✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

28 lutego 2025

piątek

Pierwsze czytanie

(Syr 6, 5-17)

Czytanie z Mądrości Syracha

Miła mowa przyciąga przyjaciół, a język uprzejmy miłe słowa. Żyjących z tobą w pokoju niech będzie wielu, ale doradców – jeden na tysiąc!

Jeżeli chcesz mieć przyjaciela, zdobądź go po próbie, a niezbyt szybko mu zaufaj!

Bywa bowiem przyjaciel, ale tylko na czas jemu dogodny, nie pozostanie nim w dzień twego ucisku.

Bywa przyjaciel, który przechodzi do nieprzyjaźni i wyjawia wasz spór na twoją hańbę. Bywa przyjaciel, ale tylko jako towarzysz stołu, nie pozostanie nim w dniu twego ucisku.

W powodzeniu twoim będzie jak drugi ty, z domownikami twymi będzie w zażyłości. Jeśli zaś zostaniesz poniżony, stanie przeciw tobie i skryje się przed twym obliczem.

Oddal się od swoich nieprzyjaciół, a miej się na baczności przed swymi przyjaciółmi.

Wierny przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego wartość.

Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bogobojni. Bogobojny dobrze pokieruje swoją przyjaźnią, bo jaki jest on, taki i jego przyjaciel.

Psalm responsoryjny

(Ps 119)

Psalm (Ps 119 (118), 12 i 16. 18 i 27. 34-35 (R.: por. 35a)

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Błogosławiony jesteś, Panie, *
naucz mnie swoich ustaw.
Będę się radował z Twoich ustaw *
i słów Twoich nie zapomnę.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Otwórz moje oczy, *
abym podziwiał Twoje Prawo.
Pozwól mi zrozumieć drogę Twych przykazań, *
abym rozważał Twoje cuda.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań

Ucz mnie, bym przestrzegał Twego Prawa *
i zachowywał je całym sercem.
Prowadź mnie ścieżką Twoich przykazań, *
bo radość mi przynoszą.

Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 17, 17b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 1-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przyszedł w granice Judei i Zajordania. A tłumy znowu ściągały do Niego i znów je nauczał, jak miał w zwyczaju.

I przystąpili do Niego faryzeusze, a chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę.

Odpowiadając, zapytał ich: «Co wam przykazał Mojżesz?»

Oni rzekli: «Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić».

Wówczas Jezus rzekł do nich: «Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela».

W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: «Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo».

Prawda jest w początku


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Faryzeusze zadając Jezusowi pytanie nie szukali prawdy, ale – jak zaznacza sam Ewangelista – wystawiali Nauczyciela na próbę. Dzisiaj Kościół jest również wystawiany na próbę. Rozwody stały się oczywistością, liderzy kulturowej rewolucji walczą o zmianę definicji małżeństwa. To już nie musi być trwały związek mężczyzny i kobiety – twierdzą. Dowolny układ płci jest dozwolony. Wszystko można modelować wedle naszych zachcianek. To my sami decydujemy, jak chcemy żyć. Jesteśmy wolni. Presja, by liberalny model życia był jedynym dopuszczalnym, jest ogromna. W kulturze współczesnej obowiązuje dogmat, że nie ma jednej prawdy, ale jest tyle prawd, ilu ludzi. Na jakiej prawdzie oprzeć małżeństwo? Czy miłość bez prawdy jest możliwa?

Co na to Jezus? „Na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Pan odwołuje się do „początku”, czyli do prawdy o stworzeniu, do natury mężczyzny i kobiety. Małżeństwo nie jest wymysłem społeczeństwa, tworem kultury, instytucją stworzoną przez państwo czy Kościół. Małżeństwo jest „pomysłem” samego Boga. To Stwórca stworzył nas jako mężczyznę i kobietę. Odmienność płci i równość w godności. Mężczyzna i kobieta są tak „pomyślani” przez Boga, by mogli budować komunię osób, czyli małżeństwo. Ta podstawowa ludzka wspólnota pozwala człowiekowi pokonać samotność i dojrzewać w miłości. Jej zadaniem jest też przekazywać Boski dar życia. Co więcej, małżeństwo ma być obrazem jedności Osób Trójcy Świętej.

Z tych prawd wynikają zasady moralne. Etyka małżeńskiego życia jest niezrozumiała bez odkrycia i uznania prawdy o małżeństwie. Św. Jan Paweł II odpowiadając na moralny chaos wywołany przez rewolucję seksualną opracował tzw. teologię ciała. W tym nauczaniu odpowiadał na pytanie, czym jest płeć, seksualność, małżeństwo. Jaki jest „początek”, czyli jaki jest Boży plan wpisany w ludzką naturę, w ludzkie pragnienie miłości, ale także w ciało mężczyzny i kobiety. Papież nie wahał się mówić, że małżeństwo jest „najpierwotniejszym” sakramentem. Nie było jeszcze Kościoła, chrztu czy Eucharystii, ale było już małżeństwo. I od początku, od Adama i Ewy miało ono znaczenie sakramentalne, czyli owo „jedno ciało” mężczyzny i kobiety miało być obrazem miłości samego Boga.

„Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela”. Podstawowe wezwanie moralne brzmi: „niech nie rozdziela”. Człowiek ma wielki talent do psucia Bożych pomysłów. Powodem jest zatwardziałość serca. Zapominamy o Bożym początku i sami chcemy budować wszystko od początku. Na szczęście wiele małżeństw wciąż walczy o wierną miłość ufając prawdzie „początku”, wierząc, że to Bóg ich złączył. Świat nie sprzyja dziś trwałości małżeństwa, promuje egoizm maskowany prawem do własnego szczęścia. Jeśli Kościół ulegnie presji świata i przestanie mówić głosem Chrystusa, stanie się solą bez smaku.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

1 marca 2025
sobota

Pierwsze czytanie

(Syr 17, 1-15)

Pan stworzył człowieka z ziemi i znów kazał mu do niej wrócić.

Dał ludziom dni pod liczbą i czas odpowiedni, dał im też władzę nad wszystkim, co jest na ziemi. Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz. Lęk przed nimi wpoił wszystkiemu, co żyje, aby panowali nad zwierzętami i ptactwem.

Dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia. Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył.

Umieścił oko swoje w ich sercu, aby wielkość swoich dzieł im ukazać. Święte imię Jego wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać.

Dodał im wiedzy i prawo życia dał im w dziedzictwo. Przymierze wieczne zawarł z nimi i praw swoich ich nauczył.

Wielkość majestatu widziały ich oczy i uszy ich słyszały donośność Jego głosu. Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!» I dał każdemu z nich przykazania co do jego bliźniego.

Przed Nim są zawsze ich drogi, nie skryją się przed Jego oczami.

Psalm responsoryjny

(Ps 103)

Psalm (Ps 103 (102), 13-14. 15-16. 17-18a (R.: por. 17a))

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Dni człowieka są jak trawa, *
kwitnie on jak kwiat na łące.
Wystarczy, że wiatr go muśnie, już znika, *
i wszelki ślad po nim ginie.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Lecz łaska Pana jest wieczna *
dla Jego wyznawców,
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem, *
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 11, 25)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 13-16)


Przynosili Jezusowi dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego.

A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego».

I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

OKO SERCA

https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek


Księga Mądrości Syracha przeprowadza niezwykłą medytację nad człowiekiem jako stworzeniem Boga. „Pan stworzył człowieka z ziemi i znów kazał mu do niej wrócić”. To nawiązanie do słów z Księgi Rodzaju „Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi” (Rdz 2,7a). W dziele stworzenia wymiar cielesny obecny w człowieku został zaczerpnięty z ziemi. W tym fakcie zawarta jest być może teoria ewolucji, według której ludzki organizm wyewoluował z organizmów niższego rzędu. Ta ludzka cielesność podlega rozpadowi wraz ze śmiercią. W dalszych słowach z Księgi Rodzaju czytamy o kolejnych działaniach Boga w procesie stwarzania człowieka: „i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą” (Rdz 2,7b). Tchnienie życia, czyli całe wnętrze, które decyduje o tym, że człowiek jest człowiekiem, pochodzi wprost od Boga. W tradycji chrześcijańskiej nazywamy to wnętrze duszą nieśmiertelną. Księga Syracha bardziej szczegółowo opisuje to wnętrze: „dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia”. Mamy tu nawiązanie do zmysłów, które przynależą do cielesności, ale równocześnie pojawia się „wolna wola” oraz „serce zdolne do myślenia”. „Serce” nie oznacza tu ani organu ludzkiego organizmu, ani też nie jest – jak we współczesnej kulturze – symbolem emocji i siedliskiem uczuć. Obrazuje całość wnętrza człowieka, a przede wszystkim jego zdolność do myślenia i poznawania. Wolna wola oraz myślenie są najbardziej podstawowymi przejawami ludzkiej duchowości, najbardziej widocznymi znakami obecności w nas duchowej duszy.

Następne słowa z Mądrości Syracha pogłębiają i rozwijają prawdę o człowieku: „[Stwórca] napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył. Umieścił oko swoje w ich sercu, aby wielkość swoich dzieł im ukazać”. „Oko w sercu”, „oko serca” to piękny i głęboki obraz. Człowiek jako stworzenie Boże ma dwie podstawowe zdolności. Po pierwsze jest zdolny „okiem serca” poznać – z piękna dzieł stworzenia – samego Stwórcę. Ta myśl wielokrotnie wraca w Piśmie świętym, na przykład w Liście św. Pawła do Rzymian: „od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła” (Rz 1,20). Człowiek dzięki wewnętrznemu oku, czyli zdolności poznawczej może rozpoznać Boga, patrząc na piękno stworzonego świata, kosmosu. Dzięki tej zdolności ludzie, jak pisze autor Księgi Syracha, „święte imię Jego [imię Boga] wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać”.

Po drugie, dzięki „oku serca” człowiek posiada podstawową zdolność rozróżniania dobra i zła. Zdolność tę nazwano w tradycji chrześcijańskiej prawem naturalnym, którego istnienie odkrywał już św. Paweł. Tak pisał o poganach: „wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich oskarżające lub uniewinniające” (Rz 2,15). Apostoł utożsamia serce z sumieniem. Dzięki sercu (sumieniu) człowiek potrafi oceniać swoje czyny, potrafi odrzucać zło, jak pisze autor Mądrości Syracha: „Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!»”. Tradycja chrześcijańska tak określiła podstawową zasadę, odczytywaną przez człowieka na podstawie prawa naturalnego: „dobro czyń, zła unikaj”.
Po tak pięknej medytacji nad człowiekiem, zdolnym poznawać Boga oraz odróżniać dobro od zła, rodzi się niepokojące pytanie: „jeśli jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle”. Dlaczego tak wielu ludzi deklaruje dziś niewiarę i ateizm? Dlaczego tak wielu ludzi nie ma podstawowego rozróżnienia dobra od zła? Dlaczego wielu dobrem nazywa niejeden rodzaj nieporządku moralnego? Czu „oko serca” nie działa? Zjawisko to nie jest domeną jedynie naszych czasów. To grzech pierwszych rodziców, a także grzech pierworodny, z którym rodzimy się, doprowadziły, że mamy utrudnione naturalne poznanie Boga oraz osłabioną podstawową zdolność rozróżniania dobra od zła. Chrzest gładzi grzech pierworodny, jednak skutki tego grzechu niestety w nas pozostają. Dlatego mamy utrudnione procesy poznawania Boga i rozróżniania dobra od zła.

Do tego wszystkiego trzeba dodać jeszcze jedno zjawisko, będącą jakąś szatańską odwrotnością rozważanego tu fragmentu z Księgi Mądrości Syracha. O ile księga ta pokazuje, że cały człowiek wyszedł z ręki Boga i jest na Boga w pełni ukierunkowany, o tyle dzisiejsza kultura radykalnie odwraca człowieka od Boga i zwraca człowieka ku sobie samemu. Modne stają się niewiara i ateizm. Nawet małe dziecko jest w stanie powiedzieć: nie wierzę w Boga. Gdzie ono się tego nauczyło? W internecie, od niektórych dorosłych, od niektórych rówieśników. „Oko serca” współczesnego człowieka jest zapatrzone w ekran smartfonu, nie w Stwórcę.

Trzeba ciągle na nowo pomagać człowiekowi w odnalezieniu drogi do Boga, do Jezusa. Jezus chce błogosławić małe dzieci, chce błogosławić młodzież, pragnie błogosławić dorosłych. Tylko winniśmy oko naszego serca ku Niemu zwrócić.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

2 marca 2025

niedziela


Pierwsze czytanie

(Syr 27, 4-7)

Czytanie z Mądrości Syracha

Gdy sitem się przesiewa, zostają odpadki, podobnie błędy człowieka przy jego ocenie.

Piec poddaje próbie naczynia garncarza, a sprawdzianem człowieka jest jego wypowiedź.

Jak o uprawie drzewa świadczy jego owoc, tak mowa o zamyśle serca człowieka.

Nie chwal męża przed wypowiedzią, to bowiem jest próbą dla ludzi.


Psalm responsoryjny

(Ps 92)

Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16 (R.: por. 2)

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Dobrze jest dziękować Panu, *
śpiewać Twojemu imieniu, Najwyższy,
rano głosić Twoją łaskawość, *
a wierność Twoją nocami.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, *
rozrośnie się jak cedr na Libanie.
Zasadzeni w domu Pańskim *
rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Nawet i w starości wydadzą owoc, *
zawsze pełni życiodajnych soków,
aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy, *
On moją Opoką i nie ma w Nim nieprawości.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Drugie czytanie

(1 Kor 15, 54b-58)

Bracia:

Kiedy już to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, które zostały napisane: «Zwycięstwo pochłonęło śmierć. Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?» Ościeniem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu Prawo. Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Przeto, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny w Panu.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Flp 2, 15d. 16a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jawicie się jako źródło światła w świecie,
trzymając się mocno Słowa Życia

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Łk 6, 39-45)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział uczniom przypowieść:

«Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?

Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.

Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Jak możesz mówić swemu bratu: „Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku”, podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego.

Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta».


Z obfitości serca


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz:m ks. Marian Machinek MSF


Umiejętność używania języka jest jedną z tych wspaniałych cech, w którą Stwórca wyposażył człowieka. Właściwie można by uznać język mówiony za kaskadę nic nie znaczących dźwięków – i tak zapewne odbierają nasz język zwierzęta. A my przecież potrafimy za jego pomocą przekazywać wieloaspektowe informacje, skomplikowaną wiedzę o świecie, ale także wyrażać nasze doświadczenia, także te związane z Bogiem, jak również wyrażać zachwyt i poetyckie natchnienia. Niestety, jak wszystko dobre i piękne, także ta umiejętność może zostać przez człowieka skorumpowana. Może wyrażać także pogardę czy gniew i wtedy bywa wulgarna. Wszechobecna ordynarność to niestety, jedna z cech języka, którym się na co dzień posługujemy. Jezusowa diagnoza odsłania źródło takiego stanu: jest nim katastrofalny stan ludzkiego serca, czyli ludzkich myśli, świadomych pragnień i dopuszczanych, a czasami wręcz pielęgnowanych złych emocji, które czynią z serca ludzkiego szambo. Z niego wylewa się potem cały duchowy smród: wulgarne szyderstwa, wyzwiska, złorzeczenia.

Zamiast jednak narzekać na taki stan publicznego dyskursu, trzeba podjąć własną niezależną decyzję oczyszczenia serca, która pomoże także oczyścić język. Jeżeli chrześcijanin chce przyczynić się do odrodzenia świata i odnowienia panujących w nim relacji, musi rozpocząć od siebie. Jezus przestrzega przed błędnym przekonaniem, że najpierw trzeba zająć się eliminacją zła, które dostrzegam u innych. Koncentracja na tym, czego inni robić nie powinni, połączona z wyobrażeniem, jak wspaniały byłby świat, gdyby ci inni to wreszcie zrozumieli, jest oznaką obłudy i egocentryzmu. W takiej perspektywie zazwyczaj zło czynione przez innych wydaje się tak wielkie, że człowiek wcale nie widzi tego zła, które przez własne wulgarne myśli, zamiary i słowa zatruwają świat. Rozpoczynanie naprawy świata od siebie uczy pokory, bo bardzo szybko pokazuje, jak trudno jest zmienić własne postępowanie. Można sobie tylko wyobrazić – i TO wyobrażenie jest rzeczywiście prawdziwe – jak wspaniały byłby świat złożony z ludzi, z których każdy rozpoczynałby naprawę innych od siebie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

3 marca 2025
poniedziałek
Pierwsze czytanie

(Syr 17, 24-29)

Czytanie z Mądrości Syracha

Tym, którzy się nawracają, Bóg daje drogę powrotu i pociesza tych, którym zabrakło wytrwałości.

Nawróć się do Pana, porzuć grzechy, błagaj przed obliczem Jego, pomniejsz zgorszenie!

Wróć do Najwyższego, a odwróć się od niesprawiedliwości i miej w wielkiej nienawiści to, co obrzydliwe!

Któż w Otchłani wielbić będzie Najwyższego, zamiast żyjących, którzy mogą Mu dzięki czynić?

Zmarły, jako ten, którego nie ma, nie może składać dziękczynienia, żyjący i zdrowy wielbić będzie Pana.

Jakże wielkie jest miłosierdzie Pana i przebaczenie dla tych, którzy się do Niego nawracają.

Psalm responsoryjny

(Ps 32)

Psalm (Ps 32 (31), 1b-2. 5. 6-7 (R.: por. 11a))

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Szczęśliwy człowiek,
któremu nieprawość została odpuszczona, *
a jego grzech zapomniany.
Szczęśliwy ten, któremu Pan nie poczytuje winy, *
a w jego duszy nie kryje się podstęp.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Grzech wyznałem Tobie *
i nie skryłem mej winy.
Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość Panu», *
a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Do Ciebie więc modlić się będzie każdy wierny,
gdy znajdzie się w potrzebie. *
Choćby nawet wezbrały wody, fale go nie dosięgną.
Ty jesteś moją ucieczką,
wyrwiesz mnie z ucisku *
i dasz mi radość mego ocalenia.

Cieszcie się w Panu, wszyscy sprawiedliwi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 8, 9)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus Chrystus, będąc bogatym, dla was stał się ubogim,
aby was ubóstwem swoim ubogacić.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 10, 17-27)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, zaczął Go pytać: «Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»

Jezus mu rzekł: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę».

On Mu odpowiedział: «Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości».

Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością i rzekł mu: «Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną». Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości.

Wówczas Jezus spojrzał dookoła i rzekł do swoich uczniów: «Jak trudno tym, którzy mają dostatki, wejść do królestwa Bożego». Uczniowie przerazili się Jego słowami, lecz Jezus powtórnie im rzekł: «Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkach pokładają ufność. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego».

A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: «Któż więc może być zbawiony?»

Jezus popatrzył na nich i rzekł: «U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe».


W żółtej koszulce lidera


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski

Europejczycy snują się jak cienie. Obowiązkowy dobrobyt paraliżuje ich branie życia na siebie. Deptani sprzecznym stylem istnienia, mieszkańcy Starego Kontynentu błądzą gdzieś między stanem posiadania za kredyt na jaki ich nie stać, ojcowizną gdzie są nagle w mniejszości lub chrześcijańską kulturą, co zrobiła z nich ludzi, a której brutalnie się w końcu odrzekli. Europejczycy mają depresję o charakterze acedii czyli bezruchu. Powszechna zapaść człowieka w Europie to nie efekt zranień psychicznych, jak to wzdłuż całego dwudziestego wieku usiłowała zbadać i udowodnić wszechwładna psychoanaliza. Najgłębsze korzenie depresji mają jednak przyczyny społeczne, a nie psychologiczne i tkwią w odbieraniu ludziom właściwej im godności, w spychaniu osób do parteru, do bycia nikim, bez wpływu na historię, bez znaczenia ani bez sensu. Ilu ludzi dziś wierzy w to, że może zrobić cokolwiek, by zmienić pejzaż za oknem? Człowiek popada w stan śmiertelnego rozczarowania, nazywany najczęściej depresją wtedy, gdy odbiera mu się inicjatywę co do własnej egzystencji. Wówczas, nawet jeśli miałby wszystko, nie decydując o niczym istotnym zapada się w sobie.

Elity i salony wszystkim kojarzą się źle. Ludzie mieli i mają tendencję, by oddzielać się społecznymi barierami. Były więc już brudne przedmieścia i niedostępne twierdze, czworaki i dwory, slumsy i pałace. Komunizm niby potępił elity a dla pokazu na nogi pierwszego sekretarza zakładał gumiaki, choć i tak do komitetu wieziono go potem mercedesem. Po lasach, po cichu specjalne jednostki inżynierskie stawiały wille albo dacze dla marksistowskich dygnitarzy. Obłuda komuny została zdemaskowana, cóż z tego kiedy sprawnie przeszła mutację unijno-europejskiego salonu. Tutaj establishment zbiera się metodą korupcji w makijażu postępu, na jaki łatwo nabrać młodych działaczy. Ci za białą koszulę z partyjnym krawatem i kawałek miejsca na podłodze gabinetu bez wahania sprzedadzą sumienia. Czuć to wzdłuż i wszerz całej Polski. Ojczyzna ledwo już dycha, zamęczona kopaniną chłystków, których odbudowa jedności narodowej obchodzi tyle, co nic. Demagogia jest poważnym nałogiem także tych głów, które ubiegają się o najwyższe miejsca w administracji. Trudno zrozumieć, dlaczego wielkiej klasy patrioci, którzy mogliby Ojczyznę wyprowadzić poza mentalny kojec, wymawiają się od odpowiedzialności. Wybitny profesor Andrzej Nowak, który jak nikt inny historię przekłada na cnotę narodowej mądrości, pan Marek Magierowski, który zęby zjadł na uczciwej służbie Rzeczpospolitej czy generał Andrzej Kowalski, który mundur nosi z honorem tłumaczą się niejasno, że nie potrafią być trybunami na wiecach przedwyborczych. A kto im każe brać udział w takim cyrku? Polsce potrzeba publicznego autorytetu i przywódcy, a nie histeryka w Belwederze. Władzę musi wreszcie wziąć człowiek zdolny do bycia z ludźmi, który wyprzedza towarzystwo o krok do przodu i rozumie powagę sytuacji, a nie zarządza nimi jak ogłupiałym tłumem.

Spotkanie Jezusa z bezimiennym, zamożnym młodzieńcem jest jednym z najważniejszych epizodów w ewangelii Marka (por. Mk 10, 17). Przed mężczyzną otwiera się bez wątpienia droga jakiejś kariery. Mógłby zrobić wiele dobra, gdyby tylko dał poprowadzić się Chrystusowi. Niestety, krótkie spotkanie kończy się wielką goryczą, a bogaty chłopiec nigdy nie dojrzał do bycia mężem stanu. Prawdopodobnie skończył swoje życie, utopiony na dworskim salonie herodowej korporacji. Być może dlatego mądry Syrach troszczy się przede wszystkim o to, by w Izraelu pojawił się ktoś, kto zmniejszy skutki publicznego zgorszenia (por. Syr 17, 25b). Rozgoryczeni ludzie nie są w stanie unieść słodkiego jarzma wiary.


Zakładaj więc na plecy żółtą koszulkę lidera. Zrób przestrzeń życiową dla jednego więcej człowieka. Uruchom ponownie kogoś, kto stracił nadzieję, że można pewną ręką chwycić za ster istnienia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

4 marca 2025

wtorek

Święto św. Kazimierza, królewicza

Pierwsze czytanie

(Syr 51, 13-20)

Czytanie z Księgi Syracydesa

Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mądrości w modlitwie. U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę.

Z powodu jej kwiatów, jakby dojrzewającego winogrona, serce me się w niej rozradowało, noga moja wstąpiła na prostą drogę, od młodości mojej idę jej śladami. Nakłoniłem tylko trochę ucha mego, a już ją otrzymałem i znalazłem dla siebie rozległą wiedzę.

Postąpiłem w niej, a Temu, który dał mi mądrość, chcę oddać cześć. Postanowiłem bowiem wprowadzić ją w czyn, zapłonąłem gorliwością o dobro i nie doznałem wstydu.

Dusza moja walczyła o nią i z całą starannością usiłowałem zachować Prawo. Ręce wyciągałem w górę, a błędy przeciwko niej opłakiwałem.

Skierowałem ku niej moją duszę i znalazłem ją dzięki czystości. Z nią od początku zyskałem rozum, dlatego nie będę opuszczony.

Psalm responsoryjny

(Ps 15)

Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. 1b)

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, *
kto zamieszka na Twej górze świętej?
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie *
i mówi prawdę w swym sercu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto swym językiem oszczerstw nie głosi, *
kto nie czyni bliźniemu nic złego
i nie ubliża swoim sąsiadom, *
ale szanuje tego, który oddaje cześć Bogu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto dotrzyma przysięgi niekorzystnej dla siebie, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie


Drugie czytanie

(Flp 3, 8-14)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia:

Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana.

Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną dzięki wierze w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Go: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.

Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonały, lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.

Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę, w Chrystusie Jezusie.

[Uwaga - drugie czytanie obowiązuje w kościołach, w których obchodzona jest uroczystość]


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja (w Wielkim Poście: Chwała Tobie, Królu wieków)

Daję wam przykazanie nowe,
abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja

Ewangelia

(J 15, 9-17)


Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.

To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».


Królewicz Kazimierz, przyjaciel Boga


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



Dziś uroczyście wspominamy w liturgii świętego Kazimierza, patrona Polski i Litwy. Z tej okazji czytamy Ewangelię w której Pan Jezus mówi o swoich przyjaciołach. Właściwie można by tę Ewangelię czytać w każde liturgiczne wspomnienie każdego ze świętych. Jedna z prostych definicji świętego: to przyjaciel Boga. Wszyscy jesteśmy do tej przyjaźni zaproszeni. Czy wiem na czym polega ta przyjaźń? Czy w ogóle wiem czym jest przyjaźń? Doświadczenie prawdziwej ludzkiej przyjaźni, czyli więzi opartej na wspólnym odczuwaniu i pragnieniu dobra, na pragnieniu dobra dla siebie nawzajem, pomaga nam wejść w przyjaźń z Bogiem. Jednak to On jest tym, który tę relacje zaczyna, proponuje przyjaźń. On określa co jest dobrem, które nas połączy. A jest nim – szczęście każdego z nas. A co ja mogę dać mojemu przyjacielowi, Bogu? Przecież ma wszystko, jest samym Dobrem. Jedyne, co Mu mogę dać to przyjąć Jego dary. On chce, abym osiągnął szczęście, którym jest zjednoczenie z Nim. Obaj tego chcemy, On bardziej niż ja, bo jest Bogiem.

Przyjaźń z Bogiem to nie koleżeństwo. Nie jesteśmy sobie równi. Bóg stawia warunki. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Miłość Boga nie jest jakimś nieokreślonym uczuciem czy pragnieniem: jest daleko, niewiele o Nim wiem, ale chyba mnie kocha i to jest miłe, więc ja też czasem o Nim ciepło pomyślę. Taki obraz Boga ma wielu chrześcijan, dla których wiara jest niesprecyzowanym uczuciem wobec Kogoś, kto tu i teraz nie jest dla mnie szczególnie ważny i nawet wolałbym, aby nie wtrącał się za bardzo w moje bieżące sprawy.

Tymczasem przyjaźń z Bogiem jest totalna, obejmuje wszystko, całe moje życie, bo jest odpowiedzią na Jego miłość. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Pan Jezus za kilkanaście godzin da ostateczny dowód takiej przyjaźni, umierając za nas na krzyżu. On nie może być jednym z wielu moich przyjaciół i znajomych, których mam w książce adresowej i o których pamiętam przy okazji imienin czy urodzin. Chcę o Nim pamiętać w każdej chwili mego życia.

Pan Jezus precyzuje, że Jego przykazaniem jest miłość bliźniego. W trakcie swego nauczania wskazuje, co dokładnie to oznacza. Zaczyna od tego, że aby kochać trzeba przestrzegać owych minimalnych reguł postępowania wobec bliźnich jakim jest Dekalog. Niektórzy uważają, że Kościół w swoim nauczaniu nie powinien mówić tyle o moralności, za to skupić się na miłości Boga i działalności charytatywna. Pomińmy teraz fakt, że relacja z Bogiem jest również kwestią moralną (pierwsze trzy przykazania), podobnie jak „działalność charytatywna”, czyli miłosierdzie. Miłość wyraża się w konkretnych postawach i działaniu. Jest logiczne, że mówiąc o wymogach miłości bliźniego, trzeba zacząć od „warunków brzegowych” czyli Dekalogu. Pan Jezus chce jednak, abyśmy byli hojni i wychodzili poza to, co ściśle nakazane i zakazane, nie redukując wymogów, ale stawiając cele bardziej ambitne.

Królewicz Kazimierz był przyjacielem Boga. Ta przyjaźń wyrażała się w modlitwie, życiu sakramentalnym, w trosce o chorych i ubogich. Wyrażała się również w rzetelnym wypełnianiu swoich obowiązków zawodowych. Ojciec królewicza, również Kazimierz, jeden z najwybitniejszych władców Rzeczpospolitej, powierzał swojemu synowi odpowiedzialne funkcje państwowe, wiedząc, że mimo młodego wieku był kompetentny, a równocześnie skupiony na dobru wspólnym. Młody Kazimierz dobrze wykorzystał świetne wykształcenie, które zapewnił mu ojciec. Traktował je jak zobowiązanie, aby dobrze służyć swojemu ludowi. Oddawał swe życie każdego dnia, aż do swej przedwczesnej śmierci, która w opinii współczesnych była wielką stratą dla państwa.

Dla nas jednak święte życie Kazimierza, choć krótkie, jest znakiem nadziei. Każdy z nas jest zaproszony do przyjaźni z Jezusem, każdy z nas może być świętym. I nie jest to droga niedostępna, bo jest nią miłość bliźniego. A bliźni są blisko…

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

5 marca 2025

Wielki Post - Środa Popielcowa

Pierwsze czytanie

(Jl 2, 12-18)

Czytanie z Księgi proroka Joela

Tak mówi Pan:

«Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament». Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! Nawróćcie się do Pana, Boga waszego! On bowiem jest litościwy, miłosierny, nieskory do gniewu i bogaty w łaskę, a lituje się nad niedolą. Kto wie? Może znów się zlituje i pozostawi po sobie błogosławieństwo plonów na ofiarę pokarmową i płynną dla Pana, Boga waszego.

Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie. Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie dzieci i niemowlęta! Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty, a oblubienica ze swego pokoju!

Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, słudzy Pańscy! Niech mówią: «Zlituj się, Panie, nad ludem Twoim, nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby poganie nie zapanowali nad nami. Czemuż mówić mają między narodami: Gdzież jest ich Bóg?»

A Pan zapłonął zazdrosną miłością ku swojej ziemi i zmiłował się nad swoim ludem.

Psalm responsoryjny

Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 3a)

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Przywróć mi radość Twojego zbawienia *
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Panie, otwórz wargi moje, *
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Drugie czytanie

(2 Kor 5, 20 – 6, 3)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

W imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.

Współdziałając zaś z Nim, napominamy was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej. Mówi bowiem Pismo:

«W czasie pomyślnym wysłuchałem cię, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą».

Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ps 95 (94), 8a. 7d)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Chwała Tobie, Słowo Boże


Ewangelia

(Mt 6, 1-6. 16-18)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej bowiem nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.

Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni to lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam, już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i obmyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie».

Dziś, nie jutro!


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png K0mentarz: ks. Nikos Skuras


Środa Popielcowa to mój czas smutku. Mam pościć od jedzenia. W inne dni, gdy mam dużo zajęć, mogę nie jeść cały dzień i nie ma problemu. To mi pokazuje, jak słaba jest moja relacja miłości z Bogiem.

Czytelniku, w imię Chrystusa pojednaj się z Bogiem dziś. Nie zatwardzaj twojego serca. Wysłuchaj głosu Pańskiego. Nie dlatego, że jak nie posłuchasz, to Bóg cię ukarze. Tegoroczny Wielki Post może być tym jedynym, gdzie zrealizuje się w tobie słowo z pierwszego czytania: „A Pan zapłonął zazdrosną miłością ku” tobie. On teraz, nie za rok, chce pociągnąć cię swoją Miłością.

Masz serce nie tylko to fizyczne, ale i duchowe. Ono decyduje: czy jesteś otwarty wobec innych, czy tylko się zgrywasz; czy lubisz ludzi, czy masz generalnie do nich niechęć; czy jesteś zadowolona z życia, czy raczej sfrustrowana; czy jako ksiądz akceptuję celibat, czy też niosę go jako niechciany ciężar. Twój sposób życia zależy od tego, co zapisało się w twoim sercu. To co w szczególny sposób tkwi w twoim sercu, to nie miłe wspomnienia, ale te bolesne. Czytałem kiedyś, o amerykańskich żołnierzach, często bardzo młodych, wracających z różnych akcji wojennych. Niektórzy z nich nie są w stanie udźwignąć dramatu, że musieli zabić drugiego człowieka i popełniają samobójstwo.

Ty nie musiałeś nikogo zabić. Jednak dźwigasz w swoim sercu wszystkie krzywdy, które wyrządziłeś innym. Także to, że nie jesteś w stanie przebaczyć swojej matce lub ojcu, krzywd tobie zadanych.

Tradycja przypisuje dzisiejszy psalm responsoryjny królowi Dawidowi. Wyśpiewał go po tym, jak Bóg przez proroka Natana ukazał mu jego grzechy cudzołóstwa i zabójstwa, które Dawid próbował ukryć. Król mógł zabić Natana i dalej ukrywać prawdę o sobie. Jednak nie zatwardził swego serca. Dlatego usłyszał słowo Boga: „Nie umrzesz”.

Czytelniku, jesteś prochem. Wiele grzechów uczyniłeś. Bóg widzi w ukryciu i to co próbujesz ukryć. Jezusa, który nigdy nie zgrzeszył, uczynił Bóg grzechem. Zrzucił na Niego grzechy całej ludzkości, byś mógł dzisiaj usłyszeć: „Żyj, bo Ja cię kocham, z całą twoją historią, która ma smak prochu. Twoje życie ma sens z wszystkimi twoimi błędami. Otwórz się na moją Miłość”. Z tobą Chrystus naprawi wszystkie twoje błędy.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

6 marca 2025

czwartek


Wielki Post

Pierwsze czytanie

(Pwt 30, 15-20)

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami, zachowywać Jego polecenia, prawa i nakazy, abyś żył i mnożył się, a Pan, Bóg twój, będzie ci błogosławił w kraju, który idziesz posiąść.

Ale jeśli swe serce odwrócisz, nie usłuchasz, zbłądzisz i będziesz oddawał pokłon cudzym bogom, służąc im – oświadczam wam dzisiaj, że na pewno zginiecie, niedługo zabawicie na ziemi, którą idziecie posiąść, po przejściu Jordanu.

Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo, miłując Pana, Boga swego, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego; bo tu jest twoje życie i długie trwanie twego pobytu na ziemi, którą Pan poprzysiągł dać przodkom twoim: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi».

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 17)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Pan mówi: Nawracajcie się,
bliskie jest królestwo niebieskie.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Łk 9, 22-25)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie».

Potem mówił do wszystkich: «Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Bo cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?»

Krzyż - znak miłości i wolności


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.png Komentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



W drugi dzień Wielkiego Postu Jezus zaprasza nas do naśladowania Go w dźwiganiu krzyża. Aby wdrożyć w życie wczorajsze wskazówki pokutne, potrzebna jest silna motywacja. Gdzie jej szukać? Szukać jej należy w miłości do Jezusa. On sam przeszedł tę drogę samozaparcia, wyrzeczenia i umartwienia, aż po śmierć na krzyżu. Krzyż jest już na zawsze nieodłącznym elementem życia Chrystusa i Jego uczniów.


Apostołowie rozpoznają Zmartwychwstałego Pana po stygmatach na dłoniach, stopach i boku. Być chrześcijaninem oznacza pokochać Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. Pokochać Chrystusa i Jego krzyż, który ze znaku hańby stał się znakiem miłości, wolności i chwały.


Post jest jakąś, może niedoskonałą, jedynie symboliczną, pomocniczą formą umierania razem z Chrystusem. Umierania dla własnych pożądliwości, egoizmu, a zmartwychwstania ku wolności i większej miłości względem Boga i drugiego człowieka. Szczęście nie polega na realizacji siebie, ale na życiu dla innych. Niech ten Wielki Post pomoże nam w odnalezieniu prawdziwego sensu życia.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

7 marca 2025
piątek

Wspomnienie świętych męczennic Perpetuy i Felicyty

Pierwsze czytanie

(Iz 58, 1-9a)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie porzuca prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:

„Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?”

Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich swoich robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości.

Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?

Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków.

Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”»


Psalm responsoryjny

(Ps 51)

Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 18-19 (R.: por. 19b)

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Am 5, 14)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli,
a Pan Bóg będzie z wami.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Mt 9, 14-15)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?»

Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć».


Jeśli post, to z miłości


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


Najwyraźniej uczniowie Jezusa nie byli znani z surowych postów. Dla faryzeuszów była to kolejna okazja do zaczepki. Dlaczego Twoi uczniowie nie poszczą? Jezus mógł odpowiedzieć na to pytanie całkiem prosto: „bo Ja tak mówię”. Albo zwrócić uwagę na sens postu lub niebezpieczeństwo pobożnych praktyk na pokaz. A jednak odpowiedź Jezusa jest swego rodzaju zagadką.

Dosłowny przekład brzmi: „Czy synowie komnaty weselnej mogą być w żałobie dopóki jest z nimi pan młody? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabrany im zostanie pan młody, i wtedy będą pościć”. Jezus utożsamia się tutaj wyraźnie z postacią oblubieńca, pana młodego (gr. nymfios). Biblista Brant Pitre wyjaśnia kontekst kulturowy. Otóż wesela w tradycji żydowskiej trwały długo i były wystawne. Zwykle było to siedem dni świętowania w gronie rodziny i przyjaciół. Jezus utożsamia czas swojej działalności z tygodniem weselnym. To czas świętowania, dlatego nie wypada pościć.

Kim są „synowie komnaty weselnej”, których zwykle nazywamy bardziej zwyczajnie „gośćmi weselnymi”? W żydowskiej tradycji synowie komnaty weselnej byli to przyjaciele pana młodego (drużbowie), którzy przygotowali dla niego komnatę weselną i usługiwali podczas wesela. Na czas świętowania zaślubin byli zwolnieni z wykonywania niektórych obowiązków religijnych, w każdym razie na pewno nie pościli. Kulminacją wesela była noc poślubna. Wtedy to pan młody opuszczał swoich przyjaciół i spędzał noc poślubną w komnacie małżeńskiej (hebr. chupa). Łączył się ze swoją żoną, zostawiając synów komnaty małżeńskiej „w żałobie” po stracie przyjaciela.

Brant Pitre pisze: „Jezus jest oblubieńcem, a Jego uczniowie synami komnaty małżeńskiej, zaś dzień, w którym «zabiorą» im oblubieńca, może oznaczać tylko jedno: dzień Jego męki i śmierci. Co prawda nie poszczą teraz, kiedy są z Nim, ale będą pościć i przeżywać żałobę po brutalnej egzekucji Jezusa”. Może się to wydawać szokujące, ale ukrzyżowanie można rozpatrywać jako zaślubiny Mesjasza z ludem. Św. Augustyn nie waha się mówić o małżeńskim łożu krzyża. Benedykt XVI pisze: „Jezus sam nazywa tu siebie «Oblubieńcem» przyobiecanego wesela Boga z Jego ludem, a tym samym, w tajemniczy sposób, swą własną egzystencję, siebie samego włącza w tajemnicę Boga. Bóg i człowiek nieoczekiwany sposób stają się w Nim jedno, nastaje «wesele», które jednak – w swej wypowiedzi Jezus zwraca na to uwagę – musi przejść przez Krzyż, przez »zabranie« Oblubieńca”.

Co to oznacza dla nas? Wielkopostne nabożeństwa pasyjne nie są celebracją cierpienia, ale miłości Boga, która daje siebie do końca. Również nasze posty i inne praktyki ascetyczne muszą służyć miłości. Nie są jakimś samodoskonaleniem, ale naśladowaniem Oblubieńca, który z miłości do ludzi jest gotowy oddać wszystko, nawet życie.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

8 marca 2025
sobota


Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Jana Bożego, zakonnika


Pierwsze czytanie

(Iz 58, 9b-14)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie, jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem. Pan cię zawsze prowadzić będzie, nasyci duszę twoją na pustkowiach. Odmłodzi twoje kości, tak że będziesz jak zroszony ogród i jak źródło wody, co się nie wyczerpie.

Twoi ludzie odbudują prastare zwaliska, wzniesiesz fundamenty pokoleń. I będą cię nazywać naprawiaczem wyłomów, odnowicielem uliczek – na zamieszkanie.

Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu. Ja cię powiodę w triumfie przez wyżyny kraju, karmić cię będę dziedzictwem Jakuba, twojego ojca.

Albowiem usta Pańskie to wyrzekły».

Psalm responsoryjny

(Ps 86)

Ps 86 (85), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 11ab)

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Nakłoń swego ucha i wysłuchaj mnie, Panie, *
bo biedny jestem i ubogi.
Strzeż mojej duszy, bo jestem pobożny, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
zbaw sługę Twego, który ufa Tobie, *
Ty jesteś moim Bogiem.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Panie, zmiłuj się nade mną, *
bo nieustannie wołam do Ciebie.
Uraduj duszę swego sługi, *
ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i łaskawy, *
pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.
Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją *
i zważ na głos mojej prośby.

Naucz mnie chodzić drogą Twojej prawdy

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ez 33, 11)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika,
lecz pragnę, aby się nawrócił i miał życie.

Chwała Tobie, Słowo Boże


Ewangelia

(Łk 5, 27-32)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zobaczył celnika, imieniem Lewi, siedzącego na komorze celnej. Rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» On zostawił wszystko, wstał i z Nim poszedł.

Potem Lewi wydał dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu; a był spory tłum celników oraz innych ludzi, którzy zasiadali z nimi do stołu. Na to szemrali faryzeusze i uczeni ich w Piśmie, mówiąc do Jego uczniów: «Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?»

Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać do nawrócenia się sprawiedliwych, lecz grzeszników».


A gdyby tak ograniczyć wyjazdy w niedzielę?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek

Dziś w pierwszym czytaniu padają następujące słowa z Księgi Izajasza: „Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu”. Słowa te odnoszą się w pierwszym znaczeniu do szabatu, czyli świętego dnia w tradycji żydowskiej. Szabat to siódmy dzień tygodnia, nawiązujący do opisu stworzenia świata. Przez sześć dni Pan Bóg stwarzał świat, w siódmym odpoczął. Prorok Izajasz przypominał Izraelitom, by świętowali szabat, by w ten dzień „spraw swych nie załatwiali” oraz by „szanowali go przez unikanie podróży”.

Jak my dziś na te słowa patrzymy? Być może trochę „z przymrużeniem oka”. Mówimy sobie, że to takie wspomnienie tradycji żydowskiej świętowania szabatu, tradycji przez niektórych Żydów zniekształconej i prowadzącej niekiedy do absurdów. Przykładem może być tzw. winda szabatowa, czyli taka, która w szabat zatrzymuje się na każdym piętrze, by pobożny Żyd nie musiał wykonywać pracy przez naciskanie guzików w windzie. Prawdą jest, że Jezus „wypunktował” pewne wykoślawienia żydowskiej tradycji, mówiąc, że „to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”.

Jednak nie możemy na słowa Izajasza patrzeć jedynie, jak na niewiele nas obchodzącą tradycję żydowską. Po pierwsze, te słowa padają w liturgii chrześcijańskiej, czyli stanowią przekaz dla nas. Po drugie, chrześcijanie mają swój dzień święty, czyli niedzielę i zawsze było dla nich oczywiste, że świętowanie niedzieli stanowi kontynuację świętowania przez Żydów szabatu. Trzecie przykazanie Dekalogu „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” chrześcijanie odnosili i odnoszą do niedzieli. A zatem warto i należy upomnienie proroka Izajasza czytać w odniesieniu do dnia Pańskiego, jakim jest niedziela oraz wyciągać z tego jakieś wnioski dla nas.

Jak wygląda współczesna kultura odnośnie do przeżywania niedzieli? W kulturze masowej organizuje się dziś tzw. weekendy, rozumiane mniej więcej jako czas od popołudnia piątku do niedzieli wieczora. Jest to czas, kiedy niemała część społeczeństwa nie ma obowiązku zawodowych. Wielu, wychodząc w piątek z pracy, życzy współpracownikom „dobrego weekendu”. Różnie ten czas jest przeżywany. Bardzo często, szczególnie gdy pojawiają się optymistyczne prognozy pogody, weekend organizujemy wyjazdy. Niedziela jest wtedy ostatnim dniem, kiedy wraca się z weekendowego wyjazdu. W Polsce mamy też rozróżnienie na niedziele handlowe oraz niedziele z zamkniętymi sklepami. W niedziele handlowe bardzo wiele samochodów stoi przed sklepami, bo dla wielu niedziele to dobry dzień na wielkie zakupy.

Przypomnijmy w tym miejscu podstawową naukę chrześcijańską. Po pierwsze, sprawa nazewnictwa. Weekend rozumiany jako koniec tygodnia nie jest zgodny z tradycją chrześcijańską. Niedziela jest przecież pierwszym dniem tygodnia. Tydzień kończy się w sobotę. Niedziela jako pamiątka zmartwychwstania Jezusa jest przecież symbolem nowego stworzenia, przyniesionego przez zmartwychwstałego Jezusa. Po drugie, świętowanie niedzieli jako dnia Pana zawiera dwa elementy: udział we Mszy świętej oraz powstrzymywanie się od prac niekoniecznych. Są oczywiście prace konieczne, czyli te związane ze służbą społeczeństwu, na przykład w szpitalach czy w domach pomocy społecznej. Współcześni katolicy w różny sposób podchodzą do niedzieli. Jedni – niestety zaniedbują niedzielną Mszę, drudzy – uczestniczą we Mszy świętej, zostawiając często ten podstawowy chrześcijański obowiązek na sam koniec niedzieli, na przykład, gdy wrócą z wyjazdu lub też, gdy zrobią zakupy. Oczywiście udział w niedzielnej Mszy świętej wieczorem stanowi wypełnienie chrześcijańskiego obowiązku. Jednak wykonywanie wielkich zakupów w dzień Pański to już wykroczenie przeciw przykazaniu świętowania niedzieli.


A co z wyjazdami? Jeśli wyjazd jest tak ukształtowany, że w plan niedzieli jest wkomponowana Eucharystia, to jest oczywiste, że przykazanie o świętowaniu dnia świętego zostało zrealizowane. A jednak w przywołanych słowach z Księgi Izajasza jest zawarta wyraźna zachęta: „Jeśli powściągniesz nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich, wtedy znajdziesz rozkosz w Panu”. Jest tu coś więcej niż minimalne wypełnienie obowiązków religijnych.

Jest tu wezwanie to zachowania sakralności dnia świętego. Niedziela ma być dniem świętym.
Więc może jednak warto ograniczyć wyjazdy w niedzielę, szczególnie takie które absorbują całą niedzielę? Co robić zatem w niedzielę? Można wyspać się, by dobrze wypocząć, można pójść na Mszę świętą do południa, pokazując, że w dzień Pański Panu dajemy pierwszeństwo. Można zjeść rodzinny obiad; tak mało w tygodniu spędzamy czasu wspólnie. Można poczytać książkę; tak mało czytamy dziś książek. A może warto w niedzielę poczytać Pismo święte lub jakąś książkę religijną. Po południu można odwiedzić kogoś z rodziny, albo kogoś chorego, albo kogoś samotnego, albo też kogoś potrzebującego. Jasne, to czasem będzie wymagało jakiegoś wyjazdu, jednak wówczas zrealizujemy inne słowa Izajasza: „jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem”. W całym tym Izajaszowym przesłaniu zawarte jest wezwanie do jakiegoś wyhamowania w dzień święty, do oddania czasu Panu.

Czy nie chodzi o to, by sprawić, aby nasze życie nie było jedynie chwytaniem nowych doznań, jakichś przyjemnych albo ekstremalnych przeżyć? Gdybyśmy mniej podróżowali albo ograniczyli wyjazdy jedynie do sobót, to być może przyroda też by bardziej odpoczęła, a nasze zachowanie, polegające na ograniczeniu niedzielnego działania byłoby po prostu ekologiczne. Izajaszowy tekst zachęca nas do wypracowania pogłębionej kultury świętowania dnia Pańskiego, w którym Bóg jest na pierwszym miejscu, a bliźni (ten z rodziny i ten potrzebujący) na drugim miejscu.

źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

9 marca 2025

niedziela
Pierwsze czytanie

(Pwt 26, 4-10)

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:

«Kapłan weźmie koszyk z twoich rąk i położy go przed ołtarzem Pana, Boga twego. A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana, Boga swego:

„Ojciec mój, tułacz Aramejczyk, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny. Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe. Wtedy wołaliśmy do Pana, Boga ojców naszych. Pan usłyszał nasze wołanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie. Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów. Przyprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód.

Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie”.

Rozłożysz je przed Panem, Bogiem swoim. Oddasz pokłon Panu, Bogu swemu».


Psalm responsoryjny

(Ps 91)

Ps 91 (90), 1-2. 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 15b)

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Kto się w opiekę oddał Najwyższemu *
i w cieniu Wszechmocnego mieszka,
mówi do Pana: «Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą, *
Boże mój, któremu ufam».

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Nie przystąpi do ciebie niedola, *
a cios nie dosięgnie twojego namiotu.
Bo rozkazał swoim aniołom, *
aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

Będą cię nosili na rękach, *
abyś stopy nie uraził o kamień.
Będziesz stąpał po wężach i żmijach, *
a lwa i smoka podepczesz.

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu

«Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, *
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
i będę z nim w utrapieniu, *
wyzwolę go i sławą obdarzę».

Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu


Drugie czytanie

(Rz 10, 8-13)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Cóż mówi Pismo? «Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim». A jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do sprawiedliwości, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia. Wszak mówi Pismo: «Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony».

Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem «każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony».


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 4, 4b)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

(Łk 4, 1-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pełen Ducha Świętego, powrócił Jezus znad Jordanu, a wiedziony był przez Ducha na pustyni czterdzieści dni, i był kuszony przez diabła. Nic przez owe dni nie jadł, a po ich upływie poczuł głód. Rzekł Mu wtedy diabeł: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, żeby stał się chlebem».

Odpowiedział mu Jezus: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek”».

Wówczas powiódł Go diabeł w górę, pokazał Mu w jednej chwili wszystkie królestwa świata i rzekł do Niego: «Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę je dać, komu zechcę. Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje».

Lecz Jezus mu odrzekł: «Napisane jest: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”».

Zawiódł Go też do Jerozolimy, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się stąd w dół. Jest bowiem napisane: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, żeby cię strzegli, i na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”».

Lecz Jezus mu odparł: «Powiedziano: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”».

Gdy diabeł dopełnił całego kuszenia, odstąpił od Niego do czasu.


Nie za wszelką cenę


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png
Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


„Posiew kontemplacji” Tomasza Mertona należy do klasyki katolickiej literatury duchowej. W jednym z akapitów, któremu Merton nadał tytuł „Teologia moralna Szatana”, czytamy: „Szatan nie lęka się głosić prawd Bożych, byle tylko mógł je głosić na swój sposób”. Opisana przez Łukasza scena kuszenia Jezusa pokazuje to w doskonały sposób. Żadna z trzech pokus, jakim poddany jest Jezus, sama w sobie nie jest niemoralna. Wręcz przeciwnie: każda dotyczy rzeczy ważnych i potrzebnych, a co najważniejsze – realizacja każdej z nich mogłaby przyspieszyć misję, do jakiej Jezus właśnie przystępuje.

Zdolność rozmnażania chleba, a więc zaspokajania doczesnych potrzeb ludzi, przyniosłaby Jezusowi niezwykłą popularność. Dzięki możliwości wpływania na rządzących wszystkimi królestwami świata Jezus mógłby od razu poukładać po Bożemu sprawy polityczne i społeczne. Demonstracja cudownego ocalenia przez aniołów po skoku z narożnika świątyni zapewniłaby Mu ostatecznie sławę kogoś nie z tego świata. Cena za takie totalne zwycięstwo wydawała się początkowo niewielka: wszystko to miało się odbywać pod auspicjami Szatana i to on miał stanowić ostateczny punkt odniesienia, któremu nawet Jezus oddawałby pokłon.

Przerażać może zuchwała deklaracja kusiciela, że poddane mu są wszystkie królestwa świata wraz z ich całą wspaniałością i potęgą. Jego wpływ, w ten czy inny, czasami zawoalowany sposób, na to, co dzieje się w świecie, jest aż nadto widoczny. Tym jednak, co daje pociechę i wlewa w serce wielką ufność, jest suwerenność, z jaką Jezus potrafi ujawnić i oddalić od siebie misterne podstępy Złego. Osiąganie jakichkolwiek celów, nawet tych najbardziej szczytnych, najbardziej niezbędnych, a nawet najbardziej świętych, za wszelką cenę, a więc także za cenę zdrady Boga, nie wchodzi u Niego w grę.

Scena kuszenia Jezusa pokazuje, jak głęboko sięga tajemnica Wcielenia Odwiecznego Słowa: Stało się Ono ciałem i zamieszkało między nami, wraz ze wszystkim, co tak radykalne wejście w ludzką egzystencję oznacza. Scena ta pokazuje jednak także, że wraz z Nim i w wierności Jego słowu nawet najbardziej finezyjne pokusy Szatana mogą zostać pokonane.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia