyszy albo wspomnienie św. Pawła od Krzyża, prezbitera

Pierwsze czytanie

(Ef 1, 15-23)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.

I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Psalm responsoryjny

(Ps 8, 2 i 3b. 4-5. 6-7 (R.: por. 7))

Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

O Panie, nasz Panie, *
jak przedziwne jest Twoje imię po całej ziemi.
Ty swój majestat wyniosłeś nad niebiosa. *
Usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę.

Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich, *
na księżyc i gwiazdy, które Ty utwierdziłeś:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, *
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, *
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, *
wszystko złożyłeś pod jego stopy.

Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 26b. 27a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Świadectwo o Mnie da Duch Prawdy
i wy także świadczyć będziecie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 12, 8-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych.

Każdemu, kto powie jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone. Kiedy was ciągać będą po synagogach, urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć».


KOMENTARZ


Przyznać się do Jezusa. Czyli co robiłby dziś ks. Popiełuszko?

https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png ks. Antoni Bartoszek

W szerokich kręgach społecznych istnieje przekonanie, że wiara jest sprawą na tyle intymną i subiektywną, że jest i musi być uznana za całkowicie prywatną. Poza tym twierdzi się, że wyznania religijne tak różnią się od siebie, że dla uniknięcia napięć na tle religijno-światopoglądowym najwłaściwszą postawą jest nieujawnianie wiary na zewnątrz. Wolno ci wierzyć w twojego Boga, człowieku, ale ważne byś to czynił tylko wewnętrznie, ewentualnie w twoim kościele, a co najwyżej we własnej rodzinie. Dziś Jezus w Ewangelii mówi następujące słowa: „Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych”. Wzywa do publicznego składania świadectwa o Nim.
Choć dominuje w społeczeństwie myśl o jedynie prywatnym charakterze wiary, to jednak to samo społeczeństwo zdaje sobie wmawiać, że istnieje pełna wolność sumienia, że każdy może wyznawać swoją wiarę, że nikt nie jest szykanowany ani prześladowany. Słowa Jezusa o tym, że Jego uczniowie będą ciągnięci „po synagogach, urzędach i władzach” mają dotyczyć albo dawnych czasów albo innych społeczeństw, ale nie tych związanych z cywilizacją zachodnią. Sprawa jest jednak bardziej skomplikowana. Niby, człowieku, masz wolność, ale jednak nie skorzystałeś korzystałeś zalecanego przez społeczeństwo milczenia, nie zachowałeś tzw. neutralności światopoglądowej, więc się nie dziw, że ściągasz na siebie nieprzyjemne konsekwencje.


Głośna była sprawa stewardesy z British Airways, która za niewyrażenie zgody na zdjęcie krzyżyka z własnego munduru została zwolniona z pracy. Rzecz działa się w 2006 roku. Podobnie zaczyna być w sporcie. Coraz mocniej wmawia się sportowcom, że nie powinni wykonywać gestów religijnych. Symptomatyczny był też przypadek wicemiss Kalifornii, która w 2009 roku w ostatecznej rozgrywce finałowej konkursu zapytana przez przedstawiciela jury, działacza gejowskiego, o to, czym jest dla niej małżeństwo, odpowiedziała, że według niej jest to związek mężczyzny i kobiety. Z powodu tej odpowiedzi nie zdobyła głównej nagrody. Potem przyznała: „Wiem, że kosztowało mnie to koronę. Powiedziałam jednak to, w co wierzę i co jest prawdziwe. Wpojono mi, żeby nigdy nie iść na kompromis z własnymi przekonaniami. Myślę, że to pytanie było testem, któremu poddał mnie Bóg. To był test mojego charakteru i mojej wiary. Czuję się jak prawdziwa zwyciężczyni”. Idźmy dalej: czy powiedzenie, że małżeństwo jest związkiem mężczyzny i kobiety i że w społeczeństwie powinna być zachowana hetero-normatywność (co jest przecież nauką Chrystusa i przyznaniem się do Jego nauki), wymagało odwagi tylko od kandydatki na miss? Czy nie jest tak, że od dawna już lękamy się powiedzieć, że czyny homoseksualne są nieporządkiem moralnym? Czy nie jest tak, że przestajemy zabierać głos w tych sprawach, uznając nasze przekonania za jedynie prywatne stanowiska? Mamy milczeć, by jakoby nie dyskryminować innych i zachować spokój społeczny. A może po prostu mamy kneblowane usta i my się na to zgadzamy bezwolnie lub ze strachu.

A czy o sprzeciwie wobec aborcji też wszędzie można mówić? Publiczny sprzeciw wobec zabijania nienarodzonych spotyka się dziś ze wściekłą reakcją niektórych środowisk. Przecież ochrona życia od poczęcia jest głęboko ewangeliczną sprawą. Sam Jezus powiedział: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych Mnie uczyniliście”, a Ewangelia nie ma wątpliwości, że tym „najmniejszym” jest dziecko nienarodzone. Elżbieta bowiem pozdrowiła Maryję będącą w pierwszych dniach ciąży słowami: „Matka mojego Pana”.

To nie koniec przykładów tego, jak trudno się dziś przyznać do Pana. Weźmy ucznia szkoły średniej, który stoi przed dylematem, czy uczęszczać na lekcję religii: przedmiot jest nieobowiązkowy, ocena nie wlicza się do średniej, lekcja religii jest o 7.10 albo po 15.00, czyli o skrajnych porach, większość kolegów i koleżanek dawno się wypisała. Czy w takich okolicznościach udział w lekcji religii nie jest publicznym, ale bardzo trudnym przyznaniem się do Jezusa?
A ciągnięcie po „synagogach, urzędach i władzach”? czy nie dzieje się już w naszym społeczeństwie? Za niewykonanie aborcji lekarz i szpital mogą spotkać się ze szykanami. Za modlitwę i to cichą modlitwę w pobliżu klinik aborcyjnych można być w niektórych krajach na Zachodzie wtrąconym do więzienia.

Dziś 40-rocznica męczeńskiej śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Stawał po stronie godności ludzi pracy i „Solidarności”. Organizował Msze za ojczyznę. Przyświecały mu słowa św. Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, zło dobrem zwyciężaj”. Metodami pokojowymi, duchowymi i religijnymi sprzeciwiał się systemowi, który z założenia usuwał Boga z życia człowieka i społeczeństw. Ksiądz Popiełuszko był wielokrotnie szykanowany, śledzony, przesłuchiwany, próbowano go medialnie oczerniać. Zorganizowano tzw. „prowokację na Chłodnej”: do jego mieszkania wkroczyli funkcjonariusze SB i na oczach mediów wyciągnęli granaty łzawiące, naboje do pistoletu maszynowego, różne materiały wybuchowe, wcześniej przez tychże funkcjonariuszy podrzucone. Ostatecznie został zamordowany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Co by robił i gdzie by się znajdował ks. Popiełuszko, gdyby żył w naszych czasach? Na pewno uczestniczyłby w społecznej debacie, bo wiedział, że do Boga należy przyznawać się publicznie. Upominałby się o prawa dzieci nienarodzonych. Wyjaśniałby, że wolność, także ta w sferze seksualnej, nie oznacza samowoli. Znów walczyłby z systemami odrzucającymi Boga i Jego prawa. Być może próbowano by go wyśmiać lub wykazywać, że robi jakieś szwindle, że prowadzi się niemoralnie, może już byłby w areszcie.

Słowa z dzisiejszej Ewangelii są naprawdę trudne do realizacji: „Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych”. Jednak mamy pomoc z wysoka: „nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć”. I jedna uwaga na koniec: wezwanie na pomoc dobrego adwokata nie oznacza braku wiary w asystencję Ducha Świętego.




Źródło:https://opoka.org.pl/liturgia

20 października 2024

niedziela

Pierwsze czytanie

(Iz 53, 10-11)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Spodobało się Panu zmiażdżyć swojego Sługę cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy ujrzy światło i nim się nasyci. Sprawiedliwy mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie.

Psalm responsoryjny

(Ps 33 (32), 4-5. 18-19. 20 i 22 (R.: por. 22))

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Słowo Pana jest prawe, *
a każde Jego dzieło godne zaufania.
On miłuje prawo i sprawiedliwość, *
ziemia jest pełna Jego łaski.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy oczekują Jego łaski,
aby ocalił ich życie od śmierci *
i żywił ich w czasie głodu.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie

Dusza nasza oczekuje Pana, *
On jest naszą pomocą i tarczą.
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska, *
według nadziei pokładanej w Tobie.

Okaż swą łaskę ufającym Tobie


Drugie czytanie

(Hbr 4, 14-16)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Mając arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem podobnie jak my – z wyjątkiem grzechu. Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy doznali miłosierdzia i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mk 10, 45)

Alleluja, alleluja, alleluja

Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć
i dać swoje życie jako okup za wielu.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 35-45)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, podeszli do Jezusa i rzekli: «Nauczycielu, pragniemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».

On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?»

Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie».

Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»

Odpowiedzieli Mu: «Możemy».

Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, wprawdzie pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane».

Gdy usłyszało to dziesięciu pozostałych, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich:

«Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu».

[wersja krótsza: Mk 10,42-45]

Homilie

• Aby służyć i dać życie za wielu (Jan Hojnowski)
• W jaki sposób zostajemy zbawieni? (André Seve)
• Wyniesieni do służby (Antoni Dunajski)
• Nie tak będzie między wami (Dariusz Madejczyk)
• Współczucie
• Władza i służba
• Syn Człowieczy wzorem służebnej władzy (Augustyn Jankowski OSB)

KOMENTARZ

Nie tak będzie między wami

https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png ks. Marian Machinek MSF

Pragnienie, by coś znaczyć w swoim otoczeniu, nie musi być wcale niczym złym. Świadczy o zdrowym poczuciu własnej wartości, o pragnieniu realizacji dobrych pomysłów, które pozwolą na nowo (i lepiej!) uporządkować różne splątane sprawy i problemy. Bez tego pragnienia nie byłoby wielu wybitnych postaci, które, realizując z gorliwością swoje pomysły, doprowadzały do błogosławionych przełomów w świadomości całych społeczeństw, ale także w zbiorowej świadomości Kościoła. Można więc uznać to pragnienie za Boży dar, który cechował wielkich reformatorów, założycieli zakonów, ale i wielu wybitnych świeckich.


Jednak, jak każdy Boży dar, tak i ten musi być starannie pielęgnowany. Właśnie w tym obszarze pęknięcie, jakie w głębiach każdej ludzkiej osoby uczynił grzech pierworodny, może się ujawnić z całą swoją odrażającą siłą. Kiedy pragnienie znaczenia połączy się z nieposkramianą w porę pychą i niekontrolowaną próżnością, staje się pragnieniem panowania nad innymi. Jego charakterystyczną cechą jest to, że jest nienasycone. Człowiek musi nieustannie potwierdzać swoją pozycję i lękliwie bada, czy aby wszyscy go doceniają. Wraz ze wzrostem władzy nad innymi rośnie też nadwrażliwość i obsesja na punkcie własnej wartości. Wtedy też każda metoda jest dobra, by dać odczuć komuś, kto nie chce wpisać się w ten scenariusz, z kim ma do czynienia.


Jezus zna ten mechanizm i przestrzega swoich Apostołów przed jego niszczącą dynamiką. Może Jan i Jakub, którzy przecież wraz z Piotrem należeli niejako do wewnętrznego kręgu wybranych Apostołów i świadków niezwykłych słów i czynów Jezusa, nie mają wcale złych zamiarów i nie zdają sobie do końca sprawy z tego, co napędza ich pragnienie zasiadania w królestwie Bożym po prawicy i lewicy Jezusa. Ale On sam przeczuwa niebezpieczeństwo, jakie może się w takim pragnieniu zagnieździć. Otrzeźwienie ma przynieść Apostołom wskazanie na Jego własny los: Jezus staje się sługą innych i pozostaje nim konsekwentnie aż do oddania za nich swojego życia. Spojrzenie z całą powagą na Chrystusa – Sługę, powinno studzić nazbyt wybujałe ambicje bycia kimś w królestwie Bożym.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 października 2024

poniedziałek


Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Jakuba Strzemię

Pierwsze czytanie

(Ef 2, 1-10)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów, w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu. Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni.

A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni – razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przeogromne bogactwo swej łaski okazać przez dobroć względem nas, w Chrystusie Jezusie.

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

Psalm responsoryjny

(Ps 100 (99), 2-3. 4-5 (R.: por. 3b))

Bóg sam nas stworzył, my Jego własnością

Służcie Panu z weselem, *
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem,
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, *
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

Bóg sam nas stworzył, my Jego własnością

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,
z hymnami w Jego przedsionki, *
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki, *
a Jego wierność przez pokolenia.

Bóg sam nas stworzył, my Jego własnością


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 5, 3)
Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 12, 13-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem».

Lecz On mu odpowiedział: «Człowieku, któż Mnie ustanowił nad wami sędzią albo rozjemcą?»

Powiedział też do nich: «Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś ma wszystkiego w nadmiarze, to życie jego nie zależy od jego mienia».

I opowiedział im przypowieść: «Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał w sobie: „Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów”. I rzekł: „Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe moje zboże i dobra. I powiem sobie: Masz wielkie dobra, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj!” Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, co przygotowałeś?”

Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty u Boga».

KOMENTARZ

To nic


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png ks. Jarosław Tomaszewski

Jesień męczy głowę a jej rozległe, siwe mgły usypiają emocje. Tym samym w schyłkowych miesiącach 2024 roku Polakom należało zaserwować podnoszący ciśnienie w żyłach temat. Zamiast dociekać bez rozstrzygnięcia, która ze stron politycznego sporu ma prawdziwe papiery na patriotyzm – premierowa czy prezydencka – na tacy bulwarowej prasy zaczęto szczegółowo opisywać dramat rodziny bogacza Zygmunta Solorza. Tajemniczy biznesmen, urodzony podobno w Radomiu, a może nawet nie tam, w każdym razie za młodu już zebrał miliony, lecz na starość stracił kontakt z własnymi dziećmi. Wydaje się, że trafny, mocny, wręcz proroczy komentarz do smutnego, familijnego dramatu opublikował redaktor Jan Pospieszalski, mówiąc: „Mam taką refleksję, że można mieć wszystko - można mieć pałace, można mieć sławę. Można mieć własną telewizję, a nie kontrolować przekazu, który dostaje się do mediów i staje się pożywką plotkarskich portali. Można mieć własną sieć telefonii komórkowej, a nie chcieć odebrać telefonu od własnego syna. Można mieć ogromne wpływy, można mieć własną partię w Sejmie, można mieć ambicję wystawienia własnej kandydatki w wyborach prezydenckich, ale można nie mieć zdolności do stworzenia szczęśliwej rodziny opartej na zaufaniu, na fundamencie sakramentalnego związku małżeńskiego, na relacjach miłości. Czyli można mieć wszystko, a nie ma się pokoju w sercu. I jako rówieśnik Zygmunta Solorza powiem, że na koniec dnia naprawdę tylko to się liczy – szczęśliwe małżeństwo, udana rodzina, duma z osiągnięć własnych dzieci, radość z wnuków i pokój w sercu”.


Nihilizm to uzasadnianie wartości niczego na drodze filozoficznej argumentacji. Nic pcha się tu na miejsce sensu. Jak długo trwa dekadencja epoki nowożytności, tak nihilizm ma wiele szkół, odnóg, interpretacji. Ludzie są różni i różne są możliwości ludzkiej percepcji. Jednym zatem – wzniosłym, zbuntowanym albo intelektualnie ambitnym – wystarcza zuchwałe nic w formie całkowitej pustki. Po prostu należy twierdzić, że nie ma prawdziwej miłości ani wieczności, a samo pytanie o możliwość sensu to czerwonka kartka za naiwność. Ale przeciętna większość potrzebuje przecież jakiejś formy do stosowania nicości. Prostaczkom trudno patrzeć całe życie w czarną dziurę i desperacko zapadać się w coraz to głębsze otchłanie. Dla nich więc dodano do nihilizmu materializm, pocieszając, że jednak coś jest, ale broń Boże nie na wieki. Wolno zatem marzyć o jakimś domu, o miejscu stosownym dla człowieka, własnym i bezpiecznym pod warunkiem, że rozumie się go jako pomieszczenie, które należy zapchać po sufit rzeczami, samochodami w garażu, garnkami ze strawą, kiczowatym marmurem i telewizorem ma się rozumieć obowiązkowo. Niestety, materializm to też nihilizm tylko podawany człowiekowi pod narkozą. Za znieczulenie robią w nim osobiście zdobyte tytuły, rzeczy, sterta poduszek pod plecami, złote ostrogi na butach, dorobek, kasa, botoks, najedzenie się, zapicie i kabaretowe wyśmianie na wypadek gdyby nagle jakiś smutek utraconej wiary odważył się zakroczyć komuś drogę i postawić pytanie o najwyższe znaczenie wszystkiego.


W liście do Efezjan Paweł nie odpuszcza i naśmiewa się z demona,
że jest władcą mocarstwa z powietrza (por. Ef 2, 2). To wszystko na temat nadętego stanu posiadania. Podobnie Jezus trzyma dystans do osobnika, który usiłuje uwikłać Go w spór o rodzinny majątek (por. Łk 12, 13-14). Tym razem Pan nie używa przypowieści, lecz wprost naucza, że życie człowieka nie zależy od jego mienia.


Naśladuj człowieczeństwo Chrystusa. Wymaga to wewnętrznej determinacji w obronie sensu istnienia, lecz z drugiej strony naśladowanie idoli to świecki kult nicości, który w krótkim czasie okradnie cię nawet z ciebie samego.

Źródło: Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 października 2024

wtorek



Wspomnienie św. Jana Pawła II, papieża

Pierwsze czytanie

(Ef 2, 12-22)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

W owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, niemający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.

On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.

A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.

A więc nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

Psalm responsoryjny

(Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14 (R.: por. 9))

Pan głosi pokój swojemu ludowi

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: *
oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie *
dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Pan głosi pokój swojemu ludowi

Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan głosi pokój swojemu ludowi

Pan sam szczęściem obdarzy, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
a śladami Jego kroków zbawienie.

Pan głosi pokój swojemu ludowi


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 21, 36)

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie,
abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

(12, 35-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie. A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie».


Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

KOMENTARZ

Aktywne czuwanie

https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png

ks. Michał Kwitliński

Czekanie może przybierać różne formy Gdy mają nas odwiedzić goście o określonej godzinie, czekanie jest aktywne i na ogół radosne. Niektórych ogarnia gorączka i nawet gdy wszystko jest gotowe, krzątają się jeszcze, po 3 razy sprawdzając, czy na stole nie zabrakło serwetek. Ci bardziej systematyczni, mają wszystko gotowe zawczasu i spokojnie siedzą. Dzisiejsza przypowieść raczej nie odnosi się do tego typu oczekiwania, bo przecież nie wiadomo, kiedy pan powróci. Można też czekać z niepokojem, na przykład na kontrolę z US. Na pewno do czegoś się przyczepią. Oczekiwanie aktywne, trzeba się przygotować i równocześnie, każdy chciałby to mieć już za sobą. Słudzy z przypowieści nie czekają jednak na tyrana, lecz kogoś, kogo szanują i kochają. Co więcej, mogą zakładać, że ich pan powróci szczęśliwy. Jest też inne czekanie, gdy człowiek chce aby coś się wydarzyło, zmieniło, nie wiedząc dokładnie co. Czeka, co przyniesie los. Często jest w tym czekaniu smutek i rezygnacja. „Jeszcze dzień, jeszcze dwa, ktoś tu do nas przyjdzie, ktoś tu przyjdzie zbyt długo czekamy…” śpiewał Przemysław Gintrowski.

Słudzy nie wiedzą, kiedy pan powróci uczty weselnej, ale wiedzą, że powróci. Choć nie są z nim, to cieszą się z jego szczęściem. I czekają, gotowi w każdej chwili mu otworzyć. Ale czy do otwarcia drzwi potrzeba tak wielkich przygotowań? Przepasane biodra to symbol działania, pracy. Noszono wówczas długie szaty, więc aby nie przeszkadzały w robocie, trzeba było je przewiązać pasem, a najlepiej fartuchem. Są gotowi, żeby oświetlić drogę przychodzącemu panu, są gotowi, aby podać do stołu. Czuwają, czuwanie to ciągła gotowość.

Pan Jezus w dzisiejszej przypowieści mówi o swoim drugim przyjściu i oczekując od nas bycia gotowym. Czy to jednak oznacza, że mamy doprowadzić cały świat i siebie samych do jakiegoś optymalnego stanu, który następnie należy tylko podtrzymać? Zastawa na stole, woda na herbatę nieustannie podgrzewana, podobnie jak pieczeń w piekarniku? Kiedy wszystko przygotowaliśmy, już nie trzeba wiele robić, praca się zacznie jak przyjdzie Gość… Albo i nie, bo okazuje się, że pan z przypowieści wszystko robi sam. Chrystus powracając sądzić żywych i umarłych też nie będzie potrzebował naszej pomocy.

Pan Jezus mówi jednak o przepasanych biodrach (strój roboczy, mówiąc współczesnym językiem). Może nie chodzi Mu tylko o gotowość do pracy, ale samą pracę. Aktywne czekanie to służba drugiemu człowiekowi. Św. Jan Paweł II mówił w czasie Apelu Jasnogórskiego 18 czerwca 1983, nawiązując do słów tej modlitwy „Czuwam - to znaczy dalej: dostrzegam drugiego. Nie zamykam się w sobie, w ciasnym podwórku własnych interesów czy też nawet własnych osądów. Czuwam - to znaczy: miłość bliźniego - to znaczy: podstawowa międzyludzka solidarność.” Chrystus przyjdzie sądzić żywych i umarłych w konkretnym momencie. Ale też przychodzi i przechodzi przez nasz świat nieustannie. Chcemy mieć przepasane biodra nie tylko czekając na zadania, które nam da, ale też dlatego, że już je wypełniamy.

Jak ważna jest ta służba i solidarność w tak bardzo dziś podzielonym polskim narodzie. Jak aktualne jest inny fragment z tej samej homilii wielkiego Papieża: „Doświadczenia historyczne mówią nam o tym, ile kosztowała cały naród okresowa demoralizacja. Dzisiaj, kiedy zmagamy się o przyszły kształt naszego życia społecznego, pamiętajcie, że ten kształt zależy od tego, jaki będzie człowiek. A więc: czuwajcie!”

Zapalona pochodnia to światło, którym oświetlam drogę nie tylko sobie, ale i innym. Bóg chce, abyśmy żyjąc prostymi zasadami moralnym, które wskazuje nam Bóg przez rozum i Objawienie, oświetlali drogę bliźnim. W dobie zamętu, tryumfu relatywizmu i ordynarnego kłamstwa w życiu publicznym, Chrystus wciąż mówi nam, byśmy byli światłem świata. On nie potrzebuje, żeby Mu oświetlać drogę, bo sam jest „Słońcem, które nie zachodzi”. Światła potrzebuję ja i moi bliźni. Czy czuwam, z pochodnią wiary w ręku?




Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 października 2024

środa


Dzień powszedni albo wspomnienie św. Jana Kapistrana, prezbitera albo wspomnienie św. Józefa Bilczewskiego, biskupa

Pierwsze czytanie

(Ef 3, 2-12)
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Słyszeliście przecież o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica, jaką pokrótce przedtem opisałem. Dlatego, czytając te słowa, możecie się przekonać o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa. Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom, to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię. Jej sługą stałem się z daru łaski Boga udzielonej mi przez działanie Jego potęgi.

Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy. Przez to teraz wieloraka w przejawach mądrość Boga poprzez Kościół stanie się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich – zgodnie z planem wieków, jaki powziął Bóg w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. W Nim mamy śmiały przystęp do Ojca z ufnością, przez wiarę w Niego.

Psalm responsoryjny

(Iz 12, 2. 3 i 4bcd. 5-6 (R.: por. 3))

Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia

Oto Bóg jest moim zbawieniem! *
Jemu zaufam i bać się nie będę.
Pan jest moją pieśnią i mocą, *
i On stał się moim zbawieniem.

Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia

Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę *
ze zdrojów zbawienia.
Chwalcie Pana, wzywajcie Jego imienia! *
Ukażcie narodom Jego dzieła, *
przypominajcie, że Jego imię jest chwalebne.

Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia

Śpiewajcie Panu, bo czynów wspaniałych dokonał! *
I cała ziemia niech o tym się dowie.
Wznoś okrzyki i wołaj radośnie, mieszkanko Syjonu, *
bo wielki jest wśród ciebie Święty Izraela.

Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 24, 42a. 44)

Alleluja, alleluja, alleluja

Czuwajcie i bądźcie gotowi,
bo o godzinie, której się nie domyślacie,
Syn Człowieczy przyjdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 12, 39-48 )

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«To rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie przyjść ma złodziej, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie».

Wtedy Piotr zapytał: «Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?»

Pan odpowiedział: «Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby rozdawał jej żywność we właściwej porze? Szczęśliwy ten sługa, którego pan, powróciwszy, zastanie przy tej czynności. Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Lecz jeśli sługa ów powie sobie w sercu: Mój pan się ociąga z powrotem, i zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; surowo go ukarze i wyznaczy mu miejsce z niewiernymi.

Ów sługa, który poznał wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie poznał jego woli, a uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą».

KOMENTARZ

Strach przed rozliczeniem


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png
ks. Nikos Skuras[

„Komu wiele dano…”. Chciałbym mieć wiele łask od Chrystusa. Jednakże hamuje mnie strach z powodu tego zdania. To ukazuje moją małostkowość. Z powodu strachu przed sądowym rozliczeniem, nie chcę przyjąć łask dla mnie przeznaczonych. Dlaczego się boję? Bo nie nauczyłem się czerpać „ze zdrojów zbawienia”. Czerpię ze zdrojów moich sił i zdolności.

Do czasu Apostołów, nie była światu znana „tajemnica Chrystusa”. Po grzechu pierworodnym zaczęły powstawać różne religie. Wspólną ich cechą było dzielenie ludzkości na tych, którzy przyjmują religijne prawa danej grupy i to staje się źródłem ich zbawienia, oraz na całą resztę. Zbawienie lub odrzucenie dokonuje się po śmierci na sądzie. Jakie są reguły tego sądu?
Stary Testament jako objawienie dane przez Boga rozpoczął proces rozświetlania tej tajemnicy, jaką jest twoje zbawienie. Bóg przez naród żydowski objawia ludzkości, że każdy człowiek będzie musiał stanąć w obliczu Boga Jedynego. To Oblicze wyłania się poprzez księgi Starego Przymierza. Pełnię uzyskuje w osobie Jezusa z Nazaretu.

Św. Paweł pisze, że ci, którzy nie zaliczali się do ludzi zachowujących Prawo Mojżeszowe, czyli poganie, mają „przystęp do Ojca”, do Jego miłości przez „wiarę w Chrystusa”. Słowo „wiara” nie oznacza aktu intelektualnego, że ja wierzę w istnienie Chrystusa i w Jego zmartwychwstanie. W pierwszym czytaniu obecne są dwa elementy wiary: – być członkiem Ciała Chrystusa, – przyjąć obietnicę, którą składa Bóg w swoim Synu. Chodzi więc nie o religijne przekonania, lecz o konkretne postawy w twoim życiu.

Na pewno Syn Człowieczy przyjdzie do ciebie. Nie tylko w śmierci. Także poprzez różne wydarzenia w twoim życiu. Na przykład, gdy doznasz niesprawiedliwości. On stanie przy tobie i zapyta cię, czy chcesz być częścią Jego Ciała, tzn. czy chcesz przebaczyć i kochać tego, który cię skrzywdził, tak, jak On go kocha? Może nie będziesz na to gotowy. Wówczas On przepowie ci Ewangelię: „Nie jesteś w stanie przebaczyć. Jednak Bóg ciebie kocha. Posłał mnie, swojego Syna. Na Mnie zrzucił karę, która należała się tobie. Nie przebaczasz, a Bóg ci przebacza. On oczekuje tylko jednego, byś przyjął Jego Miłość. Ona powoli przemieni cię w Chrystusa. Wtedy będziesz przebaczał i kochał jak Jezus.
Do nieba wchodzi ta osoba, która zgadza się na bycie przemienioną w Pana Jezusa. Po ludzku to niemożliwe. Bóg może to z tobą uczynić. Odwagi!

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 października 2024

czwartek

Dzień powszedni albo wspomnienie św. Antoniego Marii Clareta, biskupa


Pierwsze czytanie

(Ef 3, 14-21)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Zginam kolana moje przed Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi, aby według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego, by potężnie wzmocnił się wewnętrzny człowiek. Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości zakorzenieni i ugruntowani, wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Boga.

Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej niż to, o co my prosimy czy rozumiemy, Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia wieku wieków! Amen.

Psalm responsoryjny

(Ps 33 (32), 1-2. 4-5. 11-12. 18-19 (R.: por. 5b))

Pełna jest ziemia łaskawości Pana

Sprawiedliwi, radośnie wołajcie na cześć Pana, *
prawym przystoi pieśń chwały.
Sławcie Pana na cytrze, *
grajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach.

Pełna jest ziemia łaskawości Pana

Bo słowo Pana jest prawe, *
a każde Jego dzieło godne zaufania.
On miłuje prawo i sprawiedliwość, *
ziemia jest pełna Jego łaski.

Pełna jest ziemia łaskawości Pana

Zamiary Pana trwają na wieki, *
zamysły Jego serca przez pokolenia.
Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *
naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.

Pełna jest ziemia łaskawości Pana

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy oczekują Jego łaski,
aby ocalił ich życie od śmierci *
i żywił ich w czasie głodu.

Pełna jest ziemia łaskawości Pana



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Flp 3, 8b-9a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci,
bylebym pozyskał Chrystusa i w Nim się znalazł.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 12, 49-53)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął. Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie.

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie podzielonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej».

KOMENTARZ

Ogień Ducha


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png
ks. Przemysław Krakowczyk

Pragnienia Boga różnią się od ludzkich pragnień. My zabiegamy o wojnę i rozłam tam, gdzie powinien być pokój i zgoda, z kolei szukamy zgody i pokoju tam, gdzie powinien być jasny podział i niezgoda. „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął” - mówi dziś do nas Jezus. Tym ogniem, którym ma płonąć ziemia, jest Duch Święty.

Duch Boży nie przynosi światu błogiego „świętego spokoju”. Duch jest dynamiczny jak ogień. Płonie i pożera wszystko, co nieświęte. Stawia jasne granice między dobrem a złem. Nie szuka pokoju za wszelką cenę, ale inspiruje do sprzeciwu i niezgody wobec zła tego świata. Duch Święty nie toleruje tego, co skażone grzechem. On przychodzi po to, aby unicestwić zło, oczyścić człowieka i przygotować nowy, Boży porządek świata.

Nie łudźmy się. Jak długo na świecie będzie istniało zło i grzech, tak długo nie będzie na nim pokoju i szczęścia. Walkę o dobrą przyszłość świata musimy zacząć od swojego serca, od wyzbycia się wszelkiego zła i przywiązania do grzechu. Zaufajmy Bogu i poddajmy się działaniu Ducha Świętego. Niech On nas oczyszcza i uświęca.


Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

25 października 2024
piątek
Tydzień zwykły

(Ef 4, 1-6)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój.

Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

Psalm responsoryjny

(Ps 24 (23), 1b-2. 3-4b. 5-6 (R.: por. 6))

Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat cały i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Oto lud wierny, szukający Boga

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
którego dusza nie lgnęła do marności.

Oto lud wierny, szukający Boga

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Oto lud wierny, szukający Boga


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt. 11, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 12, 54-59)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił do tłumów: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: „Deszcz idzie”. I tak się dzieje. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: „Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże chwili obecnej nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne?

Gdy idziesz do sprawującego władzę ze swym przeciwnikiem, staraj się w drodze dojść z nim do zgody, by cię nie zaciągnął do sędziego; a sędzia przekazałby cię dozorcy, dozorca zaś wtrąciłby cię do więzienia. Powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni pieniążek».

KOMENTARZ

Znaki czasu


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0A.png
ks. Janusz Chyła

W języku włoskim to samo słowo: „tempo”, ma dwa znaczenia. Oznacza ono zarówno pogodę jak i czas. Znaki czasu, o których Jezus dziś mówi odnoszą się do obserwacji pogody, ale także do zjawisk o głębszym, duchowym, moralnym i kulturowym znaczeniu.

Nie trzeba być specjalistą w dziedzinie meteorologii, aby przewidzieć deszcz lub słoneczną pogodę. Zwłaszcza jeśli dotyczy to prognozy krótkoterminowej. W codzienności dostrzegamy więc następstwa zbierających się ciemnych chmur lub bezchmurnego nieba.

Niestety rozeznanie tego, co jest dobre, a co złe, co jest prawdą, a co kłamstwem, co jest wartościowe, a co pozbawione głębszego znaczenia, przysparza nam współcześnie więcej trudności niż przewidywanie pogody.

Naszym zadaniem jest odczytywanie znaków czasu oraz szukanie sposobów twórczej odpowiedzi. Świat bowiem, w którym żyjemy jest jedynym nam danym. Nie mamy się więc na niego obrażać, ale przybliżać się do Boga oraz głosić Dobrej Nowiny niezależnie od zewnętrznych – przyjaznych lub wrogich – okoliczności.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

26 października 2024

sobota

(Ef 4, 7-16)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: «Wstąpiwszy na wysokości, wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary». Słowo zaś „wstąpił” cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa.

Chodzi o to, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast, żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. Od Niego poczynając, całe Ciało – zespalane i utrzymywane w łączności więzią umacniającą każdy z członków stosownie do jego miary – przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości.

Psalm responsoryjny

(Ps 122 (121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc))

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ez 33, 11)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika,
lecz pragnę, aby się nawrócił i miał życie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 13, 1 - 9)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar.

Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie».

I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”».

KOMENTARZ

Veritas in caritate. Caritas in veritate


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png
ks. Antoni Bartoszek

W czytaniu z Listu do Efezjan, opowiadającym o Kościele jako Ciele Chrystusa, pojawia się pewna niepozorna fraza: „żyjąc prawdziwie w miłości”. Można ją przetłumaczyć inaczej: „mówiąc prawdę w miłości”. Tak na przykład tę frazę tłumaczy interlinearne wydanie grecko-polskiego Nowego Testamentu. „Prawda w miłości”, po łacinie „veritas in caritate” – to wyrażenie niesie w sobie cenne wskazówki dla życia chrześcijańskiego. Mamy mianowicie zawsze mówić prawdę i mamy czynić to w miłości, z miłością. Ta zasada dotyczy wielu szczegółowych sytuacji i okoliczności. Oto kilka przykładów.

Pierwszy. W swoim przepowiadaniu Kościół ma zawsze mówić prawdę, całą prawdę, także trudną prawdę. Nie powinien niczego przemilczać, ani nakładać na siebie autocenzury. Jednak przepowiadanie prawdy winno dokonywać się z miłością i wrażliwością. Potrzebne jest wyraźne ukazanie gotowości do towarzyszenia, do obecności i wsparcia. Należy głosić prawdę o nierozerwalności małżeństwa, ale od razu trzeba przyjść z pomocą małżonkom, którzy przeżywają kryzysy małżeńskie, a osobom, których związki rozpadły się, okazać serdeczność i wsparcie. Należy głosić prawdę o ochronie życia dzieci nienarodzonych, ale równocześnie wspólnota Kościoła powinna wspierać osoby, znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej, w sercach których może rodzić się pokusa aborcji. Inny przykład dotyczy tzw. upomnienia braterskiego. Czasem konieczne jest powiedzenie bliźniemu trudnej prawdy o jego niewłaściwym postępowaniu, ale zawsze należy czynić to z miłością, używając delikatnych słów. Jeszcze inna jest sytuacja człowieka ciężko chorego, którego nie wolno okłamywać odnośnie do jego diagnozy, także tej niepomyślnej, ale należy komunikować tę trudną prawdę delikatnie, stopniowo, wkomponowując w szeroki program towarzyszenia choremu.
Odnosząc się rozważanego tu wyrażenia z Listu do Efezjan, papież Benedykt XVI napisał, że istnieje „potrzeba łączenia miłości z prawdą nie tylko we wskazanym przez św. Pawła kierunku, «veritas in caritate» (Ef 4, 15), ale również w odwrotnym i komplementarnym kierunku – «caritas in veritate». Prawdy trzeba szukać, znajdować ją i wyrażać w «ekonomii» miłości, a miłość z kolei musi być pojmowana, uwierzytelniana i wprowadzana w życie w świetle prawdy”. Wskazany przez Benedykta XVI kierunek odwrotny „caritas in veritate” ma także wiele odniesień w życiu indywidualnym i społecznym. Oto trzy przykłady.

Pierwszy. Mamy mieć caritas, czyli miłość i wrażliwość wobec osób doświadczających różnych trudności w odkrywaniu tożsamości seksualnej i doświadczających różnych skłonności. Jednak ta wrażliwość winna być zbudowana na fundamencie prawdy (veritas) o wartości płci, która jest darem Boga, o komplementarności dwóch płci oraz o małżeństwie z natury otwartym na płodność. Drugi przykład. Mamy nieść wsparcie (caritas) wobec terminalnie chorego, ale tym wsparciem nie może być eutanazja, która jest odejściem od prawdy (veritas) o świętości życia. Trzecia sytuacja. Dobry rodzic zawsze kocha swoje dziecko (caritas), ale czasem ta miłość winna okazać się surowa, bo będzie sprzeciwiać się wspólnemu zamieszkaniu dorosłego dziecka w związku partnerskim bez ślubu. W ten sposób rodzic upomni się o prawdę (veritas), dotyczącą sakramentalności małżeństwa. Jak widać z tych przykładów, zasada „caritas in veritate” prowadzi czasem do sprzeciwu sumienia.
Veritas in caritate oraz caritas in veritate to ważne, powiązane ze sobą zasady życia. Nie należy ich rozłączać. Można je natomiast włączyć w cały tekst św. Pawła i zyskujemy następującą myśl: Mówiąc zaś prawdę w miłości oraz czyniąc miłość w prawdzie, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. Przecież Chrystus – jest prawdą, jak powiedział sam o sobie, a Bóg – jest miłością, jak napisał św. Jan.
W Trójjedynym Bogu prawda i miłość dopełniają się nawzajem i w pełni się objawiają. To światło dla naszego życia.


Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 października niedziela

Pierwsze czytanie

(Jr 31, 7-9)

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Tak mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!

Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą.

Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym».

Psalm responsoryjny

(Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a))

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Drugie czytanie

(Hbr 5, 1-6)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy arcykapłan, spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć tym, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien tak za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.

Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem», jak i w innym miejscu: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tm 1, 10b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 46b-52)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. A słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną!»

Jezus przystanął i rzekł: «Zawołajcie go». I przywołali niewidomego, mówiąc mu: «Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię». On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się na nogi i przyszedł do Jezusa.

A Jezus przemówił do niego: «Co chcesz, abym ci uczynił?»

Powiedział Mu niewidomy: «Rabbuni, żebym przejrzał».

Jezus mu rzekł: «Idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.

[Uwaga, w kościołach, których data poświęcenia nie jest obchodzona jako odrębne święto, obchodzi się w ostatnią niedzielę października rocznicę poświęcenia kościoła własnego. W tym przypadku obowiązuje następujący zestaw czytań:
1. 1 Krl 8, 22-23. 27-30 lub 2 Krn 5, 6-10. 13 – 6, 2
Psalm: Ps 84 (83), 3-4. 5 i 10. 11 (R.: por. 2)
2. Ef 2, 19-22 lub 1 Kor 3, 9b-11. 16-17
Aklamacja: 2 Krn 7, 16
Ewangelia: Mt 16, 13-19 lub Łk 19, 1-10]

KOMENTARZ

Ulituj się nade mną


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png
ks. Marian Machinek MSF

Trudno się oprzeć sile tej ewangelicznej historii, opowiedzianej przez Marka z właściwą mu zwięzłością. Ewangelista dokładnie identyfikuje niewidomego: nie jest to anonimowa postać, ale ktoś kto ma imię i jest rozpoznawalny w swoim środowisku wraz ze swoimi rodzinnymi koligacjami. Gdy słyszy, że to Jezus przechodzi w pobliżu, wszystko w nim eksploduje. W jego krzyku mieszają się ze sobą głęboka bieda człowieka wypchniętego na granice normalnej codzienności, żal do ludzi, których musi prosić o wsparcie, by przeżyć, a także ta uwewnętrzniona pogarda do siebie – niepotrzebnego nikomu śmiecia, ale być może także wściekłość na Boga, że to właśnie jego coś takiego musiało spotkać. Ale jest w krzyku Bartymeusza jeszcze coś większego: wielka nadzieja na zmianę, na ratunek. Jest przeczucie, że tym razem nie skończy się na tanich pocieszeniach. I Bartymeusz jest zdeterminowany. Nie pozwala, by ktokolwiek go uciszał, ignoruje przynaglenia innych, żeby wreszcie nie zaburzał swoim krzykiem ich życia. Potrafi pozbyć się nawet swojego płaszcza – jedynej ochrony przed chłodem nocy, którego mógł przecież potem nie odnaleźć. Wraz ze swoim płaszczem rzuca wszystko na jedną kartę.

Słowo Jezusa dokonuje najpierw niezwykłej przemiany w otoczeniu Bartymeusza. Kiedy Jezus każe go przywołać, ci sami ludzie, którzy jeszcze chwilę wcześniej go uciszali, teraz dodają mu odwagi. Spotkanie Bartymeusza z Jezusem nie kończy się na przywróceniu mu wzroku. Uzdrowiony, rozpoczyna nowe życie. Idzie dalej za Jezusem, pozostaje przy Tym, który odmienił jego los.

Ta dramatyczna, ale zarazem niezwykle wzruszająca historia dotyczy każdego z nas. Życie przynosi czasem sytuacje, które zdają się cię przerastać, które są jak nieprzezwyciężalne góry zasłaniające wszelką perspektywę i pogrążające cię w ciemnej dolinie. Trzeba wtedy wołać do Niego: z całego serca i z całej duszy, tak jak woła dziecko, które czuje się opuszczone i bezradne. Jezus reaguje na Twoje modlitwy według własnego scenariusza i po swojemu: w sposób, jaki wybiera i w czasie, jaki sam ustala. Ale zawsze jest prawdziwe to, że woła Cię do siebie. I czyni to zawsze po imieniu, bo Cię zna i kocha. A skoro tak jest, to zawsze też możesz być dobrej myśli.


Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia