✞ Liturgia Słowa na dziś, z komentarzem

17 stycznia 2025

piątek

Wspomnienie św. Antoniego, opata

Pierwsze czytanie

(Hbr 4, 1-5. 11)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Lękajmy się, gdy jeszcze trwa obietnica wejścia do Bożego odpoczynku, aby ktoś z was nie mniemał, iż jest jej pozbawiony. Albowiem i my otrzymaliśmy dobrą nowinę, tak jak i tamci, lecz tamtym słowo usłyszane nie było pomocne, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy je usłyszeli.

Wchodzimy istotnie do odpoczynku my, którzy uwierzyliśmy, jak to Pan powiedział:

«Toteż przysiągłem w swym gniewie: Nie wejdą do mego odpoczynku», aczkolwiek dzieła były dokonane od stworzenia świata. Powiedział bowiem Bóg na pewnym miejscu o siódmym dniu w ten sposób: «I odpoczął Bóg w siódmym dniu po wszystkich dziełach swoich».

I znowu tamże: «Nie wejdą do mego odpoczynku».

Śpieszmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie poszedł za tym samym przykładem nieposłuszeństwa.

Psalm responsoryjny

(Ps 78)

Psalm (Ps 78 (77), 3 i 4bc. 6-7. 8 (R.: por. 7b))

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

To, co usłyszeliśmy i poznaliśmy, *
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie,
opowiemy przyszłemu pokoleniu, *
chwałę Pana i Jego potęgę.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

O tym ma wiedzieć przyszłe pokolenie, *
synowie, którzy się narodzą,
że mają pokładać nadzieję w Bogu *
i nie zapominać dzieł Bożych, *
lecz strzec Jego poleceń.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

A niech nie będą jak ich ojcowie *
pokoleniem opornych buntowników,
pokoleniem, którego serce jest niestałe, *
a duch nie dochowuje wierności Bogu.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 7,16)

Alleluja, alleluja, alleluja

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 2, 1-12)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.

I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy».

A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich:

«Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?»

Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach?

Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje nosze i chodź?
Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!»

On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».

Paraliż duchowy

https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.pngKomentarz:ks. Tomasz Jaklewicz

Paraliż można odczytać jako symbol duchowej choroby człowieka, który niby żyje, ale jest jak martwy. Żyje jakimś niepełnym życiem. Nie potrafi komunikować się z innymi. Jest jakby uwięziony w sobie samym. Warto pomyśleć, co powoduje we mnie taki duchowy paraliż. Grzech? Nałóg? Internetowe sieci? Lęk przed opinią ludzi? Lęk przed decyzją? Obawa kompromitacji? Człowiek sparaliżowany nie potrafi sam sobie pomóc. Ktoś musi zanieść go do lekarza.

Pan Jezus dostrzega u paralityka najpierw stan jego serca. Kiedy próbujemy się modlić, nieraz mamy odczucie jakiegoś paraliżu duszy. Czujemy się jak martwa kłoda. Zero emocji, myśli, totalna pustka. Jedyne co wtedy zostaje, to wiara, że On widzi mój stan, mój grzech, moje zagubienie, moje lęki, mój paraliż. I mówi do mnie „Dziecko…”. W tym słowie jest miłość, przebaczenie, usprawiedliwienie, uzdrowienie. Kościół to wspólnota ludzi słabych, niezdolnych często do działania o własnych siłach. To miejsce, w którym mogę otrzymać uzdrowienie, aby iść dalej.

Kluczową rolę w cudzie uzdrowienia paralityka odegrało owych czterech, którzy zanieśli go przed Jezusa. Tak właśnie działa Kościół. On jest wspólnotą ludzi zanoszących innych przed Jezusa. Pan widział ich wiarę. Musieli działać razem. Aby pokonać przeszkodę musieli wykazać się inteligencją i odwagą. Ich postawa uczy nas, że moja osobista wiara ma znaczenie dla innych, nie jest łaską tylko dla mnie. Wiara może przenosić góry, powinna także przynosić sparaliżowanych przed Jezusa. Tak działa świętość. On innych przyprowadza do Zbawiciela. Kto mnie przyprowadził? Kogo jak przyprowadziłem?

W tym fragmencie mowa jest także o uczonych w Piśmie, których serca były pełne złych myśli o Jezusie. To przykład oporu przeciwko wierze. Myślenie liderów religijnych Izraela było słuszne. To prawda, że tylko Bóg może odpuszczać grzechy. Ale może to czynić w różny sposób. Bywa taka wiedza, nawet teologiczna, która może być przeszkodą w otwarciu się na działanie Boga. Uczeni w Piśmie byli też w jakimś sensie sparaliżowani. Żyli uwięzieni w klatce swojej wiedzy, pozycji, autorytetu, władzy. Niezdolni do pójścia w nieznane za głosem Boga. Jezus jest kimś więcej niż człowiekiem. Jest wcielonym Bogiem. Aby w to uwierzyć, trzeba zejść na poziom serca. Nie trzeba wyrzekać się rozumu, ale zanurzyć rozum w sercu bo jak pisał Pascal „serce ma swoje racje, których rozum nie zna”. Jezus walczy także o wiarę uczonych w Piśmie. Cud fizycznego uzdrowienia paralityka jest znakiem Bożej mocy. Czasem nawet cuda nie przekonują niedowiarków.

-----------------------------------------------------

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

18 stycznia 2025

sobota

Pierwsze czytanie

(Hbr 4, 12-16)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Żywe jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. Nie ma stworzenia, które by dla Niego było niewidzialne; przeciwnie, wszystko odkryte jest i odsłonięte przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek.

Mając więc arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem podobnie jak my – z wyjątkiem grzechu. Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy doznali miłosierdzia i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili.

Psalm responsoryjny

(Ps 19)

(Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (R.: por. J 6, 63c))

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Niech znajdą uznanie przed Tobą
słowa ust moich i myśli mego serca, *
Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem




Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Łk 4, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 2, 13-17)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On go nauczał. A przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» Ten wstał i poszedł za Nim.

Gdy Jezus siedział w jego domu przy stole, wielu celników i grzeszników siedziało razem z Jezusem i Jego uczniami. Wielu bowiem było tych, którzy szli za Nim.

Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznikami i celnikami, mówili do Jego uczniów: «Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?»

Jezus, usłyszawszy to, rzekł do nich: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».


Jezus nie był inkluzywny


https://static.opw.pl/files/avatars/...0065E1A586.pngKomentarz: ks. Antoni Bartoszek

Jezus przedstawia się jako lekarz. Mówi o sobie wprost: „nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają". O ile we wczorajszej Ewangelii Jezus uzdrowił i duszę, i ciało paralityka, o tyle dziś posługę lekarza odnosi jedynie do duszy: „nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników". Jezus wypowiedział te słowa po powołaniu na apostoła celnika Mateusza. Grzeszność Mateusza mogła mieć dwa wymiary, przy czym pierwszy był pewny – podejmował bowiem pracę będącą kolaboracją w okupantem. O drugim możliwym grzechu nic nie wiemy. Ewangelia nie informuje, czy Mateusz w pracy oszukiwał, co było praktyką wielu celników. Oszustem był na przykład celnik Zacheusz, bo sam się do tego przyznał. W każdym razie w oczach Żydów celnicy byli grzesznikami. I z takimi to grzesznikami zasiadł do stołu Nauczyciel z Nazaretu. To doprowadziło do oburzenia ze strony faryzeuszów. Wyjaśniając swoje zachowanie, Jezus nazwał siebie lekarzem.

Trzeba uważać, by tego obrazu Jezusa biesiadującego z grzesznikami i celnikami, nie zniekształcić. Współczesna mentalność chce, posługując się takim właśnie obrazem, usprawiedliwić ludzki grzech. Mówi się, że Jezus wszystkich akceptował, że był – używając współczesnego języka – inkluzywny, że dziś siedziałby z przedstawicielami zarówno prawicy, jak i lewicy, z przedstawicielami środowisk LGBT i że taki właśnie ma być Kościół. Tak, to prawda, że Jezus z takimi osobami siedziałby do stołu i dokładnie wypowiedziałby te same słowa: „nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają".

Obecność Jezusa pośród ludzi ma prowadzić do duchowej terapii, której może poddać ten, kto sam uważa się za człowieka chorego. Jeśli ktoś sądzi, że wszystko jest z nim ok, że jest „sprawiedliwy", to łaska Boża go nie uleczy, bo tej łaski nie będzie potrzebował. „Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników". Jezus nie poklepywał po ramieniu Mateusza ani innych celników, mówiąc, że jest wszystko ok, ale prowadził ich do uzdrowienia, którego początkiem jest nawrócenie.

Jak ta duchowa terapia przebiega, o tym opowiada pierwsza część pierwszego czytania z Listu do Hebrajczyków. List wskazuje na moc oraz na precyzję słowa Bożego. Odwróćmy kolejność tekstu. „Nie ma stworzenia, które by dla Niego było niewidzialne; przeciwnie, wszystko odkryte jest i odsłonięte przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek". Posługując się słownictwem medycznym, możemy powiedzieć, że to duchowy tomograf czy też rezonans. Diagnostyka to rachunek sumienia. Boże słowo rozsądza szczerość intencji. Pomaga nam rozróżnić dobro od zła. Rozgrywa się to we wnętrzu sumienia: zarówno w umyśle, jak i w sercu. Oczywiście, na te badania należy wyrazić zgodę, czyli trzeba współpracować ze słowem Bożym. Potem następuje duchowy zabieg: „Żywe jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca". Operacja to sakrament pokuty. Musimy pozwolić, by Boży skalpel, a może laser, ciął nas, usuwając niebezpieczne narośle grzechu.

Jezus jest lekarzem, a Jego słowo przynosi skuteczną terapię, wszystkim tym, którzy uznają, że są duchowo chorzy i że potrzebują Bożej terapii usuwającej grzech.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

19 stycznia 2026

niedziela


Pierwsze czytanie

(Iz 62, 1-5)


Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.

Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.

Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.

Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.

Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Psalm responsoryjny

(Ps 96)

Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac (R.: por. 3)

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, *
sławcie Jego imię.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. *
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda *
pośród wszystkich ludów.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Oddajcie Panu, rodziny narodów, *
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, *
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, *
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, *
będzie sprawiedliwie sądził ludy.

Pośród narodów głoście chwałę Pana
Drugie czytanie

(1 Kor 12, 4-11)


Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich.

Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków.

Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.
Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tes 2, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(J 2, 1-11)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów.

A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina».

Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto?
Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?»

Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.

Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi.

Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli.

Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory».

Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Boża przeobfitość


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF


Szczegółem, który w Janowej opowieści o weselu w Kanie Galilejskiej od zawsze przyciągał uwagę komentatorów, jest ogromna ilość wina, którą Jezus podarował gościom weselnym. Nawet biorąc pod uwagę zwyczaj wspólnego wielodniowego świętowania zaślubin całej lokalnej społeczności, ilość ta jest imponująca. Szczegółowe obliczanie pojemności sześciu kamiennych stągwi nie wydaje się jednak sensowne, biorąc pod uwagę typowo Janową cechę, mianowicie szczególnie przez tego ewangelistę wyakcentowaną grę symboli. Uczta z najwyborniejszych win jest starotestamentalnym symbolem obfitości zbawienia, jakie stanie się udziałem wybranych na końcu czasów. Ten koniec czasów nadchodzi wraz z „godziną Jezusa”, z Jego objawieniem jako jedynego Zbawcę i Pana.


Zbawienie to nie jest jakimś tandetnym zamiennikiem doczesnego szczęścia, ale spełnieniem wszystkich najgłębszych ludzkich tęsknot. W Kanie Galilejskiej Jezus objawia coś, co można by określić jako szczególną cechę charakteru Boga. Jedną z cech Stwórcy, która w niezwykły sposób jest widoczna w buzującym wielobarwnym i wielopostaciowym życiu, jakie nas otacza, jest hojność, niemal rozrzutność. Stwarzając światy, Bóg nigdy nie postępuje na modłę kalkulującego straty i zyski buchaltera, ale daje życie w niedającej się prześcignąć obfitości. Takie jest też Boże zbawienie: wypełniające po brzegi, przewyższające wszelkie ludzkie oczekiwania i pragnienia, obejmujące wszystkie wymiary ludzkiej osoby.


W tej opowieści o przeobfitym Bożym zbawieniu, Jan zawarł jeszcze jedno istotne przesłanie, dotyczące Maryi. To ona pierwsza dostrzega sytuację braku, to ona zwraca się do Jezusa, powierzając Mu dramat nowożeńców, to ona wreszcie zaprasza usługujących do pełnego zaufania posłuszeństwa poleceniom Jezusa. Chociaż Bóg zna najlepiej wszystkie ludzkie potrzeby, to jednak chce, by łaska docierała do ludzi dzięki wstawiennictwu i prośbie innych. Szczególną rolę wśród tych, którzy pomagają otworzyć ludzkie serca na przeobfitą Bożą łaskę, spełniała zawsze Ta, którą pierwsze chrześcijańskie wieki czciły jako „Matkę Pana”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

20 stycznia 2025

poniedziałek

Dzień powszedni albo wspomnienie św. Fabiana, papieża i męczennika

Pierwsze czytanie

(Hbr 5, 1-10)

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy arcykapłan, spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć tym, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien tak za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.

Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem», jak i w innym miejscu: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Z głośnym wołaniem i płaczem, za swych dni doczesnych, zanosił On gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości.

I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają, nazwany przez Boga arcykapłanem na wzór Melchizedeka.


Psalm responsoryjny

(Ps 110)

Psalm (Ps 110 (109), 1b-2. 3-4 (R.: por. 4b))

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek

Rzekł Pan do Pana mego: «Siądź po mojej prawicy, *
aż uczynię Twych wrogów podnóżkiem stóp Twoich».
Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: *
«Panuj wśród swych nieprzyjaciół!

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek

Przy Tobie panowanie w dniu Twego triumfu, *
w blasku świętości, *
z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę».
Pan przysiągł i tego nie odwoła: *
«Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Hbr 4, 12)

Alleluja, alleluja, alleluja

Żywe jest słowo Boże i skuteczne,
zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 2, 18-22)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Uczniowie Jana i faryzeusze mieli właśnie post. Przyszli więc do Jezusa i pytali: «Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą?»

Jezus im odpowiedział: «Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Nie mogą pościć, jak długo mają pośród siebie pana młodego. Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień, będą pościć.

Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania. W przeciwnym razie nowa łata obrywa jeszcze część ze starego ubrania i gorsze staje się przedarcie. Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki. Wino się wylewa i bukłaki przepadną. Raczej młode wino należy wlewać do nowych bukłaków».

Wszyscy wybrani


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.png Komentarz: ks. Jarosław Tomaszewski


W życiu kościelnym wielu przesadnie skupia uwagę na postaciach wybrańców, pomijając dar wybraństwa. Emocje podnieca debata nad cechami dobrodzieja i czy długo utrzyma się na probostwie, a kto przyjdzie po nim – może lepszy, może gorszy? W parafii podnosi się kurz bieganiny za niczym i jakby w sprzecznych kierunkach – to znak, że biskup jedzie na wizytację. Gdy tuman opadnie wszyscy podzielą się na stronnictwa, bo dla jednych było fajnie, lecz dla drugich nudno. A przecież historia zbawienia w Biblii nie zostawia miejsca na dylemat i stwierdza, że Mojżesz zostaje powołany ze względu na wybraństwo ludu. Co prawda chwilami Bóg wyraźnie naznacza i dobiera sobie konkretnego człowieka, przez którego dokona nadzwyczajnej misji. Wybór Pana – dlaczego ta osoba akurat, nie inna – stanowi wielką tajemnicę. Bóg nie ma jednak od początku upatrzonych kandydatów na biskupa, papieża, katechistę czy proboszcza. O wszystkim decyduje współpraca ludzi z łaską Bożą, ich rozwój moralny, duchowy i oddanie. Być może dlatego predestynowany do biskupstwa religijny gwiazdor Emmanuel Milingo skończył tak, że do dziś w Zambii wietrzą się kościoły. A kto myślał z kolei, że powołany do milczenia trapista Erik Varden OCSO, po święceniach biskupich zmieni się w pasterza, który daje nadzieję Kościołowi.


Samo pytanie o dobór kandydatów do szczegółowych funkcji i odpowiedzialności w Kościele nie jest jednak bez znaczenia. Pierwotne chrześcijaństwo zdecydowanie bardziej ufało zdrowej intuicji całego ludu Bożego, częstokroć wskazując konkretnych mężczyzn na biskupów wbrew ich woli lub przez aklamację. Taki los przypadł choćby Augustynowi w Hipponie – i jak dobrze się stało! Ta forma rozeznawania wybraństwa z pewnością bardziej chroniła od pokusy karierowiczostwa, że oto ktoś chwyci się skraju płaszcza watykańskich dygnitarzy i ludzkim chwytem upchnie sobie w końcu piuskę na głowę. Podstawą poszukiwania kandydatów nie była tania popularność albo znajomości lecz sensus fidei – żywy zmysł wiary ludu Bożego. Wierzący znali się i bez teczek z nuncjatury najlepiej wiedzieli, kto spośród nich słucha głosu sumienia, modli się, jest prawdziwym przyjacielem Boga i człowiekiem Kościoła. Trzeba powiedzieć z nadzieją, że podobnych świadków - dobrych na kandydatów - nie brakuje katolicyzmowi również dzisiaj. Podczas przenosin metropolity katowickiego do Warszawy podniosły się histeryczne głosy, że w polskim Kościele katolickim ławka jest krótka – powtarzał Robert Mazurek za Tomaszem Terlikowskim – i że na kłopoty trzeba ze Śląska wołać do Galbasa. O ile z zachwytem da się słuchać społecznych wywiadów redaktora Mazurka, o tyle jego kościelne komentarze wywołują zażenowanie. Tylko spuścić oczy, myśląc: kogo w tej sprawie radził się Mazurek? To nie ławka jest krótka lecz gremium za wąskie. Myślący katolicy nie wątpią, że każda diecezja w Polsce może wystawić co najmniej kilku uczciwych, ludzkich, inteligentnych i wierzących księży, zdolnych do pasterskiej opieki nad wiernymi. Wystarczy kryteria przenieść poza układ.


W ewangelii proporcje myślenia są bardzo dobrze ustawione. Liczy się kontynuacja wiary, a nie liderzy. Jezus podkreśla znaczenie procesu dojrzewania wina, bukłaki to zaledwie okoliczność winobrania (por. Mk 2, 22). Autor listu do Hebrajczyków stwierdza radykalnie, że w Kościele nikt godności nie bierze sobie sam (por. Hbr 5, 4). Zresztą probostwo lub biskupstwo nie powinno wcale kojarzyć się z awansem albo docenieniem ale z krzyżem.


Bądź zawsze świadom, że po Chrzcie świętym również należysz do wybranych.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

21 stycznia 2025

wtorek

Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Pierwsze czytanie

(Hbr 6, 10-20)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Nie jest Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie. Pragniemy zaś, by każdy z was okazywał tę samą gorliwość w doskonaleniu nadziei aż do końca, abyście nie stali się ospałymi, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość stają się dziedzicami obietnic.

Albowiem gdy Bóg Abrahamowi uczynił obietnicę, nie mając nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, poprzysiągł na samego siebie, mówiąc: «Zaiste, hojnie cię pobłogosławię i ponad miarę rozmnożę». A ponieważ Abraham tak cierpliwie oczekiwał, otrzymał to, co było obiecane. Ludzie przysięgają na kogoś wyższego, a przysięga dla stwierdzenia prawdy jest zakończeniem każdego sporu między nimi.

Dlatego Bóg, pragnąc okazać dziedzicom obietnicy ponad wszelką miarę niezmienność swego postanowienia, wzmocnił je przysięgą, abyśmy przez dwie rzeczy niezmienne, co do których niemożliwe jest, by skłamał Bóg, mieli trwałą pociechę, my, którzy uciekliśmy się do uchwycenia zaofiarowanej nadziei. Trzymajmy się jej jak bezpiecznej i silnej dla duszy kotwicy, która przenika poza zasłonę, gdzie Jezus jako poprzednik wszedł za nas, stawszy się arcykapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.

Psalm responsoryjny

(Ps 111 )

Ps 111 (110), 1b-2. 4-5. 9 i 10c (R.: 5b)

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu, albo: Alleluja

Z całego serca będę chwalił Pana *
w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
Wielkie są dzieła Pana, *
zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu, albo: Alleluja

Sprawił, że trwa pamięć Jego cudów, *
Pan jest miłosierny i łaskawy.
Dał pokarm bogobojnym, *
pamiętać będzie wiecznie o swoim przymierzu.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu, albo: Alleluja

Zesłał odkupienie swojemu ludowi, *
na wieki ustanowił swoje przymierze,
imię Jego jest święte i wzbudza trwogę, *
a Jego sprawiedliwość będzie trwać na wieki.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu, albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(Ef 1, 17-18)


Alleluja, alleluja, alleluja

Niech Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przeniknie nasze serca swoim światłem,
abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 2, 23-28)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?»

On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom».

I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».



Czy Chrystus jest Panem mojej niedzieli?

https://static.opw.pl/files/avatars/...8062CDCC80.png Kazanie ks. Michał Kwitliński

Faryzeusze byli skupieni na tym, co człowiek powinien robić, aby w szabat oddać Bogu należną Mu chwałę. Wygląda na to, że Bóg potrzebuje, aby stworzenie go wielbiło. Tak prawdopodobnie rozumowali faryzeusze, tak i nam zdarza się myśleć. Traktujemy Boga jakby był „na nasz obraz i podobieństwo”, łącznie z naszymi ograniczeniami. Odczuwamy potrzebę uznania ze strony innych, być zauważonym, kochanym. Oczekujemy wdzięczności za dobro czynione innym. Może więc Bóg oczekuje tego od nas, dokładnie w ten sam sposób? Może człowiek jednak jest stworzony dla szabatu? Co ciekawe i smutne zarazem, taki obraz Boga ma wiele osób, które Go odrzuciło. Nie chcą kochać Boga, którego postrzegają jako „mega-celebrytę”, a zarazem tyrana, który dysponuje narzędziami do wymuszania uwagi na sobie samym.

Trudno nam sobie wyobrazić miłość całkowicie bezinteresowną. Ale jeśli chcemy odkryć, kim jest naprawdę Bóg, musimy w nią uwierzyć. A kiedy uwierzymy, zobaczymy, że każda inna wizja Boga byłaby sprzeczna z rozumem. Bóg stworzył świat i człowieka, bo jest Miłością. Nie potrzebował go, ale stworzył w akcie bezinteresownej miłości. Człowieka uczynił zdolnym do świadomej odpowiedzi, którą również jest miłość. Gdy odpowiadamy na Bożą miłość, oddajemy Mu chwałę. I właśnie to nam mówi Jezus w dzisiejszej Ewangelii.

Szabat został ustanowiony dla człowieka. W opisie stworzenia w Księdze Rodzaju jest powiedziane, że Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym, w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał, stwarzając (Rdz 2,3). W odniesieniu do Boga nie ma sensu mówić o odpoczynku fizycznym czy psychicznym. Jego odpoczynek to radość z dokonanego dzieła, to spojrzenie artysty, który na koniec pracy patrzy na swe dzieło, mówiąc: „o to chodziło!”. Szabat jest święty, bo w tym dniu Bóg chce być obecny w swoim stworzeniu, żeby tym wyraźniej była widoczna Jego miłość. Dlatego Pan Jezus mówi, że szabat jest dla człowieka.

Szabat jest dniem świętym, a tym samym ułatwia nam oddawanie Bogu chwały. To jest cel naszego życia – kochać Boga, oddawać Mu chwałę, a tym samym uczestniczyć w Jego życiu, w Jego szczęściu. Mieli rację faryzeusze, gdy przypominali, iż Bogu trzeba oddawać chwałę. Nie rozumieli jednak w pełni, co to oznacza, redukując miłość do wypełniania określonych przepisów kultowych. Pan Jezus poszerza perspektywę, nadaje sens różnym formom kultu, które z Jego woli ulegną zmianie. Zmartwychwstając w dzień po szabacie, czyli niedzielę, przesuwa dzień święty. Ustanawiając Eucharystię, czyni zeń najważniejszą formę oddania chwały Bogu, poprzez złączenie się z Jego ofiarą i z Nim samym. Niektórzy chrześcijanie, niestety, sami siebie czynią „panami szabatu”, lekceważąc przekazane nam przez Chrystusa i Jego Kościół formy oddawania czci Bogu.

Kto jednak widzi w Synu Człowieczym, czyli w Chrystusie, Pana Szabatu, ten z radością uczestniczy w niedzielnej Mszy i nawet się nie zastanawia, czy jest to obowiązek prawa kościelnego. Taka osoba stara się traktować niedzielę jako czas odpoczynku, modlitwy, spotkania z rodziną i bliskimi. Kiedy zaś obowiązek miłości uniemożliwia wypełniania którejś z zasad świętowania niedzieli, nie będzie zablokowany skrupułami. Kiedyś ktoś się mnie zapytał, czy pomoc w posprzątaniu mieszkania niepełnosprawnemu sąsiadowi jest „pracą w niedzielę”? Z pewnością byłoby lepiej zrobić to w inny dzień, choćby ze względu na odpoczynek tego sąsiada, ale ów człowiek nie miał żadnego innego wolnego dnia. Pracując, powodowany miłosierdziem, oddał chwałę Bogu i nie zlekceważył dnia świętego.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

22 stycznia 2025

środa


Dzień powszedni albo wspomnienie św. Wincentego, diakona i męczennika, albo wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, prezbitera

PIERWSZE CZYTANIE

(Hbr 7, 1-3. 15-17)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Melchizedek, król Szalemu, kapłan Boga Najwyższego, wyszedł na spotkanie Abrahama, wracającego po rozgromieniu królów, i udzielił mu błogosławieństwa. Jemu Abraham także wydzielił dziesięcinę z całego łupu. Imię jego najpierw oznacza króla sprawiedliwości, a następnie także króla Szalemu, to jest króla pokoju. Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma ani początku swych dni, ani też końca życia, upodobniony zaś do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze.

Jest to jeszcze bardziej oczywiste, skoro na podobieństwo Melchizedeka jest ustanowiony inny kapłan, który stał się takim nie według cielesnego przepisu Prawa, ale według mocy niezniszczalnego życia. Dane Mu jest bowiem takie świadectwo: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka»

PSA LM RESPONSORYJNY

(Ps 110)

Ps 110 (109), 1b-2. 3-4 (R.: por. 4b)

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek

Rzekł Pan do Pana mego: «Siądź po mojej prawicy, *
aż uczynię Twych wrogów podnóżkiem stóp Twoich».
Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: *
«Panuj wśród swych nieprzyjaciół!

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek

Przy Tobie panowanie w dniu Twego triumfu, http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif*
w blasku świętości, *
z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę».
Pan przysiągł i tego nie odwoła: *
«Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek


WERSET PRZED EWANGELIĄ (Alleluja)

(Mt 4, 23)


Alleluja, alleluja, alleluja

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Alleluja, alleluja, alleluja

EWANGELIA

(Mk 3, 1-6)


Uzdrowienie w dzień szabatu

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

W dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć.

On zaś rzekł do człowieka z uschłą ręką: «Podnieś się na środek!» A do nich powiedział: «Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie uratować czy zabić? »
Lecz oni milczeli.
Wtedy spojrzawszy na nich dokoła z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc, rzekł do człowieka: «Wyciągnij rękę!» Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa.

A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz się naradzali przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.

Chrystus i Jego kapłaństwo w tobie


https://static.opw.pl/files/avatars/...806697B61E.pngKomentarz: ks. Nikos Skuras


Uderzyło mnie odkrycie tej zależności, że Jezus leczył i uwalniał od złych duchów na zasadzie: „Przyjął nasze słabości i dźwigał choroby”. W ubiegłą środę miałem dni skupienia dla pewnych Sióstr i doświadczyłem infekcji grypy. Pomyślałem, że nie chcę brać na siebie chorób innych ludzi i ich słabości. Chcę raczej mocą Chrystusa działać cuda. To pokazuje mi jak daleki jestem od mentalności chrystusowej.

W czasie chrztu otrzymałeś namaszczenie olejem krzyżma. Było to podkreślenie faktu, że przez chrzest stałeś się jedno z Chrystusem – Kapłanem, Prorokiem i Królem. Być królem oznacza służyć tym, którzy są ci powierzeni – współmałżonek, dzieci, współpracownicy, parafianie. Prorok to ten, który zawsze mówi słowa od Boga – nie jest fałszywy i nie ma względu na osoby. Być kapłanem to już coś przekraczającego ludzkie możliwości – oznacza brać grzechy innych na siebie.
List do Hebrajczyków zaznacza, że kapłaństwo Chrystusa nie pochodzi od rzeczywistości zewnętrznej, od Prawa Mojżeszowego. Jego kapłaństwo wynika z Jego natury „mocy niezniszczalnego życia” – Jezus Człowiek ma w sobie źródło życia, które nie kończy się. Jest bowiem w pełni Człowiekiem i w pełni Bogiem.

Ty, drogi Czytelniku, jesteś tylko człowiekiem. Lecz, odwagi! Jezus w twoim chrzcie uczynił się z tobą jedno. Żadna ludzka interpretacja Prawa – że w szabat nie wolno uzdrawiać – nie powstrzymuje Go, by spotkać się z twoją słabością. Uschła ręka jest symbolem tego, że nie jesteś w stanie uczynić czegoś dobrego – przebaczyć w głębinach serca człowiekowi, który cię zawiódł; wyzwolić się od nałogu, który niszczy twoją rodzinę; błogosławić tym, którzy zmówili się przeciwko tobie.
Nie uzdrowić w szabat oznaczałoby dla Jezusa zrezygnować z człowieka ze względu na złość faryzeuszów. Stałby się jak oni, stawiając Prawo ponad człowiekiem. Uzdrowił, wiedząc, że to przyczyni się do Jego śmierci na krzyżu.

Kapłaństwo – brać grzechy innych na siebie. Myślisz może, że jest to dla ciebie niewykonalne. Ale czy pozwolisz Jezusowi zrealizować Jego kapłaństwo w tobie? Święci mówią, że Chrystus cierpi nie tyle z powodu naszych grzechów, ile z powodu naszej obojętności na Jego Miłość. Gdy On chce wziąć twoje grzechy kolejny raz na siebie, a ty mu ich nie oddajesz.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

23 stycznia 2025
czwartek


Dzień powszedni albo wspomnienie błogosławionych Wincentego Lewoniuka i Towarzyszy, męczenników z Pratulina

Pierwsze czytanie

(Hbr 7, 25 - 8, 6)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Jezus może całkowicie zbawiać na wieki tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo wciąż żyje, aby się wstawiać za nimi.

Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest zobowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie.

Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, ustanawia arcykapłanem Syna doskonałego na wieki.

Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka. Każdy bowiem arcykapłan ustanawiany jest do składania darów i ofiar, przeto trzeba, aby Ten także miał coś, co by ofiarował. Gdyby więc był na ziemi, to nawet nie byłby kapłanem, gdyż są tu inni, którzy składają ofiary według postanowień Prawa. Usługują oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebieskich. Gdy bowiem Mojżesz miał zbudować przybytek, został w ten sposób pouczony przez Boga: «Bacz, abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki ci został ukazany na górze».

Teraz zaś Chrystus otrzymał w udziale o tyle wznioślejszą służbę, o ile też stał się pośrednikiem lepszego przymierza, które oparte zostało na lepszych obietnicach.

Psalm responsoryjny

(Ps 40)


Ps 40 (39), 7-8a. 8b-10. 17 (R.: por. 8a i 9a)

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, *
lecz otwarłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy. *
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

W zwoju księgi jest o mnie napisane: http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże, *
a Twoje Prawo mieszka w moim sercu».
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu http://flowers.unixstorm.org/images/...50SI1JZL2a.gif *
i nie powściągałem warg moich, *
o czym Ty wiesz, Panie.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Niech się radują i weselą w Tobie *
wszyscy, którzy Ciebie szukają,
a ci, którzy pragną Twojej pomocy, *
niech zawsze mówią: «Pan jest wielki».

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tm 1, 10b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

(Mk 3, 7-12)


Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A przyszło za Nim wielkie mnóstwo ludzi z Galilei. Także z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o tym, jak wiele działał. Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu ze względu na tłum, aby na Niego nie napierano. Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby Go dotknąć. Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: «Ty jesteś Syn Boży». Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.


Władza Chrystusa


https://static.opw.pl/files/avatars/...0062530F47.pngKomentarz: ks. Przemysław Krakowczyk


Kto jest zdolny rozpoznać w Jezusie Chrystusie Syna Bożego? Każdy! Jedni rozpoznają Go ze względu na Jego miłość i miłosierdzie. Inni postrzegają w Nim sprawiedliwego Sędziego, który ma władzę potępić każdego, kto dopuszcza się grzechów.

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy, jak demony wyznają wiarę w Jezusa Chrystusa. Nie jest to nic zaskakującego. Przed Nim bowiem zegnie się każde kolano: wierzących i niewierzących, świętych i grzeszników, aniołów i demonów. Jedni uczynią to z szacunku i czci, a inni z trwogi i lęku, lecz wszyscy oddadzą chwałę Bogu.

W obliczu coraz silniejszej sekularyzacji życia w naszej ojczyźnie możemy załamywać ręce i biadać nad przyszłym losem dzieci naszego narodu. Lecz czy to coś zmieni? Dzisiejsza Dobra Nowina napełnia nas nadzieją. Wszystko niebawem zostanie poddane władzy Chrystusa. Dziś nie wolno nam się poddawać zwątpieniu; przeciwnie, powinniśmy uzbroić się w jeszcze większą cierpliwość i ufność. Módlmy się za siebie , abyśmy trwali mocno w wierze i świadectwem własnego życia pociągali innych ku Chrystusowi.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

24 stycznia 2025

piątek


Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła

Pierwsze czytanie

(Hbr 8, 6-13)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Teraz Chrystus otrzymał w udziale o tyle wznioślejszą służbę, o ile też stał się pośrednikiem lepszego przymierza, które oparte zostało na lepszych obietnicach. Gdyby bowiem owo pierwsze było bez zarzutu, nie szukano by miejsca na drugie przymierze. Albowiem ganiąc ich, zapowiada: «Oto nadchodzą dni, mówi Pan, a zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. Nie takie jednak przymierze, jakie zawarłem z ich domem w dniu, gdy ich wziąłem za rękę, by wyprowadzić ich z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto i Ja przestałem dbać o nich, mówi Pan.

Takie jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po owych dniach, mówi Pan. Nadam prawa moje w ich myśli, i wypiszę je na ich sercach, i będę im Bogiem, a oni będą Mi ludem. I nikt nie będzie uczył swojego rodaka ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj Pana! Bo wszyscy Mnie poznają, od małego aż do wielkiego. Ponieważ ulituję się nad ich nieprawością, a na ich grzechy więcej już nie wspomnę».

Skoro zaś mówi o nowym, pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zniszczenia.

Psalm responsoryjny

(Ps 85 )


Ps 85 (84), 8 i 10. 11-12. 13-14 (R.: 11a)

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Okaż nam, Panie, łaskę swoją *
i daj nam swoje zbawienie.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie *
dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Pan sam szczęściem obdarzy, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
a śladami Jego kroków zbawienie.

Łaska i wierność spotkają się z sobą


Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Kor 5, 19)

Alleluja, alleluja, alleluja

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.

Alleluja, alleluja, alleluja


Ewangelia

(Mk 3, 13-19)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy.

Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.


W Kościele się jest, by „być z Jezusem”


https://static.opw.pl/files/avatars/...8061853D0C.png Komentarz: ks. Tomasz Jaklewicz


W Kościele często mówi się dziś o znaczeniu małych grup. Kościół zaczął się od małej grupy założonej i formowanej przez wyjątkowego Animatora – Jezusa z Nazaretu. Ewangelie przekazują obraz Mistrza, który naucza tłumy, ale większość swojego czasu i swoich sił poświęca grupie apostolskiej. Z tej małej wspólnoty wyrósł Kościół Powszechny.

„Jezus… przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego”.

To Pan wybiera ludzi do posługi w Kościele. Potem jest odpowiedź człowieka. „Ustanowił Dwunastu”. To nie jest więc jakaś dowolna wspólnota, grupa przyjaciół, woluntariuszy czy zwolenników Jezusa. Słowo „ustanowił” wskazuje na uroczyste i formalne działanie Pana. To On buduje swój Kościół, kładzie jego podwaliny. To pierwszeństwo działania Bożego jest tutaj istotne. Dziś często bowiem można odnieść wrażenie, że to my sami chcemy budować jakiś „swój” Kościół zgodny z naszymi oczekiwaniami czy wizjami, zapominając o Pierwszym Animatorze.

Zwróćmy uwagę na określenie, jakiego najczęściej używa Ewangelia mówiąc o wspólnocie apostołów – Dwunastu (gr. „dodeka”). Liczba dwanaście ma znaczenie symboliczne, jest nawiązaniem do 12 pokoleń Izraela. W słowie „Dodeka” można doszukać się następującej idei: każdy z apostołów jest ważny, brak jednej z osób zmienia tożsamość wspólnoty. Gdy wśród Apostołów zabraknie Judasza, ewangeliści zmieniają określenie wspólnoty. Mowa jest o Jedenastu. Na siłę duchową wspólnoty składają się wartości, które wnosi każda z należących do niej osób. Każdy człowiek jest darem dla wspólnoty i kształtuje jej oblicze, ale istnieje też odwrotne oddziaływanie – wspólnota jest źródłem siły dla jednostki. Każdy z apostołów, zyskuje nową tożsamość, staje się „jednym z Dwunastu”. A zarazem Apostołowie nie są anonimami. Ewangelia wymienia ich imiona. Przynależność do wspólnoty wiary, nie przekreśla wyjątkowości poszczególnych osób, ich osobistej wiary i historii życia z Bogiem.

„Ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli”. Dosłownie „aby byli z Nim”. W Kościele najpierw jest się po to, aby „być z Jezusem”. Wszelkie działanie czy posługa w Kościele wynika z tej bliskości Pana. W dramatycznej scenie zaparcia się Piotra, powróci to określenie tożsamości Apostoła: „i ten był razem z NIM”, a także „i ty jesteś jednym z NICH”. Właściwie Piotr powinien być dumny i szczęśliwy – zostaje rozpoznany jako ten, który jest razem z Jezusem i jest razem z braćmi. A jednak wyparł się wtedy Jezusa i swoich braci w wierze, wyrzekając się w ten sposób w jakimś stopniu siebie samego. Będąc „jednym z” wielu wierzących nie przestaję być człowiekiem wolnym, wezwanym wciąż na nowo, aby towarzyszyć Jezusowi, być z Nim, wiernie aż po Krzyż.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

26 stycznia 2025
niedziela


Pierwsze czytanie

(Ne 8, 2-4a. 5-6. 8-10)

Czytanie z Księgi Nehemiasza

Kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa.

Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!» Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi.

Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!» Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».


Psalm responsoryjny

Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (R.: por. J 6, 63c)

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Niech znajdą uznanie przed Tobą
słowa ust moich i myśli mego serca, *
Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem

Drugie czytanie

(1 Kor 12, 12-30)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» – czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: «Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała» – czyż nie należałoby do ciała? Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie?

Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki, rozmieszczając każdy z nich w ciele. Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? Tymczasem są wprawdzie liczne członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was».

Raczej nawet niezbędne bywają dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, gdyż wobec tych, które nie należą do wstydliwych, nie istnieje taka potrzeba. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie powstało rozdwojenie w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki.

Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele naprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają moc czynienia cudów, potem tych, którzy uzdrawiają, którzy wspierają pomocą, którzy rządzą, którzy przemawiają rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają moc czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?

WERSET PRZED EWANGELIĄ (Alleluja)

(Łk 4, 18)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja

EWANGELIA

(Łk 1, 1-4; 4, 14-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. W owym czasie:

Powrócił Jezus mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich.

Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.

Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».

Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.

Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».

Rok łaski Pana


https://static.opw.pl/files/avatars/...00649AC559.png Komentarz: ks. Marian Machinek MSF



Z Łukaszowego tekstu wynika, iż Jezus uczestniczył regularnie w życiu religijnym swojego narodu, skoro – jak zaznacza Ewangelista – poszedł do synagogi „swoim zwyczajem”. Właśnie w kontekście synagogalnego czytania i objaśniania świętych tekstów Łukasz umieścił otwierające publiczne nauczanie słowa Jezusa, które opisują cel Jego misji: przyszedł On, aby obwoływać rok łaski Pana. Nie chodzi o jakieś ściśle obliczone okno czasowe, które ostatecznie zamknie się ponownie. Wyrażenie to wskazuje raczej na niezmienną i ciągle od nowa aktualną Dobrą Nowinę o Bogu, który pragnie człowieka obdarować swoją łaską. To nie Bóg jest powściągliwy i czasowo ograniczony w obdarowywaniu człowieka swoją łaską, ale to człowiek potrzebuje ciągle nowego impulsu, by tę Bożą łaskę przyjąć. Jak mówi Jezus, ma ona dotrzeć do ubogich, więźniów, niewidomych i uciśnionych. Określenia te opisują ludzi zepchniętych na margines, którzy przez nieszczęśliwe wydarzenia i zbiegi okoliczności, krzywdzące decyzje innych, a bardzo często także własną winę, zostali pozbawieni nadziei na odmianę swojego losu.


Słowa Jezusa nie są jedynie czymś w rodzaju budującego pouczenia słuchaczy, ale zawierają w sobie mocne przynaglenie. W Jego Osobie dawne proroctwa przestają być tylko zapowiedziami przyszłości, ale stają się teraźniejszością: dziś w Nim spełniają się wszystkie mesjańskie zapowiedzi. Łaska Boża jest dostępna od zaraz.


Te słowa Jezusa nabierają szczególnego znaczenia, gdy czytamy je u początku ogłoszonego przez papieża Franciszka Roku Jubileuszowego. Zwyczaj ten nawiązuje do starotestamentalnej tradycji, zgodnie z którą w regularnych odstępach czasu darowano winy i umożliwiano nowy początek ludziom, którzy przez wypadki losowe lub własne decyzje popadli w nędzę i uzależnienie od innych. Ma to być czas z jednej strony szczególnego przyjęcia Bożego miłosierdzia, z drugiej zaś – równie intensywnego obdarowania nim innych.


Fakt, że rok łaski Pana nie jest czymś w rodzaju czasowo ograniczonej promocji, po upływie której cena kosztownego produktu znowu poszybuje w górę, nie powinien nas jednak usypiać. Bóg jest zawsze gotowy, by przyjąć powracającego grzesznika, jednak czas ludzkiego życia nie jest nieskończony. Kolejne zlekceważenie Bożego zaproszenia może zamienić „dzisiaj” Bożego zaproszenia w ostatecznie zaprzepaszczone „wczoraj”.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia

27 stycznia 2025

poniedziałek


Wspomnienie bł. Jerzego Matulewicza, biskupa

Pierwsze czytanie

(Hbr 9, 15. 24-28)


Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza, ażeby przez śmierć, poniesioną dla odkupienia przestępstw popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są wezwani do wiecznego dziedzictwa, dostąpili spełnienia obietnicy.

Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Psalm responsoryjny

(Ps 98)


Ps 98 (97), 1bcde. 2-3b. 3c-4. 5-6 (R.: por. 1bc)

Śpiewajcie Panu, bo uczynił cuda

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Śpiewajcie Panu, bo uczynił cuda

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Śpiewajcie Panu, bo uczynił cuda

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Śpiewajcie Panu, bo uczynił cuda

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, *
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.
Przy trąbach i przy głosie rogu, *
na oczach Pana, Króla, się radujcie.

Śpiewajcie Panu, bo uczynił cuda



Werset przed Ewangelią (Alleluja)

(2 Tm 1, 10b)


Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja



Ewangelia

(Mk 3, 22-30)


Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili o Jezusie: «Ma Belzebuba i mocą władcy złych duchów wyrzuca złe duchy».

Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: «Jak może Szatan wyrzucać Szatana? Jeśli jakieś królestwo jest wewnętrznie skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Jeśli więc Szatan powstał przeciw sobie i jest z sobą skłócony, to nie może się ostać, lecz koniec z nim. Nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i dopiero wtedy dom jego ograbi.

Zaprawdę, powiadam wam: Wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego». Mówili bowiem: «Ma ducha nieczystego».



Wielkość katolicyzmu


https://static.opw.pl/files/avatars/...0064E88C61.pngKomentarz: ks. Jarosław Tomaszewski



Każdy widział pisane w dużym pośpiechu i niepewną ręką karteczki pod chórem kościoła. Ich autorzy nakazują odmówić niezliczoną ilość modlitw ustnych po kilka razy, w zamian za co Bóg nie ześle wojny i nastanie pokój. A kto nie spotkał rozpalonych neofitów, co do zmęczenia powtarzali, że absolutnie konieczne jest odbycie pielgrzymki do tego czy innego sanktuarium. I bolesne problemy rozwiążą się jak za pstryknięciem palca. Albo że jakiś widzący musi na kogoś nałożyć ręce, by życie toczyło się dalej prostą drogą pod niezawodną opieką absolutnych sił. To wszystko niestety reminiscencje pogańskiej mitologii, a nie chrześcijańskiej duchowości, czyli rytualny mechanizm ofiary, jaką ma składać biedny człowiek by wydrzeć łaskę z rąk dumnego bóstwa. Chrześcijaństwo od początku rozprawiało się radykalnie z mityczną niewolą. Kościół, choć niewielu się w tym orientuje, jest gwarantem wolności dziecka Bożego. Dalece mylą się ideologowie twierdząc, że katolicyzm to tylko twardy system obostrzeń, kanonicznych praw lub dogmatów – albo je akceptujesz albo odpadasz od zbawienia. Nic bardziej błędnego. W Kościele pod sumieniem obowiązują tylko prawdy wprost objawione przez Chrystusa i zbadane przez uroczyste magisterium. Dogmatów poza tym jest naprawdę niewiele, cała reszta podlega wyborowi wiary. Po prostu, kto chce być katolikiem musi zgodzić się na fakt Boga jako Trójcy ale nie ma żadnego obowiązku reagować na prywatne jawienia charyzmatyków. Jeśli są zdrowe to można ale zawsze jednak niekoniecznie.

Tutaj należy upatrywać prawdziwej wielkości katolicyzmu, że jest stanowczo obiektywny. Lepiej iść noga za nogą z niezbyt lotnym ale wiernym proboszczem, którego przysłał prawowity biskup niż odlecieć w egzaltowane galaktyki za liderem, co wszystkim chce zaszczepić własne, chwiejne, dziwaczne doświadczenia. W tym sensie warto czytać poruszające kazania Bernarda z Clairvaux. Dla przykładu w homiliach numer dziewiętnaście i dwadzieścia wielki mistrz cysterski przedstawia obraz dziewcząt, co szukają Oblubieńca. Ich zakochanie się jest ogromne, impulsywne i gwałtowne. Tym samym jednak źle ukierunkowane. Przy okazji Bernard zdobywa się na piętnowanie dusz nowicjuszy, którzy pukają do klasztoru, by szukać siebie pod pozorem pytań o Chrystusa. Ich główny błąd stanowi fakt, że to, co prywatne chętnie przedkładają nad to, co wspólnotowe. W nauczaniu mistyka z Clairvaux łatwo odnajdzie się każda dusza chrześcijanina. Nadeszły czasy, gdy znów w Kościele trzeba poskromić – myśląc pojęciami Bernarda – nieroztropną gorliwość, która nic nie wnosi oprócz jałowości.

Subiektywnych poglądów na wiarę i duchowość było, jest i będzie bardzo wiele. Tak samo liczne są szkoły pobożności ale prawdziwe objawienie się Chrystusa pochodzi naprawdę od Ducha Świętego i jest niepowtarzalne (por. Mk 3, 29). Tylko ono obowiązuje. Nie można przenosić wielości przeżyć wewnętrznych nad jedyność depozytu wiary. Z tego powodu autor listu do Hebrajczyków nie używa więcej starotestamentalnego terminu berit – przymierze, bo Bóg musiał je nieustannie naprawiać, poszukując Żydów na pustkowiu. Natomiast teraz mówi się o diatxéké – czyli niezmiennym testamencie, spisanym raz na zawsze i wysłanym do podpisu przez wszystkich (por. Hbr 9, 15). Obiektywny fundament wiary jest bogatszy od indywidualnych smaków duszy.

Doceń wielkość katolicyzmu. W Kościele rzymskim nie obowiązuje cię posłuszeństwo mglistym światłom, tylko wiara streszczona przez Chrystusa. Najpierw stój mocno na gruncie tradycji i niezmiennego przekazu ewangelii, a dalej rób co chcesz.

Źródło: https://opoka.org.pl/liturgia