✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

17 lutego 2025
poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie Świętych Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów Najśw. Maryi Panny

Pierwsze czytanie

(+Rdz 4, 1-15. 25)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Adam zbliżył się do swej żony, Ewy. A ona poczęła i urodziła Kaina, i rzekła: «Otrzymałam mężczyznę od Pana». A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę.

Gdy po jakimś czasie Kain składał Panu w ofierze płody roli, i również Abel składał pierwociny z drobnego bydła i z jego tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę; na Kaina zaś i na jego ofiarę nie chciał patrzeć. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurą twarzą.

Pan zapytał Kaina: «Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? Przecież, gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować».

Kain zwrócił się do swego brata, Abla: «Chodźmy na pole». A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go.

Wtedy Bóg zapytał Kaina: «Gdzie jest brat twój, Abel?» On odpowiedział: «Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego?» Rzekł Bóg: «Cóż uczyniłeś? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi! Bądź więc teraz przeklęty na tej roli, która rozwarła swą paszczę, aby wchłonąć krew brata twego, przelaną przez ciebie. Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu. Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi!»

Kain rzekł do Pana: «Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść. Skoro mnie teraz wypędzasz z tej roli i mam się ukrywać przed Tobą, i być tułaczem i zbiegiem na ziemi, każdy, kto mnie spotka, będzie mógł mnie zabić!»

Ale Pan mu powiedział: «O, nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotnej pomsty doświadczy!» Dał też Pan znamię Kainowi, aby go nie zabił nikt, kto go spotka.

Adam raz jeszcze zbliżył się do swej żony i ta urodziła mu syna, któremu dała imię Set, «gdyż – jak mówiła – dał i Bóg innego potomka w zamian za Abla, którego zabił Kain».

Psalm responsoryjny

(Ps 50)

Ps 50 (49), 1bcd i 8. 16b-17. 20-21 (R.: por. 14a

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Przemówił Pan, Bóg nad bogami, *
i wezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca.
«Nie oskarżam cię za twoje ofiary, *
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną».

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Czemu wymieniasz moje przykazania *
i na ustach masz moje przymierze?
Ty, co nienawidzisz karności, *
a słowa moje odrzuciłeś za siebie?»

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

«Zasiadłszy, przemawiasz przeciw bratu, *
znieważasz syna swej matki.
Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć?
Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie? *
Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy».

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 11-13)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Faryzeusze zaczęli rozprawiać z Jezusem, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku. On zaś westchnął w głębi duszy i rzekł: «Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę, powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu».

A zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę.

Unde malum


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Nie ma szans, by ktoś przeszedł bezpieczną nogą przez życie i choć raz nie spotkał zła oko w oko. Co znaczące, jedni wychodzą z tak dramatycznego starcia jeszcze bardziej zdeterminowani do wiary i moralności ale drudzy kończą te zapasy zupełnie bezradni, rozbici, a nawet zepsuci. Patrzenie w oko zła przerasta człowieka i stanowi największe ryzyko dla ludzkich uczuć oraz sumienia. Ostatnimi czasy w Polsce kilku gorliwych katolików – świeckich bądź duchownych – prawdopodobnie z czystą intencją poświęciło się rozlicznym śledztwom nad stanem nadużyć kleru albo zakonników, kończąc dochodzenie w stanie frustracji, zgorzknienia, duchowego smutku, pesymizmu. To wielka szkoda dla katolicyzmu, bo ktoś z gorliwego duszpasterza, katechety czy społecznika zmienił się nagle w medialnego kata Kościoła.

Zło osacza ludzi z wielu stron. Potrafi dokuczać fizycznie i psychicznie, męczy pamięć albo wyobraźnię. Czasem długo kusi tylko po to, by ostatecznie uzależnić. Taktyką zła jest oszpecenie ludzi, a jego sojusznikiem ubrana na zombie czarna brzydota. W niesłychany sposób zło wnika nawet w świat aniołów, by następnie w spersonalizowanej postaci przechadzać się labiryntem historii ludzkości. W każdym z przypadków zło stanowi mroczne misterium – lepiej z nim skończyć, niż nad nim rozważać.

Wielu współczesnych myślicieli oraz dyskutantów na dźwięk słowa: tomizm, uśmiecha się ironicznie, twierdząc, że to filozoficzne muzeum. Czas zweryfikuje trwałość szkół ludzkiego myślenia lecz to właśnie Tomasz z Akwinu zdobył się na udzielenie najbezpieczniejszej odpowiedzi na kwestię istnienia zła – unde malum? Nie wolno zredukować dociekań Akwinaty jedynie do lakonicznej tezy, że zło jest po prostu pustym miejscem po dobru, choć już ta intuicja ma wmontowany w siebie amortyzator zagadnienia. Dominikanin idzie jednak dalej i w Summa contra gentiles rozróżnia między tajemnicą zła, którego istotę może znać jedynie Stwórca i którą miłosiernie zakrywa przed ludźmi dla ich dobra, czyniąc zło sekretem. Bóg tym samym widzi już ostateczne rozwiązanie problemu zła, tylko człowiek nie może być jeszcze świadom wyroku. Nie ma ludzkiego serca, które wytrzymałoby moment poznania tajemnicy zła. Co więcej, Tomasz z Akwinu dziwi się, że niektórzy w konfrontacji ze złem zaczynają wątpić w Boga. Ależ przeciwnie, twierdzi Akwinata, manifestacja zła jest właśnie dowodem na istnienie wiecznego dobra. Bo zło nigdy nie jest autonomiczne. Wkracza na scenę nadużywając Bożego kontrastu.

Faryzeusze od zawsze chcieli mieć Jezusa dla siebie. Marzyli tylko o tym, by Nauczyciel z Nazaretu – inteligentny, młody, sprawca cudów, porywający tłumy kaznodzieja – wstąpił w ich szeregi. Grają więc, prowadząc z Panem niby to uczone dysputy. Swoim zwyczajem Jezus ignoruje faryzejskie towarzystwo (por. Mk 8, 12), przemilcza jałowe dywagacje, bo wie, że z faryzeuszami nie da się niczego wyjaśnić. Zostawia im tylko znak krzyża – pełną, skuteczną i osobową odpowiedź Boga na wszystkie pytania człowieka, również na dylemat zła. Krzyż zostaje zapowiedziany już w dziejach Kaina i Abla. Ten pierwszy poddaje się wpływom zła do tego stopnia, że twarz Kaina staje się ponura (por. Rdz 4, 6). W końcu podnosi rękę na młodszego brata Abla i zabija go. W tym samym momencie sprawiedliwy Bóg przed obliczem którego misterium zła nie może się skryć, daje Kainowi znamię ocalenia. Dziedzicami kainowej tragedii i nadziei będą w istocie wszyscy ochrzczeni, tym samym zdolni, by doliną zła przedostać się jednak ku zbawieniu.

Nie rozważaj bez końca nad bezsensem zła w twoim życiu. Zamykaj sprawnie – przed nim i po nim – wszystkie ścieżki dostępu. Ofiaruj krzyż za braci, którzy upadli na duchu lub stracili wiarę pod ciosami zła. Bóg nie dał ci życia po to, byś walczył ze złem ale po to, byś zrobił coś dobrego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

18 lutego 2025

wtorek

Pierwsze czytanie

(Rdz 6, 5-8; 7, 1-5. 10)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg, widząc, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się. Wreszcie Pan rzekł: «Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki podniebne, bo żałuję, że ich stworzyłem».

Tylko Noego Pan darzył życzliwością.

Pan rzekł do Noego: «Wejdź wraz z całą twą rodziną do arki, bo przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia. Z wszelkich zwierząt czystych weź z sobą siedem samców i siedem samic, ze zwierząt zaś nieczystych po jednej parze: samca i samicę; również i z ptactwa – po siedem samców i po siedem samic, aby w ten sposób zachować ich potomstwo dla całej ziemi. Bo za siedem dni spuszczę na ziemię deszcz, który będzie padał czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aby wyniszczyć wszystko, co istnieje na powierzchni ziemi – cokolwiek stworzyłem».

I wypełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił. A gdy upłynęło siedem dni, wody potopu spadły na ziemię.

Psalm responsoryjny

(Ps 29 )

Ps 29 (28), 1b-2. 3ac-4. 3b i 9b-10 (R.: por. 11b)

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Oddajcie Panu, synowie Boży, *
oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę Jego imienia, *
na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Ponad wodami głos Pański, *
Pan ponad wód bezmiarem!
Głos Pana potężny, *
głos Pana pełen dostojeństwa.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Zagrzmiał Bóg majestatu: *
a w Jego świątyni wszyscy mówią: «Chwała!»
Pan zasiadł nad potopem, *
Pan jako Król zasiada na wieki.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14, 23)

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 14-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Uczniowie Jezusa zapomnieli zabrać chleby i tylko jeden chleb mieli z sobą w łodzi. Wtedy im przykazał: Uważajcie, strzeżcie się kwasu faryzeuszów i kwasu Heroda!»

A oni zaczęli rozprawiać między sobą o tym, że nie mają chlebów. Jezus zauważył to i rzekł do nich: «Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chlebów? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie, tak otępiałe są wasze umysły? Mając oczy, nie widzicie; mając uszy, nie słyszycie? Nie pamiętacie, ile zebraliście koszów pełnych ułomków, kiedy połamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy?»

Odpowiedzieli Mu: «Dwanaście».

«A kiedy połamałem siedem chlebów dla czterech tysięcy, ile zebraliście koszów pełnych ułomków?»

Odpowiedzieli: «Siedem».

I rzekł im: «Jeszcze nie rozumiecie?»

Gilgamesz, Noe i Jezus Chrystus

https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Komentarz: ks. Michał Kwitliński



W dzisiejszym pierwszym czytaniu usłyszeliśmy opowieść o potopie. Niektórzy współcześni teologowie uważają, że jest to mit, co więcej, zapożyczony z kultury Mezopotamii. Rzeczywiście, w literaturze tamtej cywilizacji istnieje dzieło sięgające czasów Sumerów, o wieki wcześniejsze niż Księga Rodzaju. Jest to Epos o Gilgameszu, sumeryjskim królu, który, co ciekawe, był postacią historyczną. Wokół niego powstała legenda, a wśród jego bohaterskich czynów było też uratowanie garstki ludzi z potopu.

Motyw wielkiej powodzi jest też obecny w innych kulturach i to niemających ze sobą kontaktu. To zresztą jest raczej argumentem na rzecz historyczności tego wydarzenia, które mogło mieć miejsce u początków cywilizacji ludzkiej, zaś wspomnienie o nim przetrwało w różnych formach. Sam opis biblijny rzeczywiście nosi znamiona mitu, opowieści wymyślonej lub luźno opartej na faktach. Historyk, który bada dzieje odrzucając perspektywę wiary, uzna tę opowieść za fikcję. Ja natomiast, uznając księgi Pisma Świętego za natchnione, byłbym ostrożny z tak kategorycznym stwierdzeniem. Mamy przykłady różnych teorii rzekomo obalających historyczność wydarzeń biblijnych, które w świetle dalszych badań, choćby archeologicznych, okazały się całkowicie błędne. Wiele elementów opowieści wydaje się rzeczywiście wymyślonych, aby uczynić ją barwniejszą, bardziej przemawiającą do wyobraźni. Co nie znaczy, że Noe nie istniał.

Dla nas najważniejsze jest to, co ta opowieść, niezależnie od faktów historycznych, nam mówi. I tu napotykamy na dużo poważniejszy problem. Bóg zdaje się być podobny do człowieka – rozczarowanie prowadzi Go do porzucenia rozpoczętego projektu. Jest wręcz zły na siebie samego: żałuję, że ich stworzyłem. Autor natchniony próbuje opisać Boga w kategoriach nam znanych, a więc jako wszechmocnego człowieka, z ludzkimi uczuciami i ograniczeniami. Pisał tak jak umiał, z tą wiedzą jaka posiadał, choć wspierany mocą Ducha Świętego. Obraz Boga jest jeszcze niejasny, niepełny. Dopiero w Jezusie Chrystusie Bóg powiedział ostatnie słowo. Dlatego Stary Testament możemy zrozumieć tylko w świetle Nowego.

Świat, zepsuty przez grzech aniołów i ludzi, wymaga radykalnego oczyszczenia. Zbuntowany wobec Boga, ulega wynaturzeniu, inaczej być nie może, skoro Bóg jest jego stwórcą. Katastrofa jest konsekwencją grzechu. Sam grzech jest przecież katastrofą. Jeśli odwracam się od źródła szczęścia, jestem nieszczęśliwy na własne życzenie. Nawet patrząc czysto po ludzku – dziś bardziej prawdopodobne jest, że ludzkość wykończy się sama w wyniku wojny nuklearnej niż uderzenia asteroidy. Ale Objawienie mówi nam o czymś ważniejszym niż przetrwanie biologiczne. Odrzucenie Życia w Bogu oznacza śmierć duchową. W centrum opowieści o potopie nie jest jednak opis zagłady, lecz postawa Noego i działanie Boga, aby go uratować i ponownie powierzyć jemu i jego rodzinie świat.

W Tradycji potop jest symbolem… Chrztu świętego. W sensie duchowym człowiek umiera i rodzi się ponownie jako dziecko Boże (w sensie biologicznym oczywiście nic się nie zmienia). Z każdym z nas Bóg zawiera przymierze, jak z Noem po zakończeniu potopu. Arka jest zaś widziana jako symbol Kościoła. Bóg zwołuje nas, czyni swoją rodziną, aby uchronić przed konsekwencją naszych własnych grzechów. Historycy kultury pewnie mają różne teorie, jakie znaczenie dla Sumerów miał mit o Gilgameszu. Dla nas to bez znaczenia, gdyż opowieść o potopie rozumiemy w świetle Bożego miłosierdzia. I Nadziei wiecznego życia w Bogu, o czym z woli papieża chcemy szczególnie często rozważać w jubileuszowym Roku Nadziei.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 lutego 2025

czwartek
Pierwsze czytanie

(Rdz 9, 1-13)


Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię. Wszelkie zaś zwierzę na ziemi i wszelkie ptactwo podniebne niechaj się was boi i lęka. Wszystko, co się porusza na ziemi, i wszystkie ryby morskie zostały oddane wam we władanie. Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak rośliny zielone, daję wam wszystko. Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia. Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie – upomnę się o nią u każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie brata. Jeśli ktoś przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo człowiek został stworzony na obraz Boga. Wy zaś bądźcie płodni i mnóżcie się; zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią władzę».

Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów: «Oto Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię».

Po czym Bóg dodał: «A to jest znak przymierza, które Ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią».

Psalm responsoryjny

(Ps 102)

Psalm (Ps 102 (101), 16-17. 18-19. 20-21. 29 i 22-23 (R.: por. 20b))

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Poganie będą się bali imienia Pana, *
a Twej chwały wszyscy królowie ziemi,
bo Pan odbuduje Syjon *
i ukaże się w swym majestacie.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Pan przychyli się ku modlitwie opuszczonych *
i nie odrzuci ich modłów.
Należy to zapisać dla przyszłych pokoleń, *
lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Spojrzał Pan z wysokości swego przybytku, *
popatrzył z nieba na ziemię,
aby usłyszeć jęki uwięzionych, *
aby skazanych na śmierć uwolnić.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Synowie sług Twoich bezpiecznie mieszkać będą, *
a ich potomstwo będzie trwało w Twej obecności.
Aby imię Pana głoszono na Syjonie
i w Jeruzalem Jego chwałę, *
kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa,
aby służyć Panu.

Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 6, 63c. 68c)

Alleluja, alleluja, alleluja

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 8, 27-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: «Za kogo uważają Mnie ludzie?» Oni Mu odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków».

On ich zapytał: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Mu Piotr: «Ty jesteś Mesjasz».

Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy wiele musi wycierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa.

Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: «Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».


Kim jest dla mnie Jezus?


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.pngKomentarz:ks. Przemysław Krakowczyk


W dzisiejszej Ewangelii (Mk 8,27-33) Jezus stawia swoim uczniom kluczowe pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29). To pytanie jest nie tylko sprawdzianem ich wiary, ale także wezwaniem do osobistej odpowiedzi. Piotr, kierowany natchnieniem, wyznaje: „Ty jesteś Mesjasz”. Jednak gdy Jezus zapowiada swoją mękę, Piotr buntuje się, nie mogąc zaakceptować takiej wizji mesjańskiej misji.

Ta scena pokazuje nam, jak łatwo można mieć fałszywe wyobrażenie o Jezusie. Piotr chciał Mesjasza potężnego, triumfującego, a nie cierpiącego i odrzuconego. My także często przyjmujemy Boga wyłącznie na własnych warunkach – oczekujemy Jego błogosławieństw, ale nie chcemy trudności, które prowadzą do prawdziwej dojrzałości duchowej.

Jezus surowo napomina Piotra: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku” (Mk 8,33). To przypomnienie, że Boże plany często różnią się od naszych oczekiwań. Wiara nie polega na szukaniu własnej wygody, ale na przyjęciu Jezusa takim, jakim jest – z krzyżem i obietnicą zmartwychwstania.

Czy moja wiara jest gotowa przyjąć trudne drogi Bożego prowadzenia? Kim naprawdę jest dla mnie Jezus – tylko wybawcą od problemów, czy Panem, któremu ufam nawet w cierpieniu?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 lutego 2025

piątek

Św. Piotra Damiana, bpa i dra Kościoła

Pierwsze czytanie

(Rdz 11, 1-9)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: «Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu». A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: «Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób zdobędziemy sobie imię, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi».

A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, i rzekł: «Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest przyczyną, że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugiego!»

W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi. Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.

Psalm responsoryjny

(Ps 33)

Psalm (Ps 33 (32), 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 12))

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Pan udaremnia zamiary narodów, *
wniwecz obraca zamysły ludów.
Zamiary Pana trwają na wieki, *
zamysły Jego serca przez pokolenia.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *
naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
Pan spogląda z nieba, *
widzi wszystkich ludzi.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Patrzy z miejsca, gdzie przebywa, *
na wszystkich mieszkańców ziemi.
On, który serca wszystkich ukształtował, *
który zważa na wszystkie ich czyny.

Szczęśliwy naród wybrany przez Pana


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 15, 15b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nazwałem was przyjaciółmi,
albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 8, 34-38; 9, 1)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę utracić? Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę?

Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi przed tym pokoleniem wiarołomnym i grzesznym, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi».

Mówił im także: «Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy».


Jeśli chcesz


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz



„Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. To zdanie słyszeliśmy zapewne setki razy. Wciąż brzmi jak aktualne wezwanie. Niepokoi. Apeluje. Kłuje.

„Jeśli ktoś chce...”. Jezus nie zmusza. Zaprasza, wzywa, pociąga. Wybór drogi chrześcijańskiego życia jest aktem wolności. Nie ma miłości bez wolności. Jakże często mimowolnie naśladujemy innych ludzi. Ulegamy modom, opiniom. Nieraz dajemy się wodzić za nos byle komu. Poddajemy się tak łatwo medialnym guru, celebryckim autorytetom. Niby jesteśmy tacy oryginalni, ale w gruncie rzeczy jesteśmy jak papugi. Jezus nie daje łatwych obietnic. Zaprasza na trudną drogę. Kocha i czeka na odpowiedź. Czy dam się pociągnąć tej miłości?

„Niech się zaprze samego siebie”. Powiedzieć „nie” samemu sobie, czyli zakwestionować własne ambicje, zrezygnować z planów, uwolnić się od prymitywnego narcyzmu, od lęku, że stracę. Jak to możliwe? Wciąż przecież mówią nam, że mamy żyć w zgodzie z sobą. Logika miłości jest jednak inna. Aby iść za kimś innym, iść z nim, muszę uznać, że nie jestem pępkiem świata. Muszę zgodzić się, że centrum mojego życia leży poza mną. Jest w innych, jest w Bogu. Kochać to zgodzić się na decentralizację własnego „ja”. Tylko wychodząc z siebie, podejmując ryzyko miłości, mogę się spełnić. Inaczej zmieniam się stopniowo w egoistę.

„Niech weźmie krzyż swój”. Każdy z nas ma swój krzyż. Jedyny, wyjątkowy. Czyli unikatowe życie z jego pięknem, ale i ograniczeniami, powołanie, miłość. Oraz ciężar do uniesienia, cenę do zapłacenia za wierność. Niepowtarzalną drogę miłości, która wymaga dania życia. Po kawałku, dzień po dniu, krok po kroku. Aż po dar całkowity z siebie.

„Niech Mnie naśladuje”. Ostatecznie chodzi o naśladowanie Jego człowieczeństwa. Chodzi o to, by kochać tak jak On. Wiernie, do końca, w zdrowiu i chorobie, na dobre i złe. Kochać Boga i ludzi. Kochać innych ze względu na Niego. W Nim odnajdywać miarę miłości. Z Nim stracić życie, aby je odnaleźć. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek jeśli nawet zyska świat cały, a swoją duszę utraci?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 lutego 2025
sobota

Święto katedry św. Piotra Apostoła


Pierwsze czytanie


(1 P 5, 1-4)


Najmilsi:

Starszych, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, po Bożemu; nie ze względu na brudny zysk, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą wspólnoty, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.


Psalm responsoryjny

(Ps 23)


Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6 (R.: por. 1)

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Mt 16, 18)


Alleluja, alleluja, alleluja (w Wielkim Poście: Chwała Tobie, Królu wieków)

Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mt 16, 13-19)


Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»

A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».

Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»

Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».

Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Katedra św. Piotra

https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.png Komentarz: ks. Antoni Bartoszek

W Ewangelii Jezus przekazuje Piotrowi szczególną odpowiedzialność za Kościół. Słyszymy słowa Nauczyciela skierowane w Cezarei Filipowej do Szymona: „Ty jesteś Piotr, czyli Opoka i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16,18.19). Piotr otrzymuje zapowiedź, że stanie się fundamentem Kościoła założonego przez Jezusa, a także zapowiedź „władzy kluczy”. Będzie to duchowa władza decydowania w sprawach nauczania, sprawowania sakramentów oraz dotycząca kierowania Kościołem. Przed męką Jezusa Piotr otrzymuje od Mistrza obietnicę duchowego wsparcia oraz zadanie umacniania braci w wierze. Takie słowa usłyszał wtedy Piotr od Jezusa: „Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci” (Łk 22,32). Po zmartwychwstaniu Jezus powierza Piotrowi władzę nad całym Kościołem. Trzykrotne wyznanie miłości wymazuje winę wcześniejszego trzykrotnego zaparcia się Piotra (por. J 21,15-19). Tam nad jeziorem spełnia się zapowiedź nadania prymatu Piotrowi.

Już w IV wieku po Chrystusie chrześcijanie rzymscy znali i obchodzili święto Katedry świętego Piotra, wspominając, że Apostoł był biskupem tego miasta. Składali hołd św. Piotrowi za to, że właśnie w Rzymie założył gminę chrześcijańską i miasto to obrał za stolicę chrześcijaństwa. Bazylika św. Piotra, a dokładnie tzw. konfesja św. Piotra w bazylice, zbudowane są na grobie św. Piotra. Można ten grób zobaczyć, gdy zejdzie się w podziemia bazyliki. Tak o doświadczeniu duchowym, które przeżywa katolik u grobu św. Piotra, pisze kard. G. Müller: „Turysta zwiedzający Rzym rozgląda się i powraca do domu ze swoimi wrażeniami, nie wiedząc, jak je spożytkować. Katolik przybywa jako pielgrzym do miejsc związanych z apostołami Piotrem i Pawłem, aby ich świadectwo o Chrystusie umocniło jego wiarę. (…) U grobu św. Piotra wyznaje wraz z pierwszym z Apostołów: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego» (Mt 16,16). Bez sofistycznej retoryki i we wszystkich wymiarach potraktuje serio słowa Jezusa: «Ty jesteś Piotr, czyli Opoka i na tej opoce zbuduję Kościół mój» (Mt 16,18). Istnieje tylko jeden «dom Boży, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy» (1 Tm 3,15).

Święto Katedry św. Piotra jest okazją, by medytować, czym jest i jaki jest Kościół. Idźmy dalej tropem rozważań kardynała Müllera: „Kościół katolicki jest jeden pod względem pochodzenie, jedyny pod względem posłannictwa oraz zjednoczony pod względem życia (una, unica et unita), ponieważ Chrystus jest jego Źródłem i prawdziwą Głową, widzialnie reprezentowaną w apostole Piotrze. Żaden katolik nie przyjeżdża do Rzymu, nie wiedząc, że pielgrzymuje «do (tu kardynał cytuje św. Cypriana, któremu bardzo zależało na jedności Kościoła) stolicy Piotra (cathedra Petri) i do Kościoła zajmującego pierwsze miejsce (ecclesia principalis), źródła jedności kapłańskiej». (…) Oto posłannictwo Kościoła rzymskiego rozciągające się na całą historię świata. Jego prymat uzasadnia wyłącznie obowiązek bronienia oraz umacniania jedności wiary kościoła powszechnego”.

W dzisiejsze święto módlmy się za papieża, następcę św. Piotra, by realizował misję daną od Jezusa przewodzenia Kościołowi i umacniania jego członków w wierze. Módlmy się też za Kościół święty, aby umacniając swoją tożsamość, wytrwale i odważnie kontynuował w świecie zbawczą misję Jezusa.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 lutego 2025

niedziela

Pierwsze czytanie

(1 Sm 26, 2. 7-9. 12-13. 22-23)


Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Saul wyruszył ku pustyni Zif, a wraz z nim trzy tysiące doborowych Izraelitów, aby wpaść na trop Dawida na pustyni Zif.

Dawid wraz z Abiszajem zakradli się w nocy do obozu; Saul właśnie spał w środku obozowiska, a jego dzida była wbita w ziemię obok głowy. Abner i ludzie leżeli uśpieni dokoła niego. Rzekł więc Abiszaj do Dawida: «Dziś Bóg oddaje wroga twojego w twe ręce. Teraz pozwól, że przybiję go dzidą do ziemi, jednym pchnięciem, drugiego nie będzie trzeba». Dawid odparł Abiszajowi: «Nie zabijaj go! Któż bowiem podniósłby rękę na pomazańca Pańskiego, a nie poniósł kary?»

Wziął więc Dawid dzidę i bukłak na wodę od wezgłowia Saula i poszli sobie. Nikt ich nie spostrzegł, nikt o nich nie wiedział, nikt się nie obudził. Wszyscy spali, gdyż Pan zesłał na nich twardy sen.

Dawid oddalił się na przeciwległą stronę i stanął na wierzchołku góry w oddali, a dzieliła go od nich spora odległość.

Wtedy Dawid zawołał do Saula: «Oto dzida królewska, niech przyjdzie który z pachołków i weźmie ją. Pan nagradza człowieka za sprawiedliwość i wierność: Pan dał mi ciebie w ręce, lecz ja nie podniosłem ich przeciw pomazańcowi Pańskiemu».

Psalm responsoryjny

(Ps 103)

Ps 103 (102), 1b-2. 3-4. 8 i 10. 12-13 (R.: por. 8a)

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Błogosław, duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

On odpuszcza wszystkie twoje winy *
i leczy wszystkie choroby.
On twoje życie ratuje od zguby, *
obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Miłosierny jest Pan i łaskawy, *
nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy.
Nie postępuje z nami według naszych grzechów *
ani według win naszych nam nie odpłaca.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Jak odległy jest wschód od zachodu, *
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.
Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia


Drugie czytanie

(1 Kor 15, 45-49)


Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym. Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było potem. Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, Drugi Człowiek – z nieba. Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy.

A jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak też nosić będziemy obraz Człowieka niebieskiego.


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 13, 34)

Alleluja, alleluja, alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Łk 6, 27-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie.

Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to należy się wam wdzięczność? Przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują. I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, żeby tyleż samo otrzymać.

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie».


Miłosierni jak Ojciec


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz:ks. Marian Machinek MSF


Dzisiejszy fragment Ewangelii Łukasza zawiera najbardziej radykalne przesłanie Jezusa. Trzeba pozbyć się złudzenia, że miłość bliźniego, o której mówi, może się ograniczyć do prostej gry wzajemnych przysług i uprzejmości. Jezus stwierdza trzeźwo: to potrafią robić również ludzie, którzy zupełnie się nie przejmują Bożymi przykazaniami, bo taka postawa się po prostu opłaca. Prawdziwa miłość bliźniego pokazuje się dopiero wtedy, gdy dokonuje się w relacji do kogoś, kto zachowuje się wobec mnie nieprzyjaźnie.

Pierwszym krokiem ku takiej prawdziwej miłości bliźniego jest świadome kształtowanie reakcji, która budzi się w obszarze naszych myśli i uczuć. Naturalnym odruchem wobec słownej agresji jest taka sama agresja albo przynajmniej ukaranie agresora w myślach i w sferze emocjonalnej. Mamy przecież na podorędziu całą gamę wyzwisk, włącznie z tymi najbardziej wulgarnymi. I nawet, jeśli ich nie wypowiadamy, przyzwalamy na to, by w myślach rzucić je agresorowi w twarz i podlać to jeszcze soczystą porcją gniewu. A Jezus mówi, że można i trzeba zareagować inaczej. Ta inna reakcja, chociaż na pierwszy rzut oka wygląda jak kapitulacja, jest w rzeczywistości wielkim zwycięstwem, bo nie pozwala, by agresja innych zainfekowała naszego ducha.

Swoje zalecenia Jezus podsumowuje ostrzeżeniem przed potępianiem drugich. Nie chodzi o to, by w ogóle nie osądzać czynów innych ludzi, gdyż jak wielokrotnie czytamy w Biblii, dobro trzeba nazywać dobrem, a zło – złem, bo bez tego stracimy orientację moralną i każde najgorsze nawet ludzkie czyny będziemy skłonni zbywać wzruszeniem ramion i fałszywą wyrozumiałością. Chodzi raczej o to, by nie wydawać ostatecznego osądu nie tyle o czynach drugich, ile o nich samych. Do takiego ostatecznego osądu ma prawo tylko Bóg, który zna tajniki serca i jako jedyny potrafi oddzielić osobistą winę grzesznika od winy tych, którzy krzywdząc go, uczynili z niego takiego samego krzywdziciela.

Przezwyciężenie fali zła, która mnie dotyka przez rezygnację z odwetu, jest nie tylko chwilowym zwycięstwem. Jak cierpliwe ruchy dłuta rzeźbiarza kształtuje ono ludzką duszę, czyniąc ją coraz bardziej podobną do Tego, który nie da się prześcignąć w miłosierdziu. I coraz bardziej zdolną do tego, by móc przebywać w Jego obecności przez całą wieczność.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 lutego 2025

poniedziałek

Pierwsze czytanie

(Syr 1, 1-10)

Czytanie z Mądrości Syracha

Cała mądrość od Pana pochodzi i z Nim jest na wieki.

Piasek morski, krople deszczu i dni wieczności któż może policzyć? Wysokość nieba, szerokość ziemi, przepaść i mądrość któż potrafi zbadać?

Jako pierwsza przed wszystkim stworzona została mądrość, a rozum roztropny jest od wieków.

Korzeń mądrości komuż został objawiony, a dzieła jej wszechstronnych umiejętności któż poznał?

Jest Jeden mądry, co bardzo lękiem przejmuje, Zasiadający na swoim tronie.

To Pan ją stworzył, przejrzał, policzył i wylał ją na wszystkie swe dzieła, na wszystkie stworzenia jako swój dar, a tych, co Go miłują, hojnie w nią wyposażył.

Psalm responsoryjny

(Ps 93)

Psalm (Ps 93 (92), 1. 2 i 5 (R.: por. 1a))

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Pan króluje, oblókł się w majestat, *
Pan wdział potęgę i nią się przepasał.
Tak świat utwierdził, *
że się nie zachwieje.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Twój tron niewzruszony na wieki, *
istniejesz od wieków, Boże.
Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary;
Twojemu domowi świętość przystoi *
po wszystkie dni, o Panie.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Por. 2 Tm 1, 10b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 14-29)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus z Piotrem, Jakubem i Janem zstąpił z góry i przyszedł do uczniów, ujrzał wielki tłum wokół nich i uczonych w Piśmie, którzy rozprawiali z nimi. Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali Go.

On ich zapytał: «O czym rozprawiacie z nimi?»

Jeden z tłumu odpowiedział Mu: «Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. Ten, gdziekolwiek go pochwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli».

Odpowiadając im, Jezus rzekł: «O plemię niewierne, jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go do Mnie!» I przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł miotać chłopcem, tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.

Jezus zapytał ojca: «Od jak dawna to mu się zdarza?»

Ten zaś odrzekł: «Od dzieciństwa. I często wrzucał go nawet w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Lecz jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam».

Jezus mu odrzekł: «Jeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy».

Zaraz ojciec chłopca zawołał: «Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!»

A Jezus, widząc, że tłum się zbiega, rozkazał surowo duchowi nieczystemu: «Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź!» A ten krzyknął i wyszedł, silnie nim miotając. Chłopiec zaś pozostawał jak martwy, tak że wielu mówiło: «On umarł». Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł, a on wstał.

A gdy przyszedł do domu, uczniowie pytali Go na osobności: «Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?»

Powiedział im: «Ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą i postem».

Planetarium


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


Naprawdę inteligentna wiedza wcześniej czy później kłania się przed duchową mądrością jak młody żak na stopniach profesorskiej katedry. Studium przekonuje myślącego człowieka, że biologia czy chemia nie wystarczą, a im głębiej wnika się w przyczyny rzeczywistości, tym ona sama bardziej odsyła rozum poza doczesność – do Stwórcy. Eksperymenty z laboratorium są tak samo ciekawe, co połowiczne, przypuszczeniowe, intuicyjne, bo sprowadzają się ostatecznie do matematycznych przeliczeń. Fizyka potrafi imponować ale wiedza zredukowana do roli podnóżka technologicznych wynalazków nie pociąga. Poznanie intelektualne musi ludziom pomagać nie tylko w polepszeniu warunków życia ale też w rozwikłaniu jego sensu. Na nic umiejętność budowania szybkich autostrad jeśli kierowca samochodu, duszony depresjami, nie ma siły ani wstać z łóżka, ani pewnie stawiać kroku. Rzetelna wiedza wcześniej czy później zawiera sojusz z pokorą. Warto wybrać się do olsztyńskiego planetarium by obejrzeć dokumenty filmowe na temat powstawania kosmosu. Coś niecoś ludzie już o tym wiedzą. Kosmologia opowiada, że może istnieć wiele tysięcy galaktyk większych i bardziej rozbudowanych niż ta ze słońcem po środku. Być może gdzieś tam znajduje się życie w stanie zaawansowanego, imponującego, cywilizacyjnego skoku. Osobnicy takiego gwiazdozbioru patrzyliby z góry na ludzi tak, jak ziemianie patrzą na mrówki pod butami. Nawet jeśli to prawda, to i tak te galaktyki nie spotkają się nigdy, nie dogonią się, nie będą się znać, ani rozumieć, ani współpracować. Poszczególne zony przepastnego kosmosu dzielą bowiem miliardy lat świetlnych i tego dystansu nikt nie potrafi przezwyciężyć. Na galaktyczny brak komunikacji nic nie poradzi żadne laboratorium. Tylko Bóg mógłby zdobyć się na cud. Tak ostatecznie rzetelne poznanie uszanuje wiarę.

Być może kogoś to irytuje ale żadna kampania polityczna – również ta na prezydenta – nie może przejść do historii bez czepiania się kwestii światopoglądowych czy etycznych. Jeden z kandydatów wyznał więc był w mediach, że jest katolikiem i jako katolik nigdy nie złoży prezydenckiego podpisu pod ustawą legalizującą aborcję. Na ten moment wydawali się tylko czyhać spin doktorzy konkurenta, którzy w kilka minut po katolickiej deklaracji wspomnianego, jęli obrzucać otumanionego rywala epitetami ciemnogrodu albo średniowiecza. Bombardowanie wytartymi pop-hasłami nie musiało trwać wcale długo, gdy do niedawna jeszcze pewien własnego katolicyzmu adwersarz wykonał paniczną woltę wstecz, deklarując: a to w takim razie dialogujmy! Ale nad czym, z przeproszeniem niedokształceni panowie kandydaci? Szantażowanie jednych przez drugich hasłami o średniowieczu to pokryty mchem chwyt zassany z piśmiennictwa wczesnego Umberto Eco, który ruszał jeszcze kogoś i był na topie dobrych czterdzieści lat temu. A następnie, siłą ciążenia własnej próżni, zapadł się pod ciężarem niedowładu argumentów w archiwalne otchłanie lewicowych fanaberii. Dziś żaden inteligentny człowiek – od Ameryki Północnej po Azję – nie będzie wspominał tak wyświechtanej retoryki. Przez świat kroczy proces nieuchronnej resakralizacji, czyli przekonanie, że logika wiary i etyki jest akurat najbliższa zdrowej inteligencji człowieka. Tylko europejscy politycy także w Polsce – lub co gorzej ich sztaby wyborcze za pieniądze podatników – mogą być aż tak wielkimi ignorantami, że na kwestie wiary wciąż nakładać będą wydumane maski zabobonu.

Marek pisze szybko swoją ewangelię, sprawnie omawiając wydarzenia. Można tym samym przypuszczać, że na wysokości dziewiątego rozdziału dobrej nowiny apostołowie powinni już znać solidną, duchową wiedzę. Tymczasem Jezusa oburza ich faktyczna ignorancja (por. Mk 9, 19). Nie potrafią wyprowadzić duszy epileptyka spod wpływu żywiołów i pierwiastków tego świata. A przecież już wielki mędrzec Syrach uczył, że ważenie piasku morskiego albo kropli deszczu w laboratoriach (por. Syr 1, 2) prowadzi do poznania Boga przez wiarę.

Pamiętasz, jak natchnieni poeci pisali, że komu wpadnie do oka pyłek piasku, ten mieści pod powieką cząstkę kosmosu?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

25 lutego 2025

wtorek

Pierwsze czytanie

(Syr 2, 1-11)

Czytanie z Mądrości Syracha

Dziecko, jeśli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenia!

Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! Przylgnij do Niego i nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostatnim.

Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach poniżenia bądź wytrzymały! Bo w ogniu próbuje się złoto, a ludzi miłych Bogu – w piecu poniżenia.

Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj!

Którzy boicie się Pana, oczekujcie Jego zmiłowania, nie zbaczajcie z drogi, abyście nie upadli.

Którzy boicie się Pana, zawierzcie Mu, a nie przepadnie wasza zapłata.

Którzy boicie się Pana, spodziewajcie się dobra, wiecznego wesela i zmiłowania!

Popatrzcie na dawne pokolenia i zobaczcie: kto zaufał Panu, a został zawstydzony? Albo kto trwał w bojaźni Pańskiej, a został opuszczony? Albo kto wzywał Go, a On nim wzgardził?

Dlatego że Pan jest litościwy i miłosierny, odpuszcza grzechy i wybawia w czasie ucisku.


Psalm responsoryjny

(Ps 37)


Psalm (Ps 37 (36), 3-4. 18-19. 27-28b. 39-40 (R.: por. 5b))

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu, *
a On spełni pragnienia twego serca.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Pan zna dni postępujących uczciwie, *
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
W czasie klęski nie zaznają wstydu, *
w dniach głodu zostaną nasyceni.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Odstąp od złego i czyń dobro, *
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje *
i nie opuszcza swych świętych.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala,
wyzwala od występnych i zachowuje, *
On bowiem jest ich ucieczką.

Zaufaj Panu, On sam będzie działał


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ga 6, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa,
dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 9, 30-37)


Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus i Jego uczniowie przemierzali Galileę, On jednak nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity, po trzech dniach zmartwychwstanie». Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać.

Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był już w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?» Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy.

On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich». Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: «Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».


Prawdziwa Nadzieja i tematy zastępcze


https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png K0mentarz: ks. Michał Kwitliński


Nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. A może jednak coś zrozumieli i właśnie dlatego nie chcieli pytać. Nie chcieli wgłębiać się w znaczenie słów Jezusa, bo przeczuwali o czym mówi. Droga Mesjasza będzie inna niż ta, którą wytyczali w swojej wyobraźni, która była ukształtowana przez zborową wyobraźnię pobożnych Żydów oczekujących na Mesjasza. Miał być zwycięskim wodzem, który, owszem, będzie musiał się zmagać, jak każdy wojownik, z wrogiem i przeciwnościami losu. Ale Pan Jezus mówi o swojej śmierci, nie w zwycięskim boju, lecz w wyniku egzekucji, a więc jako przegrany. Uczniowie nie chcą myśleć o tym, ze Pan Jezus poniesie porażkę, bo Go kochali, ale też nie chcieli ponieść osobistej porażki, być w obozie przegranych. Nie chcą więc drążyć tematu, aby nie dojść do wniosków, które burzą ich plany i marzenia. Zamiast tego debatują między sobą na temat kariery w nadchodzącym Królestwie Bożym. To klasyczny „temat zastępczy”, pojęcie używane na ogół w kontekście walki politycznej, ale przecież każdy z nas ma doświadczenie uciekania od istotnych problemów, angażując się w sprawy drugorzędne, za to prostsze.

Nie chcieli wgłębiać się w to, co oznacza zapowiedź męki i śmierci. To można zrozumieć. Ale ostatecznie Pan Jezus mówi o zwycięstwie, którym będzie zmartwychwstanie. O to również uczniowie wolą nie pytać. Przeraża ich widmo porażki, ale przeraża ich także perspektywa tak oszałamiającego zwycięstwa. Oczekiwali Mesjasza, który będzie wyjątkowym, wybranym przez Boga człowiekiem. A oto słyszą o zmartwychwstaniu. Choć nie mają głębokiej wiedzy teologicznej ani nie są szczególnie inteligentni, to wobec takiej zapowiedzi odczuwają niepokój. Czy ich nauczyciel jest szaleńcem, czy też kimś więcej niż człowiekiem. To drugie być może wywoływało w nich większy lęk, wszak wiedzieli, że nawet Mojżesz zakrywał twarz, gdy stawał w obliczu Boga, a oni z Nim rozmawiają, jedzą, pracują i odpoczywają.

Uczniowie są w pewnym sensie optymistami. Oczekiwali królestwa Bożego jako nowego, sprawiedliwego i chronionego Bożą opieką państwa. Mimo tego, co mówi Pan Jezus, układają plany, a nawet rozdzielają godności w owym państwie. Jest to optymizm naiwny, odległy od chrześcijańskiej Nadziei. Wybitny amerykański kapłan i myśliciel, ks. Richard Neuhaus tak pisał o różnicy między tymi dwoma postawami: „Optymizm to po prostu sprawa optyki, sprawa widzenia tego, co chcemy widzieć i niedostrzegania tego, czego widzieć nie chcemy. Nadzieja jest nadzieją tylko wtedy, gdy ma oczy otwarte na wszystko, co się jej sprzeciwia”. Pan Jezus mówi o cierpieniu i śmierci, która zdaje się sprzeciwiać prawdziwemu szczęściu, które ofiaruje człowiekowi. Chce, abyśmy mieli oczy otwarte na rzeczywistość, która Mu się sprzeciwia. A równocześnie zaufali Mu, że ostatnie słowo należy do Niego, a to ostatnie słowo – to Życie Wieczne, życie samego Boga, silniejsze niż śmierć.

Papież chciał, abyśmy w roku jubileuszu skupili się na cnocie Nadziei. Dzisiejsza Ewangelia mówi nam, że Nadzieja oznacza realizm odnośnie prawdziwego szczęścia. Po pierwsze, droga do niego wymaga trudu i zaufania Bogu, po drugie, jest czymś więcej niż cokolwiek, co sobie możemy wyobrazić. Bądźmy realistami i nie szukajmy, jak uczniowie w Kafarnaum, tematów zastępczych.
Dziękujemy za przeczytanie artykułu.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

26 lutego 2025

środa

Pierwsze czytanie

(Syr 4, 11-19)

Czytanie z Mądrości Syracha

Mądrość wywyższa swych synów i ma pieczę nad tymi, którzy jej szukają. Kto ją miłuje, ten miłuje życie, a ci, którzy dla niej rano wstaną, napełnią się weselem.

Kto ją posiądzie, odziedziczy chwałę, a gdzie ona wejdzie, tam Pan błogosławi.

Którzy jej służą, oddają cześć Świętemu, a miłujących ją Pan będzie miłował.

Kto jej słucha, sądzić będzie narody, a kto do niej się przykłada, będzie trwał bezpiecznie.

Kto jej zaufa, ten ją odziedziczy i posiadać ją będą jego potomkowie.

Z początku powiedzie go trudnymi drogami, bojaźnią i strachem go przejmie, zada mu ból swoją nauką, aż nabierze zaufania do jego duszy i wypróbuje go przez swe nakazy.

Następnie powróci do niego po drodze gładkiej i rozraduje go, i odkryje mu swe tajemnice.

A jeśliby zszedł na bezdroża, opuści go i wyda go potężnej klęsce.

Psalm responsoryjny

(Ps 119)

Ps 119 (118), 165 i 168. 171-172. 174-175 (R.: por. 165a)

Obfity pokój miłującym Prawo

Obfity pokój dla miłujących Twoje Prawo, *
i nigdy się nie potkną.
Przestrzegam Twoich postanowień i napomnień, *
bo wszystkie moje drogi są przed Tobą.

Obfity pokój miłującym Prawo

Niech moje wargi rozbrzmiewają hymnem, *
bo mnie nauczasz Twych ustaw.
Niech mój język opiewa Twoje słowo, *
bo wszystkie Twe przykazania są sprawiedliwe.

Obfity pokój miłującym Prawo

Pragnę Twojej pomocy, Panie, *
a Prawo Twoje jest moją rozkoszą.
Niech żyje moja dusza i niech Ciebie chwali, *
niech mnie wspierają Twoje wyroki.

Obfity pokój miłującym Prawo

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(J 14,6)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 38-40)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Apostoł Jan rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami».

Lecz Jezus odrzekł: «Przestańcie zabraniać mu, bo nikt, kto uczyni cud w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami».


Czy mądry może nienawidzić?


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.png Komentarz: ks. Nikos Skuras


Werset przed Ewangelią mówi, że do Ojca przychodzi się tylko przez Chrystusa. Byłoby to dla mnie tylko jakąś teorią, gdyby nie moje słabości. Gdy one mnie zwyciężają, odwagi dodaje mi Jezus na krzyżu. On wytrwał na krzyżu. Ja czasem nie wytrzymuję na moim krzyżu. To Jezusowe trwanie, daje mi odwagę, by spojrzeć na Boga z ufnością. Bez Chrystusa, moje poczucie sprawiedliwości przekreśla tę możliwość. Ale miłosierdzie objawione w Chrystusie odnosi triumf nad moją sprawiedliwością.

Od poniedziałku czytamy Mądrość Syracha. Dzisiaj jest mowa o Mądrości w codziennym życiu. Wszyscy rano wstajemy. Jedni wcześniej inni później. Istotne nie jest to, kiedy, lecz dla jakiej rzeczywistości wstajesz. Papież Franciszek w Encyklice „Dilexit nos”, zauważa, że „jesteśmy kuszeni, by poruszać się po powierzchni, by żyć w pośpiechu, nie wiedząc do końca, dlaczego, aby stać się nienasyconymi konsumpcjonistami i niewolnikami mechanizmów rynku, który nie interesuje się sensem naszego istnienia”. Nieustannie zalewają nas, kochany Czytelniku, naglące sprawy związane z dziećmi, z zaległym od lat remontem mieszkania, z mammografią, którą powinnaś zrobić trzy miesiące temu, z moim duszpasterstwem pełnym różnych akcji. Wieczorem rzucasz swoje wyczerpane ciało do łóżka, by rano zerwać się z tą świadomością, że znów dzień będzie za krótki, by nadrobić zaległości. Nie ma czasu na pytania o sen życia.

Takie same walki mieli ludzie poprzednich pokoleń. Dlatego Psalmista woła: „Pragnę Twojej pomocy, Panie”. A Pan odpowiada przez Syna w dzisiejszej Ewangelii. Św. Jan, umiłowany uczeń Jezusa, miał mentalność tego świata: „Kto nie należy do naszej grupy, musi być wykluczony”. Jezus upomina go: „Kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”.

Ile nienawiści powstaje, także wśród najbliższych, z powodu przynależności do obozów różniących się w sprawie polityki, szczepionek, praktyk religijnych. Mądrość z nienawiścią nie ma nic wspólnego. Nienawidzić, oznacza nie chcieć tego kogoś widzieć w swoim życiu. Trudne są drogi Mądrości.

Czytelniku! Może zszedłeś na bezdroża i brak ci Mądrości. Ale odwagi! Chrystus jest „mocą Bożą i mądrością Bożą”. On jest jedynie dobry. On w swej Mądrości nie zszedł z krzyża, byś miał pewność, że Jego miłość jest potężniejsza niż twój brak Mądrości.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 lutego 2025

czwartek

Wspomnienie św. Grzegorza z Nareku

Pierwsze czytanie

(Syr 5, 1-8)

Czytanie z Mądrości Syracha

Nie polegaj na swych bogactwach i nie mów: «One mi wystarczą».

Nie daj się uwieść żądzom i sile, by iść za zachciankami swego serca.

Nie mów: «Któż ma nade mną panować?» Albowiem Pan z całą pewnością wymierzy ci sprawiedliwość.

Nie mów: «Zgrzeszyłem i cóż mi się stało?» Albowiem Pan jest cierpliwy. Nie bądź bez obawy co do przebaczenia, byś miał dodawać grzech do grzechu.

Nie mów: «Wielkie jest Jego miłosierdzie, zgładzi mnóstwo moich grzechów!» U Niego bowiem jest miłosierdzie, ale i gniew, a na grzeszników spadnie Jego zapalczywość.

Nie odwlekaj nawrócenia do Pana ani nie odkładaj z dnia na dzień; nagle bowiem gniew Jego przyjdzie i zginiesz w czasie odpłaty.

Nie polegaj na bogactwach niesprawiedliwie nabytych, nic ci bowiem nie pomogą w dniu klęski.

Psalm responsoryjny

(Ps 1)

Psalm (Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a))

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(1 Tes 2, 13)

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjmijcie słowo Boże nie jako słowo ludzkie,
ale jak jest naprawdę, jako słowo Boga.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 9, 41-43. 45. 47-50)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

A kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać u szyi i wrzucić go w morze.

Jeśli zatem twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie ginie i ogień nie gaśnie. Bo każdy ogniem będzie posolony.

Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak swój utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą».


Radykalizm Ewangelii


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.pngKomentarz: ks. Przemysław Krakowczyk



W dzisiejszej Ewangelii (Mk 9,41-50) Jezus wzywa swoich uczniów do radykalnej wierności Bogu. Mówi o nagrodzie za najmniejsze dobro uczynione w Jego imię („Kto poda wam kubek wody do picia, nie utraci swojej nagrody”), ale też o konsekwencjach zgorszenia innych i grzechu, który odciąga od Boga.


Jezus używa bardzo mocnych obrazów: „Jeśli twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją”. Oczywiście nie chodzi tu o dosłowną amputację, ale o radykalne odrzucenie wszystkiego, co prowadzi nas do zła. Może to oznaczać zerwanie z nałogiem, relacją, która oddala nas od Boga, czy rezygnację z rzeczy, które niszczą naszą duchowość.


Jezus mówi także o „soli”, która ma zachować swój smak. Sól w Biblii symbolizuje wierność i czystość. Uczeń Chrystusa powinien być „solą ziemi” – mieć wyrazistą wiarę, która nadaje smak jego życiu i życiu innych. Jeśli nasza wiara stanie się letnia, pozbawiona odwagi i świadectwa, może przestać mieć znaczenie.


Dzisiejsza Ewangelia to wezwanie do zdecydowanego opowiedzenia się za Chrystusem. Czy są w moim życiu rzeczy, które oddalają mnie od Boga? Czy jestem gotów na radykalizm w wierze, by nie zatracić życia wiecznego?

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia